My Fake Bride p(>_<)q ~ เจ้าสาววุ่น Friend version เมื่อหนึ่งสาวกะหนึ่งหนุ่มถูกจับมาแต่งงานกัน มันน่าจะดีมั้ง เพราะจะได้ไม่ต้องไปเสียเวลาหา แต่ว่าการแต่งงานเป็นเรื่องของความรักมิใช่เหรอ?!? จริงๆ เรื่องนี้มันจบไปแล้ว แต่อันนี้ edit อีกรอบเพื่อเอาไปให้ไอ้คุณเพื่อนที่คณะมันอ่าน ก็เลยเอามาลงไว้ให้ที่นี้ด้วย ผู้เขียน: PieR2 ชมแล้ว: 23,848 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 24 August 2007, 12:22 am ปรับปรุงล่าสุด: Sat 8 December 2007, 8:00 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

ในเช้าวันถัดมา วิษาข์มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนี่งตามคำบอกเล่าของอาหมวยเล็ก-พี่สาวนายวิษณ์ ถึงแม้ว่าเธอจะย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านพ่อแล้วก็ตาม แต่สัมพันธภาพระหว่างเธอกับครอบครัวเขายังไม่เปลี่ยนแปลง กลับใกล้ชิดกันยิ่งขึ้น เพราะเธอกลับไปเยี่ยมเยียนทุกคนที่นั่นบ่อยๆ สมาชิกในครอบครัวนั้นก็ต้อนรับเธอเป็นอย่างดี สภาพร่างกายและจิตใจที่ดูไม่สู้ดีของเธอ จึงทำให้ทุกคนไม่อยากจะละลาบละล้วงถึงสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้นายวิษณ์หนีออกจากบ้าน

“เจ้ขอโทษเราจริงๆ นะน้องวิ ที่ไม่ได้โทรไปบอก... ก็สภาพไอ้ตี๋ตอนนี้มันดูไม่ด้ายยยย.. นอนซึมกระทือมาเป็นสัปดาห์แล้ว น้องวิมาเยี่ยมมันหน่อยก็ดีนะ เผื่อเห็นได้หน้าหวานใจจะได้ดีขึ้น ... หนูก็ไม่ได้รังเกียจรังงอนมันใช่ม้า ... ดีเลย ไปพรุ่งนี้ซะเลยนะจ๊ะ เจ้จะได้ไม่ต้องเข้าไปดูมัน ไม่อยากไปเป็น ก ข ค ฮี่ๆๆๆ“

อาหมวยเล็กหัวเราะร่วน กล่าวผ่านสายโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงสดใสก่อนจะวางสายไป นึกตำหนิตัวเอง โธ่เอ๊ย ยาใจอยู่ใกล้ๆ ตัวทั้งคนทำไมถึงนึกไม่ออก ทีเรื่องพิเรนท์ๆๆ ละนึกออกได้นึกออกดี


เสียงตึกตึกจากรองเท้าส้นสูงของวิษาข์ที่เดินมาตามทางในโรงพยาบาล ช่างเข้ากับจังหวะเต้นระทึกของใจเธอในยามนี้ได้ดีนัก มือที่สองกุ้มช่อดอกไม้เล็กๆ ไว้แน่นเพื่อเก็บอาการตื่นเต้น มันใกล้จะถึงห้องพักคนไข้ของเขาแล้ว .... เธอยิ่งระงับอาการไม่อยู่ จนต้องหยุดยืนนิ่ง สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ... จามาเป็นลมตอนนี้ไม่ได้นะ โอย..แต่มันตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนดูเกรดอีก โอ๊ยๆๆๆ ยัยวิษาข์เอ๊ย เมื่อคืนเลือดบ้ายังพุ่งกระฉูดอยู่เลย

“วิษาข์ อย่าป๊อดซี่ “

วิษาข์ปลอบใจตัวเอง เพราะขณะนี้ เธอมายืนหน้าประตูห้องของเขาแล้ว ... ทำท่าระล้าระลังอยู่ซักพัก

“ ไม่เอาดีกว่า “

วิษาข์หันควับเดินกลับไปที่ลิฟท์ และแล้วก็เกิดการตีกันระหว่างความกลัวและความรักในจิตใจเธอ...ผลสุดท้าย ฝ่ายใดจะชนะ?
“หยุดนะ วิษาข์ หล่อนกำลังจะทำอะไร ”
“โอย..ชั้นไม่ทนไม่ได้แล้ว”
“ไม่ได้ หล่อนต้องกลับไปเดี๋ยวนี้”
“ไม่.. ก็ชั้นกลัวนี่นา .. เขาอาจจะยังโกรธชั้นอยู่ บางทีอาจจะเกลียดด้วยซ้ำ ”
“นังบ้า ถามตัวเองซิว่า หล่อนถ่อมาถึงที่นี้ทำไม ถ้าไม่มาเพื่อเขา ฉะนั้นจงกลับไป โอกาสอยู่แค่เอื้อมแล้ว เขาจะรักหรือไม่รักหล่อนก็ช่าง มันต้องสู้กันซักตั้ง”
“ถ้าเขา....”
“ไม่มีถ้าแล้วโว้ย จะปล่อยให้เขาหลุดไปหรือไง หล่อนจะทนได้เหรอ”
“ไม่ .....ชั้นทนไม่ได้”
“ฉะนั้น วิษาข์ หล่อนจงกลับไปและสู้ๆๆ”

หนนี้ ความรักบ้าดีเดือดเป็นฝ่ายชนะ เธอหันหลังกลับอีกครั้ง จุดมุ่งหมายคือ ห้องนายวิษณ์

เธอเงื้อมือค้างอยู่นาน... กว่าจะลงน้ำหนักไปที่ประตู

ก๊อก-ก๊อก

เสียงเคาะช่างแผ่วเบาเสียจ้นนน --- เธอยืนรออยู่ชั่วอึดใจ ไม่เสียงใดๆ จากภายในห้องนั้นตอบกลับมา

“เปิดประตูเข้าไปซี่ ยัยโง่” วิษาข์เตือนตัวเอง ที่นี้คือโรงพยาบาล ไม่ใช่ห้องเจ้านาย

“ขออนุญาตนะคะ... “ ยัยวิษาข์ท่าทางจะตื่นเต้นจนประสาทกลับไปเสียแล้ว ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปในช่องทางเดินก่อนจะเข้าสู่ตัวห้องพัก ... ภาพปลายเตียงปรากฎอยู่ตรงหน้า ภายในห้องเงียบสงบ ทีวีก็ไม่ได้เปิด ท่าทางนายวิษณ์จะหลับอยู่ล่ะมั้ง เธอสืบเท้าเข้าไปเรื่อยๆ

สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า...คือ เตียงสีขาว..ว่างเปล่า +++

“เอ๊ย...... ”

วิษาข์ตาเบิกโพล่งด้วยความประหลาดใจ เธอเดินกลับไปดูที่หน้าประตูห้อง... เธอเข้าถูกห้องนีนา หมายเลขห้องก็ใช่ นั่นก็คือนายวิษณ์ ... แล้วเขาหายไปไหนล่ะ หรือว่า...เธอมาสายไปเสียแล้ว

ร่างเล็กเอนตัวไปพิงกับผนังห้อง... หน้าซีดเผือด ในหัวสมองพยายามนึกทบทวน -- ไม่สิ เธอจะมาสายไปได้ยังไง อาหมวยเล็กเป็นคนบอกให้เธอมาเอง เขายังไม่ออกจากโรงพยาบาลแน่ๆ ใช่สิ แถมอาหมวยเล็กยังบอกด้วยว่าอาการเขายังไม่ค่อยดี เขาต้องอยู่ที่นี้ล่ะ ที่ไหนซักแห่ง...ในโรงพยาบาล วิษาข์จึงตัดสินใจเดินไปที่ห้องพักนางพยาบาลในชั้นเดียวกัน และคำตอบของนางพยาบาลก็ทำให้เธอใจชื้นขึ้น

“อ๋อ คนไข้ชื่อ คุณวิษณ์ ห้อง 710 ใช่ไหมคะ มีนางพยาบาลพาคนไข้ไปเดินเล่นค่ะ คุณหมออยากให้คนไข้ไปเปลี่ยนบรรยากาศบ้างน่ะคะ เผื่ออาการจะได้ดีขึ้น..”
“เหรอคะ เขาไปนานหรือยังคะ”
“ก็ซักพักน่ะคะ เออ...คุณเข้าไปรอในห้องคนไข้ก่อนดีไหมค่ะ”
“ได้หรือคะ”
“ได้ซี่คะ แล้วคุณเป็น....”
“ชั้นเป็น....เพื่อนคนไข้น่ะคะ”

“อืม..งั้นเชิญค่ะ... เดี๋ยวดิฉันนำทางให้นะคะ “

วิษาข์ปฏิเสธความช่วยเหลือนั่น เธอเดินเอื่อยๆ กลับไปที่ห้องพักของนายวิษณ์ นั่งนิ่งอยู่ได้ซักพัก เธอชักเริ่มทนไม่ไหว รู้สึกกระสับกระส่ายอย่างบอกไม่ถูก การรอคอยช่างรุ้มเร้าทรมาน แม้รู้ดีว่าอย่างไร นายวิษณ์ก็ต้องกลับมาที่ห้อง ก็ยิ่งร้อนใจ นึกอยากเร่งให้เข็มนาฬิกาเดินไวๆ --- เธอจึงลุกขึ้นนำช่อดอกไม้ที่ตนเองซื้อมาไปจัดใส่แจกันเป็นการฆ่าเวลา

แต่มันก็ช่วยได้เพียงชั่วพักเดียว ... สุดท้ายเธอก็ต้องกลับมานั่งรออีก --- เอ๊ย ... ทนไม่ไหวแล้วโว้ย ขืนให้นั่งรออยู่แบบนี้ อกแตกตายกันพอดี วิษาข์จึงตัดสินใจกลับไปห้องพักนางพยาบาลอีกครั้ง --- เขาไปเดินเล่นที่ไหน เธอจะตามลงไปที่นั่นเองละ


“ร่างกายของคุณน่ะ แข็งแรงขึ้นมากแล้วนะครับ แต่ที่คุณยังดูซึมๆ ผมว่าเป็นเรื่องทางใจหรือเปล่าครับ”

คุณหมอหนุ่มแน่นกล่าวขึ้นพลางมองลอดแว่นตา ตอนนี้ เป็นเวลาตรวจเยี่ยมอาการคนไข้ในยามเช้าของคุณหมอ ดูเหมือนหมอหนุ่มจะพูดแทงใจดำ คนไข้รายนั้นถึงทำตาเขียวใส่ และคุณหมอก็ดูเหมือนจะรู้ทันเช่นกัน เขาอมยิ้มให้ก่อนจะพูดต่อ

“มีอะไรก็คุยกับผมได้นะครับ หน้าที่ของหมอไม่ได้รักษาเฉพาะร่างกายอย่างเดียวหรอกนะครับ เราถูกสอนมาให้ดูแลเรื่องทางใจของคนไข้ด้วย”
“คุณหมอเป็นหมอโฮจุน คนดีที่โลกรอหรือไงครับ”

หมอหนุ่มผู้นั้นหัวเราะร่วน คนป่วยที่ดูเหมือนนอนซังกะตาย พอเปิดปากพูดขึ้น ก็ยอกย้อนยียวนไม่ใช่เล่นๆ
“ผมไม่รู้ว่า ตัวเองเป็นคนดีพอให้โลกรอหรือเปล่า แต่ที่ผมทราบคือ มี “โรค” รอให้ผมไปปราบข้างล่างอีกเยอะเลยครับ ฮ่าๆๆๆ”

แล้วรอยยิ้มน้อยๆ ก็ปรากฎขึ้นบนหน้าใบของคนป่วย ถ้าตาเขาไม่ฝาด เมื่อครู่ เขาเห็นประกายวิบวาบวูบขึ้นมาในดวงตาภายใต้แว่นของนายแพทย์หนุ่มเบื้องหน้า

“ไว้โอกาสดีๆ ผมคงต้องชวนคุณหมอไปกินข้าวด้วย เผื่อคุยเรื่องทางใจ“
“ได้ครับ ผมชอบของฟรีอยู่ด้วย ...เออ ผมขอตัวก่อนนะครับ รักษาสุขาภาพกายและใจด้วยนะครับคุณวิษณ์”

ในระหว่างที่นั่งเหม่อมองชมวิวไปเรื่อยๆ ในหัวของนายวิษณ์ก็นึกบทสนทนาระหว่างเขากับคุณหมอเจ้าของไข้เมื่อสองวันที่ผ่านมา และในช่วงเย็นวันเดียวกันนั้น ก็มีนางพยายาลสาวสวยคนหนึ่งพาเขานั่งรถเข็นออกไปเดินเล่นในสวนของโรงพยาบาล แต่ขณะนี้ นางพยาบาลผู้นั้นไม่อยู่ หล่อนขอตัวไปทำอะไรซักอย่าง... ที่เขาไม่ได้ใส่ใจฟัง นี่เขาคงซึมมากเสียจนหมอต้องสั่งให้นางพยาบาลมาพาเขาออกไปรับลมนอกห้องเลยรึ เจ้าหมอบ้า สาเหตุทั้งหมดก็มาจากตัวเธอนั่นแหละ-ยัยวิษาข์ตัวดี

แล้วเขาก็ต้องยิ้มเยาะให้กับชีวิตรักที่แสนอาภัพของตัวเอง หลังจากรู้สึกไม่อยากจะรัก อยากจะมีสัมพันธ์กับใครมาเป็นเวลาสองปี จู่ๆ ก็มีคนมาจุดประกายความหวังให้ลุกโชติขึ้น เขาและเธอมีโอกาสได้กลับมารักกัน ทั้งคู่ต่างรอกันและกัน และทุกอย่างกำลังจะจบแบบ happy ending แต่แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไปอย่างรวดเร็วพอๆ กับที่มันเกิดขึ้น --- ไอ้อาบ้า ไอ้คนข้อมูลไม่อัพเดต คงมีแต่เธอคนเดียวละมั้งที่จบแบบแฮปปี้ ครึ่งปีที่ผ่าน ระยะที่นานขนาดนั้นและด้วยสภาพจิตใจแบบงนั้น มันช่วยผลักดันให้เธอจะพบใครซักคน คนที่ดีพอจะแต่งงานด้วยและมีลูกซักคน --- ส่วนเขาน่ะเหรอ เฮ้อ ~ พอหายดีแล้ว เขาควรจะกลับไปตั้งหลักและตั้งต้นชีวิตที่เหลือที่ต่างประเทศเหมือนเดิมจะดีไหม.... หรือว่าไปบวชหนีเข้าป่าไปเลย เนรเทศตัวเองออกจากโลกแห่งกิเลสตัณหาทั้งปวง ... อย่างไหนมันจะดีกว่ากันนะ

ในระหว่างที่เขานั่งครุ่นคิดไปเรื่อยเปื่อย --- พลันปรากฎ ร่างเล็กวิ่งแวบผ่านเข้ามาในสายตาเขา เขากระตุกกึกขึ้น หรี่ตามองเบื้องหน้าอีกครั้ง --- ไม่มีอะไรนี่หว่า สงสัยไอ้หมอบ้าจะให้ยากล่อมประสาทเขาหรือเปล่าวะ จะเป็นไปได้ยังไง ที่อยู่ๆ เธอจะโผล่มาวิ่งเล่นในโรงพยาบาลนี้ เธอก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากลับมาแล้ว ท่าทางเขาคงจะคิดถึงเธอเสียจนเพี้ยนไปแล้ว

“วิษณ์ ”

เอ๊ย... หูเขาไม่ได้ฝาดไปแน่ๆ เสียงหวานนั่นเรียกชื่อตน เขาเงยหน้าขึ้นควับ!! มองไปยังที่มาของเสียง แล้วต้องตะลึงจนเผลอปากอ้าค้าง ร่างเล็กนั่นค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าใกล้ นี่..ใช่เธอจริงหรือ วิษาข์ -วิษาข์ตัวจริงหรือนี่ เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้รถเข็น ค่อยๆ สืบเท้าเข้าไปหาร่างเบื้องหน้าเช่นกัน เอื้อมมือไปหาอย่างลืมตัว อยากพิสูจน์ว่าเบื้องหน้าเป็นตัวคน มีเลือดเนื้อจริงๆ หรือภาพหลอน... จากเกิดจากเขาเมาค้างยากล่อมประสาท

วิษาข์รับมือข้างนั้นมากุ้มไว้ด้วยมือเล็กทั้งสองของตัวเอง ในที่สุด ก็ “หา” เขาเจอเสียที อาการหอบตัวโยนด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการวิ่งตามหาเขาเมื่อครู่ค่อยๆ หายไปปลิดทิ้ง กลายเป็นใจที่ยิ่งสั่นระรัวกว่าเดิม ที่ได้เห็นตัวตนเป็นๆ ของชายหนุ่มที่เธอรอมานานแสนนาน

ความอบอุ่นจากมือเรียวเล็กและแก้มใสกดแนบลงบนหลังมือข้างนั้น ช่วยยืนยันได้ว่า บุคคลเบื้องหน้าเขาเป็นของจริง

“นายผอมไปมากเลยนะ นายรู้ตัวไหม” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา พยายามสะกดกลั้นไม่ให้เสียงสั่นเครือ
“เธอมาทำอะไรที่นี้“ เขาถามกลับไปน้ำเสียงเย็นชา

ปัดโธ่เว๊ย ไอ้โง่วิษณ์ ทำไมไม่พูดอะไรให้ดีกว่านี้วะ เขานึกด่าความงี่เง่าของตัวเองในใจ

รอยยิ้มน้อยๆ ปรากฎขึ้นที่มุมปากเรียวบาง ดวงตาส่งประกายระยิบระยับ “ชั้นมาตามหาคน”

“แล้วหาเจอหรือยังล่ะ”
“เจอแล้ว... “ เธอตอบเสียงแผ่วเบา อมยิ้มไม่เลิก ดูท่าไม่สะทกสะท้านกับท่าทีเฉยเมยของอีกฝ่าย

“ก็ไปๆ หาเขาซะสิ เดี๋ยวเขาจะรอนาน” เขาตอบไปน้ำเสียงรำคาญ ออกแรงดึงมือออกจากการเกาะกุ้มนั่น แต่ไม่สำเร็จ เธอใช้มือทั้งข้างช่วยรั้งมือเรียวแข็งแรงข้างนั้นไว้

“ก็...เขานั่งอยู่ตรงหน้านี่ชั้นแล้ว คนที่หัวใจชั้นเรียกหา...”

เมื่อเจอเธอหยอดคำหวานเข้าให้ เขาถึงกับยืนนิ่งอึ้งตรงข้ามกับในความรู้สึกในหัวที่ตีกันยุ่งเยิงจนเขาต้องเบือนหน้าไปด้านข้างเพื่อเก็บอาการ แล้ววิษาข์ก็ทำในสิ่งที่เขาไม่คาดคิด เธอจับมือเขามาวางไว้แนบอกตัวเอง ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่ม เขาหันควับกลับมาที่เธออีกครั้ง ใจเต้นเหมือนระรัวกลอง เขาเกร็งมือขึ้นชักกลับ แต่เธอกลับออกแรงกดมือเขาไว้ จังหวะตุบๆๆ ภายใต้เนื้อนิ่มนั้นถ่ายทอดสู่มือเรียวแข็งแรง

“นายรู้สึกใช่ไหม หัวใจของชั้น....” วิษาข์เอ่ยขึ้น ใบหน้าแดงซ่าน นัยน์ตาร้อนแผ่ว พยายามสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เมื่อไหร่เขาจะเลิกเย็นชากับเธอเสียที “หัวใจชั้นจะเต้นแรงแบบนี้.... เฉพาะกับนายคนเดียวเท่านั้น วิษณ์!! เฉพาะกับนายคนเดียวเท่านั้น ... “

“วิษณ์ ชั้นขอโทษ ได้โปรดให้อภัยให้กับความเห็นแก่ตัวและความโง่เขลาของชั้นด้วย ... ชั้นขอโทษ วิษณ์..” หยดน้ำไหลซึมออกจากดวงตากลมโตนั้น
“ชั้นอาจจะรู้สึกดีๆ กับอาทิตย์ แต่มันไม่เหมือนกับที่รู้สึกกับนาย เพราะชั้นมันโง่..ที่ไม่รู้ใจตัวเอง เพราะเราอยู่ใกล้กันเกินไป ชั้นเลยมองข้าม แต่เมื่อชั้นคิดได้... มันก็สายเสียแล้ว ว่าชั้นรัก..”

“ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว” วิษณ์ขัดขึ้นเสียงลั่น สีหน้านิ่งเฉยเสียจนเกือบเย็นชา วิษาข์ใจหายวูบ ... จนเผลอปล่อยมือเขาไปอย่างไม่รู้สึกตัว.. ความพยายามของเธอสิ้นสุดลงแล้ว

“วิษณ์.... ชั้น “
“บอกว่า ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วไง ”

พูดจบ เขาก็ถลันตัวเข้าไปคว้าตัววิษาข์มากอดไว้แนบอก เธอถึงกับปล่อยโฮออกมาอย่างลืมตา

“ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว ชั้นรู้แล้ว และชั้นก็รักเธอ ได้ยินไหมว่า ชั้นรักเธอ”

ร่างเล็กที่ซุกหน้าอยู่กับอกตัวสั่นสะท้าน เขาช้อนคางเธอขึ้นมาแล้วบรรจงจุมพิตที่หน้าผาก เขากระซิบเสียงแผ่วพร่ากล่าวคำรักต่อเธอซ้ำๆ ค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากมาบรรจบกับเปลือกตา ที่ข้างแก้ม และสุดที่ริมผีปากบางสวย เขาไล้ริมฝีปากเธอเพียงสัมผัสทักทายผ่านๆ ด้วยการเอียงศีรษะอย่างยั่วเย้า ไอร้อนจากลมหายใจเขา ทำให้ปากบางนั้นอุ่นขึ้น แล้วค่อยๆ กดริมฝีปากลงไปอย่างนุ่มนวลและเนินนาน...

วิษณ์ถอนริมปากออกมาอย่างเชื่องช้า มือเรียวแข็งแรงประคองใบหน้านั้นไว้ วิษาข์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเขา เผลอตัวเป่าลมออกมาด้วยความรู้สึกรุ่มร้อนจากสัมผัสเมื่อครู่ แล้วจึงซุกหน้าลงไปที่ซอกแผ่นอกกว้างด้วยความเขินอาย จนเขาเป็นฝ่ายหัวเราะขึ้นมาคิกคัก

เมื่อเขาจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงดันตัวเธอออก ถามเธอเสียงดุ
“เออ... นี่เธอ ทำชั้นลืมไปเลย..”

วิษาข์ทำหน้าเหวอ...รับไม่ทันกับเขาเปลี่ยนอารมณ์อย่างรวดเร็วปานนั้น เมื่อกี้ยังโรแมนติกอยู่เลย..
“ไหนบอกมาซี่.. เธอมาลูกแล้วเหรอ”

“หา อะไรนะ”
“ลูกอ่ะ baby children”
“เออ.. เบบี้ ชิลด์เด็นอะไรของนาย?”

“ยัยนี่นี้ เดี๋ยวได้มีเรื่องอีกรอบ” ว่าแล้วเขาเล่าถึงเหตุการณ์วันที่เขากลับมาประเทศไทย และไปพบกับภาพบาดใจ-ภาพสามคนพ่อแม่ลูกครอบครัวสุขสันต์

วิษาข์ถึงกับหัวเราะคิก “อีตาบ๊อง นั่นมันหลานชั้นยะ –ลูกพี่พลอย จำพี่พลอยได้ไหม และนั่นก็แฟนเขา นี่นายจะให้ชั้นไปปีนต้นงิ้วหรือไง นายบื๊อเอ๊ย... ฟังไม่ศัพท์ ดันจับไปกระเดียดอีก ตัวเองเข้าใจผิด ยังมีหน้ามาว่าเค้าอีก”
“เอ้า ใครจะไปรู้ล่ะครับคุณ เห็นเรียกลูกๆๆ “
“ก็คนมันเอ็นดูเด็กนี่ จะให้เรียกหลานๆๆ หรือไง ตลกอ่ะดิ”

วิษณ์สอดแขนเข้าไปโอบรอบเอวบางของวิษาข์ กระชับแขนให้แน่นเพื่อดันตัวเธอเข้าไปใกล้
“ดูท่าเธอ เลี้ยงเด็กเก่งขึ้นนะ”
“แหม มันก็ต้องมีพัฒนาการบ้างซี่ยะ ...”
“อย่างนี้ ถ้ามีของตัวเองซักคน คงเลี้ยงไหวใช่มะ”
“นี่ป่วยแล้วยังลามกอีก..”

วิษาข์ค้อนขวับให้เขาทีหนึ่ง ทุบที่อกเขาเบาๆ แล้วก้มหน้าแดงซ่านลงที่อกเขา และเธอก็รู้สึกถึงวัตถุแข็งๆ ที่หน้าผากตัวเอง เธอเงยหน้าขึ้นมอง
“อ้าว.. แหวนวงนั้นนี่ นายเอาใส่สายสร้อยคล้องคอเลยเหรอ”
“อย่างน้อยๆ ก็เอาไว้บอกตัวเองว่า เธอยังอยู่ใกล้ๆ ชั้นเสมอ”

วิษาข์อมยิ้ม เธอล้วงเข้าไปในคอเสื้อ สิ่งที่ดึงออกมาคือ สายสร้อยเส้นบางเส้นหนึ่ง แหวนวงใหญ่สีเงินหมุนเคว้งไปมากลางอากาศ

“อย่างน้อยๆ ชั้นก้อเอาไว้บอกตัวเองเหมือนกันว่า นายก็อยู่ใกล้ๆ เสมอ”
“ในที่สุด แหวนก็รู้ตัวของมันดีว่าที่ที่เหมาะสมกับมันที่สุด..อยู่ที่ไหนใช่มะ”

วิษาข์ผงกหัวให้เขาแทนคำตอบ ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กันและกัน แล้วนายวิษณ์ก็ก้มหน้าลงแกะสร้อยคอตัวเอง แหวนวงเล็กเลื่อนตัวลงสู่มือเรียวแข็งแรงที่รองรับอยู่เบื้องล่าง และบรรจงสวมมันเข้าไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ ก่อนจะก้มตามลงไปจูบที่นิ้วเรียวเล็กนั้นแผ่วเบา วิษาข์ก็ทำเช่นเดียวกับเขา เมื่อแหวนวงใหญ่ถูกสวมให้กับนิ้วนางข้างซ้ายของชายหนุ่มเบี้องหน้า ก็ถือว่าเป็นการประกาศถึงจุดเริ่มต้นแห่งความรักครั้งใหม่ ดวงใจสองดวงที่เคยอยู่ใกล้กันจนเกินไป ทำให้อีกฝ่ายหนึ่งถูกมองผ่าน จนเมื่อสูญเสียส่วนหนึ่งของลมหายใจนั้นไป ... ถึงจะรับรู้ความสำคัญของสิ่งที่ขาดหาย แต่สองสิ่งที่ถูกสร้างให้เกิดมาคู่กัน ย่อมไม่มีวันพลัดพราก เมื่อถึงวันที่กำแพงล่องหนนั้นถูกทลายลง ดึงให้สองใจใกล้ชิด รัดเกี่ยวเป็นหนึ่งเดียว ..ตลอดไป


~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~อวสานแล้วกั๊บบ~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~


จากใจนัง PieR2 เองจ้า

"ในที่ซู้ดดดดดดดด ก็จบเสียทีเน้ออออ ต้องขอบคุณคนอ่านทู้กกกกกกกกคนเลยนะจ๊ะ
ที่อดทนอ่านกันมามากกกกกกกกกกกกกกก ว่าจะเป็นเจ้หนอน ยัยหมู barbie และก็คนอื่นๆ นะจ๊ะ ขอบคุณที่ซู้ดดดดดดดดด สำหรับกำลังใจและการผลักดันอย่างรุนแรงของบรรดาเจ๊ๆ

ยอมรับว่าดีใจมากๆๆ เต็มไปด้วยความรู้สึกหลายๆ อย่าง
ดีใจและภูมิใจกับตัวเอง ที่สามารถขีดๆ เขียนๆ นิยายเรื่องนี้ออกมาเป็นผลงานโบว์ (สีอะไรดี)ชิ้นแรก และพยายามเขียนจนจบด้วย ปลื้มจัยที่ซู้ดดด เกิดมาชีวิตนี้ ไม่เคยทำอะไรสำเร็จเป็นชิ้นเป็นอันซักกะที ยกเว้นเรื่องเรียน (เพราะมันถูกบังคับให้ต้องจบใช่มะ) ตัวเองฝันว่าอยากเป็นนักเขียนมานาน ที่ผ่านๆ ก็มัวแต่นั่งฝันหวานน้ำยายยืดดด พอจะเขียนจริงๆ ก็ลืมพลอตเรื่องไปซะงั้น และก็เข้าสู่วงจรอุบาทว์เหมียนเดิม แต่คราวนี้ ตัดสินใจว่าต้องตั้งใจซักที (ซี่โว้ย) คิดได้และต้องเขียนเลย แต่จะทำอย่างไรที่จะบังคับตัวเองให้ทำงานนี้ให้สำมะเร็จ
ก็เอาลงเวบแม่งเลย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นัง Pie งานนี้ แกจะเบี้ยวไม่ได้แล้ว ... อย่างน้อยๆ มีคนอ่านแค่คนเดียว แกก้อต้องเขียนให้เขาอ่าน รับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองทำซะ

เลยก่อให้บังเกิดความดีใจเรื่องที่สองคือ ได้รู้จักกับบรรดาเจ้ๆ ทั้งหลายนี่ล่ะ รู้สึกดีมากๆ คนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เข้ามาอ่านเรื่องของเรา แล้วเม้นท์ให้เรา แถมบางทีโฆษณาให้เราอีก ปลื้มจัยที่สุด TT^TT ขอบคุณมากๆ ขอบคุณสำหรับกำลังใจ สำหรับการทวงงานที่เป็นแรงกระตุ้นไว้ต่อสู้กับความขี้เกียจได้อย่างดี และขอบคุณที่รักกัน (อี้ย เสี่ยวเชียว)


นัง Pie จะพยายามเขียนนิยาย (ด้วยใจ) ออกมาหลอกท่านผู้อ่าน เอ๊ย ออกมาให้ท่านผู้อ่านติชมกันต่อไป สู้สู้ ครับ


ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ และนี่เป็นของขวัญจากสวรรค์ (หรือนรกวะ) สำหรับความอุตส่าหะและความอดทนของท่านที่อ่านมาถึงตรงนี้ ....


ปัจฉิมลิขิต


“จูบเจ้าสาวหน่อยซี่ครับ”

เรียกคนรอบข้างตะโกนแทรกขึ้นมา ทั้งคู่หลุดออกจากห้วงแห่งความรักสู่โลกแห่งความจริง และหันไปมองรอบข้างด้วยความประหลาดใจ บรรดานางพยาบาล คนไข้ และญาติๆ มายืนมุงดูด้วยความสนใจ นึกว่า มีการขอแต่งงานกันระหว่างหนุ่มสาว นายวิษณ์ถึงหลุดหัวเราะออกมา

“ตายแล้ว มีกองเชียร์มามุงกันเต็มเลย ทำไงดีล่ะ”

เขาก้มหน้ามองลงก็เห็นยัยวิษาข์เอาตัวรอดโดยเอาหน้าซุกกับอกเขา

“จูบเลยๆๆๆๆ”

คนไข้วัยรุ่นคนหนึ่งตะโกนขึ้นพร้อมกับตบมือ ทำให้วัยรุ่นคนอื่นๆ ร่วมส่งเสียงเฮด้วย

“ทำไงดีล่ะ” วิษาข์กระซิบถาม
“ก็ตามใจท่านผู้ชมหน่อยแล้วกัน”
“บ้า ไม่เอาอ่ะ อายเค้า”

ไม่ทันขาดคำ วิษณ์ก็เอามือช้อนใบหน้าเรียวงามนั้นขึ้นมาอีกครั้ง และบดริมฝีปากตัวเองลงไปบนริมฝีปากเธออย่างหนักหน่วงและค่อยๆ ลดให้แผ่วเบาลง เคลื่อนริมฝีปากพรั่งพรมจุมพิตไปรอบริมฝีปากของเธอช้าๆ และบดเคล้าคลออย่างดูดดื่มเป็นครั้งสุดท้าย

กองเชียร์ถึงกับเฮลั่น เสียงปรบมือดังกึกก้องแต่คงดังไม่ชัดเท่ากับเสียงที่เขาจะพร่ำบอกเธอไปตลอดชีวิต ... “ได้ยินไหม วิษาข์ ชั้นรักเธอ รักเธอ และรักเธอตลอดไป”


อันนี้จบของจริงจ้า ....

ตามไปดราม่ากันต่อกับนายพี แห่ง เด็กหอนะจ๊ะ เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ Y(>o<)Y


AD'

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 38)

หน้าถัดไป (หน้า 40) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 143 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| 4| 5| 6| 7| -8-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 124 2 พ.ย. 2550 (23:58)
เอ้ยกระทู้เจ๊ล่องหน...เจ๊ส่งมาต่อยายมู๋ตอนกำลังคร่ำควญ

แล้วมานหายไปไหนหว่า...อ่านตั้งนานแล้ว จ้า

น้ำยายไหยเยย.....อิจฉาตาร้อนมาก

แจกเมลกันใหญ่นะหล่อน ของเจ๊รู้และใช่มั้ย

visityuttasath@yahoo.co.th ....แฟนเผลอเราเจอกันนะ

bigger
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1000 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 397 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 125 3 พ.ย. 2550 (00:13)
รับทราบกั๊บบ... แอดเรียบร้อยแล้ว

ของหนูไว้.. พ่อแม่เผลอ แล้วเราเจอกัน ฮ่าๆๆๆๆ

PieR2
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 874 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 173 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 126 3 พ.ย. 2550 (21:17)
โห นู๋ยุคนเดียว เจ๊พร้อมมะไหร่ เราเจอกาน ฮ่าๆๆๆๆ

ห มู น้ อ ย
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 374 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 185 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 127 5 พ.ย. 2550 (20:22)
ฮัลโหลลๆๆ ยังมีใครหลงเข้ามาในเรื่องนี้อีกไหมนี่

ยัยหมูอยู่คนเดียว อาจจะเหงากาย แต่ไม่เหงาใจใช่ไหมจ๊ะ (อี้ยย ไม่ไหวแย้ว)

PieR2
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 874 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 173 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 129 9 พ.ย. 2550 (01:00)
*O* ~ ว้าว เรื่องนี้ก็จบไปแย้ว แต่ยังมีคนเข้ามาอ่านเรื่อยๆ แบบ chill ๆๆ ฮ่าๆๆ

ส่งเสียงทักทายหน่อยเร็ว จะได้รู้จักกันไง คุยกันหนุกๆ อบอุ่นดี

PieR2
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 874 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 173 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 130 11 พ.ย. 2550 (01:12)
ตามมาหลอกหลอนเหมือนเดิม 55555555+

ยังติดใจตอนจบอยู่ ฮิ้ว ฮิ้ว

คิดถึงตาวิษณ์มากเลยอะ อ่านไปก็ด่าแกไปเพราะใจร้ายจริง ๆ ( อ่านกี่รอบก็ด่าเท่านั้น)

สะดุ้งบ้างหรือเปล่านี่ พระพายเอ๋ย

bigger
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1000 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 397 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 131 11 พ.ย. 2550 (01:48)
มิน่า หมู่นี่จามบ่อยๆ

นอกจากเจ๊แล้ว ยังมีเพื่อนๆ ในคณะตามหลอนเหมือนกัน

แฮ่ๆๆ ตอนแรกไม่กล้าเอาไปให้พวกมันอ่าน แอบอายอ่ะ...

พอเขียนจบเกิดแรงฮึด ประกาศกร้าวว ไผอยากอ่านนิยายตรูบ้าง

เสียงตอบรับโอเค..เหมือนพวกมันเกรงใจ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ

แต่กะว่า จา edit อีกซักรอบก่อน เพราะกลับไปอ่านตอนแรกๆ มัน... ไม่เวิร์ค ดูมันเมาๆ พิก้ล

อาจ ..อาจจะมี Friend version ออกมาให้บรรดาคนอ่านด่าอีกรอบ ฮ่าๆๆๆ

PieR2
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 874 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 173 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 132 15 พ.ย. 2550 (12:33)
กว่าจะมาอ่านจบ เวลาว่างมะค่อยมี เลยกะว่ารออ่านทีเดียวเลย
จบได้ สลดหดหู่ เอ้ย สนุกสนานรื่นเริง มีฟามสุขจิง จิ๊ง ยัย เพีย ขอ ซูฮก *0*

ดอกกระดาษ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 170 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 121 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 133 16 พ.ย. 2550 (15:52)
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จบต้องรื่นเริงซี่ค้า ไม่งั้นถูกกระตืบแหงมๆๆ

PieR2
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 874 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 173 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 134 17 พ.ย. 2550 (14:55)
หวัดดีค่า ทุกคนที่เข้ามา จำนวนคนเข้ามาดูมันเยอะขึ้นเรื่อยๆนะ รู้สึกดีใจจัง~ ^^

มีอะไรก้อเม้นท์ได้นะคะ ฮะๆๆ ตอนนี้เหมือนคุยอยู่คนเดียว

ตอนนี้ กำลังมี plan ว่าจะเขียนเรื่องในเวอร์ชันของอาทิตย์ต่อไปด้วย

แต่ยังมีเรื่องเด็กหอค้างอยู่ ไม่รู้จาหาเรื่องใส่ตัวหรือเปล่า

ใจจริงอยากให้อาทิตย์เป็นพระเอกตั้งแต่แรกอยู่แล้วละ

แต่สู้พรหมลิขิตไม่ได้ วิษณ์กับวิษาข์เลยได้ลงเอยกัน ส่วนอาทิตย์ก็โสดสนิทเหมือนเดิม ฮ่าๆๆ

ขอฝากงานชิ้นนี้ ชิ้นปัจจุบัน และชิ้นถัดไปด้วยนะคะ สู้ๆๆ จ้า

PieR2
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 874 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 173 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 135 21 พ.ย. 2550 (08:16)
แอบเข้ามาแล้วก็แอบออกไปเงียบ ๆ

bigger
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1000 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 397 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 136 21 พ.ย. 2550 (17:08)
โธ่ เจ้ ทำไมต้องมาเงียบๆ เล่าเจ้

ขอเสียงหน่อยยยยยย โย่ๆๆ

PieR2
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 874 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 173 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 137 22 พ.ย. 2550 (16:12)

สนุกมากมายก่ายกอง ถึงจบก้อสนุกและมีความสุก (ข)

จบแบบ Happy สุด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ยังไงก้อมาอัพเรื่องเด็กหอกันต่อน่ะ

barbie14@rcharkarn.com
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 834 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 178 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 138 22 พ.ย. 2550 (18:09)
อัพให้แล้วคับบบบบบบบบ บาร์บี้ไปอ่านได้โหล้ด

PieR2
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 874 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 173 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 139 2 ธ.ค. 2550 (09:49)
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


ดังพออะเป่า ฮ่าๆๆว่าจาซุ่มมา แล้ว แอบไป



ขอเสียง รุหมดเลย ฮ่าๆๆ

ห มู น้ อ ย
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 374 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 185 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 140 15 ธ.ค. 2550 (17:13)
ผมขอแสดงความคิดเห็นหน่อยนะครับเรื่อง
อะไรที่เราพอมีความรู้ก็สามารถบอกกล่าว
เล่าฟังกันได้นะครับ,ผมว่าคุณน่าจะเอาเรื่อง
นี้มาปัดฝุ่นใหม่นะครับ,มั้นสั้นเกินไป,เรื่องที่
จะเข้าโรงพิมพ์ได้ต้องเอาตัวอักษรมาเรียงติด
กันให้ได้100หน้ากระดาษ A4 เว้นจากขอบ
ขึ้นมาซ้ายขวาหน้าหลังห่างจากขอบ 1 เซน
คุณวางโครงเรื่องได้ดีมาก,สำนวนก็ดี,เนื้อเรื่อง
กล้ำ่กลึ่ง,ระหว่างเด็กวัยรุ่นกำลังโตเป็นผู้ใหญ่,
เรื่องสลับฉากได้ดีแล้วครับ,สีหน้าแววตาของ
ตัวละครก็ออกมาดีนะครับ,เพราะมันคือตัวเรียก
อารมณ์ของคนอ่าน,ทั้งหมดนี้คือความคิดเห็นของ
ผมนะครับถ้าเรื่องไม่ค่อยดีมีน้ำ้หนักผมจะไม่เอ่ย
ถึงเลย,มันทำให้เจ็บตัวฟรีสุดท้ายก็มีเรื่องขัด
แย้งกันเปล่าๆและไม่มีใครทำด้วย,ยังไงก็ตาม
คุณมีพันธมิตรที่ดีอยู่แล้วคือคุณบิ๊กเกอร์เธอเป็นคน
จิตใจงามคนหนึ่ง,และไม่เคยถือตัวอวดดีผมคิดว่า
นิยายที่เธอแต่งคงขายได้ทั้งหมดเธอเป็นคนวัยทำงาน
คงจะไม่เอาเวลามาทุ่มเทแบบนี้ถ้าไงคุณลองคุย
ปรึกษาเธอดูดีกว่า,ของจริงนิ่งเป็นใบ้,ของพูดได้
คือของไม่จริง,ด้วยรักและศรัทธา...ระฆัง

ระฆัง
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 125 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 222 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 141 19 ธ.ค. 2550 (15:09)
ขอบคุณคุณระฆังคะ เม้นท์ได้ประทับใจจอชจริงๆ ขอตามไปตอบที่ของคุณดีกว่า

PieR2
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 874 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 173 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 142 1 ม.ค. 2551 (03:31)

Happy New Year 2008 นะคะ,,

มีความสุขมากๆน้า

รักคุณพายมากมายย,,

จุ๊ฟฟ~,,

ด อ ก ท อ ง ก ว า ว
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 55 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 147 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 143 18 ส.ค. 2551 (17:38)

เข้ามาให้กำลังใจ เรื่องนี้จบแล้วทำไมไม่ส่งโรงพิมพ์ครับ

ผมเชื่อมั่นในการวางพล็อตเรื่องของคุณ และการเดินเรื่อง

เชื่อผมลองดูนะครับ อย่าให้ผลงานต้องสูญเปล่าเลยนะครับ

ส่วนผมกำลังสร้างบ้านอยู่ในสวนป่าก็ไม่ค่อยมีเวลามากนัก

ระฆัง
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 125 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 222 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 144 6 ก.ย. 2551 (01:19)

วันนี้เข้ามามอบดาวให้จ๊ะ อิอิ

ว. ถาอินทนนท์
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 73 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 52 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

---

กรุณา login เพื่อ comment งานเขียนนี้

???? สมัครสมาชิก ฟรี ตลอดชีพ