|
เด็กหอ (The luv dormitory)
เมื่อหนุ่มสาววัยละอ่อนตอนปลายมาอยู่รวมกันด้วยในหอพักแสนสงบ จุดเริ่มต้นของปีกแห่งอิสระที่พร้อมจะโบยบิน ชีวิตที่ต้องควบคุมเอง-- ตอนที่ 55 ของๆ ผมถึงเวลาทวงคืน
post ครั้งแรก: Thu 13 September 2007, 2:08 am ปรับปรุงล่าสุด: Wed 19 November 2008, 6:37 pm
อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด
|
แม้วลี ‘เร็วๆ
นี้’ จะมิได้มีใครให้นิยามช่วงระยะเวลาไว้แน่ชัด แต่สำหรับนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงอย่างนายรพีวัฒน์
สุริยาทิตย์ มันรวดเร็วจนทำให้นางสาวสิตางค์ วงศ์ปุลวัชรช็อคแทบพลัดตกบันไดในขณะเดินลงมาช่วยมารดาเตรียมอาหารที่ครัวในเช้าตรู่ของวันถัดมา
“พะ..” เสียงนั่นหายไปพร้อมๆ กับลมหายใจ
ร่างบางในชุดลำลองสีขาวสะอาดตายืนนิ่งตรงขั้นบันไดครู่หนึ่งเมื่อเห็นแขกผู้ไม่ได้รับเชิญนั่งหน้าแฉล้มบนเก้าอี้หวายตัวยาวในห้องรับรอง
เขา.. อีกแล้ว เธอรวบรวมพลังใจเฮือกใหญ่เพื่อจะเปล่ง “คุณ!!” คำเดียวสั้นๆ
ร่างสูงถอนใจแผ่ว ปากบางคลี่ยิ้มอ่อนใจ
เรียก ‘คุณ’ อีกแล้ว.. ห่างเหินดีจัง..
“อรุณสวัสดิ์ครับ... น้องตางค์” เขาทอดเสียงท้ายนุ่มๆ อย่างเจตนาจะล้อเลียน แล้วยังรอยยิ้มและแววตานั่นอีก
มันแพรวพราวกวนหัวใจสาวบอกไม่ถูก
“คุณเข้ามาในบ้านนี้ได้ไง”
นอกจากสีหน้าบอกบุญไม่รับ เธอยังหลุด ‘คุณ’
ที่สองออกมาให้ระคายหูเขา ได้.. ตางค์ อยากเรียก ‘คุณ’ นักใช่มั้ย ผมไม่ว่า.. แต่อย่าให้ถึงตาผมบ้างแล้วกัน!
“บุกรุกมั้งครับ..” ไหล่กว้างหยักกวนๆ พอเห็นเธออึ้งรอบสอง
เขาเกือบหลุดขำ เธอนี่บ๊องชะมัด มีอย่างที่ไหนลูกเขยน่ารักๆ แบบเขาต้องเข้าบ้านแม่ยายโดยอาศัยวิธีการบุกรุก “ผมล้อเล่นน่ะ แม่ตางค์จำผมได้ ท่าน..”
ไม่ทันชายหนุ่มอธิบาย
เสียงแข็งแซงขึ้นมากลางลำ “แล้วคุณมาทำไมแต่เช้า ไม่รู้จักความเกรงใจหรือไง”
มันจะมากไปแล้วนะ!
ตาคมลุกวาวดั่งตาเสือ
กายสูงใหญ่พรวดพราดลุกขึ้น ขายาววิ่งตามคนหนีไปทางห้องครัว... หากสิตางค์ทำได้แค่ตั้งใจ
ร่างเบาหมุนคว้างตามแรงกระชากก่อนถูกผลักหลังชิดข้างฝา รพีวัฒน์ใช้ความได้เปรียบทางด้านกายภาพกักตัวเธอไว้ราวกับนักโทษคนหนึ่ง
“ใช่! ผมมันพวกบ้าเถื่อน ไม่รู้หรอกไอ้ความเกรงใจหน้าตาเป็นไง
ถ้าคุณสิตางค์รู้ดีนัก.. ก็ช่วยแนะนำผมซักคืนหน่อยเป็นไร”
“ถอยไปนะ อย่ามาทำรุ่มร่ามแบบนี้” คำสั่งของเธอเป็นเพียงลมแผ่วผ่านและสลายในทันทีที่ปะทะอกกว้างซึ่งมีแต่จะขยับเข้าใกล้
มือเล็กๆ ทำได้เพียงกันสองร่างไม่ให้แนบชิดยิ่งกว่านี้
“รุ่มร่าม?” วลีนั่นกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนของชายหนุ่มได้ดีนัก
ความเย็นยะเยือกที่คุณวัฒน์มอบให้ถูกเพลิงรักที่สุ่มแน่นอยู่เต็มอกเผาทำลายไม่เหลือซากนับแต่เห็นดวงหน้าสะอางของสิตางค์เมื่อคืนวาน
เขาขบกรามแน่น เสียงหึหยามหยันดังมาจากลำคอ “ลืมแล้วหรือไงสิตางค์
เราเคยทำกันมากกว่านี้.. เราเมคเลิฟกัน.. เกือบถึงเช้า เล่นเอาผมเพลียจนตื่นบ่ายเป็นโอกาสให้ตางค์หนีไป! ถ้านึกไม่ออก ผมยินดีจะช่วยรื้อฟื้น”
“คนเลว!”
เพี้ยะ!
มือบางตวัดส่งผลให้หน้าหล่อคมสะบัดขวับในทันทีก่อนย้ายมาปิดปากตัวเองขณะนัยน์ตากลมเบิ่งกว้างราวเห็นผี...
เธอตบเขา! เธอไม่ได้ตั้งใจ! เพราะอารมณ์โมโหเพียงชั่ววูบแท้ๆ แก้มขาวจัดปรากฏรอยริ้วแดงแจ่มชัดจนน่าใจหาย ใบหน้านั้นค่อยๆ
หันกลับพร้อมดวงตาแววโรจน์อย่างน่าพรั่นพรึง
“ตางค์.. มือเล็กๆ
ของคุณไม่ทำให้ผมเจ็บซักนิด แน่จริงตบอีกสิ ทำให้ผมเจ็บให้ได้” เสียงกระซิบเหี้ยมเกรี้ยมทำให้สาวสั่นระรัวด้วยความหวาดกลัวจับใจ “ถ้าคุณทำไม่สำเร็จ เดี๋ยวผมจะเมตตาสอนให้คุณรู้ว่าทั้งเจ็บทั้งสุขในเวลาเดียวกันน่ะเป็นไง”
หน้าสวยยามนี้แดงก่ำด้วยโกรธและอายปนกันยุ่งเยิง
เมื่อครู่น่ายัดกำปั้นใส่ปากห่ามๆ ของเขาซะก็ดี มือบางทำงานว่องไวดั่งใจคิดทว่าไม่ว่องไวพอจะทำภารกิจสำเร็จ
จึงตกเป็นเชลยแก่มือกว้างของชายหนุ่ม เขารวบและตรึงมันไว้กับผนัง
เธอจึงกลายเป็นเชลยคนต่อไป.. ยิ่งดิ้นรน ร่างหนายิ่งกดทาบแนบสนิทไม่เว้นช่องว่างไว้อากาศรอดผ่าน
“ปล่อยนะ!!” สิตางค์แผดเสียงแหลมคล้ายหวีดร้อง เพราะความแนบกระชับ เธอถึงสัมผัส ‘ทุกสิ่ง’ จากกายเขาได้อย่างชัดเจน.. มันเร้าร้อนและรุนแรงเกินจะต้านทานไหว
ใช่ว่าอีกฝ่ายจะไม่รู้.. รพีวัฒน์รู้ดีเชียวหละ
หากไม่ติดตรงยามนี้สมาชิกครอบครัววงศ์ปุลวัชรอยู่กันครบ เขาคงหิ้วแม่ตัวดีขึ้นห้องนอนไปทำโทษเสียให้สาสมกับความพยศ
น่าเสียดายชิบ! แต่อย่างน้อยเขาก็รู้วิธีหยุดเธอไม่ให้แหกปากเรียกคนทั้งบ้านให้วิ่งมาดู
“อย่า พะ..” พยางค์หลังหลุดลงคอชายหนุ่มเรียบร้อย ลิ้นชื้นฉวยลงสู่ความหอมหวานในจังหวะเดียวกัน....
~ อัพแล้วและขออภัยที่อัพแบบตามมีตามเกิด

เฮ้เจ๊ เมื่อไหร่จามาอัพต่อ
รอจนแก่แย้วนะ
>O<
>O<
>O<
ไมยังไม่มาอัพอีกอ่ะ
รอจนผมหงอกแล้วน่ะ
เร็วๆหน่อย
^0^
มาแย้วๆๆๆ ใจเย้นเย็นน้าน้องๆ ![]()
แหมแข่งกันหัวหงอกมิดีนะจ๊ะ หุหุ ![]()
เย้ๆๆพี่พายมาอัพแล้ววว
พรุ่งนี้มาต่อเปล่าคะ
เข้ามาดูทุกวันเลยนะเนี่ย
เป็นกำลังใจให้ค่ะ
โห้เจ๊ นี้มาอัพแร้วใช่ป่ะ
ได้ใจจิ๊งจิง
ใจจะขาดแร้ว
อยากรุจังตอนจบมันจะเป็นแบบไหนเนี้ย>O<
แต่ขอแบบว่าโรแมนติกที่สู๊ดดดดดดเลยนะ
เป็นกำลังใจให้นะจ๊ะ
~ ฮัลโหลน้องๆ พี่ๆ เพื่อนๆ
พี่พายชะแวบแอบมาดู ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะจ๊ะ ชื่นนนนใจ ![]()
จะว่าไปพี่พายก็จะขาดใจเหมียนกัลล์ ![]()
แต่รับรองต้องจบโรแม้นนนนนนนนแน่ๆ
หุหุ

เราก็หายไปนานเหมือนกัน *-*
เง้อ จะเปลี่ยนพระเอกเหยอ T T
คนเก่าหายไปไหนหว่า..
สู้ๆจ้า~~~
อ้าวจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
พี่พายมาต่อด่วนคร่า....
ดีๆจร้าเจ๊พายสุดสวยยยยยยยยยยย(ถ้ามาอัพเยอะๆๆคงจะสวยกว่านี้นะ--^)
ขอร้องละนะ
อย่าบังอาจเปลี่ยนพระเอกเล๊ย
นู๋ไม่ชอบแม่ไม่ปลื้ม
ขยันอัพนะเจ๊จ้า
เปนกำลังใจเหลือล้นนะ
ไปแระ
จุฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
ชะแว๊บมาอ่าน...มาอัพต่อเร็วๆเน้อ!!
อยากรู้ตอนจบใจจะขาดอยู่แล้นนน
..
เชื่อว่าสิตางค์รักนายพีมิมีเปลี่ยนใจ๋55++
นายพีต้องกลับมาแน่ๆ..เพราะหัวใจขอมา..อิอิ![]()
สู้ๆน้า
^^
มาเม้นท์ให้เเล้วเน้อ
พี่หม่อนเอง จากเรื่อง "รักร้าย" นะ
ไม่ได้อัพเรื่องนั้นต่อเเล้ว ต้องขอโทษจริงๆ
ช่วยเป็นกำลังใจให้ใน "บ่วงเเค้น เเสนรัก" ReNeW
ด้วยน่ะเจ้า
ปล.เเต่งได้สนุกมากเลย ชอบๆๆอ่ะ
ด้วยเกียรติของลูกแมวหง่าวขอสัญญาว่าจะอัพในคืนนี้หรือไม่ก็พรุ่งนี้อย่างช้าสุดนะค้าๆๆ
๊
~ อ๊ะๆๆ ตอบเ้ม้นท์ทุกคนนะค้า
เห็นไหมๆๆๆ พระเอกคนเดินแต่หล่อขึ้นมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
จนนางเอกของเราหื่นออกโฮะๆๆ ![]()
![]()
น้องพีของเจ๊กลับมาแว้วววว
รอจน ...ไม่อยากจะบอกเลยว่า ตีนกาขึ้นมาอีกครึ่งรอย..ชิ
พะพาย....หายไปกับอะไรเอ่ย
ส่วน...ตัวเรา....หายไปกับสายฝนปนสายลมซะแล้ว
กลับมาอัพบ่อย ๆ น่ะจ๊ะ แล้วจะเข้ามาอ่านเรื่อย ๆ น่ะ
ตอบเม้นท์นะค้า
- เจ้ big จ๋า นังพายก็เบ่งไอเดียจนผมจะงอกเหมียนกัน
- น้อง fresh พี่พายมาแย้ว มาแบบกุดเชียว ![]()
- barbie พายขอหายไปกะฝนด้วยคน
ช่ายๆๆพี่พาย กุดมากๆเลยอ่ะ
ทำไมทำแบบนี้ล่ะคะ
รังแกคนอ่านชัดๆเลย
โปรดมาแก้ตัวด้วยการอัพตอนต่อไปนะคะ
อิอิ
กลับมาคราวนี้ดุดันเชียวนะนายพี55++..โตขึ้น..หล่อขึ้น..แถม..ดุ๊ดุ อิอิ..
อ่านๆอยู่ตอนล่าสุดจบเร็วซ้างั้นคร้า...ค้างคาเฉยเลย..-*-..มาอัพต่อเน้อพะพาย..แล้วไว้ว่างๆเราจาเข้ามาอ่านต่อจร้า..^^


Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
![]() สสวท. |
![]() มูลนิธิ พสวท. |
![]() พสวท. |