|

| 260 |
| 782 |
พอขึ้นรถแทกวี่ได้ เธอก็ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เธอเจ็บ เจ็บเหลือเกิน เขาทำลายความ
บริสุทธิ์เธอยังไม่พอ แถมมีอะไรก้มาลงที่เธอ เขาไม่เคยบคิดจะรักเธอเลยใช่ไหม ต่อไปนี้ เธอจะ
เป็นเพชรคนเดิมให้ได้ ความเข้มแข็งในตัวเธอ มันหายไปไหนหมดนะ
ส่วนอนาวิน เขากดโทรศัพท์หาเธอ เป็น หลายสิบรอบ แต่เธอไม่ยอมรับ ในบางครั้งก็ตัดสายทิ้ง
เขาเป็นห่วงเธอแทบคลั่ง แต่งตัวอย่างนั้นขึ้นรถ มันอันตรายมากขนาดไหนไม่รู้หรือไงกันนะ
เพชรมาถึงบ้านก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง ข้าวปลาก็ไม่ยอมแตะ แม้แต่น้อย เธอเอาแต่นั่งมองออก
ไปนอกหน้าต่าง จนกระทั่งตอนเย็น เสียงรถของพ่อเธอมาแล้ว เธอถึง เยื้องย่างกายลงไป
" กลับมาแล้วหรอค่ะคุณพ่อ" เพชรเข้าไปกอดบิดา อย่างแน่น นั่นก็ทำให้พิพัฒน์รู้ได้ว่า ลูกสาวของ
เขากำลังมีเรื่องไม่สบายใจ
" เพชร ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า " พิพัฒน์ถามรู้สาวด้วยความเป็นห่วง
" เปล่าค่ะ เพชรแค่ปวดหัวนิดหน่อยค่ะ " เพชรบอกเลี่ยง หลบตาผูเเป็นบิดาทันที
" ตูแลตัวเองด้วยนะลูก ช่วงนี้พ่อคงไม่อยู่บ้าน ต้องเดินสายช่วยลูกพรรคหาเสียง พ่อรักลูกมากนะ"
พิพัฒน์บอกลูกสาว และดึงลูกสาวเข้ามากอดอย่างรักใคร่
" เพชรขอตัวก่อนนะค่ะ " เธอเดินออกไปยังที่นั่งเล่นข้างบ้าน เธอนั่งคิดหลายๆเรื่อง เกี่ยวกับ เรื่อง
ที่ผ่านๆมา และแล้วก้มีคนมาเรียกให้ตื่นจากถวังค์นั้นเสียก่อน
" หวัดดีฮะพี่เพชร " แพทเดินเข้า พร้อมกับจูงมือสาวน้อยมาด้วย
" สวัสดีค่ะ" วุ้นทักทาย และ ยิ้มไห้
" สวสดีจ๊ะ นั่งก่อนสิ " เพชรยิ้มตอบ และชวนนั่งคุย
" วุ้นไม่รู้นะค่ะ ว่าพี่แพทมีพี่สาวสวยจัง" วุ้นพูดขึ้นมา
" เธอไม่ถาม เอง" แพทตอบ
" แล้ว น้อง..ไม่มีพี่หรอ" เพชรถาม
" วุ้นค่ะ" วุ้นแนะนำตัวเอง
" วุ้นอยากมีพี่สาว แต่ มีกลับพี่ชาย" วุ้นบอกพลางทำหน้ามุ่ย
" พี่ชายก็ดีสิ พี่เพชรว่า เค้าจะได้ดูแล น้องวุ้นไดไง" เพชรเสนอ
" ก็จิงค่ะ" วุ้นตอบ
" พี่แพทค่ะ วันหลังพาวุ้นมาคุยกับพี่เพชรอีกนะ วุ้นชอบ" วุ้นหันไปบอกแพทด้วยหน้าระรื่น
" ไม่ให้มาแล้ว เธอนะจะมาแย่งพี่เพชรไปจากพี่" แพทพูดขึ้น เพราะ สองสาวคุยกัน จนทิ้งให้แพทนั่งฟังอยู่คนเดียว
" แพท นายนี่ทำตัวเหมือนเด็กๆอีกแล้วนะ " เพชรดุน้องชาย
" คิก คิก " วุ้นแอบหัวเราะ
" ไปกลับได้แล้ว เดี๋ยวมืด" แพทพูด และ ดึงมือวุ้นให้ลุกขึ้น
" วุ้นไปก่อนนะค่ะ " วุ้นหันไปลาเพชร
แพทพาวุ้นไปส่งที่บ้าน และกลับมาก็พบว่า พี่สาวของตัวเองขึ้นนอนแต่หัวค่ำ ผิดปกติแน่นอน แต่
แพทก็คิดว่าคงไม่มีอะไรมากจึงดูหนังสือและขึ้นนอนบ้าง
รุ่งเช้า
เพชรตื่นขึ้นมาตามเวลาปกติ แต่เธอยังลังเลอยู่ว่า จะไปทำงานดี หรือ จะไม่ไปดี สุดท้ายเอก็เลิกที่จะ
หยุดวันนี้ อีกวัน
เธอลงไปทานข้าวข้างล่าง พร้อมพ่อ กับน้องชาย จากนั้นพ่อกับน้องของเธอก็แยกกันไป พ่อเธอไป
ทำงาน ส่วนนายแพท ไปเรียน ส่วนเธอก็อยู่บ้านคนเดียว เธอเลือกไปนั่งเล่นที่ศาลาข้างบ้าน เอา
ดอกไม้มาจัดเล่น
ณ บริษัท
วันนี้อนาวินกระตือรือร้นที่จะมาทำงานเขารีบขับรถมาอย่างเร้ว เพราะ เขาอยากพบหน้าเธอ อยาก
เจอเธอ อยากขอโทษเธอ แต่เมื่อเปิดประตูห้องทำงานเข้าไป พบเพียงความว่างเปล่า ชายหนุ่มกด
โทรศัพท์ถาม นารี เลขาหน้าห้อง ว่าเธอลางานหรือ แต่คำตอบคือ เปล่า เขายิ่งร้อนใจ เพราะ ไม่รู้
ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่า เขาตัดสินใจขับรถไปหาเธอที่บ้าน ระหว่างทางก็โทรไปหาเธอ
แต่เหมือนเดิม เธอไม่รับสาย แถมปิดเครื่องอีก ไม่นานรถคันงามก็แล่นมาจอดหน้าบ้าน อนันต์
ไพศาล
" ติ๊ง หน่อง มีใครอยู่หรือเปล่าครับ" เขาเรียก พร้อมกับกดกริ่ง
" มีใครอยู่ไหม" เขาเร่งความดังขึ้นอีก
" " ไม่มีเสียงตอบรับ
" เพชร คุณอยู่ไหม " เขาเรียกต่อ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ
" แกร๊ก " เขาลองปิดลูกบิดประตูดู ปรากฏว่ามันไม่ได้ล็อค
" เขา ไม่ล็อคนี่หว่า " อนาวิน เปิดและเดินเข้าไป อย่าวิสาสะ พอเข้าไปในตัวบ้านก็ไม่พบใครแต่
เขาได้ยินเสียงเหมือนคนคุยกัน เขาจึงเดินไปตามเสียง
" บุ๋มบิ๋มมาหาหม่ามิหน่อยเร็ว เร็วสิ" เสียงเพชรเล่นกับสนุนัขตัวโปรด
" บ๊อกๆ บ๊อก" เสียงเจ้าบุ๋มบิ๋มเห่า เมื่อพบผู้มาเยือนแปลกหน้า ยืนอยู่ไม่ไกลมาก
" เห่าทำไมลูก มาหาหม่ามิดีกว่า" เพชรเรียก พรางตบเมือเรียก
" ไหนมาให้ชื่นใจหน่อยสิ " เพชรอุ้มมันขึ้น และ หอมมัน
" ว๋า ตัวเหม็นจังเลย ไม่ได้อาบน้ำมากี่วันแล้ว"
" ไปอาบน้ำดีกว่า " เธออุ้มมันเตรียมเดินจะเข้าบ้าน แต่หันไป เห็นอนาวินเข้าก่อน
" คุณมาทำไม " เพชรถาม
" เพชร คือผม ผมขอโทษ" อนาวินตัดสินใจพูดโดยเร็ว
" " เพชรนิ่งไม่ตอบกลับ
" ยกโทษให้ผมนะเพชร " อนาวินพูด
" ช่างมันเถอะค่ะ "
" คุณหายโกรธผมแล้ว" อนาวินยิ้มและกอดเธอไว้
" ถังขยะมันมีไว้ใส่ของเสียอยู่แล้ว" เพชรพูดคำนี้ออกไป อนาวินหุบยิ้มทันที
" เพชร ผมต้องทำยังไง คุณถึงยกโทษให้ " อนาวินจนปัญยาแล้ว เขารู้สึกได้ถึงความเย็นชา และ
หมางเมินของหญิงสาว
" ถ้าชั้นให้คุณแช่น้ำในสระ 3 ชั่วโมงคุณจะว่าไง" เพชรรู้เขาไม่มีทางทนได้ เพราะ หน้าหนาวน้ำสุด
แสนจะเย็น แถมสระน้ำบ้านเธอลึกจะตาย
" ได้ ถ้ามันทำให้คุณหายโกรธ " เขาถอดรองเท้า กับวางมือถือไว้บนโต๊ะ
" เพชร ขอให้รู้ไว้ ผมแคร์คุณมาก ห่วง และหวงคุณ จิงใจกับคุณ ผมไม่รู้ว่ามันใช่รักหรือเปล่า "
เขาบอกความรู้สึกที่มีกับเธอไปหมดแล้ว และรั้งเธอเข้ามาจูบอย่างอ่อนหวานเนิ่นนาน ราวกลับมัน
จะเป็นครั้งสุดท้าย สุดท้ายเขาก็ถอดปากหนาออก
" ตูม! " เขาเดินไปที่สระน้ากระโดดลงไปอย่างไม่รอช้า เขาไม่บอก หญิงสาวว่าเขา ว่ายน้ำไม่เป็น
รู้แต่ว่าวินาทีนี้เขาอยากให้เธอยกโทษให้
" อยากรู้นักจะทนได้สักกี่น้ำ " เพชรพูดและไปนั่ง จัดดอกไม้ต่อ อีก2 แจกัน
" ติ๊ด ติ๊ด " เสียงโทรศัพท์มือถือเขาดังขึ้น เพชรหยิบมันขึ้นมาดู
" อ้าวคุณเคนหนิ"
" ฮัลโล เพชรพูดค่ะ" เธอตัดสินใจรับโทรศัพท์
" วินไปไหนครับ ทำไมคุณ" เคนสงสัยเลยถาม
" คุณวิน เขาลงเล่นน้ำอยู่ค่ะ" เพชรกรอกคำโกหกตอบเคนไป
" ไม่มีทางครับ เป็นไปไม่ได้" ปลายสายตอบกลับด้วยเสียงหนักแน่น
" จิงค่ะ"
" ไม่มีทาง นายวินกลัวน้ำ เจ้านั่นว่ายน้ำไม่เป็นครับ" เพชรได้ฟัง ใจของเธอตกลงไปอยู่ที่ตะตุ่ม มือ
ที่ถือโทรศัพท์ อ่อนแรงจน โทรศัพท์ร่วงหล่นกระทบพื้น
" อย่าเป็นอะไรนะคุณวิน" เพชรรีบเดินไปดูที่สระน้ำ และ ถ้อยคำที่เขาบอกเธอมันก็ก้องอยู่ในหัวเธอ ภาพที่เห็น คือ ตัว
เขาจมอยู่ในน้ำ
" ตูม " เพชรกระโดลงไปอย่างไม่รอช้า เธอดำลงไปร่างหนา ขึ้นมาเหนือน้า และดันตัวเขาขึ้นมาบนบก
" ฮือๆ คุณวินตื่นสิ คุณวิน" เธอเอามือตบหน้าเขา เพื่อให้ตื่นขึ้น เรียกเท่าไหร่เขาก็ไม่ตื่น เธอจึง
ผายปอดให้เขา หายต่อหลายครั้ง สลับกลับการปั้มน้ำออกจากท้อง
" แคร๊ก ๆ" เขาพ่นน้ำออกมา
" คุณวิน คุณวิน " เพชรเรียกเขา แต่เขายิ้มให้ ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบ
" อย่าเป็นไรนะคุณวิน " เธอพูดกับ ร่างไร้สติ
เธอทั้งลากเขา เเลพยุงคนตัวใหญ่ไปที่รถ และไปส่งที่โรงพยาบาล

นี่รูปของเพชร กับเจ้าบุ๋มบิ๋มจ้า
************************************************************
ขอเปลี่ยนชื่อตอนนิดหน่อยนะค่ะ
คนอ่่านก็เขินค่ะ เหมือนกำำลังแอบดูเค้า...ซะงั้น![]()
ตาวินนี่ ป่วยแล้วยังคิดกามๆ อีกนะ มันน่าปล่อยให้ตากฝนเป็นวันๆเลยดีไหมเนี่ยยยยยยยย
ชักจะหวาน จนน้ำตาลท่วมจอแล้วนะเนี่ยยยยย^^
ตาวินนี่ขี้งอนกว่าผู้หญิงอีกนะเนี่ยย แล้วอะไรไปบ้ากามกับเค้าก่อนแล้วมีหน้ามางอน ........จะสงสารดีไหมเนี่ยยยย (อินจัด)
55555+++ ไม่น่าช่วยเลยเนอะ น่าปล่อยให้ตาวินอกแตกตายยยยยย 5555+++
นั่งอ่านมาจนถึงตอน 28 แล้วตาลายค่ะ แต่ละสายตาไม่ได้ ^^
คู่สองก็น่ารักนะคะเนี่ย (แพทวุ้น^^)
5555+++ คุณหญิ่งพิมพานี่ไม่ธรรมดานะคะ ดีบทแตกกระจุยเลย ^^![]()
เห้อคนอ่านโล่งค่ะ ยิ้มได้ซะที นึกว่าลิลลี่จะไม่ยอมเปิดปากซะแล้ว^^![]()
HAPPY มากๆ ค่ะ วันนี้นั้่งอู้งานอ่านตั้งแต่ตอนแรกยันตอนที่ 55 ^^ อ่านแล้วอดไม่ได้ที่จะอ่านต่อจนจบ ... อยากกระซิบถามผู้เขียนว่า กะจะ เขียนไปถึงรุ่นลูกเลยหรือเปล่วค่ะ ^^ แต่ถ้าเขียนจริงๆก็จะตามอ่านนะ รุ่นหลานด้วยจะดีใหญ่คนอ่านก็สู้ไหวคะ่ ^^
รอติดตามตอนต่อไปนะค่ะ
สนุกมากๆเลยค่ะ อ่านทีเดียสามสิบตอน ตางี้เเฉะเงยอ่ะ -*-

| 260 |
| 782 |


|
||||||
![]() |
สงวนสิทธิ์บางประการภายใต้สัญญาอนุญาต ครีเอทีฟคอมมอนส์ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย. ท่านสามารถนำเนื้อหาในส่วนบทความไปใช้ แสดง เผยแพร่ โดยต้องอ้างอิงที่มา ห้ามใช้เพื่อการค้าและห้ามดัดแปลง |