หลังจากที่พาเขาไปส่งโรงพยาบาล เพชรคอยรอดูอาการเขา คอยเช็ดตัว  ห่มผ้า จนไม่ยอม

หลับยอมนอน เธอแทบไม่ห่างจากเขาเลย   หน้าคมสัน ซีดเหมือนกระดาษ  ไร้สีเลือด เธอไล้มือไป

 

บนหน้าเขาเบาๆ  หยาดน้ำตา ไหลลินอาบแก้มใส อย่างสุดจะกลั้น 

 

“ คุณวิน  คุณตื่นสิ ตื่นมา”  เธอพร่ำพูด บอกกับเขา ครั้งแล้วครั้งเล่า

“ ไหนบอกว่าจิงใจ แคร์ฉัน ก็ตื่นสิ”  เธอพูดเสียงสั่นเครือ  กุมมือเขาแนบข้างใบหน้างาม

 

“ คุณทำแบบนี้ทำไมกัน  ทำร้ายตัวเองเพื่ออะไร”  เมื่อคิดถึงตอนที่เขากระโดดลงไป ในสระน้ำ  เขา

 

ดูไม่หวาดกลัวสักนิด เขายอมตายเพื่อเธอได้งั้นหรือ  เธอสับสนไปหมด

 

“  ฉันสับสนไปหมดแล้ว  คุณตื่นมาบอกฉันสิค่ะ ว่ารู้สึกยังไงกับฉัน”  หญิงสาวฟุบหน้าร้องไห้กับ

 

เตียงคนป่วย  เธอนึกโทษตัวเอง  ถ้าเขาเป็นอะไรไปแล้วเธอทนได้ยังงั้นหรือ  ตอนนี้ทั้งตัว และ

 

หัวใจของเธอเป็นของเขาหมดแล้ว และ จะเป็นตลอด...ไป

 

เธอเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้  รู้สึกตัวอีกที ก็เกลือบเช้าแล้ว เธอไปล้างหน้าอาบน้า  และมาเช็ด

 

ตัวตามแขน และ  ใบหน้า  และแผงอก อย่างทะนุถนอมราวกับ แก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ 

 

เธอก้มลงจุมพิต ที่กลีบปากของเขา  

 

“ ตื่นได้แล้วค่ะ เจ้าชาย”  เธอกระซิบข้างหูเขา 

 

“  คุณนอนนานไปแล้วนะ “

“ ก๊อก  ก๊อก ก๊อก”  เสียงเคาะประตูดังขึ้น

 

“ ขออนุญาตนะครับ ผมขอเช็คอาการ”  คุณหมอเข้ามาตรวจอาการ ของชายหนุ่ม

 

“ เป็นยังไงบ้างค่ะ”  เพชรถามขึ้นอย่างใจร้อน

 

“ อาการของคุณอนาวิน  วันนี้ทรงตัวครับ แต่สีหน้าเริ่มดีขึ้นแล้ว  คงไม่มีอะไรหน้าเป็นห่วง”   คุณ

 

หมอบอกอาการตามความประสงของ หญิงสาว

 

“ แล้วทำไมเขายังไม่ตื่นสักที “ 

 

“ อันนี้หมอตอบไม่ได้ครับ  ขึ้นอยู่กับสภาพจิตใจ ของคนป่วยด้วย ผมขอตัว”   คุณหมอออกไป

 

แล้ว  เธอหย่อนตัวนั่งลงข้างเตียงอย่างอ่อนแรง   ขณะนั้น อนาวินก็เริ่มรู้สึกตัว  เขาดึงมือเพชรไว้ 

 

เพชรดีใจ  

 

“ คุณๆ คุณวิน “  เธอเรียกเขา  และ รีบกดออด เรียกหมอทันที  สักพัก หมอก็เข้ามา พร้อมกับ

 

พยาบาล 2-3คน  เข้ามาตรวจโน่น ตรวจนี่  แล้วก็บอกว่าเขาดีขึ้นมากแล้ว พักดูอาการสักระยะวันก็

 

กลับบ้านได้ และหมอก็ออกไป

 

“ เพชรคุณหายโกรธผมแล้วใช่ไหม”  อนาวินรีบลุกขึ้นนั่ง และถามเธอ

 

“ อย่าคิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อยเลย  ฉันแค่ไม่อยากให้คุณตายในบ้านฉันเท่านั้น”  เพชร กัดฟันพูด

 

แรงๆ ใส่เขา  ทั้งทีดีใจ และ ยกโทษให้เขาตั้งนานแล้ว  แต่ด้วยทิฐิของเธอจึงทำให้พูดออกไปอย่าง

 

นั้น   อนาวินเจ็บแปลบสุดขั้วหัวใจ เขาไม่คิดว่าเธอจะโกรธเกลียดเขาถึงเพียงนี้

 

“ ผมขอร้อง ยกทาให้ผมเถอะ”  อนาวินอ้อนวอนเธอ

 

“ ไม่มีทาง”  เพชรพูดและ ทำท่าจะเดินออกไปจากห้อง

 

“ ฉึก”  วินดึงสายน้ำเกลือออก เลือดหยดย้อยลงมือ 

 

“ เพชรผมขอโทษ”  เขาสวมกอดเธอจากด้านหลังลั้ง เพื่อ ไม่ให้เธอไป  แต่ แรงของเขาน้อยเต็มที 

เขา

 

“ ปล่อยนะ บอกให้ปล่อย”   เพชร สะบัดเขาจนกระเด็น  เขาล้มลง เธอ หันมอง ในใจธํอกระตุกวูบ

 

แต่  ความคิดสมองสั่งการเร็วกว่าหัวใจเสมอ  ทำให้เธอวิ่งออกไป อย่างไม่ใยดีเขา  เธอรีบไปที่ลาน

 

จอดรถ ไขกุญแจเข้าไปในรถ  และเธอก็ก้มหน้าร้องไห้ ที่พวงมาลัย อย่างสุดจะทน  เธอทำร้ายเขา

 

ครั้งแล้วครั้งเล่า   หลังจากนั้นเธอก็ขับรถอย่างช้าๆ กลับบ้าน

 

      ทางด้านอนาวิน ก็หนีออกจากโรงพยาบาล  เขาหยิบเพียงกระเป๋าสตางค์ และ โทรศัพท์ ติดตัวไป

แม้กระทั่งเสื้อผ้า  เขายังไม่ได้เปลี่ยนเลยด้วยซ้ำ  เขาเดินโซซัดโซเซ ไปตามบันไดหนีไฟ  ในชุด

 

คนป่วย  เขาเรียกแท็กซี่ไปบ้านเธอ 

    เพชรเลี้ยวรถเข้าบ้าน  เธอพบว่าวันนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน พ่อเธอเดินสายช่วยลูกพรรคหาเสียงตาม

ต่างจังหวัด  ส่วนน้องชายเธอไปค่ายอาสา 3 วัน  เธอต้องอยู่บ้านกับเจ้าบุ๋มบิ๋ม ตั้ง 3วัน  เธออุ้มมัน

 

ไป ที่ห้องรับแขก  ให้อยู่เป็นเพื่อน ในมือเธอ ถือรีโมท  เปลี่ยนช่องไปอย่างไร้จุดหมายปลายเหต  

เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา  อยู่นานจนกระทั่ง....

 

“ ติ๊ง หน่อง  “  เสียงกริ่งหน้าบ้านเธอดังขึ้น  เธอเปิดม่านเล็กน้อยเพื่อดูก่อนว่าเป็นใคร  แต่สิ่งที่เธอ

 

เห็นคือ  ชายหนุ่มในชุดคนป่วย ยืนเกาะรั้วบ้านไว้ ตากแดดจัดๆ  น้ำตาเธอไหล อย่างไม่รู้ตัว

 

“ ติ๊ง หน่อง ติ๊งหน่อง เพชร ผมรู้ว่าคุณอยู่ ผมขอโทษ”  เขาตะโกน เสียงดังลั่น

 

“ ถ้าคุณไม่ยกโทษให้ผม ผมจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนทั้งนั้น”   เขาตะโกนเสียงที่มั่นคง แน่วแน่ 

 

เพชรทรุดกายนั่งลงกับพื้น  เธอเจ็บเหลือเกิน ยิ่งเขาทำดีกับเธอเธอยิ่ง รู้สึกผิด  เธอกลัว  กลัวเขา

 

หลอกลวง กลัวทุกสิ่งทุกอย่าง แบบไม่มีเหตุผล  เธออุ้มเจ้าบุ๋มบิ๋ม ขึ้นไปบนห้องนอน เธอเอาหมอน

 

อุดหู เธอไม่อยากได้ยินสิ่งที่เขาพูด  สุดท้ายเธอก็หลับไปทั้งน้ำตา   โดยมีเจ้าบุ๋มบิ๋ม นอนข้างกาย

"เพรี๊ยง เพี๊ยง ซู่ว์ๆๆๆๆ "  เสียงฝนตกหนักมาก  มันตกลงมาเป็นช่วโมงแล้ว  แต่หญิงสาวยังไม่ตื่น

 

จากห้วงนิทรา  เธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เพราะ เสียงเห่า ของเจ้าบุ๋มบิ๋มสุนัขแสนรักที่มัน เห่า เพราะ กลัว

 

ฟ้าร้อง  เธอยันกายขึ้นอย่างเกียจคร้าน ก้าวฉับๆ เพื่อ รีบไปปิดหน้าต่าง  แต่สายตาของเธอพลัน

 

เห็น ชายหนุ่มในชุดคนป่วยยืน พิงประตูรั้ว เนื้อตัวเปียกชุ่ม 

 

   เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เธอไปหยิบร่มคันใหญ่  กึ่งเดินกึ่งวิ่งน้ำตาไหล พรากมาที่ประตู  เธอกาง

 

ร่มและวิ่งออกไปที่รั้วบ้าน เธอเปิดมันออกอย่างไม่รอช้า  สภาพของเขา ดูอ่อนแรงมาก เธอเห็นเขา

 

แล้วมือไม้สั่น  ทำอะไรไม่ถูก 

 

" เพชร คุณยกโทษให้ผมแล้วใช่มั้ย"  อนาวินฝนยิ้ม และถามเธอ เมื่อพบว่าเธอยืนอยู่ตรงหน้า  ร่าง

 

หนาสั่นสะท้าน ด้วยความหนาว  

 

"        "   เพชรไม่พูดอะไร เธอทิ้งร่ม ร่วงลงสู่พื้น และโผเข้ากอดเขาไว้แนบแน่น  หยาดน้ำใสๆ

 

ไหลไม่หยุด  อนาวิน ก็กอดเธอไว้เช่นกัน

 

" เข้าบ้านเถอะค่ะ  เดี๋ยวไม่สบาย"  เธอเก็บร่ม และจูงมือเขาเข้าบ้าน  เมื่อเข้ามาในบ้าน หญิงสาว

 

พาเขามานั่งที่โซฟา และส่ง ผ้าขนหนูให้เขา  แต่เขาไม่เพียงรับผ้าขนหนูอย่างเดียว กลับดึงเธอลง

 

ไปนั่งบนตักด้วย

 

"  ปล่อยค่ะ "  เธอพยายามแกะมือออก

 

"  เพชรคุณยังโกรธผมอยู่หรอ"  วินถามเพราะ สงสัย

" เปล่าค่ะ แต่ ฉันว่าเรารีบไปอาบน้ำกันเถอะเดี๋ยวไม่สบาย "  เพชรพูดออกไปอ ย่างไม่คิดอะไร แต่

คนที่คิด นั่งยิ้มกรุ้มกริ่มจนปิดไม่มิด

" ยิ้มอะไรของคุณ "  เพชรสงสัยขึ้นมา

 

" ผมก้ดีใจนะสิ นอกจากคุณไม่โกรธผมแล้ว ยังชวนผมอาบน้ำด้วยอีก ผมดีใจจัง"  อนาวินพูด

 

พร้อมส่งสายตาวาบหวามใส่เธอ  พร้อมกับกดจมูกโด่งสัน ลงบนแก้มป่องๆ

 

" อย่ามาพูดดีไป  คราวหน้าชั้นจะไม่ยกดทษให้เด็ดขาด จำไว้ "  เธอพูดเสียงเข้ม แสร้งทำหน้าตา

 

จิงจัง

 

" ฮัดชิ้ว " 

 

" ไปอาบน้ำเถอะค่ะ  คุณยิ่งป่วยอยู่"  เพชรลุกจากตักเขา และดึงเขาให้ลุกขึ้น พร้อมทั้งส่งเสื้อผ้า

 

ของน้องชายเธอให้เขายืมใส่ก่อน  ในขณะที่อนาวินเข้าไปอาบน้ำ  เพชรก็รีบขึ้นไปอาบน้ำเช่นกัน

 

เธออาบเสร็จก็รีบกลับลงมาชั้นล่าง พบว่าเขาอาบน้ำเสร็จแล้ว

 

" มาค่ะ ชั้นช่วย"  เพชรดึงผ้าเช็ดผมออกจากมือเขา และเธอก็เป็นคนเช็ดให้เขาเอง

 

" คุณอยู่คนเดียวหรอ " 

 

" ค่ะ คุณพ่อไปต่างจังหวัด ส่วนนายแพทไปเข้าค่าย" 

 

" ไปค่ะไปนอนได้แล้ว"  เพชรเดินนำเขาไปที่บันได และพาเขาเดินขึ้นไปชั้น 2 เธอพาเขาเดินไปยัง

 

ห้องรับรองแขก  เปิดประตูให้เขา แต่เขาไม่ยอมเข้าไปสักที

 

" คุณนี่ห้องคุณ เข้าไปสิค่ะ"  เธอดันเขา  แต่เขายื้อตัวไว้สุดฤทธิ์

 

" อ้าว  เป็นอะไรอีกค่ะ "

 

" ที่รัก ผมขอนอนด้วยนะ นะครับเพชร"  ชายหนุ่มออดออ้นสุดฤทธิ์

 

" ไม่ได้ค่ะ" 

 

" นะครับ เกิดผมป่วยขึ้นมาใครจะรู้"  เขาหาข้ออ้างร้อยแปดมาอ้างกับเธอ

 

" ก็ได้  เหนว่าป่วยหลอกนะ "  เพชรหมั่นไส้เขาจิงๆ  ทำเหมือนเด็กๆไปได้ และเธอก็เดินนำเขาไป

 

ยังห้องนอนของตัวเอง  เธอจึงไม่สามารถเห็น แววเจ้าเล่ห์จากดวงตา และรอยยิ้มของเขาได้

 

 

 

**************************************************************

มารายงานตัวแล้ว คับผม  คุกก้ามาแล้วจ้า  ขอโทษอีกทีค่ะ ที่อัพช้า  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

cookka
(ตุ๊กตา)

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 5,352 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 5 ปี
แบ่งปันความรู้ 247 ครั้ง
ได้รับดาว 189 ดวง

โหวตเพิ่มดาว