กับดักร้ายนายคาสโนวา

** มาอัพตอนใหม่แล้วจ้า ช่วยเม้นท์ด้วยนะ** เธอ เป็นสาวเปรี้ยวที่เกลียดผู้ชายเจ้าชู้จนเข้าขั้น แต่โชคชะตาดันเล่นตลก ทำให้เธอไปเจอกับเขา และเขารู้สึกสนใจเธอขึ้นมาและคิดว่าเธอเหมือนกับพวกผูหญิงที่เค้าเคยผ่านมา แต่เธอดันทำกับเขาไว้เจ็บแสบ ทำให้เขาอยากเอาชนะเธ

ผู้เขียน: cookka ชมแล้ว: 964,579 ครั้ง

post ครั้งแรก: Mon 19 November 2007, 11:30 am ปรับปรุงล่าสุด: Fri 13 March 2009, 12:02 pm

อยู่ในส่วน:

แก้ไขงานเขียน

    เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ชายหนุ่มจอดรถอย่างรีบร้อน และ คว้ามือหญิงสาวข้างกายเดินจ้ำอ้าว

ไปยังเคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์  และถามว่าคนไข้ชื่อนนี้อยู่ชั้นไหนห้องอะไร เมื่อได้รับคำตอบเขา

ก็รีบมุ่งหน้าไปที่ลิฟต์ และกดชั้นปลายทางทันที

" เอ่อ นี่คุณวินใจเย็นๆนะค่ะ"   เพชรพูดขณะที่อยู่ในลิฟต์ เพราะเอถูกเขาลากออกจากบ้าน มาที่

โรงพยาบาล จนเอเหนื่อยหอบ ไม่ใช่เธอไม่เปนห่วงคุณหญิงนะ แต่ในเมื่อคุณหญิงอยู่ในมือหมอ ก็

ควรวางใจได้

" เย็นใจได้ไง แม่ผมทั้งคน! "  อนาวิน เปนห่วงแม่มากจนเกินไป จึงใส่อารมณ์กับเพชร

" แล้วทำไมต้องตะคอกด้วย " เพชรไมยอมหลอก เรื่องอะไรมาลงที่เธอ

" คือ ผมขอโทษนะ"  เขารู้ตัว เลยขอโทษ

" ช่างเถอะ  "   เพชรบอก

หลังจากถึงชั้นนั้น เขาก็เดินไป  เขารีบพาเธอไปยังห้องพักผู้ป่วยพิเศษทันที เมื่อไปถึงเขาก็เปิด

ประตูเข้าไป

" คุณพ่อครับ คุณแม่เปนไงบ้าง" เขารีบเข้าไปถามวัชระผู้เปนพ่ออย่างร้อนรน

" เอ่อ พี่วินค่ะ คุณเเม่เปนโรคหัวใจ "  วุ้นตอบเอง

" ทำไมผมไม่เคยรู้มาก่อน" อนาวินพูดขึ้น

" หมอเพิ่งตรวจพบ ตาวิน"  วัชระพูด

" ออกไปคุยกับพ่อหน่อยลูก "  วัชระเรียกลูกชายออกไปข้างนอก เพราะ หวังจะ บอกแผนการทั้ง

หมด

" ครับ"  เขาเดินตามผู้เปนพ่อออกไป

" คุณพ่อมีอะไร หรือป่าว"  อนาวินสงสัย เพราะ แม่เขาป่วยแต่ทำไมพ่อเขาถึงยืนยิ้มสบายใจอยู่

ได้

"ฮ่าๆ ไอ้เสือ ไม่ต้องทำท่าจะเปนจะตายหรอก แม่แกแค่ช่วยให้แกได้แต่งงานไวๆเท่านั้น"   วัชระ

เล่า กลั้วหัวเราะไป

" หมายถึง ทั้งหมดคือแผนของคุณแม่"  อนาวินเริ่มเข้าใจ

" เออสิ"  วัชระ พูด

"  และพ่อ เพชรท่านรู้หรือป่าวครับ"   อนาวินถามอย่างกังวล

" คุณพิพัฒน์เข้าก็ร่วมด้วย  เขาอยากอุ้มหลาน"  วัชระ พูด ทำให้อนาวิน เกาหัวแกรกๆ อย่างเขินๆ

ก็เหตุผลนั้นหนะ ตรงเสียไม่มี

" ที่เหลือ ก็หน้าที่แก แสดงละครให้ดี ถ้าอยากแต่งงานเร็ว"  วัชระบอก

" ครับพ่อ แต่ผมว่าเรารีบเข้าไปเถอะเดี๋ยวเพชรสงสัยเอา"   อนาวินว่า และสองพ่อลูกก็เดินกลับ

เข้าไปยังห้องผู้ป่วย  เพียงแค่เปิดประตูเข้าใบ ใบหน้ายิ้มแย้มของอนาวินเมื่อครู่ก็หายไป ตอนนี้

เหลือแต่รอยกังวล เศร้าสร้อย อยู่บนใบหน้าหล่อเหลาเท่านัน

" ทุกคนไปพักเถอะครับ เพิ่งกับมาเหนื่อย เดี๋ยวผมดูคุณแม่เอง"  อนาวินหันไปส่งซิกให้พวกนั้น

" คุณด้วยเพชร ไปพักเถอะ"  เขาหามาบอกเพชร

" ชั้นอยู่เปนเพื่อนคุณดีกว่า"  คำตอบนี้เขารู้อยู่แล้ว ว่าต้องเปนเช่นนั้น 

" งั้นพ่อฝากด้วยนะหนูเพชร"   วัชระพูด  และทุกคนก็เดินออกจากห้องนั้นไป ตอนนี้เหลือ เพชร

อนาวิน และคุณหญิงเท่านั้น แต่คุณหญิงแกล้งหลับอยู่

" คุณวิน มีอะไรหรือป่าส ทำไมหลังจากที่คุณออกไปคุยกับคุรพ่อ คุณถึงดูไม่สบายใจเลย"  เพชร

น่งลงข้างๆเขา เละถามเขา  คำถามนี้ทำให้อนาวินแอบยิ้มในใจ

" คุณพ่อบอกว่า คุณแม่เปนโรคหัวใจเฉียบพลัน ต้องระวังอย่าให้อะไรกระทบกระเทือนใจแม่ และ

อย่าขัดใจคุณแม่"  เขาตีหน้าเศร้า เล่าความเท็จให้เธอฟัง

" โธ่ แค่นี้เอง คุณทำได้อยู่แล้ว และ เพชรจะช่วยดูแลคุณแม่อีกเเรง"  เพชรกุมมืออนาวินไว้ บีบ

เบาๆเพื่อให้กำลังใจ และยิ้มให้เขา

" ขอบคุณนะเพชร"  อนาวินดึงเธอเข้ามากอด  จึงทำให้เธอไม่เห็น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขา

" น้ำ หิวน้ำ " คุณหญิงพิมพา  พึมพำเบาๆ

" คุณวิน  คุณแม่ฟื้นเเล้ว"  เพชรชี้ไปที่เตียง และเธอกับเขาก็ลุก ไปหาคนป่วย กำมะลอที่เตียง

"นี่ค่ะน้ำ "  เพชรป้อนน้ำให้คุณหญิง

" คุณแม่เปนไงบ้างครับ"  อนาวินถาม

" ตาวิน หนูเพชร" คุณหญิงเอ่ย

" ครับ/ ค่ะ"  สองคนขานพร้อมกัน

" แม่อยากกลับบ้าน"  คุณหญิงเริ่มแผนแล้ว

" คุณแม่ป่วย ยังกลับไม่ได้นะค่ะ"  เพชรพูด

" อยู่ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก แม่รู้"  คุณหญิงพูด และทำหน้าเศร้า

" โธ่แม่ครับ ทำไมพูดแบบนั้น "  อนาวินเสริม

" ตาวิน แม่รู้ แม่อาจจะอยู่ได้อีกไม่นาน"  หล่อนพูดไปน้ำตาก็ไหล อะไรจะช่างสมจิงขนาดนี้ไม่มี

แล้ว

" คุณแม่ เดี๋ยวนี้หรอเก่งค่ะ คุณแม่ต้องหาย"  เพชรพูดให้กำลังใจ

" หึหึ  "  หล่อนฝืนยิ้ม

" ตาวิน หนูเพชรแม่มีอะไรจะขอเรา สักอย่าง"  คุณหญิงจับมือ ทั้งสองคนไว้

" ได้สิค่ะ  "  เพชรรีบพูด

" แม่ไม่รู้จะอยู่ได้นานเท่าไหร่  แม่อยากมีหลาน อยากอุ้มหลาน"  คุณหญิงหันมองไปที่เพชร ที่

ตอนนี้ยืนหน้าแดงจัด  ส่วนอนาวินก็กลั้นยิ้ม กลั้นหัวเราะแทบตาย

" ผมไม่มีปัญหาครับ แต่ เพชร เธอยังไม่พร้อม"  อนาวินบอกเสียงอ่อย

" ว่าไงหนูเพชร ช่วยแม่ได้ไหม"  คุณหญิงคาดคั้น  เพชรเองก็เงียบไปตั้งนานเธอคิดโน่น คิดนี่ไป

เรื่อย เรื่องเธอรักเขาอะไม่มีปัญหา แต่เธอยากเที่ยวสักปีสองปี และค่อยมีลูก   แต่เธอดันนึกถึง

ตอนที่ ชายหนุ่มบอกว่า โรคนี้ต้องได้รับการดูแล  อย่างขัดใจ หรือมีอะไรมากระทบกระเทือนใจ 

เธอจึงตัดสินใจยาก  เธอจึงมองหน้าอนาวิน ซึ่งเหมือนเขาฝากความหวังเอาไว้กับเธอ

" ค่ะ "  เธอตอบตกลงไปแล้ว

" จิงหรอหนูเพชร  แม่ดีใจจริงๆ"  คุณหญิงยิ้มร่าเมือ่ได้ยินคำตอบ

" เอ่อ คุณแม่ทานอะไรยังค่ะ"  เพชรถาม

" ยังเลย ลุก"  คุณหญิงบอก

" เดี๋ยวเพชรไปซื้อมาให้นะค่ะ "  เพชรกำลังจะเดินออกไป

" เพชรผมไปเองดีกว่า"  อนาวินเดินตามมา

" คุณกับไปดูคุรแม่ เถอะ เพชรไปเองได้"   เพชรบอก อนาวินจึงกลับเข้าไปในห้อง

พอเข้าไปในห้อง อนาวินก็เห็น แม่เขา ลุกขึ้นมานั่ง  ดูท่าทางไม่ได้ป่วยอะไรสักนิด

" ว่าไง ตาวิน แม่เก่งไหม"  คุณหญิงเอ่ยถามลูกชายที่เดินเข้ามา

" คุณแม่หนิ เจ้าเล่ห์ไม่เบานะครับ"  อนาวินเดินยิ้ม พอใจ เข้าไปนั่งข้างเตียง

" พูดให้ดีนะตาวิน ชั้นอุตส่าห์ช่วย ถ้าไม่อยากแต่งเดี๋ยวเเม่บอกหนูเพชรให้"  คุณหญิงแกล้งงอน

" โธ่คุณแม่ ผมอยากครับ  คุณแม่เก่งที่สุดเลย" อนาวินรีบเเก้ตัวอย่างลนลาน

"แต่งงานแล้ว แกก็รีบมีหลานไว ๆแล้วกันให้สมกับที่แม่ลงทุนเหนื่อยหน่อย"  คุณหญิงแซวลูกชาย

" คุณแม่อะ "  อนาวินบ่น แบบอายๆ

" ฮ่าๆ  "  คุณหญิงหัวเราะลูกชาย  เพราะ หล่อนเพิ่งเคยเหนลูกชายอาย

********************************************************************

อัพแล้วนะค่ะ