กับดักร้ายนายคาสโนวา

** มาอัพตอนใหม่แล้วจ้า ช่วยเม้นท์ด้วยนะ** เธอ เป็นสาวเปรี้ยวที่เกลียดผู้ชายเจ้าชู้จนเข้าขั้น แต่โชคชะตาดันเล่นตลก ทำให้เธอไปเจอกับเขา และเขารู้สึกสนใจเธอขึ้นมาและคิดว่าเธอเหมือนกับพวกผูหญิงที่เค้าเคยผ่านมา แต่เธอดันทำกับเขาไว้เจ็บแสบ ทำให้เขาอยากเอาชนะเธ

ผู้เขียน: cookka ชมแล้ว: 967,924 ครั้ง

post ครั้งแรก: Mon 19 November 2007, 11:30 am ปรับปรุงล่าสุด: Fri 13 March 2009, 12:02 pm

อยู่ในส่วน:

แก้ไขงานเขียน

     อนาวินถึงกับลนลาน  หลังจากที่เค้ากลับจากคอนโดลิลลี่ เขาก็รีบกลับบ้านเปลี่ยนเสื้อผ้า 

เพราะ วันนี้เขามีนัดกับ เพชร วันนี้จะมีการถ่ายรูปชุดแต่งงาน และนี่ก็ค่อนข้างสายแล้ว  เขาคิดอย่าง

หวาดหวั่น เขาไม่ได้กินแม้แต่อาหารเช้า  เขารีบขับออกจากบ้านหาเธอทันที

  เขาขับรถด้วยความเร้วสูง  โชคดีที่วันนี้รถไม่ติดทำให้เขามาถึงบ้านของหญิงสาวได้ไม่ช้ามาก

นัก แต่ที่แน่ๆ เขาจะแก้ตัวว่าไงดี

" สวัสดีครับคุณพ่อ "  อนาวิน กล่าวทักพิพัฒน์

" อ้าว ไหว้พระเถอะลูก"  พิพัฒน์บอก และทำได้เพียงส่งยิ้มเป็นเชิงว่า  งานนี้อนาวินแย่แน่  เพราะ

ลูกสาวเค้านั่งรอ นานแล้ว

" อรุณสวัสดิ์ครับเพชร"  อนาวินเดินไปนั่งเบียดกระแซะเธอ

"         "    เงียบ เพชรนั่งดูทีวีเหมือน ไม่ได้ยินที่เขาพูด

" เพชรครับ  "  อนาวิน เอานิ้วจิ้มๆที่แขนเธอ

" มีอะไร จะแก้ตัวว่ามาเลยค่ะ "  เพชรพูดเสียงเรียบ

" โธ่ผมขอโทษครับ  ผมตื่นสายจิงๆ  นี่ข้าวเช้าผมยังไม่ได้ทานเลย กลัวคุณรอนาน"  อนาวินบอก

หลังจากที่นั่งคิดมานาน

" ตายจิง  หิวไหมค่ะ "  เพชรหันมาถามเขาท่าทางเป็นห่วงเป็นใย จนทำให้เขาอดรู้สึกผิดไม่ได้

" ไม่หิวครับ  เห็นหน้าคุณก็อิ่มแล้ว"  อนาวินหยอดคำหวานใส่

" แค่กๆ  หวานเบาหน่อยครับพี่เขย "  เเพทที่เดินลงมาได้ยินถึงกับเอ่ยแซว

" เดี๋ยวเถอะ "  เพชรแสร้งทำเสียงดุใส่น้องชาย

" ไปกันเลยไหมครับ "  อนาวินบอกเพชร

" ลานะครับคุณพ่อ  เดี๋ยวค่ำจะพาเพชรมาส่ง"   เขาหันไปบอกว่าที่พอตา

" ตามสบายลูก"  พิพัฒน์บอก พวกเค้าก็ออกจากบ้านไป  และมุ่งหน้าไปยังสตูดิโอที่นัด ถ่ายรูปไว้

    เมื่อมาถึงสตูดิโอ พวกเค้าก็ถูกแยกตัวไปแต่งหน้าทำผม แต่งชุด ซึ่งชุดแรกอนวินใส่สูทสีขาว 

ส่วนเพชรเองก็ใส่ชุดแต่งงานกาะอกกระโปรงบานฟูฟ่องสีขาว  รวบผมไว้ข้างหลัง  แซมด้วยดอก

เล็กน้อย  เมื่อเธอก้าวออกมาอนาวินถึงกับตะลึง  เพชรเองก็เช่นกัน เธอคิดว่าเขาหล่อมาก

" อ้าวค่ะ  เดี๋ยวเราไปถ่ายกันตรงโน่น"  เสียงของเจ้าของสตูดังขึ้น ทำให้ทั้งคู่เดินตามออกไป    

" ชิดๆกันหน่อย  คุณวินโอบเอวน้องเพชรไว้นะ"  ช่างภาพบอกให้ทั้งคู่โพสท่าต่างๆนาๆ 

" ไปเปลี่ยนชุดดีกว่าคุณน้อง "  ซูซี่  พาเพชรไปปเปลี่ยนชุด  ส่วนอนาวินเองก็เช่นกัน  ชุดที่2นี้

เป็นชุดแต่งงานแบบจีน  และ เธอก็ได้ลองใส่ชุดแต่งงานของชาติต่างๆอีกมากมาย เช่น ญี่ปุ่น 

แขก  กะเหรี่ยง  ในที่สุดการถ่ายรูปชุดแต่งงานก็เสร็จสิ้นลง

" เฮ้อ เหนื่อยจัง"  อนาวินบ่น

" แค่เปลี่ยนชุดหลายชุดหน่อยคุณเหนื่อยแล้วหรอ"  เพชรถาม เพราะ เธอสังเกตเห็นว่ามีบางอย่าง

ที่ผิดปกติไป

" ก็นิดหน่อย "  อนาวินบอก ด้วยท่าทางเรียบๆ แต่เค้าเหมือนคนมอะไรในใจ และดูเครียดอยู่

ตลอดเวลาจนเพชรสงสัย

" เราไปเที่ยวทะเลกันไหมค่ะ  ที่บ้านพักคุณไง"  เพชรชวน เพราะ เธอไม่อยากให้เขาเครียด

" ผมเหนื่อย  "  อนาวินพูด  เพชรชักเริ่มหงุดหงิด และน้อยใจ  เธอคิดว่าเขาคงเบื่อเธอไม่อยาก

แต่งงานกับเธอ

" คุณวินค่ะ  เราไปกันนะ"  เพชรอยากให้เขาไป

" นี่เพชร คุณไม่รู้เรื่องหรอว่าผมเหนื่อย ! "  อนาวิน เผลอใส่อารมณ์กับเธอ

" อนาวินคุณเป็นอะไร ทำไมต้องตะคอกด้วย"  เพชรเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

" ป่าว ผมเหนื่อย"  อนาวินบอก

" เหนื่อยหรอค่ะ  คุณทำอะไรนักหนา  เมื่อคืนคุณก็หน้าจะนอนหลับดี จนตื่นสาย แล้วคุณไปทำ

อะไรมาค่ะถึงเหนื่อย"  เพชรพูดออกมา

" คุณจะจับผิดผมหรอ อย่ามาชวนผมทะเลาะดีกว่า "  อนาวิน เองก็คิดมากไป จนคิดว่าเธอจ้องจับ

ผิดเขา

" เพชรทำอะไร  จับผิดอะไรคุณ  ถ้าการที่เพชรเป็นห่วงคุณไม่อยากให้คุณเครียด แต่คุณหาว่า

เพชรชวนทะเลาะเพชรก็ขอโทษด้วย"  เพชรเริ่มเสียงดังขึ้น 

" คนเรารักกันต้องเชื่อใจกันนะ  แต่คุณไม่เคยมีให้ผม"  อนาวินพูดขึ้น แต่ไม่ยอมมองหน้าเธอ

" เพชร เคยบอกหรอ  ว่าเพชรไม่ไว้ใจคุณ"  เธอโกรธจน หน้าแดงก่ำ เธอเริ่มพูดเสียงสั่น

" เรายังมีเวลานะค่ะอนาวิน  เพชรว่าคุณไปทบทวนเรื่องของเราดีๆก่อน  ตอนนี้ยกเลิกทั้งหมดก็ยัง

ไม่สาย  เพชรรู้สึกว่าระหว่างเราไม่เหมือนเดิม  หรือตลอดเวลาเพชรคิดไปเองว่าเรารักกัน"  เธอพูด

จบ กับ ประจวบเหมาะกับรถติดไฟแดง  เธอก็เลย เปิดประตูลงจากรถไป

" เพชร โธ่เว้ย ! "  อนาวินเรียกเพชรไว้ แต่ไม่ทัน ไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้ว  และเธอก็ขึ้นรถ

แท็กซี่ไปแล้วด้วย  อนาวินโมโหตัวเอง

  ส่วนเพชรพอขึ้นแท็กซี่ได้เธอก็ร้องไห้ออกมา อย่างไม่อายคนขับรถ เธอคิดถึงเรื่องราวต่างๆ

ระหว่างเธอกับเขา ตั้งแต่เจอกันครั้งแรก จนถึงตอนนี้  เธอรักเขามาก  แต่เธอไม่รู้ว่าเขาหละรักเธอ

บ้างไหม  หรือแต่งงานกับเธอ แค่แม่เขาขอร้องเท่านั้น

  อนาวินเองก็รีบขับรถไปที่บ้านเพชร ระหว่างทางเขาก็ได้แต่ก่นด่าตัวเอง  เขาทำผิดต่อเธอ มา

โกหกเธอเรื่องเมื่อคืน  มิหนำซ้ำ เธอยังคอยห่วงใยเขา แต่เขาพาลเข้าใจอะไรผิดไปเองทั้งหมด 

อนาวินรู้ว่า คราวนี้เขาผิดเต็ม  ก็สมควรที่เธอจะโกรธ เขาจึงรีบที่จะไปปรับความเข้าใจกับเธอโดย

เร็ว  เมื่อรถมาจอดหน้าบ้านเธอเขาไม่รอช้ารีบเข้าไปหา

" อ้าวกลับกันมาแล้วหรอ  ทำไมวันนี้กลับเร็ว"  พิพัฒน์กล่าวด้วยน้ำเสียงเเปลกใจ เพราะ ปกติ เขา

และเธอ ออกไปกันไม่เคยเลยที่จะกลับมาไวขนาดนี้

" เพชรหละครับ"  อนาวินถาม

" วิน อย่างมาล้อพ่อเล่นหน่า เราออกไปกับเพชร ก็ต้องกลับมาด้วยกันสิ"  พิพัฒน์ยังพูดยิ้มๆอยู่

" เพชรยังไม่กลับหรอครับ พ่อ"  อนาวินเริ่มตีหน้าเครียด

" มีเรื่องอะไรกันหรือป่าว วิน"  พิพัฒน์ถาม

" เข้าใจผิดกันนิดหน่อยครับ "  อนาวินตอบ พรางนั่งลงและเอามือกุมขมับ

" เล่าให้พ่อฟังได้ไหม วิน"  พิพัฒน์รู้จักนิสัยลูกสาวตัวเองดี ว่าเธอเป็นคนคิดมาก

" ครับ"  อนาวินเล่าให้พิพัฒน์ฟัง แต่ยกเว้นเรื่อง เขากับลิลลี่  พิพัฒน์ได้ฟังเขาก็พอจะเข้าใจ และก็

เริ่มหนักใจขึ้นมา

" ลองโทรหาเพชรดูหรือยังลูก"  พิพัฒน์เสนอ

" โทรแล้วครับ แต่เพชรไม่ยอมรับสาย"  อนาวินบอก

" พ่อว่า วินกับบ้านไปก่อนนะ เดี๋ยวเพชรมาพ่อโทรไปบอก" 

" ครับ"  อนาวินรับคำ เขาขับรถช้าๆมองตามถนนมองหาเธอ และเค้าก็นึกขึ้นมาได้ว่า วันนี้เพชรชวน

เขาไปทะเลที่หัวหิน ต้องใช่แน่ๆ  เขาคิดได้ แล้ว เขาจึงรีบเหยียบจนมิด เพื่อที่จะไปถึงที่นั่นไวๆ เขา

อยากเจอเธอ เป็นห่วงเธอ เขาขับรถเร็วที่สุดเท่าทีเคยขับมา  เขาใช้เวลาเพียง2 ชม. กว่า เท่านั้นก็

มาถึงบ้านพักที่หัวหิน

" เพชร "  เขาเรียกชื่อเธอ แต่แล้วเขาก็เห็นว่าประตูบ้านล็อกอยู่  เธอไม่ได้มาที่นี่

" ลุง เห็นเพชรบ้างไหม"  เขาเดินมายังบ้ายพักของลุงแช่ม คนดูแลบ้านที่อยู่ห่างจากบ้านเขาไม่ไกล

" ไม่เห็นเลยครับ "  ลุงแช่มบอก 

อนาวินโมโห  ตัวเองมาก เขาซัดกำปั้นลงบนต้นไม้ หลายต่อหลายหมัด จนเลือดซึมออกมา  จาก

นั้นเขาก็วิ่งไปที่ทะเล เขาเตะน้ำทะเลกระจุยกระจาย เหมือนคนบ้าน  จนเหนื่อย  เขาก็ทิ้งตัวลงนั่งบน

ชายหาดที่บัดนี้เริ่มมืด

" เพชร !"  อนาวินตะโกนก้องไปทั่วหาดทราย

" คุณได้ยินไหม  ผมขอโทษ! "  เขาตะโกนเสียงดังจนสุดเสียง หวังจะให้สายลม และน้ำทะเล พัด

เอาคำพูดไปให้เธอด้วย

" ผมรักคุณ!   ได้ยินไหม!"   เขาตะโกนเหมือนคนคลุ้มคลั่ง

แต่ ไม่ไกลจากที่เขานั่งอยู่มากนัก มีโขดหินสูง  ตั้งอยู่บนหาดทราย  เพชรมานั่งอยู่ตรงนี้ตั้งนาน

แล้ว  เธอนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย  ไม่คิดว่า จะได้ยิน  ได้เห็นใครบางคนมาตะโกนตามหาเธอ  คลุ้ม

คลั่งราวกับคนเสียสติ  ตอนแรกเธอนึกโกรธเขา แต่พอมาได้เห็นได้ฟัง สิ่งที่เขาพูด เธอก็หายโกรธ

เป็นปริบทิ้ง

" ผมรักคุณ เพชร!  ได้ยินไหม"   อนาวินยังตะโกนไม่หยุด

" ได้ยินค่ะ !"   เสียงหวาด ตะโกนมาจากข้างหลัง  เขารีบหันไปมอง

" เพชร"  อนาวินลุกขึ้น และวิ่งเข้าไปกอดเธอไว้แนบแน่น เหมือนกลัวเธอจะหายไปหรือหนีเขาไป

" ผมขอโทษ  ขอโทษนะ  ยกโทษให้ผมด้วย"  อนาวินกอดเธอแน่นขึ้น  และพร่ำบอก  ชิดหุเธอ

" ค่ะๆ  ปล่อยก่อนสิ  หายใจไม่ออก"  เพชรบอก

" เข้าบ้านเถอะค่ะ"  หลังจากที่เข้าบ้านเพชรก็ทำแผลที่มือให้เขา   เขาก็พร่ำเอ่ยบขอโทษเธอไม่

หยุด   เขาและเธอปรับความเข้าใจกัน  เขากอดเธอไม่ปล่อยจน   ทั้งคู่ผล็อยหลับไปในอ้อมกอด

ของกันและกันจนถึงเช้า 

 *  เขาบอกเธอว่า ระหว่างเรา ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนอกจากความรักที่เขามีให้เธอมากขึ้นทุกวัน*

*********************************************************************

ขอโทษนะค่ะที่มาอัพช้า  หลายวันมานี้เน็ตเน่าสุดๆเลย 5นาที่หลุด เซ็งโครตเลย