|
| 202 |
| 693 |
เรื่องวุ่นๆในชีวิต..
เมย์ตื่นนอนมาก็เห็นคนนอนข้างๆเป็นคนที่อันตรายสำหรับเธอ
เมย์รีบขยับตัวออกทันที
แล้วก็เดินเล่นแถวๆนั้น
โยชิตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางงัวเงีย
เขารู้สึกว่าเมย์หายไปแล้ว
จึงออกเดินตามหา
นนท์นอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงว่าเมย์ไปไหน
ทำไมถึงไม่กลับมาที่เต็นท์
จึงออกมาจากเต็นท์ของตัวเองแล้วเดินออกตามหา
โดยไม่ลืมที่จะทำสัญลักษณ์ไว้ที่ต้นไม้
เพื่อการที่จะได้ไม่หลงทางในป่าแห่งนี้
เจนเดินออกตามหาโจทย์และจำเลยเก่า(แปลกๆแฮะ..)
เจนเดินตามนนท์ไปในป่า
นนท์เห็นเมย์เดินเล่นอยู่จึงรีบเดินเข้าไปหา
"อ้าวนนท์.."
"เมย์ เธอเป็นอะไรรึป่าว..เจ็บตรงไหนมั้ย..ไปไหนมาเมื่อคืน..หลับสบายดีหรือป่าว"นนท์พูดคำถามออกมาเร็วปานจรวด
"ตอบไม่ทันเลยแฮะ..ฉันหนะหลงป่ามา แต่ก็สบายดี ไม่ได้เจ็บตรงไหนหรอก ฉันไปเรียกโยชิก่อนนะ นนท์รอนี่นะ"เมย์พูดแล้วเดินไปอีกทาง
เจนได้ยินอย่างนั้นก็แอบเดินตามไป
เมย์อยู่กลางป่าคนเดียว
เจนได้จังหวะจึงโผล่ออกมาด้านหน้า
"นี่...เธอจะไปหาโยชิใช่มั้ย"
"อืม"เมย์ตอบ
เจนไม่อยากให้เมย์ไปหาโยชิ จึงคิดขึ้นมาได้
"มาแข่งกันมั้ย โยชิสนใครมากกว่าคนนั้นชนะ"เจนยื่นคำท้าไป
"ได้"เมย์รับคำท้า แล้วเดินต่อไป
เจนที่เดินตามมาข้างหลังก็เจาะยางเข้าที่ข้อพับขาเมย์
เมย์ล้มลง เข่าไปกระแทกกับหินที่พื้น ทำให้มีเลือดไหล
"เล่นขี้โกงนี่"เมย์ตะโกนออกไป
"อยากเซ่อเอง แบร่ๆ"เจนพูดแล้ววิ่งออกไป
นนท์ที่เดินตามมาทีหลังเห็นการกระทำทั้งหมดของเจนและเมย์
จึงรีบเข้าไปช่วยเมย์
"เมย์ เป็นอะไรมากมั้ย"นนท์ถามด้วยความเป็นห่วง
"ไม่เป็นไรหรอก แค่ถลอกนิดหน่อยหนะ"เมย์พูด
"โห..นี่เหรอเขาเรียกว่านิดหน่อย เลือดไหลเป็นทางแล้ว"นนท์พูดขึ้นเมื่อเห็นเลือดที่เข่าของเมย์
"คือ ฉันจะไปหาโยชิหนะ.."เมย์พูด
"งั้นฉันช่วยนะ"นนท์พูดออกไปอย่างนั้น แต่ในใจไม่อยากให้เมย์ไป
"ขอบใจนายมากนะนนท์"เมย์พูด
"ไม่เป็นไรหรอกน่า.."แล้วนนท์ก็พยุงเมย์ลุกขึ้นมา
แล้วพยุงให้เดินไปข้างหน้า
เจนเดินมาเห็นโยชิเดินไปเดินมา จึงเดินเข้าไปหา
โยชิหันมาเห็นเจนพอดี จึงถามขึ้น
"นี่เธอ...ชื่ออะไรหนะ"โยชิถามขึ้นด้วยสีหน้ากังวลใจ
"ฉันชื่อเจน"
"อืม..เจน เห็นเมย์มั้ย"
"เห็นนะ กำลังหวานอยู่กับนนท์นั่นหละ ฉันไม่อยากยุ่งเลยเดินมาหานาย"เจนพูดออกไปอย่างนั้นเพราะไม่อยากให้โยชิไปหาเมย์
"กับนนท์....อีกแล้วเหรอ"โยชิพูดขึ้น
"อื้ม นั่นไง เดินมาแล้ว"เจนพูดแล้วชี้ไปที่เมย์กับนนท์ที่เดินมาด้วยกัน
"โยชิ.."เมย์ทำท่าจะเดินเข้ามาหาคนที่ยืนหันหลังให้อยู่ โดยมีนนท์ช่วยพยุงอยู่ด้วย
"อย่าเข้ามาหาฉัน..ไปไกลๆ...ย้ายของออกจากเต็นท์ด้วย ไปอยู่ด้วยกันเลยก็ได้นะ..ถ้ารักกันมาก.."โยชิพูดแล้วเดินจากไป
"ฉันชนะนะ เธอหนะคนแพ้ ไปซธชิ่วๆ หมาขี้แพ้ ฮ่าๆๆ"เจนพูดอย่างสะใจ แล้ววิ่งตามโยชิไป
นนท์มองเมย์ด้วยความสงสาร เขาทนไม่ได้ที่เห็นคนที่เขาแอบรักมาตั้งนาน ต้องมานั่งเสียใจกับเรื่องแบบนี้
เขารู้ว่าความจริงทั้งหมดคืออะไร...เขาจะเล่าให้โยชิฟังเอง และบอกความรู้สึกที่มีให้เมย์ให้โยชิรู้
"นนท์.."
"หืม.."
"พาฉันไปเก็บของทีนะ..."
"แล้วเธอจะไปพักที่ไหนหละ"
"น่า..ฉันจะไปหาเพื่อนนะ ขอเพื่อนพักสักวัน พรุ่งนี้ก็กลับโรงเรียนแล้วนี่.."
"ก็ได้..."นนท์พูดแล้วค่อยๆพยุงเมย์กลับไปที่เต็นท์
โยชิเดินอยู่ในป่า เจนเดินตามมาด้วย
"เธอหนะ กลับไปซะ...ฉันอยากอยู่คนเดียว"โยชิพูดแล้วหยุดเดิน
"แต่โยชิ.."
"ฉันบอกให้กลับไปไง!!"โยชิตะโกนใส่หน้าเจน
เจนกลัวจนรีบวิ่งกลับไปที่เต็นท์
"เมย์..ทำไมเธอถึง..."
เมย์เดินมาที่เต็นท์ของตัวเองกับโยชิ
แล้วเริ่มเก็บของของตัวเอง
ไม่นาน เมย์ก็ออกมาพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่
"มานี่ฉันช่วยถือ.."นนท์พูดแล้วก็แย่งเอากระเป๋าจากมือเมย์มา
"ขอบใจนะนนท์"
"เต็นท์เพื่อนเธออยู่ไหนหละ.."
"อ๋อ...ทางนี้หนะ"เมยน์พูดแล้วเดินไปที่เต็นท์ๆหนึ่ง
"ที่นี่หรอ.."
"อืม"
"งั้น ฉันไปก่อนนะ คือ...มีธุระหนะ"ว่าแล้วนนท์ก็รีบเดินออกมา
โยชิเดินออกมาจากป่า ก็เจอกับนนท์ที่ยืนพิงต้นไม้รออยู่
โยชิเห็นนท์แล้วไม่ค่อยอยากจะสนใจ
"นี่..โยชิ ฉันมีอะไรจะพูดกับนาย"นนท์พูดขึ้น
"มีอะไร"
"เรื่องเมย์.."
"เมย์..อยู่กับนายแล้วนี่"
"ป่าว..นายไม่รู้อะไร เมย์อยู่กับฉันตอนนั้นก็จริงอยู่ แต่ที่นายโกรธเมย์เพราะเรื่องอะไรฉันไม่รู้ แต่ถ้าโกรธเรื่องเมื่อเช้า ที่ฉันโอบเมย์ไว้เพราะเมย์เข่าเป็นแผล
เลือดไหลเป็นทาง และคนที่ทำหนะ...ยัยเจนนั่นหละ ทั้ง 2 คนแข่งกันว่านายสนใจใครก่อนคนนั้นชนะ ตอนเมย์กำลังเดินไป ยัยเจนก็ทำอะไรเมย์ไม่รู้ ฉันมองไม่เห็น แต่พอฉันเห็นอีกที เมย์ก็ล้มลง ฉันเลยรีบเข้ามาช่วย เมย์บอกว่าจะมาหานาย ฉันไม่รู้ว่ายัยเจนเป่าหูอะไรนายมั่ง แต่...เมย์หนะ สนแต่นายคนเดียว ฉันแค่ในฐานะเพื่อนเท่านั้น"นนท์พูดออกไป
"งั้นก็แปลว่า..."โยชิเพิ่งรู้ตัวว่าโดนเจนหลอก
"ถ้านายอภัยให้เมย์ได้ก็อภัยซะ ถ้านายทำเมย์เสียใจอีก ฉันจะแย่งเธอไป..เพราะฉันจะไม่ทำให้คนที่ฉันรักเสียใจเหมือนกัน"นนท์บอก
"นาย..."โยชิหันมาหานนท์
"ใช่..ฉันก็รักเมย์แต่เพียงแค่ว่า..เธอยังไม่รู้ตัวหรอกนะ..."นนท์พูดแล้วเดินจากไป
-------------------------------------------------------------------------------
อิจฉาเมย์= = มีแต่คนรัก T^T (อ้ากกๆๆๆ ท่านผู้อ่านอย่าเข้าใจผิดT^T บังเอิญว่าพิมผิดนิดหน่อย แหะๆ)
ตอนนี้เกลียจเจนเข้าใส้(ทั้งๆที่แกเขียนเองงั้นเรอะ?) - -
=="
ไม่มีอะไรจาพูด แต่อยากเม้นท์ ((ผิดม่ะ!))
ปล. อย่าเครียดหลายเดี๋ยวอัพนิยายไม่ได้เด้ออออ
ไม่ผิดหรอกพี่ เหอะๆ
เครียดเรื่องเรียนมากกว่า
แบบว่า...
เราทำเรียงความภาษาอังกฤษไม่เป็นหนะ T T
หนุกดีค่ะ อัพไวนะคะ เปนกำลังใจให้
พักหลังนี่ดูขี้เกียดนะเจ๊
งี้สายลมแนะนำ
จะเอาไปใช้หรือป่าวแล้วแต่นะก๊ะ
คือว่าอย่าด่วนสรุป
เข้าใจไหมละเนี่ย
ก็คือว่าคุณเจ๊ยังเข้าถึงตัวละครไม่พออะแหละ
ลยดูไร้ฝีมือที่จริงเจ๊เขียนเก่งจาตาย
นะก๊ะ
ไงก็
รับไปปรับปรุงนะจ้า
บรื๋อ!!~~~~~น่ากลั๊ว น่ากลัว[{อยู่ในสภาวะ "หลอน" }]
กำลังว่างเข้ามาอ่านจริงๆจัง...เน้นนะว่าจริงๆจังๆ คืออ่านและสังเกตุด้วย
สรุปว่า..แกเป็นคนใจร้อนมากก..ประมาณว่าอยากเขียนเรื่องให้จบเร็วๆทั้งๆที่ขี้เกียจ (นี่ด่าซ้า)
ถ้าจะให้ดีกว่านี้นะขอปรับนิดนึง..อธิบายให้มากขึ้น..ใจเย็นให้มากขึ้น
เขียนแล้วอย่าเพิ่งอัพ (ห้ามบ้าจี้)...อ่านทวนสัก 2-3 รอบจะเห็นข้อบกพร่องของตัวเองเย้อ
(อันนี้เจ๊ทำเป็นประจำ)...ที่พูดมากแบบนี้เพราะว่า...พอเจ๊อ่านนิยายแกแล้วเหมือนของตัวเองที่แต่ง
เรื่องแรกเปี๊ยบ คือเจ๊ใจร้อนไง อยากจบเร็วๆเลยรีบเขียนรีบอัพ ไม่ได้ทานอะไรเลย...พอกลับไปนั่งอ่านอีกที
...ตรูเขียนไปได้ไงวะเนี่ย..ทำมัยมันหยาบยังงี้...
สรุปละกัน เนื้อเรื่องสนุก น่าติดตาม แต่ใจร้อนไปหน่อย ถ้าเพิ่มรายละเอียดอีกจะดีมากกกกกกกก
ลืมบอกไปนิ้ด (ด่าเพลินเลยลืมอิอิ) สารบัญไม่ได้หายไปไหนหรอกจ้า
เค้าคงปรับระบบใหม่ ถ้าอยากรู้ให้ติ๊กที่ตัวเองหน้าต่างๆ เช่น 21-40
สารบัญแต่ละตอนจะปรากฎ ณ ฉับพลัน..อาเมน.?
มาอัพแบบจุใจจริง ๆ เลย สู้ ๆ น่ะจ๊ะ
จะรับไปปรับปรุงเลยจ้า(แหะๆ เราใจร้อนรึนี่T^T)
แล้วเราจะใจเย็นลงนะ (จะรีบรับไปปรับปรุงตัวอย่างเร็วไว)
โดนเจ๊เทศน์เลย ง่า...
มาเม้นให้นะค่ะ
พี่ ganyarut มาอัพทุกๆวันนะค่ะ
ไงไม่อ่านน้า (ล้อเล่น)
อ่านนิยายของน้องคนนี้ด้วยนะค่ะ
สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้ ไปนะค่ะ
บะบายจ้า สู้ๆเด้อ เจ้าค่ะ อิอิ ^-^
มาอัพทุกวันเหรอ(ทำไม่ได้แน่นอน เพราะวันนี้กำลังเคลีย คหกรรมT T)
แล้วก็คิดไม่ออกด้วย (เหอๆ = =)
กุน-ละ-"สัด"-ตร๊-ไทย มาเยี่ยมฟ่ะ-- --
เม้นอะไรดีวะ
-*-ตอนนี้ฉันกำลังหัดร้องเพลงโรม่อนอยู่
หึหึ จะเอาไปใช้กะวิชาภาษาไทย เอิ้กๆ
อัน อัน อัน โตะ เต๊โมดา อิสุกิ โดร๊าเอ...มอน..
ง่ะ เราน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอ
ใจจริงก็ขี้เกียจอ่ะนะ- -*อิอิ
ว่าแต่ไม่สบายเป็นไรมากมั๊ย!!
ที่ถามเพราะเป็นห่วงหรอกนะ
แต่ว่า...ไม่รู้จะพูดอะไรแล้วง่ะ
ไปละ
ไม่ค่อยเป็นอะไรมาก(วิงเวียนศีรษะหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม)
ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงหลอน(เห็นตัวเองในกระจกแล้วหลอน~_~)
เง้อทุ๊กคนนนนนนนตื่นจากหลุมศพแย้ว
เง้อๆหลุมศพตัวเองเน่าตอนนี้เพราะไม่ได้ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงหรือเพิ่มใดๆ
เง้อๆ
ลูกน้องมานยังอยู่ครบกานปะนี่(ไม่ครบมั้ง)
ออครบๆ
ดูดิลูกน้องมันยังดูแลหลุมศพทีเราไมไม่ดูแลหลุมศพตัวเองเลยว้า(มันสมควรเปงหัวหน้าผีไหมเนี่ยมั่วแต่อู้)
เหอๆนกเค้าแมวมิสบายไปโดนนักปาบผีมารึ
เหอะๆผีดิบก้ไม่เปงไรตาโบ๋ก็ยังดีอยู่โอเคไม่มีสมาชิกผีเพิ่มเล้ย
ใครก็ได้มาเปงผีทีสิวะ
ปล.ไปแล้ว
เหอะๆ = =
เราโดนมนต์ดำ ว้ากๆๆๆ(แหะๆ -- --)
เหอๆนกเค้าแมวจะตายมะเนี่ย(จะตายก็ตายไปเพราะไม่มีที่ให้ตายอีกและ)(ก็เปงผีแล้วนิน่า)
เหอๆ
- - มีสิ บนต้นไม้ เหอะๆ
ช่วงนี้เม้นเหงาๆT^T ไปป่วนของคนอื่นต่อดีกั่ว อิอิ
^^
| 202 |
| 693 |
ganyarut
(ganyarut)
ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 10,787 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 5 ปี
แบ่งปันความรู้ 2,425 ครั้ง
ได้รับดาว 259 ดวง
โหวตเพิ่มดาว
|
||||||
 |
สงวนสิทธิ์บางประการภายใต้สัญญาอนุญาต ครีเอทีฟคอมมอนส์ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย. ท่านสามารถนำเนื้อหาในส่วนบทความไปใช้ แสดง เผยแพร่ โดยต้องอ้างอิงที่มา ห้ามใช้เพื่อการค้าและห้ามดัดแปลง |
|