นนท์พาเจนมาส่งที่หน้าบ้าน(เพราะเดี๋ยวจะหลงอีก ขี้เกียจหา:นนท์)
"ให้ฉันไปส่งมั้ย"
"ไม่เป็นไร กลับเองได้ย่ะ"
"เหรอ~คงไม่โดนลากไปข่มขืนกลางทางหรอกนะ ฮ่าๆๆๆ"
"ระดับฉันแล้วนะ..."
"โดนมาเยอะ"
"ไอ้บ้า ยังไม่เจอต่างหาก เพราะยาก ฮ่าๆๆ"
"งั้นฉันเปิดงานคนแรกเลยมั้ยหละ =.,="นนท์พูดแล้วเดินเข้าไปใกล้เจนอย่างเร็ว
"ออกไปนะ!! อย่าเข้ามาใกล้เป็นอันขาดเลย ไอ้ตัวอันตราย"
"เปล่า~ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย จะร้อนตัวทำไม..."
"เปล่า~ ฉันไม่ได้ร้อนตัว ฉันแค่...ป้องกันตัวเองจากพวกไว้ใจไม่ได้"เจนพูดแล้วก็วิ่งออกไปจากบ้านนท์

"ฉันหนะเหรอไว้ใจไม่ได้?"นนท์ทำหน้าสงสัยแต่ก็เดินเข้าบ้านไป


เจนมายืนรอรถประจำทาง เพื่อจะกลับบ้าน
ขณะที่เธอยืนรออยู่นั้น ก็มีสายตามากมายจับจ้องมาที่เธอ
แต่เธอนั้นไม่รู้สึกอายแต่อย่างใด เพราะความเคยชินทำให้เธอนิ่ง ราวกับว่าไม่มีอะไร

แล้วรถก็มาจอดที่ป้าย
บนรถที่นั่งเต็มหมดแล้ว
เธอเลยต้องยืนเพราะความจำเป็น
"เอ่อ...พี่ครับ"เด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น พร้อมสกิดเจนที่ยืนหันหลังให้อยู่
"คะ?"
"นั่งมั้ยครับ"
"ไม่เป็นไรค่ะ"
"ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับพี่ นะครับ"
"งั้นก็ได้ค่ะ"เจนพูดแล้วก็นั่งลง โดยมีเด็กชายคนนั้นยืนอยู่ข้างๆ
"พี่ชื่ออะไรเหรอครับ เพราะว่าผมเห็นพี่ที่โรงเรียนบ่อยๆ"
"อ้าว อยู่โรงเรียนเดียวกันเหรอ พี่ชื่อเจนนะ   อยู่ม.ไหนหรอ"
"ครับ อยู่ ม.5ครับ  ผมชื่อ มาร์ค นะครับ เจอกันอีกแล้วผมจะทักนะครับ^^"
"อ่อ...อื้ม"
"ผมไปแล้วนะครับ ถึงป้ายแล้ว บ๊ายบายครับพี่^^"
"จ้า"
มาร์คยิ้มให้เจนก่อนจะวิ่งลงไป แล้วโบกมือให้เจนที่ป้าย
เจนเองก็ยิ้มแล้วโบกมือให้เช่นกัน

เมื่อถึงที่หมาย เจนก็ลงจากรถเพื่อเดินทางกลับเข้าบ้าน
ตาของเจนเดินมาเห็นพอดีก็มาแอบดูสีหน้าหลานของตน
เพราะสีหน้า ร่าเริง และยิ้มหน้าบานกลับมา 
จึงนึกสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
แล้วรีบวิ่งมารายงาน ภรรยาของตนที่เพิ่งนั่งสั่งให้ตนซักผ้า
"แม่ๆๆๆ"
"ตาแก่!! ฉันสั่งให้แกซักผ้า แล้วหาย กบาลมันวาว ของแกไปไหนมา!!"สามียังไม่ทันได้พูดอะไร เธอก็เปิดซะสามีของเธอแทบเข้าไปซุกในโอ่งข้างตัว
"เดี๋ยวสิแม่ เมื่อกี้ฉันไปสังเกตการณ์มานะ"
"แน่เรอะ แกไปสังเกตการณ์มาหรือหนีที่ฉันสั่งให้ซักผ้า"
"ฉันไปสังเกตการณ์มาจริงๆนะ เนี่ย ยัยเจนหนะ เดินกลับบ้านมาเนี่ย ยิ้มไม่หุบเลย"
"จริงเหรอตาแก่ แกไม่ได้โกหกฉันนะ งั้นฉันจะลองไปดู ถ้าไม่ใช่...."
"....(เอิ๊ก!!:เสียงกลืนน้ำลายของผู้เป็นสามี)"
"แกตายแน่!!"ว่าแล้วภรรยาก็เดินเข้าไปในบ้าน
ผู้เป็นสามีก็เดินตามไป

ยายเดินมาก็เห็นหลานของตนนั่งยิ้มอยู่คนเดียว
"เออ จริงอย่างที่ตาแก่ว่า  แต่วันนี้ยัยเจนเป็นอะไรของมัน นั่งยิ้มเหมือนคนบ้า"
"เห็นมั้ย ฉันบอกแล้ว ฉันก็ไม่รู้สิ ถึงได้มาบอกแม่เนี่ย"
"วันนี้มันท้องเสียหรือเปล่า เอ๊ะ หรือแกวางยาเบื่อหลาน - -*"
"จะบ้าเรอะ ฉันจะไปวางยาเบื่อหลานตัวเองทำไม เธอนี่คิดอะไรบ้าๆประจำเลย"
"ฉันไม่ได้คิดบ้าๆนะยะ ฉันเห็นว่าแกเดี๋ยวนี้ขี้หลงขี้ลืม ฉันเลยคิดว่า แกจะเอายาเบื่อไปให้หมา แต่แกดันไปใส่ข้าวหลานหนะสิ"
"บ้า ฉันไม่ได้ขี้ลืมขนาดนั้น แม่ก็เหมือนกันนะ ไม่รู้ว่าเอาแปรงขัดส้วมไปไหนนักหนา หายประจำเลย หรือว่าแปรงสีฟันที่ใช้มันใหญ่ไม่สะใจ เลยใช้แปรงขัดส้วมซะเลย"
"ขัดปากแกก่อนมั้ยหละ - -*"
"ม่ายยยยย~~!!"สามีพูดแล้ววิ่งหนีไป

"ขนาดอายุปูนนี้ ยังปัญญาอ่อนไม่เลิก วัยทองเซ็ง"ยายพูดแล้วเดินกลับไปหลังบ้าน เพื่อไปนั่งคุมให้สามีซักผ้าต่อ



*******************************************

~วันจันทร์~

[[เวลา 06.11น.]]

"ไปก่อนนะคะ~"เจนตะโกนลงมาแล้วเดินออกจากบ้านไป

"แปลกแหะ"ภรรยาวัยชราถามสามีวัยเดียวกับตน
"อะไรเหรอแม่~~~"ผู้เป็นสามีค่อยๆโผล่ศีรษะออกมา
"ก็ยัยเจนหนะสิพ่อ วันนี้มันตื่นเช้า"
"อ้าว..รึจะให้มันตื่นสายหละ *-*"สามทำตาวิ้งๆมาที่ภรรยา
"เปล่า ฉันแค่สงสัย เพราะทุกทีมันจะตื่นสาย"
"นั่นสิ วันนี้แปลกๆจริงๆด้วย"
"เพิ่งรู้หรือไง ไอ้แก่"
"โอ๊ะ ฉันว่าฉันไปดูโทรทัศน์ดีกั่ว~"ผู้เป็นสามีรีบเดินไปที่ห้องนั่งเล่น
เพราะเกรงว่าภรรยาจะวีนใส่ตนอีก


+++++++++++++++++++++++++++++++++

~~โรงเรียน~~

เจนเดินมาโรงเรียนด้วยหน้าตายิ้มแย้ม
เพราะเธอรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก

เธอเดินมาที่ห้อง แล้วนั่งเล่น

"สวัสดีครับพี่เจน"
"อ้าวมาร์ค มาได้ไงเนี่ย"
"คือ ผมเดินผ่านมาแถวนี้เลยแวะมาทักทายหนะครับ"
"อ่อ...อืม มาร์คว่างมั้ย"
"ว่างครับ"
"ไปเดินเล่นกับฉันหน่อยสิ"
"ครับๆ"
แล้วเจนก็เดินออกมาจากห้องพร้อม มาร์ค

นนท์เดินผ่านมาเห็นจึงลองเดินติดตามไป
เขามีอาการไม่พอใจที่มีผู้ชายมาเดินข้างๆเจน
 
แต่อยู่ดีๆ ชายคนนั้นก็ดึงเจนไปด้านหลังตึก
นนท์ชักจะรู้สึกไม่ดี จึงรีบวิ่งตามไป

"ว้า..ไปไหนแล้ว.."ชายคนนั้นทำท่าทางเสียดายสุดๆ
"อะไรเหรอ"
"แมวครับ เมื่อกี้มีแมวตัวสีขาว น่ารักมากๆ *-*"มาร์คพูด
"อ๋อ...ว้าอยากเห็นจัง"

"กลับกันเถอะครับ"
"อื้ม"
แล้วเจนกับมาร์คก็เดินออกมาจากหลังตึก

"ไอ้แมวเวร ทำให้ฉันึกว่ามันจะทำอะไรเจนซะอีก"
นนท์พูดอย่างไม่สบอารมณ์
แล้วเดินกลับมาที่ห้องของตัวเอง

แต่ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ เมื่อเจนอยู่กับผู้ชายคนนั้น
"สวัสดีนนท์"เมย์ทักนนท์
แล้วโยชิก็เอามือมาโอบเมย์เอาไว้
แล้วทำเสียงเลียนแบบ
"สวัสดีนนท์~"
"เป็นตุ๊ดรึไง ทำเสียงแบบนั้นหนะ"
"เปล่าฮ้า~ ฮ่าๆๆๆๆ"โยชิพูดล้เลียนแล้วดึงเมย์เข้าไปกอด

"หวานจังนะ - -*"นนท์รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมานิดๆ
เพราะเขาไม่เคยทำแบบนั้นบ้างสักครั้ง
"อิจฉาหรือไง"โยชิถาม
"เปล่า...ฉันแค่หงุดหงิดนิดหน่อย เฮ้อ~"นนท์ตอบแล้วนั่งถอนหายใจต่อ
"ตัวเองดูสิ มันหงุดหงิดเค้าหนะ ฮือๆ"โยชิพูด
"ปัญญาอ่อนน่า"
"- -*"
"เลิกกอดสักทีสิ นี่มันในห้องเรียนนะ"
"งั้นกลับไปบ้านฉันจะกอดให้หนำใจเลย ฮึ!!"โยชิพูดแล้วสะบัดหน้าใส่อย่างงอนๆ


-----------------------------------------------

พักกลางวัน

---นนท์---

พอพักเที่ยงผมก็ออกมาที่โรงอาหาร

โครกครากกกกๆๆๆ~~~~

น่าน ...
ตอนนี้หิวมากๆ
ถ้ายังไม่ได้กินอยู่อย่างนี้
โมโหหิวแน่ๆ

แต่ผมไม่เข้าใจเลยว่า ไอ้เด็กผู้ชายเมื่อเช้ามันมาทำอะไรกับเจน
เห็นคุยกันโคตรสนิทเลย ...

พอผมเดินเข้ามา

[อะไร แว้บๆ]

เอ๊ะ! นั่นใครหนะ
คุ้นๆแหะ

นั่นเจน แล้วก็เด็กผู้ชายเมื่อเช้านี่หว่า
กำลังนั่งคุยกันอยู่
รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันทีเลย - -*
ผมเลยรีบเดินเข้าไป
"ไง.."ผมทักไป
"....ไง นนท์...."เจนทักกลับมา ไหงต้องทำหน้าสยองผมขนาดนั้น
"สวัสดีครับพี่..."โอ๊ะ! ไอ้เด็กนี่มันม.5 นี่หว่า..
ยัยเจนล่อลวงเด็กรึเนี่ย = =
แต่ยังไงซะ ผมก็รู้สึกไม่ถูกชะตากับไอ้เด็กหน้าใสนี่อยู่ดี
"พี่เจนครับ วันนี้ขอทานข้าวด้วยกันนะครับ^^"
"อื้ม ได้สิๆ"
"ฉันด้..."
"ไม่ต้อง"ยัยเจนรีบปฏิเสธ
อะไรเนี่ย ผมจะมากินด้วย ไหงขัดขวางกันอย่างนี้
"ยังไงฉันก็จะมากินด้วย"
"พี่ครับ ให้เขามาทานด้วยก็ได้ครับ"
"... อืมๆ"ต้องให้เด็กสั่ง ใช้ไม่ได้ๆ(เขาไม่พูดแล้วแกจะได้มานั่งด้วยมั้ย)
แล้วผมก็เดินไปซื้ออาหารมา
พอเรากินอาหารกัน
ยัยเจนกับน้องคนนั้น...มันชื่ออะไรวะ
"เอ่อ..น้องครับ ชื่ออะไรครับ"ผมถามออกไปตรงๆเลย
"ชื่อมาร์คครับ.."...คุ้นๆ แต่ช่างเหอะ
"ครับ น้องมาร์ค ยินดีที่ได้รู้จัก"
"ผมว่านะ พี่นนท์เนี่ยคุ้นๆนะครับ"= = เช่นกัน
"คงเคยเจอกันในโรงเรียนหละมั้ง"ผมตอบ
"คงจะเป็นอย่างนั้น..."นายมาร์คนี่ก็พูดเหม่อคนเดียว

แล้วทั้ง2คน(ยกเว้นผม)ก็คุยกันอย่างสนุกสนาน
คุยกันไปต่างๆนานา
=_= ผมนั่งหัวโด่อยู่นะเนี่ย

ชักจะสนิทกันมากไปซะแล้ว(พลังอิจฉาริษยาทำงาน)
"เอ่อ...เจน กินข้าวเสร็จมาหาฉันล็อคเกอร์หน่อยนะ"แน่นอนว่านายมาร์คต้องตามมา(ถ้าเป็นไปตามแผน)
"อืม.."
แล้ว2คนนนั้นก็ไปคุยกันต่อ =_=


พอกินข้าวเสร็จ ผมก็มายืนรอที่ล็อคเกอร์ 



...................................................................................................