“ยูฮวาน” ฮงกิมาหายูฮวานที่บ้านเป็นประจำทุกวันหลังจากวันที่เกิดเรื่อง

“แกมาเรื่องเดิมอีกแล้วล่ะสิ ชั้นว่าแกพอได้แล้วนะฮงกิ” ยูฮวานขัดคอ

“ชั้นไม่อยากเห็นความสัมพันธ์ของพวกเราเป็นแบบนี้นะยูฮวาน” ฮงกิพูด

ไม่ชอบเลยจริงๆที่ความสัมพันธ์ของ”เพื่อน”ต้องมาจบลงเพราะเรื่องเข้าใจผิดแบบนี้

“ชั้นเป็นคนทำรึไงล่ะ ไอ้แจจินมันเป็นคนพูดเองนี่” ยูฮวานเถียง

“ความหึงมักทำให้คนขาดสติ” ฮงกิพูดแบบกำกวม

“แกหมายความว่าไง” ยูฮวานหันขวับมามองฮงกิ

“แกดูไม่ออกจริงๆน่ะเหรอ แกตาบอดรึไงยูฮวาน” จากพูดดีๆกลายเป็นพูดกัด

“อ้าวๆ ไอ้นี่ อยู่ๆก็มาว่ากันซะงั้น แล้วแกว่าใครหึงใครวะ” ถามกลับตอนท้ายประโยค

“ไม่บอก มีสมองก็คิดเองดิ” ฮงกิพูดกวนๆแถมยังแลบลิ้นใส่อีก

“ไอ้นี่ ถามดีๆกวนนะแก อืม ว่าแต่ใครหึงใครวะ...หรือว่า...” ยูฮวานตาโตมองหน้าฮงกิเลิ่กลั่ก

“อือฮึ อย่างที่นายคิดนั่นแหล่ะ” ฮงกิพยักหน้า

ในที่สุดแกก็รู้แล้วใช่มั๊ยว่าแจจินมันชอบมินฮวาน ฉลาดเหมือนกันนี่หว่า

“นี่แจจินมันชอบชั้นงั้นเหรอ!”

ตึง! ฮงกิหงายหลัง

“จะบ้าเหรอ! ไม่ใช่โว้ย แจจินมันชอบมินฮวานต่างหาก” ฮงกิแก้ไขความคิดให้ยูฮวานซะใหม่

ไอ้บ้านี่ คิดได้ไงว่าแจจินชอบมัน แค่คิดก็ขนลุกแล้ว อึ๋ย ใช้อะไรคิดวะเนี่ย

“อ๋อ แจจินชอบมินฮวาน...ห๊ะ! อะไรนะ แจจินชอบมินฮวานเหรอ” ตาโตมากกว่าเดิมเมื่อคิดได้

“ก็ใช่น่ะสิ เป็นเพื่อนประสาอะไรวะแค่นี้ก็ดูไม่ออก” ฮงกิถือโอกาสผลักหัวยูฮวานไปหนึ่งที

“ชั้นจะไปรู้ได้ยังไงเล่า ว่าแต่แกรู้ได้ไงวะ”

“ก็คนมันเก่งอ่ะ”

“หลงตัวเอง”

“อะไรนะ”

“เปล่าๆ ชั้นบอกว่านายน่ะเก่ง” รีบแก้ตัวอย่างรวดเร็ว

“แล้วไป”

“แกว่าถ้าชั้นไปขอคืนดีกับแจจินแกว่ามันจะยกโทษให้ชั้นมั๊ย” อยู่ๆยูฮวานก็ถามขึ้น

“นี่แกพูดจริงเหรอ” ฮงกิหันขวับมามองดวงตาฉายแววลิงโลด

“อือ ชั้นก็ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของพวกเราจบลงเพราะเรื่องเข้าใจผิด”

“คิดได้อย่างนั้นก็ดี เอาใจช่วยว่ะ สู้ๆ” ฮงกิชูกำปั้นให้ยูฮวาน

“สู้ๆ” ยูฮวานยกกำปั้นขึ้นมาเช่นกัน

“พยายามเข้านะ ชั้นเชื่อว่าแจจินมันจะยกโทษให้แก” ฮงกิพูดให้กำลังใจ

“ขอบใจนะ” ยูฮวานยิ้มให้ฮงกิ

ฮงกิพยักหน้า ชั้นมีความรู้สึกว่าพวกเรากำลังจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมล่ะยูฮวาน ชั้นเชื่อแบบนั้น

“ฮงกิ” ยูฮวานเรียก

“อะไร” เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

“ขอจูบหน่อย!”

“หา!” ทุกทีมีแต่หอมแก้มไม่ใช่เหรอแล้วทำไมวันนี้...

“ขอจูบหน่อย ได้มั๊ย” ยูฮวานพูดต่อเมื่อเห็นฮงกิเงียบ

“เอ่อ...ไม่ดีมั้งชั้นว่า...อย่าเลย” ฮงกิปฏิเสธ เรื่องอะไรจะให้จูบเล่า

“ทำไมล่ะ เพื่อนกันไม่ใช่รึไง” ยูฮวานพูด

“ก็เพราะว่าเป็นเพื่อนกันไงเล่าถึงไม่ให้จูบ”

“ทำไมอ่ะ”

“ก็ไม่ให้ไง อย่าเซ้าซี้นะ”

“กีกี้”

“อะไร...อุ๊บ!...”

ฮงกิที่ไม่ทันตั้งตัวเลยโดนยูฮวานจูบเข้าไปเต็มๆ ทั้งอึ้ง ทั้งอาย ไอ้เพื่อนบ้า เล่นอะไรของมันวะ

“อิอิ ได้จูบแล้ว เห็นป่าว” ยูฮวานยิ้มร่าแต่ฮงกิยิ้มไม่ออก

“ไอ้บ้า! ก็บอกว่าไม่ให้จูบไงเล่า บ้าๆๆ” ฮงกิโวยวายมือทั้งสองข้างก็ทั้งทุบทั้งตียูฮวาน

“โอ๊ยๆๆ เจ็บนะเว้ย พอๆๆ ขอโทษๆ” ยูฮวานจับมือฮงกิไว้

“บ้า” ด่าไปอีกรอบหน้าแดงเถือกจนร้อนไปหมด

“หน้าแดงเลย ฮ่าๆๆ” ยูฮวานลงไปชักดิ้นชักงอกับเตียง

“ตลกตรงไหนกันเล่า! ไอ้ริกกี้! นี่แน่ะ” ฮงกิถีบยูฮวานกลิ้งลงไปนอนกับพื้น

“โอ๊ย! เจ็บนะเว้ย เล่นอะไรวะ” ยูฮวานตะเกียกตะกายขึ้นมาบนเตียงเหมือนเดิม

“ก็ใครใช้ให้แกมาทำชั้นเขินเล่า!” แล้วยูฮวานก็โดนปาหมอนใส่หน้าไปอีกหนึ่งที

“เออ โอเค ชั้นผิด แกถูกเสมอแหล่ะ” ยอมจำนน

“รู้ตัวก็ดี” ฮงกิกอดอกทำหน้าเชิด

“คืนนี้นัดยูฮวานออกมาหาชั้นหน่อยดิ” อยู่ๆยูฮวานก็เปลี่ยนเรื่องซะงั้น

“คืนนี้เลยเหรอ แล้วจะให้ชั้นนัดมันออกมาที่ไหนอ่ะ”

“ที่ร้านxxxx(เซ็นเซอร์ค่ะ)”

“โอเค  แกเตรียมตัวได้เลย”

“ความสัมพันธ์ของพวกเรากำลังจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วฮงกิ!”

มาแล้วค่า หายไปหลายวันเลยป่ะ ยุ่งๆอยู่ค่ะช่วงนี้ ไม่ค่อยสบายด้วย

รักษาสุขภาพกันด้วยนะน้องๆทุกคน เจ๊เป็นห่วง อิอิ