“นะๆ  แจจินนะ ไปซื้อของให้ชั้นที น๊า เพื่อนรัก”

“ทำไมชั้นต้องไปด้วยวะ แกก็ไปเองดิฮงกิ” แจจินไม่ยอม

“ก็ชั้นไม่สบายอ่า” พูดจบก็มุดลงไปใต้ผ้าห่มทันที

“ไม่สบายแล้วแกระเห็จมานอนบ้านชั้นทำไม” แจจินแขวะ

“ก็ที่บ้านไม่มีใครอยู่นี่ ชั้นก็กลัวไง” แก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ

“เออๆ แล้วตกลงแกจะให้ชั้นไปซื้อของที่ว่านั่นให้ใช่มั๊ย”

“ใช่ๆ รีบๆไปเลย เดี๋ยวร้านจะปิด” ฮงกิกระดี๊กระด๊า

“เออ รอนี่ละกัน” แจจินพูดแล้วก็เดินออกไปทันที

และทันทีที่แจจินออกไปฮงกิก็กดโทรศัพท์หามินฮวานทันที

“โหล มินฮวานเหรอ คืองี้นะ ฉอดๆๆๆๆ....เออๆ รีบมานะ ชั้นจะรอ”

ฮงกิออกจากห้องตามแจจินไปอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้จนในที่สุดก็มาถึงที่หมาย

“ฮงกิ!” มินฮวานที่พึ่งมาถึงแตะไหล่ฮงกิเบาๆจนฮงกิสะดุ้ง

“โอ๊ย ตกใจหมดเลยไอ้ตัวเล็กนี่” ฮงกิหันมาติงมินฮวานนิดๆ

“แจจินล่ะ” มินฮวานถาม

“นั่นไง” ฮงกิชี้ให้ดูแจจินที่อยู่ในร้าน

“ยูฮวานยังไม่มาอีกเหรอเนี่ย” มินฮวานชะเง้อมองแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของยูฮวาน

“อ๊ะ มาแล้วๆ เงียบๆสิมินฮวาน” ฮงกิดูกระตือรือร้นเมื่อเห็นยูฮวานเดินมาแล้วหยุดอยู่ที่หน้าร้าน

“ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ” พนักงานสาวพูดพลางโค้งตัวให้

แจจินยิ้มให้นิดๆแล้วถือของที่ฮงกิใช้ให้ซื้อเดินออกมานอกร้าน

“แจจิน...” เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นทันทีที่แจจินเดินออกมานอกร้าน

“ยูฮวาน...” แจจินมีน้ำเสียงตกใจนิดๆไม่นึกว่าจะมาเจอยูฮวานที่นี่

“เอ่อ...ชั้นขอคุยกับแกได้มั๊ย...” ยูฮวานถาม

“เรื่องอะไรล่ะ” แจจินถามกลับพยายามไม่มองหน้ายูฮวาน

“ชั้นคิดว่าแกรู้นะแจจิน” ยูฮวานพูด

“เรื่องนั้นน่ะเหรอ แกจะแก้ตัวยังไงวะ”

“ชั้นจะไม่ขอแก้ตัวอะไรทั้งนั้น ฟังชั้นนะแจจิน ชั้นขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น

ชั้นไม่รู้ว่าแกชอบมินฮวาน ตอนนี้ชั้นเข้าใจแล้วว่าที่แกทำไปก็เพราะหึง

เพราะงั้นเรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมเถอะนะแจจิน ชั้นขอ...”

ยูฮวานพูดรัวเร็วจนแทบลืมหายใจแต่แจจินอึ้งไปตั้งแต่ที่ยูฮวานบอกว่าเค้าชอบมินฮวานแล้ว

“กะ...แก...รู้ได้ไง...ว่าชั้น...ชอบมิน...ฮวาน” แจจินเกิดอาการติดอ่างขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน

“เออน่า รู้ก็แล้วกัน ตกลงเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วนะ หึๆ” ยูฮวานตบไหล่แจจินเบาๆ

“อ่ะ...เออๆ...เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว...” แจจินพยักหน้าทั้งๆที่ยังอึ้งไม่หาย

“ไอ้สองคนที่แอบอยู่น่ะ ออกมาได้แล้วเว้ย” ยูฮวานลอบมองไปที่ฮงกิกับมินฮวานซ่อนตัวอยู่

“แหะๆ รู้ด้วยเหรอ...” ฮงกิเดินออกมาจากที่ซ่อนโดยไม่ลืมที่จะลากมินฮวานออกมาด้วย

แจจินที่เห็นมินฮวานก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก ถึงมินฮวานจะไม่รู้ก็เหอะ แต่ไอ้ยูฮวานมันรู้แล้วนี่

“พวกนายเคลียร์กันได้แล้วใช่มั๊ย เย้! ดีจังๆ” มินฮวานกระโดดกอดคอทั้งสองคน

“ปล่อยเว้ย หายใจไม่ออก ไอ้บ้า” ยูฮวานแกะมือมินฮวานออก

“ใจร้าย ไอ้ริกกี้มันใจร้ายอ่ะแจจิน” มินฮวานฟ้องกอดแจจินเต็มสองมือ

“เอ่อ...” แจจินทำหน้าไม่ถูกมองยูฮวานกับฮงกิที่หัวเราะคิกคักๆหน้าเลิ่กลั่ก

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นเล่า ห๊า” มินฮวานจับหน้าแจจินที่หันหนีมาหาตัวเอง

“ไม่เล่นน่ามินฮวาน” แจจินดันมินฮวานออกเบาๆอย่างอายๆ

“อะไรอ่ะ” มินฮวานทำหน้าเหรอหรางงงวยอย่างที่สุด

“เอาน่าๆ แจจินมันเขิน ปล่อยมันเหอะ” ฮงกิดินเข้ามากอดคอคนตัวเล็ก

“เขินอะไรอ่ะ” มินฮวานถาม

ฮงกิไม่ตอบมองหน้ายูฮวานแล้วอมยิ้มรู้กันแค่สองคน ทำไมวันนี้ยิ้มบ่อยจังนะ

คงเพราะมีความสุขล่ะมั้ง พวกเราสี่คนกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว!

...............................................................................................................

มาต่อแล้วววววววว เฮ้อออออ เสร็จไปอีก1 ปัญหาทุกอย่างจะคลี่คลายแล้วคร้าบบบบบ

สำหรับใครที่รอคยูมิน ตอนหน้าแน่นอนค่ะ รอดูว่าจะ เศร้า โหด หวานแหวว อะไรยังไง หึๆ

ไปแระ รักคนอ่าน รักเอสเจ รักทึกกี้!