“เพื่อนนายนี่มันโง่ที่สุดเลยคังอิน โง่ๆๆ” ลีทึกพูดอย่างขัดใจ

“ใจเย็นๆสิทึกกี้ อย่าทำหน้าแบบนั้น ผมกลัว” คังอินยกมือขึ้นห้าม

“กลัวอะไรห๊ะ กลัวอะไร เดี๋ยวเหอะ!” ลีทึกทำท่าจะตบคังอิน

“แง๊! ทึกกี้อ่ะ เค้ากลัวน๊า” คังอินถึงกับน้ำตาตกในกันไปเลย

“โอ๋ๆ ขอโทษๆ ไม่ร้องๆ” ลีทึกเห็นท่าไม่ดีเลยรีบปลอบยกใหญ่

“ไปบ้านผมกันเถอะ” คังอินฉุดมือลีทึกมาที่รถ

“ห๊ะ ไปบ้านนาย ไปทำไม”

“พาลูกสะใภ้ไปให้พ่อกับแม่ดูตัวไง”

“ไม่ใช่ตอนนี้นะ ชั้นยังไม่พร้อม”

“ตอนนี้แหล่ะน่า”

บ้านคังอิน

“พ่อครับแม่ครับ! ผมพาลูกสะใภ้มาดูตัว ฮ่าๆ” คังอินตะโกนตั้งแต่หน้าประตูบ้านยันในบ้าน

“ไม่เอาน่าคังอิน...” ลีทึกตีแขนคังอินแก้เขิน

“คริๆ คนนี้น่ะเหรอ สวยจังเลยน๊า” คุณนายคิมเดินเข้ามาลูบหน้าลูบตาลีทึก(ป้าคะ ระวังโดนเจ๊ไลท์ตบ)

“มีเหลือมั่งมั๊ยวะไอ้ลูกชายแบบเนี้ย” คุณคิมกระซิบกระซาบกับลูกชาย

“มีคนเดียวในโลกครับพ่อ” คังอินยิ้มให้พ่อตัวเอง

“ชื่ออะไรจ๊ะลูก...” คุณนายคิมถามยังไม่หยุดจับๆคลำๆ(ป้าค๊า อยากโดนเหรออออ!)

“ปาร์ค จองซูครับ...” ลีทึกตอบอ้อมแอ้ม เมื่อไหร่ป้าจะหยุดลูบๆผมซะทีคร้าบบ!

“อู๊ย สกุลปาร์คซะด้วย ช่างเลือกจริงนะลูกหมี” ยังไม่หยุดพร่ำพรรณนา

“แน่นอนครับ ไม่เอาละ ขึ้นข้างบนกันดีกว่าทึกกี้” ว่าแล้วก็ลากลีทึกขึ้นมาบนห้อง

แบบไม่ทันได้ตั้งตัว จะรีบไปตายที่ไหนเร้อไอ้หมีอ้วนนี่

“นายนี่นิสัยเสียนะคังอิน ทำแบบนี้ได้ไง อยู่กับผู้ใหญ่น่ะ” ลีทึกดุ

“ก็ชั้นอยากอยู่กับนายสองคนนี่...” คังอินพูดพลางส่งสายตาหื่นๆไปให้

“นี่ๆ อย่ามาทำตาแบบนั้นนะ...” ลีทึกมองอย่างหวาดๆเริ่มถอยออกห่าง

“ทึกกี้...” คังอินเรียกลีทึกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“อะ...อะไร...” ลีทึกเหงื่อตก ฮือ พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย หนูกลัว!

“รักนะ...” คังอินล้มทับลีทึกจนลงไปนอนบนเตียงด้วยกันทั้งคู่(ตัวไม่ใช่เล็กๆนะนั่น)

“อือ...รู้...อย่าทับสิ...มันหนักนะ” ลีทึกพูดพลางหลบสายตา จ้องตามันตอนนี้ไม่ได้ อันตรายๆ

“ลีทึก...” คังอินจับหน้าลีทึกให้หันมามองตัวเอง

“อะไรอีกเล่า...”

“ขอได้มั๊ย...”

“ขะ...ขอ...ขออะไร...” ลีทึกถามทั้งๆที่รู้ ฮือ จะรอดมั๊ยเนี่ยๆ

“ลีทึก...”

“คังอิน...ชั้นยังไม่พร้อม...”

“นายรังเกียจชั้นเหรอ...” คังอินงัดไม้ตายขึ้นมาใช้

“ไม่ใช่นะ...ไม่ใช่อย่างนั้น...” ลีทึกรีบปฏิเสธ

นั่นไง เข้าแผนหมีล่ะคราวนี้(เจ๊ เค้าว่าเราฆ่าหมีแล้วแบ่งทึกกันเหอะ ดูเด๊ะ หมีมันคิดชั่วกับทึกอ่ะ)

“ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมนายไม่ยอมให้ชั้น...อื้มม...” พูดยังไม่ทันจบก็โดนลีทึกรั้งเข้าไปจูบซะก่อน

จูบที่ร้อนแรงแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน แสดงให้รู้ถึงความรักที่มีให้กันมากขนาดไหน

จากนั้นคังอินก็เป็นฝ่ายรุกแทนลิ้นชื้นแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็กเกี่ยวพันกับลิ้นเล็ก

ที่เริ่มตอบสนองดั่งจะรวมเป็นเนื้อเดียวเหมือนหัวใจของทั้งสองที่หลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกัน

“อะ...อา...” ลีทึกครางออกมาเมื่อคังอินก้มลงมาดูดซอกคอจนเป็นรอย

มือข้างหนึ่งก็บีบเค้นยอดอกอย่างเมามันส์มืออีกข้างก็สลัดเสื้อผ้าออกไปให้พ้นทาง

“อา...คัง...อิน...อืมม...” ลีทึกบิดกายเร่าเมื่อคังอินเลื่อนปากลงไปครอบงำแกนกาย

คังอินรูดแกนกายลีทึกขึ้นลงๆช้าๆเพื่อกระตุ้นอารมณ์อย่างค่อยๆเป็นค่อยๆไป

“...อ๊าา...เร็วๆ...อีก...คังอิน...อ้าา...” ลีทึกขยุ้มผมคังอินเพื่อระบายอารมณ์

คังอินเร่งจังหวะให้เร็วๆขึ้นอีกจนในที่สุดลีทึกก็ปลดปล่อยออกมาคังอินกลืนกินไปอย่างไม่รังเกียจ

“แฮ่กๆ...อ๊ะ!...” ลีทึกยังไม่ทันหายเหนื่อยดีก็ต้องสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมที่ช่องทางหลัง

“รู้สึกมั๊ย...เข้าไปสองนิ้วแล้วนะ...” คังอินหมุนวนนิ้วทั้งสองไปมาเพื่อให้ช่องทางของลีทึกขยาย

“เจ็บ...คังอิน...เอาออกไปเถอะ...” ลีทึกบอกน้ำใสๆคลออยู่ที่ดวงตาสวย

“เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้วน่า” คังอินพูดแล้วถอนนิ้วทั้งสองออกมาอย่างรวดเร็วแล้วแทรกแกนกายเข้าไปแทน

“อ๊ะ!!...เจ็บนะ!!...” ลีทึกร้องลั่นเล็บยาวๆทั้งจิกทั้งข่วนหลังของคังอินจนเลือดไหล

แถมยังดิ้นจนผ้าปูที่นอนเลื่อนหลุดไปหมด หมอนเหมินนี่ตกไปอยู่ข้างล่างเตียงหมด

“อย่าเกร็งสิทึกกี้...ชั้นเจ็บนะ...” คังอินบอกเมื่อลีทึกรัดเค้าแน่นจนเจ็บระบมไปหมด

“ก็ชั้น...ฮึก...เจ็บนี่...อาา...อ๊าาา...” แล้วก็ต้องครางออกมาอีกครั้งเมื่อคังอินเริ่มขยับ

ความเจ็บเริ่มหายไปกามรมณ์ความต้องการและความรู้สึกดีเริ่มเข้ามาแทนที่

“อ๊าาา...ลึกๆ...อีก...สิ...อ้าาา...” ลีทึกร้องขออกมาอย่างหยุดไม่อยู่

“อาา...ทึกกี้...” คังอินจับขาลีทึกแยกออกเพื่อที่จะได้แทรกแกนกายเข้าไปได้ลึกอีก

ยิ่งกระแทกแกนกายเข้าไปแรงเท่าไหร่เลือดสีสดก็ไหลออกมาจากช่องทางคับแคบมากเท่านั้น

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ทั้งสองหยุดกิจกรรมอันเร่าร้อนนั่นได้เลยแม้แต่น้อย

“คังอิน...อ๊าาาา...” ลีทึกหวีดร้องแล้วปล่อยน้ำรักออกมาเลอะหน้าท้องแกร่งของคังอิน

และคังอินก็ฉีดน้ำรักเข้าไปในตัวของลีทึกเช่นกัน

ทั้งสองทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อนจากกิจกรรมเมื่อครู่

“ตอนนี้นายเป็นของชั้นโดยสมบูรณ์แล้วนะ” คังอินกดจูบลงบนหน้าผากลีทึกอย่างอ่อนโยน

“อือ...” ลีทึกครางรับในลำคออย่างอายๆซุกหน้าลงกับอกแกร่ง

 ...........................................................................................................................................................

โฮกกกกกกกกก ! เลือดหมดตัวยังคุณผู้อ่าน เช็ดคอมฯดีๆนะดูเด๊ะเลือดเต็มเลย อิอิ

เจ๊ไลท์!! คังทึก เอาไปเลยเจ๊! อยากอ่านคังทึกใช่มะ เค้าแต่งให้แล้วนะ!

เห็นบ่นว่าคังทึกน้อย เค้าก็จัดให้เล๊ยยย!! ไม่ได้ประชดนะเนี่ย เต็มใจแต่งให้

NCเลยนะเจ๊! กลั่นออกมาจากสมองล้วนๆ อาจจะไม่ดีเท่าเจ๊แต่งเองนะ ก็เจ๊มันมืออาชีพนี่!!

ชิ สมใจแล้วนะ เดี๋ยวที่ขอแจจินมินฮวานกะฮงกิยูฮวานมา เดี๋ยวจะค่อยๆแต่งให้

ไปแระ รักคนอ่าน รักทึกกี้!(บอกว่าอย่ามาตบเค้าแต่นี้ถึงกับขู่ฆ่าเลยเชียว ไม่กลัวหรอก ฮ่าๆ)