“ไอ้คังยังไม่มาอีกเหรอวะ หายหัวไปตั้งนานแล้ว” ชีวอนชะเง้อหา

“นั่นดิ ไอ้นี่ สงสัยจะพาลีทึกไปถึงไหนต่อไหนแล้วมั้ง” เยซองพูด

“พี่ชินดงงงง หวัดดีค่ะ” ชีน่าเดินมาที่โต๊ะส่งเสียงเจื้อยแจ้ว

“หวัดดีครับน้องชีน่า” ชินดงยิ้มกว้าง แฟนมาถึงกับกระดี๊กระด๊าเชียว

“พี่แกนั่งหัวโด่อยู่นี่ไม่คิดจะทัก” ชีวอนพูดแขวะแต่ชีน่าเชิดใส่

“เชอะ ชั้นเห็นหน้าพี่ทุกวันเบื่อแล้วอ่ะ” ชีน่าพูดทำเอาชีวอนงอน

“ไอ้ชีน่า!”

“ไอ้พี่ชีวอน!”

“หยุด!/หยุด!” ฮีชอลและชินดงพูดสงบศึกสายเลือด

“ชิ! พี่น่ะเงียบไปเลยพี่ชีวอน พี่ชินดงขาไปเที่ยวกะชีน่านะคะ”

“ได้เสมอเลยครับ” ชินดงตอบตกลงทันทีแถมมิวายยักคิ้วให้ชีวอนอย่างผู้ชนะ

“เออ รักกันเข้าไป สายเลือดเดียวกันกลับไม่สนใจ จำไว้เลย” ชีวอนพูดงอนๆ

“เอ้าๆ น้อยใจๆ พี่สะใภ้ปลอบใจพี่ชายชีน่าหน่อยสิคะ” ชีน่าพูดกับฮีชอล

“ช่างมันเถอะจ้ะ สิงโตก็เงี้ย ไม่มีเหตุผล” ฮีชอลพูดอย่างไม่สนใจ

“ฮิๆ สมน้ำหน้า ไม่มีใครรัก แบร่” แลบลิ้นปลิ้นตาใส่พี่ชายตัวเอง

“แต่ถึงยังไงฮีชอลก็รักชั้นใช่ม้า เนอะๆ” ชีวอนพูดพลางกระแซะฮีชอล

ฮีชอลไม่ตอบเพียงแต่ยิ้มให้เท่านั้น ถึงจะมั่นใจแล้วก็เหอะ แต่ขอเวลาอีกซักนิดละกัน

“ช้าๆได้พร้าเล่มงามค่ะพี่สะใภ้ ไปค่ะ พี่ชินดง” ชีน่าพูดแล้วควงแขนชินดงออกไป

“แต่ด้านได้อายอดนะเว้ย” ฮันคยองพูด

“เหมือนนายใช่มั๊ยล่ะ ด้านได้ด้านดีเลยได้ฮยอกแจไปเลย” เยซองพูด

“ของมันแน่อยู่แล้ว ว้า คิดถึงน้องไก่ว่ะ” ฮันคยองยิ้ม

“บ้าละ พึ่งห่างกันไม่ถึงสามชั่วโมงเลย” คิบอมว่า

“ทำไมล่ะ แล้วมึงไม่คิดถึงดงแฮรึไงไอ้บอม” ฮันคยองย้อน

“ทำไมต้องคิดถึง ไม่ได้เป็นอะไรกัน” คิบอมพูดแบบรักษาฟอร์มสุดฤทธิ์

“โถ หยิ่งนักระวังชวดนะมึง” เยซองตบหัวคิบอม

“ระวังดงแฮจะโดนงาบไปเห้อคิบอม ยิ่งน่ารักๆอยู่” รยอวุคสมทบ

“อย่ามาซ้ำเติมกันซี่ อย่าพูดๆ” คิบอมยกมือขึ้นห้าม รู้สึกหวั่นๆเหมือนกัน

“ถ้าชั้นเป็นแบบพี่ซองมินชั้นจะทำไงวะ” ฮงกิถามขึ้น

“อ้าว ชั้นจะไปรู้แกมั๊ยเล่า” ยูฮวานพูด

“ชั้นว่าแกคงไม่มีวันนั้นหรอกฮงกิ” แจจินว่า

“ทำไมวะ” ฮงกิดูจะงงๆ

“เพราะคงไม่มีใครหน้ามืดมาเอาแกไงเล่าไอ้บ้า ฮ่าๆ” มินฮวานพูดเองหัวเราะเอง

“เออ ทำอย่างกะแกจะมีคนเอางั้นแหล่ะ ไอ้ตัวเล็ก!” ฮงกิย้อน

“มีสิ ทำไมจะไม่มี ชั้นออกจะหล่อขนาดนี้” มินฮวานเถียง

“เหอะ หล่อตายเลยแกอ่ะ ชั้นว่าแกน่ารัก”

“ไม่! ชั้นไม่น่ารัก ชั้นหล่อ แกนั่นแหล่ะสวย ไอ้ฮงกิ”

“ชั้นไม่สวย แกแหล่ะน่ารักๆๆๆๆๆ”

“แกสวยๆๆๆๆ อย่ามาเถียง”

“ไอ้มินฮวาน! แกนั่นแหล่ะอย่ามาเถียง แกน่ารัก ไม่เชื่อถามไอ้แจจินดู”

“เกี่ยวอะไรกับแจจินมันเล่า อย่ามาทำชั้นเขวนะ”

“โอเค พอ เดี๋ยวชั้นถามให้” ยูฮวานตัดบท

“แจจิน แกว่ามินฮวานมันน่ารักมั๊ย...” ยูฮวานถามตาประกายวิ้งๆเชิงล้อเลียน

“เอ่อ...ก็...” แจจินไม่กล้าพูด น่ารักสิ น่ารักมากเลย แต่พูดไม่ด้ายยย!!

“อะไรเล่า พูดมาสิวะ แกบอกมาดิว่าชั้นหล่ออ่า” มินฮวานเขย่าแขนแจจิน

“ไอ้แจจิน แกบอกไปเลยว่ามินฮวานมันน่ารัก พูดมาๆ” ฮงกิเขย่าแขนแจจินอีกข้าง

“...แก...น่ารักว่ะมินฮวาน...” แจจินพูดหน้าแดงเพราะเขินแต่มินฮวานหน้าแดงเพราะโกรธ

ฮงกิกับยูฮวานมองหน้ากันแล้วอมยิ้ม มินฮวานมันจะรู้มั๊ยนะว่าแจจินกำลังพูดความในใจอยู่

“อะไรวะ ทำไมแกต้องโกหกด้วยอ่า พูดความจริงสิ ชั้นหล่อออ!!” มินฮวานพูด

“นี่ๆ ยอมรับความจริงเหอะไอ้ตัวเล็ก แกน่ะมันน่ารัก อย่าพยายามทำตัวหล่อเลย”

“ไอ้ฮงกิ! แกรู้ตัวมั๊ยว่าแกสวยเหมือนผู้หญิงเลย สวยมากๆๆ”

“เออ ชั้นรู้ตัว ชั้นสวย ชั้นพอใจ โอเค้” ฮงกิเล่นมุกนี้มินฮวานถึงกับไปไม่เป็น

“ง่ะ อะไรวะ” มินฮวานหน้าบึ้ง ชั้นน่ะหล่อเว้ย! ไอ้พวกนี้ไม่เข้าใจอะไรเลย!

.............................................................................................................................................................

ตอนนี้แอบมีแจจินมินฮวานกะฮงกิยูฮวานนิดหนึ่ง ฮ่าๆ คนแต่งมันรั่วแล้วค่ะตอนนี้

ไปดีกว่า พูดมากเดี๋ยวจะรั่วมาก เฮ้อออ