“อ๊ะ! อะไรเนี่ย” ดงแฮหยิบสิ่งที่อยู่ใต้โต๊ะนักเรียนขึ้นมาแล้วก็พบว่ามันคือ”จดหมาย”

“จดหมายล่ะด๊อง” ซองมินยื่นหน้าเข้าไปใกล้

“ไหนดูดิ๊...” ฮยอกแจคว้าจดหมายจากมือดงแฮมาอ่าน

“นั่นมันของชั้นนะ” ดงแฮพยายามแย่งจดหมายคืนมา

“เงียบน่ะ! เดี๋ยวชั้นจะอ่านให้ฟัง” ฮยอกแจชูจดหมายขึ้นเหนือหัว

แล้วเริ่มแกะซองจดหมายออกอ่านอย่างช้าๆจนรยอวุคนึกรำคาญ

“ชักช้าจริง มานี่ ชั้นอ่านเอง” รยอวุคคว้าจดหมายมาจากมือฮยอกแจแล้วลงมืออ่าน

“สวัสดีครับดงแฮ คุณคงจะแปลกใจที่เห็นจดหมายฉบับนี้ คงสงสัยใช่มั๊ยครับว่าผมคือใคร

คุณไม่ต้องรู้หรอกครับ รู้แค่ว่าผมคือคนที่มีความรู้สึกดีๆให้คุณก็พอ

ผมแอบชอบคุณมานานแล้วครับ แต่ผมไม่กล้าที่จะบอกเพราะกลัวคุณจะไม่คิดเหมือนผม

เมื่อคุณอ่านจดหมายฉบับนี้จบจะเอาไปฉีกไปเผายังไงก็ได้ตามใจคุณเลยครับ

แต่ผมอยากให้คุณรู้ไว้ว่า...ผมรักคุณครับ!” รยอวุคอ่านจบก็ยื่นจดหมายคืนให้ดงแฮ

“ใครวะ เขียนจดหมายได้ห่วยมากเลย”(กรูเองแหล่ะ กรูเขียนเอง เออ รู้ว่ามันห่วย!)

 ฮยอกแจมองหน้าดงแฮที่ตอนนี้หน้าแดงไปล้านตลบแล้ว

“ด๊องเขินอ่ะ ดูสิๆ” ซองมินแซวยิ่งทำให้ดงแฮเขินเข้าไปใหญ่

“อะไรเล่า” ดงแฮฟุบหน้าลงกับโต๊ะเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงซ่านไว้

“ใครแอบชอบดงแฮนะ มึงรู้มั๊ยวะไอ้บอม” คังอินถามคิบอม

“ไม่รู้เว้ย!!” คิบอมพูดแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวสุดๆ

ใครมันบังอาจมาชอบดงแฮของชั้นวะ อย่าให้พ่อรู้นะ ไม่มีเหลือแน่มึง!

อ้ากกกกกก นี่ไงผลของการขี้เก๊กคิมคิบอม เห็นมั๊ย ชวดดงแฮไปเลย

โง่ๆๆ ทำไมแกโง่แบบนี้วะคิบอม มีของดีอยู่กับตัวแต่ไม่รู้คุณค่า โง่จริงๆเลย

ขณะที่คิบอมกำลังด่าตัวเองในใจรวมทั้งรุมทึ้งกระชากผมตัวเองอยู่นั่นเอง

“คิบอม!” ดงแฮที่ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่นั่งลงข้างๆคิบอมที่ตอนนี้หัวยุ่งหัวฟูไปหมด

“ทำไมทะเล่อทะล่าออกมาล่ะ” ดงแฮถาม

“เปล่า...” คิบอมตอบสั้นๆ

“เปล่าได้ไงล่ะ เป็นอะไรเนี่ย” ดงแฮประคองใบหน้าคิบอมให้หันมา

“เป็นอะไร” ดงแฮถามมือเล็กลูบใบหน้าหล่อเหลาอย่างลืมตัว

“อย่าทำตัวแบบนี้ได้มั๊ยดงแฮ...” คิบอมพูดยกมือขึ้นจับมือดงแฮที่ประทับอยู่ที่แก้มตัวเอง

“เอ๋ ชั้นทำอะไรล่ะ” ดงแฮเอียงคอถามอย่างงงๆ

“อย่าทำตัว...น่ารัก...ได้มั๊ย...” คิบอมพูดแผ่วเบาทว่าดงแฮกลับได้ยินชัดเจน

ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อ อย่าทำตัวน่ารัก เค้าไม่ได้ทำซักหน่อยคนมันน่ารักจะให้ทำไงเล่า-*-

“ดงแฮ...” คิบอมเรียกเมื่อเห็นร่างบางเงียบไป

“ห๊ะ! อะไร” ดงแฮสะดุ้งนิดหนึ่ง

“ชั้นไม่ชอบที่นายทำตัวน่ารักให้คนอื่นเห็นนะ” คิบอมพูด

“ทำไมล่ะ” ดงแฮถามหยั่งเชิง หึงอ่ะเด้ คิมคิบอม(หลงตัวเองฟ่ะนังหมวยเล็ก)

“ก็...ช่างมันเถอะ...รู้แค่ว่าชั้นไม่ชอบก็พอ” คิบอมพูดไปก็เกาหัวตัวเองไป

“โห ผมยุ่งหมดเลย มานี่มา” ดงแฮเขยิบเข้าไปใกล้คิบอม

แต่ด้วยความสูงของคิบอมประกอบกับความเตี้ยของดงแฮ(ฮ่ะๆ)ทำให้ดงแฮต้องคุกเข่า

มือก็เอื้อมไปจัดทรงผมให้คิบอมเสียงฮัมเพลงเบาๆดังออกมาจากริมฝีปากบาง

“ชอบชั้นเหรอ” อยู่ๆดงแฮก็ถามขึ้นมาซะอย่างนั้น

“ใครบอกเล่า เปล่าซะหน่อย” คิบอมก็ยังคงเป็นคิบอมอยู่วันยังค่ำ

“โกหก” ดงแฮแลบลิ้นใส่คิบอม

“ทำไมนายถึงคิดว่าชั้นชอบนายล่ะ” คิบอมถาม

“ไม่เคยที่จะคิดหรอก ฮีชอลบอก” ดงแฮตอบออกไป(อิเจ้ซวยไปงานนี้)

“แล้วถ้าชั้นบอกว่าชั้นชอบนายล่ะ” คิบอมพูด

ดงแฮชะงักไปก่อนที่จะระบายยิ้มหวานจนคิบอมแทบละลายอยู่ตรงนั้น

“มันจะดีมั๊ยล่ะ” ดงแฮพูดขึ้นมาลอยๆ

“ทำไมล่ะ”

ดงแฮลุกขึ้นยืนแล้วเตรียมตัวเหมือนจะออกวิ่งก่อนที่จะพูดว่า

“ก็...ชั้นจะทำใจได้มั๊ยถ้าต้องมีแฟนขี้เก๊กแถมยังแก้มแตกตาหยีเหมือนนายอีก ฮ่าๆ”

พูดจบก็หัวเราะร่าวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

“ลีดงแฮ!!” คิบอมเมื่อนึกขึ้นได้ว่าถูกสบประมาทก็ลุกขึ้นวิ่งไล่ดงแฮไป

หน็อย มาว่าชั้นแก้มแตกตาหยีเหรอ ตัวเองดีตายล่ะ น่ารักยังไม่พอยังสวยอีก!

................................................................................................................................

วันนี้กะจะไม่อัพแล้วนะ ยุ่งๆอะไรก็ไม่รู้ กลับมาก็รีบเปิดคอมฯอัพฟิคเลยเนี่ย

อ้อ วันนี้ขอแฮปปี้เบิร์ดเดย์พี่หมีคังด้วยละกันเนอะ

พรุ่งนี้ฟิคเรื่องใหม่จะออกแล้วน๊า อิอิ อดใจรออีกไม่กี่ชั่วโมงค่ะ