“ฮงกิ...” ยูฮวานเดินมาหาฮงกิที่ห้องดนตรีที่ฮงกิซ้อมร้องเพลงพร้อมกับสาวน้อยคนหนึ่ง

“มีอะไร” ฮงกิปิดเครื่องเสียงแล้วหันมามองแววตาฉายแววสงสัยเสื่อเห็นสาวน้อยคนนั้น

“มีคนมาแนะนำให้รู้จัก” ยูฮวานพูดพลางยกมือขึ้นโอบไหล่สาวน้อยข้างตัว

“สวัสดีค่ะ ชั้นชื่อ ลี โซจินค่ะ เป็นแฟนพี่ริกกี้” โซจินพูดอายๆ

“งะ...งั้นเหรอ...ดีใจด้วยนะ” ฮงกิฝืนยิ้มให้ยูฮวานทั้งๆที่ข้างในรู้สึกจุกแปลกๆ

“ขอบใจ ชั้นไปก่อนล่ะ จะพาน้องเค้าไปเที่ยว” ยูฮวานพูดแล้วพาโซจินเดินออกไป

“แกทิ้งชั้นแล้วนะยูฮวาน แกลืมสัญญาแล้วใช่มั๊ย” ฮงกิทิ้งตัวลงบนพื้นห้องอย่างเศร้าๆ

รู้สึกเจ็บบอกไม่ถูก ความรู้สึกนี่มันอะไรกัน น้อยใจงั้นเหรอ แกจะน้อยใจทำไมฮงกิ

แกก็แค่เพื่อนเค้าไม่สำคัญเท่าแฟนหรอก ชั้นไม่เป็นไร แค่ดีใจกับยูฮวานมัน...มั้ง

“ฮงกิ” มินฮวานสะกิดฮงกิที่นั่งเหม่อ

“หือ...” ฮงกิหันมาแต่ดวงตาเหม่อลอย

“เป็นอะไรรึเปล่าฮงกิ หลายวันมานี่ดูซึมๆนะ” ลีทึกถาม

“เปล่าครับ ผมแค่...ไม่รู้สิ” ฮงกิส่ายหน้าแล้วฟุบหัวลงกับโต๊ะ

“ฮงกิเป็นไรอ่ะแจจิน” มินฮวานหันไปถามแจจินที่นั่งข้างๆ

“ไม่รู้...” สั้นๆห้วนๆแต่ได้ใจความมากมาย

มินฮวานมองแจจินเคืองๆ ไอ้นี่ก็อีกคน เป็นอะไรของมันฟะ ตั้งแต่วันนั้นแล้ว

ไม่พูดไม่จา ถามคำตอบคำ บ้ากันไปหมดแล้วรึไงวะเพื่อนชั้น เฮ้ออออ!

“พวกพี่ไม่เห็นยูฮวานหลายวันแล้วนะ” ฮีชอลพูดมือก็แกะส้มป้อนชีวอนที่นอนหนุนตักอยู่

“มันก็คงอยู่กับแฟนมันแหล่ะครับ เพื่อนฝูงไม่สนใจ” ฮงกิพูดน้ำเสียงน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด

“คนที่มีแฟนมักจะลืมทุกอย่างแม้กระทั่งเพื่อนนั่นแหล่ะ” แจจินเสริมปรายตามองมินฮวาน

“แกมองชั้นแบบนั้นทำไมวะ ไอ้นี่” มินฮวานค้อนใส่แจจิน

“ผมขอตัวกลับบ้านก่อนนะครับ...รู้สึกไม่ค่อยสบาย” ฮงกิพูด

เราเป็นอะไรวะเนี่ย ยูฮวาน แกอยู่ไหนนะ ทำไมแกไม่สนใจชั้นเลย ชั้นคิดถึงแกนะ

ฮงกิเดินเอื่อยเฉื่อยไปเรื่อยเปื่อย ปล่อยใจไปตามอารมณ์ ที่ตอนนี้ช่างเศร้าเหลือเกิน

พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงที่คุ้นตายืนจูบอยู่กับสาวน้อยที่ดูผ่านตามาก่อน

“ยูฮวาน” ฮงกิเบือนหน้าหนีเหมือนไม่อยากจะเห็นภาพบาดตา

น้ำตาเม็ดใสๆไหลลงมาเป็นสาย ตอนนี้หัวใจก็กำลัง...ร้องไห้  หัวใจ...ไม่มีเหตุผล...

ร้องไห้ทำไม? เสียใจทำไม? ถามตัวเองสิลีฮงกิ เสียใจเรื่องอะไร ไม่เข้าใจจริงๆ!

ไม่อยากเห็นคนๆนั้นอยู่กับคนอื่น ไม่อยากเห็นคนๆนั้นกอดกับคนอื่น

ไม่อยากเห็นคนๆนั้นจูบกับคนอื่น ไม่อยากเห็นคนๆนั้น”รัก”คนอื่น!

“ชั้นเจ็บเหลือเกินยูฮวาน...ฮึก...ฮือ...” ฮงกิเดินร้องไห้จนมาถึงบ้าน

“กลับมาแล้วเหรอลูก อ๊ะ เป็นอะไรไปจ๊ะ” มารดาถามพลางเดินเข้ามากอดลูกชาย

“ฮึก...แม่ครับ...ฮือ...” ฮงกิร้องไห้ในอ้อมอกของแม่จนตัวโยน

“เป็นอะไรไปจ๊ะ ไหน บอกแม่ซิ” หญิงวัยกลางคนลูบหน้าลูบตาลูกชาย

“แม่ครับ...แม่เคยโดนเพื่อนทิ้งมั๊ย...ฮึก...” ฮงกิถามน้ำตาเริ่มหายไปเหลือเพียงเสียงสะอื้น

“เอ๋ ทะเลาะกับมินฮวานหรือว่าแจจินล่ะ” มารดาถาม

“ยูฮวานครับแม่...ยูฮวานเค้าทิ้งผม...” ฮงกิบอกเสียงอ่อนก้มหน้าหลบต่ำ

“ยูฮวานเหรอ แม่เห็นสนิทกันออกนี่นา” ผู้เป็นแม่ดูจะสงสัยไม่น้อย

“เค้า...”

“นินทาอะไรผมอยู่ครับ!”

สองแม่ลูกหันไปตามเสียงก็พบว่ายูฮวานยืนอยู่หน้าประตู

“อ้าว มาพอดีเลยลูก เคลียร์กันหน่อยซิ” พูดจบก็เดินหลบหายไป

“แม่แกพูดอะไรวะ เคลียร์อะไรอ่ะ” ยูฮวานถามฮงกิ

“ไม่รู้” ฮงกิส่ายหน้ากระพริบตาบวมแดงถี่ๆ

“ร้องไห้ป่ะเนี่ย” ยูฮวานไล้มือไปตามตาบวมๆของฮงกิ

“เปล่า” ตอบแล้วปัดมือของคนตัวโตกว่า(เหรอ)ออก

“เป็นอะไรวะ” ยูฮวานถามพลางเดินตามฮงกิที่เดินหนีขึ้นห้องมา

“ไม่ได้เป็นไร”

“ฮงกิ!” ยูฮวานขึ้นเสียง ทำไมถึงดื้อแบบนี้นะ บอกว่าไม่เป็นไรๆทั้งๆที่ดูก็รู้ว่าเป็นน่ะ

“แกจะมาอะไรกับชั้นหนักหนา! ไม่เคยสนใจกันอยู่แล้วนี่ ชั้นจะเป็นอะไรก็ไม่ต้องมาสนใจหรอก

ไปสนใจแฟนนายนู่นเลยไป ไม่ต้องมายุ่งกับชั้น!!” พูดไปน้ำตาก็ไหลพรากปานจะขาดใจ

“นี่แก...” ยูฮวานดูจะอึ้งไปนิดหนึ่ง ไม่เคยเห็นเพื่อนคนสวยร้องไห้มาก่อน

“ไม่ต้องมายุ่งกับชั้น...ฮึก...” ฮงกิปาดน้ำตาแล้วเดินหนีเข้าห้องน้ำ(เข้าไปทำไมคะลูกขา)

“เป็นอะไรก็บอกกันดิวะ ทำไมต้องเอาแต่ร้องไห้ห๊ะฮงกิ!” ยูฮวานเดินตามเข้ามาในห้องน้ำ

“เพราะชั้นมันไม่มีใครสนใจไง!” ฮงกิเงยหน้าที่มีแต่น้ำตาขึ้นมามองยูฮวาน

“ถามจริงๆเหอะ เป็นอะไรวะ เสียใจเรื่องอะไร เรื่องที่ชั้นไม่สนใจแกเพราะมัวแต่ไปสนใจ

โซจินน่ะเหรอ เรื่องนี้เนี่ยนะ เค้าเป็นแฟนชั้นนะแกจะให้ละเลยได้ไง” ยูฮวานพูดเป็นชุด

“นั่นสินะ แฟนมันก็ต้องสำคัญกว่าเพื่อนอยู่แล้ว” ฮงกิแค่นหัวเราะ

“ไปใหญ่แล้ว ไม่ใช่แบบนั้นหรอกน่า”

“ชั้นเข้าใจแล้ว แกไปต้องพูดอะไรแล้ว” ฮงกิพูดพลางเดินออกมาจากห้องน้ำ

“เข้าใจว่าไง” ยูฮวานดึงแขนฮงกิไว้

“เข้าใจว่าความสัมพันธ์ของพวกเรามันไม่สำคัญกับแกไง”

“ฮงกิ ให้ตายสิ แกนี่เข้าใจอะไรยากจริงๆ” ยูฮวานถึงกับกุมขมับไปเลย

“เออ ชั้นมันก็แบบนี้แหล่ะ” ฮงกิกระแทกตัวลงบนเตียงอย่างหงุดหงิด

“มีเหตุผลหน่อยสิวะ”

“แกจะเอาไงกะชั้น ว่ามาเลยมา”

“อย่างี่เง่าได้มั๊ย! แกโตแล้วนะฮงกิ” ยูฮวานเผลอตัวด่าออกมา

“งี่เง่างั้นเหรอ แกด่าชั้นเหรอยูฮวาน” ฮงกิพูดแทบไม่มีเสียงรู้สึกจุกที่ลำคอ

“ขอโทษ ชั้นไม่ได้...”

“แกกลับไปเถอะ ชั้นอยากอยู่คนเดียว” ฮงกิไล่

ยูฮวานมองหน้าฮงกินิดหนึ่งแล้วก็เดินออกจากห้องไป

บางที การไม่เจอหน้ากันมันอาจจะทำให้อะไรๆมันดีขึ้นก็ได้นะ

 .............................................................................................................................

ยาวมั๊ยเคอะ ยาวมั๊ย!! นั่งแต่งหลังขดหลังแข็งทั้งวันเรย55+ เพื่อคนอ่านที่รัก หุหุ

ไม่มีไรจะพูดอ่า-*- เอาเป็นว่าเม้นด้วยละกัน ไปและ