“คิบอม...” ดงแฮเรียกคิบอมที่ฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะ

แต่คนที่โดนเรียกกลับไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบแม้แต่น้อย ดูมัน อาจารย์สอนก็ยังหลับได้อีก

“คิบอม...” ดงแฮลองเรียกอีกที

“....” เงียบ

“คิมคิบอม” เสียงเริ่มดังขึ้นมานิดหนึ่ง

“....” ก็ยังเงียบอยู่

“ไอ้คิบอม!” เพิ่มพลังเสียงขึ้นมาอีก3เดซิเบล

“....” ก็ยังคงเงียบอยู่

หึ๊ย ชั้นชักจะยัวะแล้วนะ! เรียกดีๆไม่ตื่นใช่มั๊ยคิมคิบอม ได้ๆๆๆๆ ลีดงแฮคนนี้จัดให้

“คิมคิบอมมมมม ! ไอ้หนูดำาาา !” ดงแฮตะโกนใส่หูคิมบอมด้วยพลังเสียง18หลอด(-*-)

ทุกคนที่อยู่ในห้องต่างก็หันมามองที่ดงแฮเป็นตาเดียวและแน่นอนว่าอาจารย์ก็ไม่ได้เป็นข้อยกเว้นเช่นกัน

“ลีดงแฮ! คุณมีปัญหาอะไรกับชั้น” อาจารย์ที่ขึ้นชื่อว่าดุที่ซู๊ดในโรงเรียนพูดขึ้น

“ฮ้าววว...มีอะไรกัน นายเสียงดังทำไมน่ะดงแฮ” คิบอมที่พึ่งตื่นขึ้นมาถามอย่างงัวเงีย

“เอ่อ...ไม่มีครับ...” ดงแฮยืนขึ้นอย่างหวาดๆ แง่ว-*- ใครก็ได้ช่วยผมที

“ยังไงก็ช่างแต่คุณเสียงดังในชั่วโมงของชั้น ชั้นจะทำโทษคุณ

เย็นนี้คุณไปทำความสะอาดห้องกิจกรรมของตึกสาม เข้าใจมั๊ย ชั้นรู้ว่ามันรกมาก

 ทำให้เสร็จไม่งั้นห้ามกลับบ้าน เข้าใจมั๊ยคะ”

สิ้นคำพูดของอาจารย์ดงแฮก็ค้างไปทันที ห้องกิจกรรมตึกสาม ตึกสาม! ตึกส๊ามมม OoO

“ตะ...แต่ว่า...ตอนเย็นๆห้องนั้นมัน...น่ากลัวนะครับ...” แง๊ มันมีผีอ่ะ ไม่อาววว หนูกลัวววว!!

“ชั้นรู้ค่ะ ถ้ามันไม่น่ากลัวชั้นคงไม่ให้คุณไปทำหรอก แค่นี้นะคะ สวัสดี” พูดจบอาจารย์สุดสวย(ซวย)

ก็เดินออกไปจากห้องทันที ดงแฮอึ้ง ทึ่ง เสียว สยิว กิ้ว(หลังๆมาชักเลอะ-*-)ตึกสามๆๆๆๆๆๆๆ

“ทำไมชั้นต้องมาทำอะไรเสี่ยงผีแบบนี้ด้วยนะ เพราะอีตาคิมคิบอมคนเดียวเลย โว้ยยยยยย!!”

ดงแฮตะโกนลั่นเห็นอะไรขวางหูขวางตาก็เตะทิ้งเตะขว้างไปซะหมดราวกับมันเป็นหน้าคิบอมงั้นแหล่ะ

ตึกสามๆ ดงแฮมองไปข้างหน้าที่เดินอีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงตึกสามมหาเวรที่ว่านั่น ฮือ พ่อครับแม่ครับช่วยด๊องด้วย

“คิดถึงชั้นอยู่เหรอ...” ดงแฮหันไปมองหาต้นเสียงก็พบว่าคิบอมยืนยิ้งแฉ่งอยู่

“มาทำไม จะมาเยาะเย้ยชั้นไง” ดงแฮค้อนประหลับประเหลือกใส่คิบอม

“แล้วคิดว่าไงล่ะ” คิบอมพูดยั่วๆ เออๆ เอาเข้าไป ชาติก่อนทำบุญด้วยวัสดุก่อสร้างรึไง ค้อนเก่งจริงๆแม่คุณ

“ชิ จะไปไหนก็ไปเลยไป ไม่อยากเห็นหน้า” ดงแฮพูด เห็นหน้าหนูดำแล้วหงุดหงิดเว้ย!

“ไปก็ได้ คนเค้ารึอุตส่าห์จะมาช่วยแท้ๆ” คิบอมพูดแล้วหันหลังกลับ

อะไรนะ มาช่วยงั้นเหรอ งี้ชั้นก็ไม่ต้องทำคนเดียวแล้วอ่ะดิ กรี๊ดดดดดดดด !!(ความเป็นกุลสตรีค่ะลูก)

“เดี๋ยวๆๆๆ” ดงแฮจับแขนคิบอมไว้คิบอมหันมามองอย่างมีฟอร์มเล็กน้อย

“มีอะไร...” ถามหน้านิ่ง ทั้งๆที่ในใจหัวเราะอย่างขำๆ

“ก็...นายจะมาช่วยชั้นไม่ใช่เหรอ...จะรีบไปไหนล่ะ...”

“ก็นายไม่เต็มใจให้ชั้นช่วยนี่” คิบอมไหวไหล่

“เต็มใจสิ เต็มใจมากๆเลย” ดงแฮพยักหน้าหงึกหงักพลางเขย่าแขนคิบอมไปด้วย(ลองทำกันดูดิ๊ทำได้ป่ะ55+)

“เหรออออ...อืมๆ...งั้นก็ได้...” คิบอมยิ้มโชว์ฟันขาวที่ช่างตัดกับสีผิวเข้มๆซะเหลือเกิน--*--

“จะ...จะเข้าไปจริงๆเหรอ...คิบอม...” ดงแฮฉุดแขนคิบอมที่กำลังจะเดินเข้าไปในห้องกิจกรรม

“ก็เข้าจริงๆน่ะสิ หรือว่านายกลัวอะไร...” คิบอมถามหยั่ง รู้อยู่แล้วว่ากลัวผีน่ะดงแฮเอ๊ย

“อะไร...ใครกลัว...ไม่มีซักหน่อย...ชิ...” ดงแฮทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“งั้นก็ดี...” คิบอมพูดแล้วเดินนำดงแฮเข้ามาที่ห้องโดยมีดงแฮเดินตามมาติดๆ

ปังงงงงงง !

“กรี๊ดดดดดดดดดดด ” ดงแฮวี้ดลั่นกระโดดเข้ากอดคิบอมทันที

“นี่ๆ แค่ประตูปิดเองน่า ไหนบอกไม่กลัวไง” คิบอมพูดพลางลูบหัวดงแฮ

ดงแฮที่ได้สติรีบผลักคิบอมให้ออกห่างจากตัวเอง”ก็...ชั้นแค่ตกใจ...ไม่ได้กลัว” ไปน้ำขุ่นๆ-*-

“อ้อ...เหรอ...เอ้านี่...กวาดซะ...” คิบอมเดินไปที่มุมห้องหยิบไม่กวาดมายื่นให้ดงแฮ

ดงแฮรับไม้กวาดมาแล้วกวาดห้องเหมือนคนที่กวาดไม่เป็นจนคิบอมนึกรำคาญ

“นี่ ถามจริง กวาดเป็นมั๊ย”

“เป็นสิ ครั้งแรกเลยรู้มั๊ยเนี่ย” -*- ก็ยังจะภูมิใจนะดงแฮ

“เอาเหอะ” คิบอมพูดอย่างเอือมระอา พวกคุณหนูก็แบบนี้แหล่ะวะ

คิบอมกับดงแฮช่วยกันทำความสะอาดห้องกิจกรรมอันโคตรกว้างอยู่ถึงสี่ห้าชั่วโมงกว่าจะเสร็จ

ที่จริงมันก็ไม่ได้นานอะไรขนาดนั้นหรอกถ้าไม่ทะเลาะกันซะส่วนมากน่ะ-*-

“เฮ้อ เสร็จซะที...” ดงแฮนอนแผ่หลากับพื้นห้องเหงื่อผุดออกมาเต็มหน้า

“จะกลับบ้านเลยมั๊ย ฝนจะตกแล้ว เดี๋ยวไปส่ง” คิบอมถาม รายนี้ก็เหนื่อยไม่แพ้กัน

“ก็ดี...อ๊ะ...” ดงแฮทำหน้าขัดใจเมื่อยู่ๆฝนก็ตกลงมาซะงั้น ซ่าๆๆๆๆๆๆ!! ตกหนักซะด้วยสิ

“ฝนตกแล้วอ่ะ” ดงแฮนั่งลงอย่างเดิม

“เค้าว่าผีจะออกมาตอนฝนตกนะดงแฮ” คิบอมพูดแหย่

“จะ...จริงเหรอ...แง้ๆ...” ดงแฮหันซ้ายหันขวาอย่างหวาดๆค่อยๆเขยิบเข้ามาใกล้ๆคิบอม

“จริงสิ ผีกางร่มไง” คิบอมยังคงพูดให้ดงแฮกลัวต่อไป

“ไม่เอานะ...ชั้นกลัว...ฮือ...” ดงแฮน้ำตาคลอ

“ไหนบอกไม่กลัวไง...” คิบอมพูดกวนๆ ดงแฮนิ่งไปทันที ปากหนอปาก ลีดงแฮ

“ก็...ก็...กลัวนิดหนึ่งอ่ะ” ยอมรับออกมาเสียงเบาหวิวเชียว

“นิดหนึ่งจริงอ่ะ...นั่นๆ...อะไรอยู่ข้างหลัง...” คิบอมชี้นิ้วไปข้างหลังดงแฮ

“อ้ากกกกกกกกกกกกกก ” ดงแฮโผเข้ากอดคิบอมอย่างรวดเร็ว

“หึหึ...ล้อเล่นน่า ไม่กลัวๆ...” คิบอมเลยทำเนียนกอดดงแฮที่กลัวจนตัวสั่นไว้(ชั่ว...แอบแต๊ะอั๋งลูกชั้น)

“นาย...ฮือ...แกล้งชั้นทำไมเล่า...ฮึก...” ดงแฮเงยหน้าขึ้นมาว่าคิบอมน้ำตาเอ่อนองเต็มหน้า

“เง้ออ แค่ล้อเล่นอ่า ร้องทำไมเนี่ย” คิบอมถึงกับทำอะไรไม่ถูกไปเลย

“ฮึกๆ...ฮือออออ...” ยิ่งดงแฮร้องหนักคิบอมก็เครียดหนัก ทำไงดีวะเนี่ย เดี๋ยวพ่อจับกดเลยนี่

“ดงแฮ...” คิบอมกอดดงแฮแน่นคล้ายว่าจะขอโทษ(เป็นเรื่องเลยสิ เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่เลย)

“บ้า...ชั้นกลัวนะรู้มั๊ย...ฮือๆ” ดงแฮพูดซุกหน้าลงกับอกคิบอม

“ขอโทษๆ...” คิบอมพูด

“อือ...” ดงแฮพยักหน้านิดๆเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ

“นายนี้ขี้กลัวจังนะ แถมยังขี้แยอีก” พึ่งเห็นอีกมุมของคุณหนูลีดงแฮก็วันนี้แหล่ะ

“ชั้นเปล่าขี้แยขี้กลัวซะ....” เปรี้ยงงงงงงงงง ! “อ้ากกกกกกกกกกกกก !”

พูดยังไม่ทันขาดคำก็ต้องโผเข้าหาคิบอมอีกรอบเมื่อฟ้าเจ้ากรรมดันร้องออกมาซะดังลั่น

“ฮ่าๆๆ...” คิบอมถึงกับกลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหว

“คิมคิบอม...” ดงแฮแหวใส่ ไอ้บ้า