“ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ เรื่องของยูฮวานกับฮงกิน่ะ” แจจินเอ่ยขึ้น วันนี้เค้ามาค้างที่บ้านมินฮวานอีกแล้ว-*-

“อือ” มินฮวานเพียงแค่พยักหน้าแล้วกอดหมอนข้างทำหน้านิ่งเหมือนคิดอะไรซักอย่าง

“คิดอะไรอยู่อ่ะ” แจจินถามเมื่อเจ้าตัวเล็กนี่มันเงียบผิดวิสัย

“ก็คิดว่าถ้าเราสองคนเกิดเป็นเหมือนสองคนนั้นจะทำไง” มินฮวานมองหน้าแจจิน

“งั้นเหรอ” แจจินพูด จึ้กๆ มินฮวานพูดแทงใจดำ

“แก..คิดอะไรกับชั้นรึเปล่า” ถามออกมาอย่างชั่งใจมองหน้าเพื่อนที่ตอนนี้มีสีหน้าไม่ค่อยดี

“ถามอะไรแบบนั้นวะ ชั้นน่ะ..ไม่ได้คิดอะไรกับแก ซักหน่อย”

“แกอย่ามาโกหกนะแจจิน ชั้นดูออก หลายๆอย่างที่แกทำกับชั้นน่ะ มันฟ้องชัดๆ

ทั้งที่แกเอาแต่โมโหไม่มีเหตุผลถ้าชั้นไปไหนมาไหนกับริวจิ ไหนจะอาการชอบเอาอกเอาใจ

จนเกินไปอีกน่ะ แกไม่เคยทำแบบนี้แม้แต่กับยูฮวานฮงกิ จะว่าเพราะชั้นเด็กที่สุดในกลุ่มงั้นเหรอ

ฟังไม่ขึ้นหรอก บอกมาตรงๆดีกว่า ชั้นไม่โกรธหรอก” มินฮวานพูดเป็นชุดหายใจแทบไม่ทัน

“อะ..เอ่อ ก็ ก็” แจจินอึกอักเหงื่อแตกพลั่กๆ โดนจับได้ซะแล้วตรู

“ก็อะไรวะ เร็วๆ อย่ามาอึกอัก” มินฮวานเร่ง ไอ้บ้านี่ ก็ ก็ อยู่ได้

“ชอบแกว่ะ!” แจจินโพล่งออกมาทำเอามินฮวานอมยิ้ม

“อ่านะ ก็แค่เนี้ย” พูดจบก็โผเข้ากอดเพื่อนซะตั้งตัวไม่ติด

“มินฮวาน” แจจินดูจะเรียกสติกลับมาไม่ทัน

“อะไร แหง่ะ นี่แกรังเกียจชั้นเหรอ” ทำท่าเหมือนจะร้องไห้

“เปล่านะ ไม่ใช่ซะหน่อย ก็แค่ ตกใจ”

“ตกใจอะไร อ้อ ตกใจที่ชั้นกอดแกอ่ะเด้ เขินก็ไม่บอก” แหย่ซะแจจินหน้าแดงไปเลย

“ไม่ต้องมาพูดเลย แล้วไอ้ริวจิอะไรของแกนั่นล่ะ” พูดน้ำเสียงงอนซะเต็มประดา

“โถ ก็แค่เพื่อนกันเอง ชั้นอ่ะ ร๊ากแกคนเดียวน๊า” มินฮวานพูดพลางทำตาปริบๆ

“จริงอ่ะ”

“จริง”

“หึหึ ชั้นก็รักแกน่ะไอ้ตัวเล็ก” พูดจบก็กดคนตัวเล็กลงกับเตียง

“เฮ้ยๆ อะไรวะๆ อย่านะเว้ย ชั้นยังเด็ก” มินฮวานดันหน้าอกแจจินไม่ให้เข้ามาใกล้ตัวเอง

“งั้นแสดงว่าถ้าโตแล้วก็ทำได้ใช่ป่ะ” สงสัยแจจินจะติดเชื้อหื่นมาจากพี่ๆแฮะ-*-

“ไอ้ลามก!” ด่าไปก็หน้าแดงไป

“ฮ่าๆๆ เขินๆ หน้าแดงเลย” แจจินพูดใช้มือเขี่ยๆไปตามแก้มแดงๆของมินฮวาน

“บ้า” มินฮวานมุดลงไปในผ้าห่มปล่อยให้แจจินนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เป็นคนบ้า

เฮ้ออออ ในที่สุดผมก็ได้บอกรักเจ้าตัวเล็กนี่ซักที แถมมินฮวานยังเป็นคนรบเร้าเองอีกต่างหาก หึหึ

“ความรักของพวกคุณเป็นแบบไหนกันครับ แล้วมันคืออะไรล่ะ” ลีทึกพูดยิ้มๆ

“มันอาจจะดูยากใช่มั๊ย แต่ซักวันผมเชื่อว่าคุณจะเจอมัน” คังอินเสริมพลางยกมือขึ้นโอบลีทึก

“ความรักอาจจะพัฒนาจากความเป็นเพื่อน หรือคู่กันก็ได้ จริงมั๊ย เหมือนผมกับคิบอม” ดงแฮ

“ครับ แต่สุดท้ายเราสองคนก็กลายเป็นคนๆเดียวกัน” คิบอมพูดแล้วหอมแก้มดงแฮไป(แอบเนียน-*-)

“มันอาจจะเลวร้าย แต่นั่นมันก็ดีไม่ใช่เหรอ ถ้าสุดท้ายมันทำให้เรารู้ว่าเค้ารักเราแค่ไหน” ซองมิน

“ผมน่ะ รักกระต่ายน้อยของผมที่สุดเลยครับ” คยูฮยอน

“แฟนคุณอาจจะเจ้าชู้ แต่ซักวันเพราะความรักของเราเค้าก็จะเลิกมันไปเองหล่ะ จริงมั๊ยเยซอง” รยอวุค

“ครับ” สั้นๆ พูดอะไรไม่ออก เหงื่อแตกพลั่กๆเพราะโดนสุดที่รักหยิกแขน

“แฟนคุณมันอาจจะหื่น! อาจจะชอบฉวยโอกาส เหมือนไอ้มังกือของผมไงล่ะ” ฮยอกแจ

“ถ้าไม่ฉวยโอกาสแล้วผมจะได้ฮยอกแจได้ยังไงล่ะ ลองเอาไปใช้ดูนะครับคุณผู้อ่าน” ฮันคยอง-*-

“ความรักที่เริ่มด้วยความอยากเอาชนะ ใครจะรู้ว่าสุดท้ายมันจะสมหวัง” ฮีชอล

“ครับ เพราะความรักที่ทำให้หัวใจของคนหลายๆคนโอนอ่อน” ชีวอน

“การที่เรารักใครซักคนไม่จำเป็นว่าคนๆนั้นต้องหล่อดูดีเสมอไปหรอก แค่เป็นคนดีก็พอค่ะ” ชีน่า

“ใครจะคิดล่ะ ว่าผมก็มีแฟนกับเค้าเหมือนกัน โอ้เย!”

วาเลนไทน์ที่จะถึงนี้ ขอให้คุณเจอคนพิเศษที่จะมาเติมหัวใจของคุณให้เต็มนะคะ ขอให้โชคดีค่ะ

                                        THE END

 .................................................................................................................................................................................................................

กรี๊ดดดดดดดดดดด ! จบแล้วค่ะ จบแล้ว! ทำไมเจ๊ถึงบอกว่าเหลืออีกสองตอนนะ แต่พอไปตรวจดูก็เหลือแค่ตอนเดียว-*-

อิอิ ในที่สุดฟิคเรื่องนี้ก็จบค่ะ จบอย่างสมบูรณ์(รึเปล่า) ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่ติดตามอ่านฟิคเรื่องนี้จนจบ

ขอบคุณจริงๆค่ะ ซึ้งTToTT ไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากคำว่า ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณค่ะ รักคนอ่านจริงๆให้ดิ้นตาย

หวังว่าถ้าเจ๊คนนี้ลงฟิคเรื่องใหม่(แกยังจะลงอีกเหรอยะ-*-)ทุกคนก็คงจะติดตามอ่านกันนะคะ หุหุ ขอบคุณมากมาย

ขอบคุณsjที่เป็นแรงบัลดาลใจให้เขียนฟิคเรื่องนี้ขึ้นมา จะตอบแทนโดยการ ร๊ากกกกเฮียๆๆๆตลอดปายยยยย อิอิ