|
| 218 |
| 651 |
จบแล้วค่ะ ^^/---ทรีเอน่า ภาค ผู้หยุดสงครามแห่งความมืดมิด(ถ้ามีผิดพลาดตรงไหนก็บอกกันได้นะ**เข้ามาเม้นให้กันเยอะๆน้า**)
ทรีคาเรสลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆแล้วกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงพรุ่งนี้แล้วที่โรงเรียนจะเปิดเทอม วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการพักผ่อนคาเรสหันไปมองเฟรย์และเซย์ที่นอนหลับเคลิ้ม คงไม่ตื่นง่ายๆแน่ไม่ปลุกดีกว่า คาเรสเดินเฉียดเฟรย์ไปและไปหยิบเอกสารบนโต๊ะออกไปอ่านนอกห้อง สายลมเย็นๆปะทะใบหน้าสวยๆทำให้ดูคล้ายกับมีแสงนวนเรื่องเปล่งประกายออกมาจากใบหน้าของคาเรส ทรีคาเรสอ่านเอกสารเพื่อทบทวนว่าเค้าจะต้องตื่นเช้าไปรายงานความเรียบร้อยของหอพักที่ตึกใหญ่กับพวกกองกำลังพิเศษ จะว่าไปที่นี้ก็มีหลายตึกจังเลยแฮะ นั่นสนามรบของพวกนักรบและพวกที่เรียนวิชาภาคสนามต่างๆสระน้ำ เนินผา ตึกเรียนอีกมากมายและก็หอพักของปีต่างๆ แต่หอพักก็ปาไป 6 ตึกแล้วใหญ่ดีจริงๆไปหาอะไรกินหน่อยดีกว่าทรีคาเรสเดินออกนอกโรงเรียนไปสู่ถนนใหญ่และตรงเข้าสู่ร้านอาหาร(ร้านเดิม)
"สวัสดี"เด็กสาวร้องทัก
"สวัสดีบิวบีเรีย"เด็กหญิงยิ้มแป้นพร้อมกับยื่นเมนูอาหารมาให้เทียมองงเมนูอาหารบิวบีเรียก็ทำท่าเตรียมจดเพราะเวลาที่คาเรสสั่งมันไม่สั่งธรรมดาต้องจดให้ทันเหมือกำลังจะออกรบเลยทีเดียว
"เอาดิลี่ที่หนึ่ง"คาเรสพูดพร้อมกับส่งเมนูอาหารให้บิวบีเรียทำท่าแปลกใจเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็เอ่ยปากถามออกไปด้วยความสงสัย
"ทำไมวันนี้สั่งน้อยจัง"
"ยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่"บิวบีเรียพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วเดินไปหลังร้านสักพักก็เดินออกมาพร้อมกับเนื้อดิลี่ที่ไม่สุกมีเลือดสดๆราดระดับด้วยผักสมุนไพรกลิ่นหอม คาเรสนั่งกินไปอย่าช้าๆจนหมดจาน ทำให้บิวบีเรียอดแซวไม่ได้
"ฉันว่าตอนนายไม่หิวยังจะกินเยอะกว่าตอนที่นายหิวเลย"คาเรสหันไปค้อนบิวบีเรียครู่ใหญ่เรียกเก็บเงินแล้วเดินเล่นต่อจนเวลาผ่านเลยไปนานมากๆคาเรสถึงได้เดินกลับหอ
"ประตูจงเปิด"คาเรสเดินเข้าไปแบบไม่ใส่ใจอะไรมาเซย์นั่งทำหน้าเครียดๆส่วนเฟรย์อ่านหนังสือแบบไม่สนใจใคร
"นายไปไหนมานะคาเรส"เซย์ถาม
"เดินเล่น"คาเรสตอบไปแล้วทำท่าสดชื่นให้เซย์ดูหนึ่งที(มันเป็นยังไงหว่า?) แล้วเดินไปหยิบแก้วน้ำของเฟรย์ที่เติมน้ำเอาไว้แต่ไม่ได้ดื่มมาดื่ม
"นานรู้มั่ยนายพลากการประชุมสำคัญ"คาเรสชะงักแล้วหันมามองหน้าเซย์คิ้วทั้งสองขมวกกันจนเกือบชิดก่อนจะคลายออกแล้วพูดอย่างสบายใจว่า 'ช่างมานเหอะ' เซย์กุมขมับแล้วส่ายหน้าไปมา ทั้งสามไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่พวกเค้างีบหลับไปอีกครั้งแถมยังหลับยาวไปถึงเช้าอีกด้วย!
"สายแล้วๆๆๆๆ"คาเรสบ่นให้เฟรย์เพราะมีเพียงเค้าเท่านั้นที่เรียนภาคเดย์คลาสแต่ดันตื่นสาย มีเพียงคาเรสเท่านั้นที่ตืนมาทันปลุกเฟรย์เซย์ยังนอนอุตุอยู่บนเตียง เฟรย์ลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันอาบน้ำอย่างรวดเร็วเมื่อมองค่าความเข้มของแสง
**ศาสตร์แห่งเวลลาเป็นอะไรที่ยุ่งยากเพราะต้องใช้จอมเวทย์ถึงห้าคนในการส่งค่าความเข้มของแสงไปในพื้นที่ต่างๆให้ครอบคลุม เนื่องจากไลทไลด์(ถ้างงกลับไปอ่านตอนที่หนึ่งอีกที)มีแสงสว่าตลอดเวลา การอ่านเวลาค่าจึงต้องวัดจากความเข้มข้นของแสงตอนกลางวันของที่นี่จะมีความร้องแผ่ออกมาแต่พอเป็นตอนกลางคืนความเข้มข้นจะเบาบางมาและไม่มีความร้อน เมื่อวัดค่าได้เสร็จแล้วจอมเวทย์ก็จะส่งคลื่นพลังไปทั่วอาณาจักร(คล้ายๆกับคลื่นวิทยุนั่นแหละ)เพราะฉะนั้นศสาตร์แห่งเวลาจึงเป็นอะไรที่ยุ่งยากมากทีเดียว
เฟรย์เขียนอะไรสักอย่างบนแผ่นกระดาษแล้วโยนให้ทรีคาเรส เธอรับมันไว้แล้วคลีออกอ่าน 'ขอคุณที่ปลุก' คาเรสขมวดคิ้วก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างปลงๆพลางคิดไปว่านี้มันขี้เกียจพูดขนาดต้องเขียนใส่กระดาษมาเลยรึ เจริญ -*-
"คาร์เรสสสส"เซย์เรียคาเรสเสียงงัวเงีย
"มีอะไร?"
"ฉันว่านายนอนกินแรงเอาไว้เยอะๆดีกว่านะภาคกลางคืนนะโหดกว่าภาคกลางวันหลายเท่าทีเดียวนะ"เซย์พลามทั้งทีตายังปิดอยู่
"ไม่ล่ะฉันเป็นพวกกึ่งหลับกึ่งตื่น กินไปหลับไปยังได้เลยนายนอนต่อไปเหอะ"มีเสียงครางตอบกลับมาเล็กน้อยแล้วเซย์ก็คล้อยหลับไปเอาซะง่ายๆ
น่าเบื่อจังคาเรสบ่นในใจดังๆเอาแต่อยู่ในห้องแล้วนั่งเฉยๆแบบเนี้ยนี่ก็ใกล้จะถึงเวลาที่ความเข้มของแสงจะเข้มที่สุดแล้วด้วยนั่นหมายถึงอากาศที่ร้อนอบอ้าวสุดๆจนไม่อยากออกไปไหนอีกเลย
แต่มันเบื่อๆๆๆนี้ หาอะไรสนุกสนุกทำดีกว่า
แล้วความคิดอันบรรเจิดก็ประกายวาบขึ้นมาในหัว หอแต่ละหอมีสะพานเชื่อมถึงกันถ้าเราลองไปทักทายเปิดหูเปิดตากับพวกรุ่นพี่หน่อยดีกว่าฮึๆๆแล้วความคิดอันชั่วร้ายก็เริ่มขึ้น...
รอให้ความเข้มของแสงมันลดลองหน่อยดีกว่า..
"ก็อกๆๆ"เสียงเคาะประตูดังขึ้น คาเรสสะดุงน้อยๆเพราะเข้าสู่ในโหมดกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่
"เข้ามาได้"เด็กหนุ่มที่คล้ายๆกับว่าจะเป็นรุ่นพี่เดินเข้ามาหาพร้อมกับเอกสารกองโต
"นี้คือเอกสารสำหรับกิจกรรมต่างๆเก็บไว้ให้ดีล่ะ เอ้อ!แล้วทำไมนายไม่ไปรายงานความเรียบร้อยในหอให้กองรักษาทราบล่ะเมื่อตอนเช้า"คาเรสหน้าซีดเล็กน้อยตายหละลืม!!
"คือผมไม่ค่อยสบายนะฮะ"คาเรสแก้ตัวได้อย่างแนบเนียน รุ่นพี่ไม่ถามอะไรมากแล้วขอตัวกลับหอคาเรสมองเครื่องบอกความเข้มของแสงอีกครั้งลดลงแล้ว!!ถึงเวลาสนุกแล้วสิ ถึงเวลาสนุกแล้วสิฮึๆๆเตรียมตัวเตรียมใจได้เลยรุ่นพี่ทั้งหลายเอ่ยฮ่าๆๆ เอ๊!แต่ว่าถ้าไม่มีใครไปด้วยก็ไม่สนุกนะเซ่ ทรีคาเรสหันไปมองหน้าคนที่หลับสนิดอยู่บนเตียงแล้วหัวเราะออกมาอย่างน่ากลัว
"เซย์จ๊า~"คาเรสเรียกเซย์เสียงหวานจนน่าสงสัย
"ทำไม"เซย์ตื่นเต็มตาหลังจาเริ่มรู้สึกถึงรังสีอันตราย
"ไปหาอะไรสนุกๆทำกันเถอะ"เมื่อได้ยินถึงเรื่องสนุกแววตาของเซย์เริ่มราวระยัย เซย์ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟังอาบน้ำเตรียมพร้อมเรียบร้อย
"อะไรล่ะที่นายว่า?"เซย์หันมามองทรีคาเรสอย่างนึกสนุก
"เราไปบุก เฮ้ย!ไปเยี่ยมรุ่นพี่ที่น่าร๊ากกกของเรากันเถอะ"เซย์ยิ้มแววตาพราวระยัยอย่างน่ากลัว คาเรสแปลงร่างให้เซย์เป็นนกไฟซึ่งสามารถบินได้ ส่วนตัวเองเป็นหมาป่าน้ำแข็งคาเรสวิ่งไปดูต้นทางเพื่อไม่ให้พวกปีหนึ่งเห็นเข้า เมื่อเห็นว่าทางสะดวกก็เริ่มดำเนินแผนการทันที คาเรสกระโดดข้ามไปที่ตึกของพวกรุ่นพี่ปีห้าเซย์ก็บินพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
ร่างของคาเรสมาโผล่ที่ระเบียงชั้นสี่เซย์ก็เกาะอยู่ที่ขอบระเบียงใกล้ๆคาเรส รุ่นพี่ที่เดินโผล่ออกมาถึงกับผงะแล้วขยี่ตาของตัวเองแล้วร้องลั่น
"ว้ากกกก!ปีศาจบุกโรงเรียนเว้ย!!"เสียงนั่นทำให้บรรดารุ่นพี่ทั้งหลายแหล่วิ่งออกมาดูรวมทั้งหัวหน้าหอด้วย คาเรสหัวเราะน้อยๆก่อนจะแกล้งกระโดดตระครุบใครสักคนแถวนั้นเซย์แกล้งพ้นไฟใส่หัวของหัวหน้าหอที่เกิดอาการเหวอเมื่อแกล้งจนพอใจเซย์ และคาเรสรีบหนีทันที
"จับไอ้แร้งติดไฟนั่นแล้วก็หมาแช่แข็งนั่นเร็ว"หัวหน้าหอออกคำสั่ง แร้งกับหมาแช่แข็งหรอ!!จะบ้ารึไง
'คาเรสพวกนั่นว่าฉันเป็นแร้งอ่ะ มันเอาส่วนไหนของร่างกายดูกันหรอ'เซย์หันมาส่งกระแสจิตกับคาเรส คาเรสเพียงแต่หัวเราะน้อยๆแล้วเพิ่มเปลวไปบนหัวให้เซย์ ทั้งสองเลี้ยวเข้าตรงมุมตึกเพื่อหลบลูกศรเวทย์ เซย์ไม่ทันระวังถูกห่วงเวทย์ที่ร่ายเวทย์เสริม สลัดยังไงก็ไม่หลุดคล้องตัวไว้ไม่สามารถบินได้คาเรสจึงร่ายเวทย์วายุเพื่อพะยุงตัวเซย์ก่อนจะตกถึงพื้นเซย์เสียงท้องวาบๆแล้วมองลงไปข้างล่าง พลางคิดไปด้วยว่าถ้าตกลงไปคงเจ็บน่าดูร่างใหญ่ของนกไฟค่อยๆถูกวางลงบนพื้นอย่างช้าๆ คาเรสกระโดดเหยียบไหล่รุ่นพี่เพื่อไปช่วยเซย์คาเรสแค่ใช้กรงเล็บที่มีตวัดใส่เชือกเพียงครั้งเดียวก็ขาด แต่ว่า..ถูกพวกรุ่นพี่ล้อมไว้หมดแล้วเนี้ยสิแย่.. เซย์และคาเรสคืนร่างเดิมทำให้พวกรุ่นพี่ที่วิ่งตามๆมาหยุดกึกแล้วจ้องคาเรสเขม่งหัวหน้าหอเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้นกัน คาเรสและเซย์มองหน้ากันแล้วแหลออกไป
"ผมแค่อยากยืดเส้นยืดสายนะครับ"คาเรสพูด
"ไม่คิดว่าพวกรุ่นพี่จะตกใจกันขนาดนี้"เซย์เสริม
"สรุปคือพวกนายแค่เล่นสนุกกันสินะ"หัวหน้าหอ 5 คารอส เวสเตอร์ ถามเสียงเรียบ
"คร้าบบบ/คร้าบบบ"ทั้งสองตอบแล้วฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นรุ่นพี่ที่แสนดีมีรังสีอำมหิตแผ่ออกมา
"งั้นวันนี้พวกนายได้สนุกสมใจแน่ เอล่าพาพวกเค้าไปช่วยอาจารย์เซเนก้าหน่อยเร็ว"เอล่าผู้ช่วยคารอสส่งตัวเซย์และคาเรสไปหาอาจารย์เซก้าอาจารย์สอนวิชาการต่อสู่เบื่องต้น เซย์เกลือนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเพราะเค้าเคยได้ยินมาว่าใครที่ถูกส่งไปช่วยอาจารย์ไม่ถึงนาทีก็ต้องถูกส่งเข้าห้องพยาบาลเป็นรายๆไปส่วนเจ้าตัวต้นเรื่องยังยิ้มอยู่โดยไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย แค่เปิดเทอมวันแรกก็ไม่เรื่องซะแล้ว แล้วต่อไปจะเป็นอย่างไรเนี้ย!!
.........................................................................................................................
เซย์และคาเรสถูกส่งตัวไปเฝ้าสถานที่แห่งหนึ่งเป็นบ้านหลังเล็กๆเมื่อมองไปข้างในมันก็คือห้องสมุดดีๆนี่เองแต่มันมีบางอย่างแปลกๆนี้สิยิ่งเป็นตอนกลางคืนแล้วล่ะก็ยิ่งวังเวงไปใหญ่ ทั้งสองคนถูกพักการเรียนหนึ่งคืนเพื่อมาเฝ้าที่นี่
"เซย์"คาเรสหันไปสกิดเซย์เพราะมันมีบางอย่างแปลกๆ
"อะไร"
"นายว่ามันแปลกๆรึเปล่าที่จารย์ส่งเรามาเฝ้าห้องสมุดอ่ะ"แล้วคาเรสก็เล่าถึงบรรยากาศแปลกๆที่ห้องสมุดให้เซย์ฟัง ที่นี่มีเสียงแปลกๆ มีทิศทางลมแปลกๆ มีกลิ่นหอมที่แปลกมากที่สุด
"เราไปสำรวจกันเถอะ"คาเรสชวนเซย์เข้าไปสำรวจภายใน สิ่งที่คาเรสไม่เข้าใจคือ ทำไมถึงต้องมาเฝ้าบ้านหนังสือนี้ด้วย!!
ที่อื่นมีเยอะแยะไม่ให้เฝ้าดันมาลงล็อกที่บ้านหนังสือเล็กๆ ขอย้ำอีกครั้งว่าเล็กๆที่แทบจะไม่เห็นความสำคัญอะไร คาเรส มองเข้าไปข้างในก็พบหนังสือ หนังสือ และหนังสือ ขนาดกำแพงยังเป็นหนังสือเลย.. ข้างๆประตูมีนาฬิกาโบราณที่ไม่เดินคาเรสเดินไปและหยุดมองมันอย่างพิจารณา
"แปลกจริงๆด้วย"ที่แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องใช้นาฬิกาอีกแล้วยังจะเก็บไว้ทำอะไร เซย์เดินไปสัมผัสหนังสือสีแดงและไล่ไปเรื่อยๆเค้ากำลังหาอยู่ว่าห้องอับแห่งนี้มีลมเล็ดลอดออกมาได้อย่างไร คาเรสลองหมุนเข็มยาวของนาฬิกาในลักษณะทวนเข็มนาฬิกาเมื่อครบ 1 รอบก็มีเสียงดัง"คลิ๊ก"คาเรสเบิกตากว้างอย่างตกใจเพราะจู่ๆพื่นที่ยื้นอยู่ก็หายไปซะอย่างนั้นร่างสูงตกลงไปตามแรงโน้มถ่วงของเอจด์
"อ้ากกก!"คาเรสร้องลั่นเซย์ที่กำลังหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกจากชั้นถึงกะทำหนังสือหล่นแล้วหันไปมองต้งเสียงแต่ก็พบเพียงนาฬิกาที่กำลังเดินอยู่เท่านั้น...
"ทำไมนายชอบหาเรื่องซวยให้ฉันอยู่เรื่อยเลยนะคาเรส"เซย์ส่ายหัวและบ่นกับตัวเองไอ้ฉันล่ะเซ็งกับนายจริงๆกลับมาเมื่อไหร่ฉันล่ะก็ ฮึ น่าดู
........................................................................................
"ว้ากกกก!!"คาเรสร้องเสียงหลงคถามากมายที่เคยมีกลับไม่สามารถเรียกใช้ได้ สมองมันว่างเปล่าไปหมด ท้องไส้เสียววูบวาบ หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น มองไปทางไหนก็มืดไปหมด มีเสียงดัง'ตุ้บ'เกิดขึ้นตามมาด้วยเสียงร้องของคาเรสที่บ่งบอกได้ถึงความเจ็บได้เป็นอย่างดี คาเรสหล่นลงมากองอยู่บนพื้นมือคลำก้นตัวเองปอยๆหลังจาสำรวจตัวเองเสร็จก็เริ่มสำรวจสถานที่แต่ไม่ว่าจะพยายามมองยังไงก็พบเพียงความมืดเท่านั้นคาเรสก้าวเท้าไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมายแล้วก็ได้พบบางอย่าง นั่นอะไรนะ??... รูปร่างคล้ายดอกกุหลาบกำลังแรกแย้มสีชมพูอ่อนๆมีแสงสว่างเปล่งประกายออกมา หรือว่าจะจะเป็น...
"กรีไวท์ 
" คาเรสเดินเข้าไปใกล้ๆ มือเรียวเอื่อมไปสัมผัสแต่ก็ตองเจอสิ่งที่ทำให้แปลกใจ มือหายไปไหน!! คาเรสชักมือกลับอย่างตกใจ เหอๆอย่างนี้ไม่ขำแล้ว คาเรสจ้องกรีไวท์เขม่งแล้วลองเอื่อมมือไปสังผัสอีกครั้งรู้สึกเย็นๆเหมือนมีม่านน้ำบางๆล้อมเอาไว้แต่ไม่เปียก ข้างในว่างเปล่า และแล้วคาเรสก็ได้ข้อสรุปว่าเพราะพลังของกรีไวท์มีมากเกินไปมันจึงสร้างเกราะและมิติซ้อนทับไว้รอบๆเพื่อป้องกันไม่ให้พลังเล็ดลอดออกไปและเป็นการป้องกันจากผู้ไม่หวังดีที่ต้องการมันอีกด้วย.. อืมแล้วจะเอามันออกไปยังไงดี ช่างเหอะเอาไว้คิดที่หลังแล้วกันแต่ตอนนี้มีอะไรที่น่าเป็นห่วงมากกว่าคือ.. จะออกไปยังไงเนี้ยสิ!น่ากลุ้มใจมากกว่า
เอ๊ะ!เสียงอะไรนะ เป็นเสียงที่ดังมาจากทุกทิศทุกทางมันดังเป็นจังหวะต่อเนื่องเสียงที่ว่าเริ่มดังชัดขึ้นเรื่อยๆ 'ติ๊กต๊อก' มันคือเสียงนาฬิกานั่นเอง คาเรสยืดตัวตรงเตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์ที่จะตามมา จู่ๆพื้นที่ยืนอยู่ก็หายไป
"เอ๋?"คาเรสก้มมองดูเท้าของตัวเองที่หายไปในความมืดแล้วตกลงไปตามแรงดึงดูด
"ว้ากกก!!"อีกแล้วเรอะ! อาการเดิมเกิดขึ้นอีกครั้ง ไม่ไหวแล้ว.. คลื่นไส้ คาเรสรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกที่ลำคอ 'ตุ้บ' ก้นของคาเรสได้รับการกระทบกระเทือนอีกครั้ง จุกจนร้องไม่ออกเลยแฮะ.. ในขณะนั้นเองหนังสือจากชั้นหนังสือก็ร่วงลงมาโดนหัวคาเรสเข้าอย่างจัง คาเรสเอามือกุมหัวตัวเองด้วยความเจ็บแล้วหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา หนังสือ งั้นเราก็กลับมาที่มิติเดิมแล้วนะสิ
เซย์โผล่หัวออกมาดูทางประตูเมือได้ยินเสียงอะไรสักอย่างหล่นลงมาก็เห็นคาเรสจองหนังสือตาไม่กระพริบแถมยังมีสีหน้าเหมือนกับว่าได้เจอเพรชเม็ดเต้งอีกต่างหาก แต่เปลี่ยนจากเพรชเป็นหนังสือ
"เป็นอะไรคาเรส ทำไมทำหน้าเหมือนกับไม่เคยเห็นหนังสือ"คาเรสหันมามองเซย์ด้วยดวงตาพราวระยับ เซย์ทำหน้าเบ้แล้วทำหน้าที่เฝ้ายามต่อ คาเรสกระโจนพรวดเข้าไปกอดเซย์
"เฮ้ย!ออกไปห่างเลย"เซย์โวย
ความเห็น 176 15 ส.ค. 2552 (12:35) ค่อยๆคิด ค่อยๆเขียยนะคะ� หาจุดประสงค์� และ หลักขอเรื่องให้เจอ
เขียนโครงร่างคราวๆ ก่อนก็ได้� เราจะได้ปะติดปะต่อเรื่องได้ อย่างราบลื่น
เอาใจช่วยนะคะ� สู้ๆ�
ค่อยๆคิด ค่อยๆเขียน หาจุดประสงค์� และ หลักขอเรื่องให้เจอ
เขียนโครงร่างคราวๆ ก่อนก็ได้� เราจะได้ปะติดปะต่อเรื่องได้ อย่างราบลื่น
จาก ไอ้น้องชาย
�
คือพี่วางโครงเรื่องไว้หมดแล้วจ๊ะคุณน้องชาย ส่วนไอ้เรื่องจุดประสงค์พี่ว่าพี่บอกไปชัดแล้วนะว่าต้องการทำอะไร ขอใจที่มาเม้นให้นึกว่าไม่เห็นหัวกันแล้วนะเนี้ย
แบบฟอร์ม
ชื่อ.. คิลเดอเร ซาเลนเทีย
มีลักษณะอย่างไร....ผมสีดำแซมแดงยาวระเอว ตาสีแดงเพลิง
เพศ...หญิง
ธาตุ...ไฟหรือลมก็ได้
เผ่าอะไร.....มืด
ประวัติ...มีพี่น้อง 2 คน คนโตชื่อคาเรลล่า คนรองชื่อเคลอาล่า�ไม่มีแฟนน้ำหนัก...48
ส่วนสูง...168
ชอบอะไรเป็นพิเศษ...หนังสือเล่มหนาๆ
งานอดิเรก... อ่านหนังสือ ฝึกเวท ฝึกอาวุธ
อาวุธ... ใช้ได้หลายชนิด เช่น ดาบ มีดสั้น กริช ธนูฯลฯ
สิ่งที่เกลียดมากๆๆๆๆๆ......... คนที่รบกวนการอ่าน
มีลักษณะอย่างไร....ผมสีดำแซมแดงยาวระเอว ตาสีแดงเพลิง
เพศ...หญิง
ธาตุ...ไฟหรือลมก็ได้
เผ่าอะไร.....มืด
ประวัติ...มีพี่น้อง 2 คน คนโตชื่อคาเรลล่า คนรองชื่อเคลอาล่า�ไม่มีแฟนน้ำหนัก...48
ส่วนสูง...168
ชอบอะไรเป็นพิเศษ...หนังสือเล่มหนาๆ
งานอดิเรก... อ่านหนังสือ ฝึกเวท ฝึกอาวุธ
อาวุธ... ใช้ได้หลายชนิด เช่น ดาบ มีดสั้น กริช ธนูฯลฯ
สิ่งที่เกลียดมากๆๆๆๆๆ......... คนที่รบกวนการอ่าน
หวัดดีจ้าแวะมาทักทาย
และก็มาอ่านด้วย สนุกดีนะ เขียนได้น่าติดตามดี
เราอ่านค่อนข้างละเอียด เป็นนิยายที่น่าสนับสนุนนะ
สู้ๆ เป็นกำลังใจให้
สุดท้ายก็เข้าไปอ่านนิยายของเราบ้างนะ
มนตรานิทรารมณ์ มาวิจารณ์ให้บ้างนะ http://www.vcharkarn.com/vwrite/39278/1
ชื่อมาคัส
มีลักษณะอย่างไรผมเขียวจัดจ้าน
เพศชาย
ธาตุลม
เผ่าอะไรสว่าง
ประวัติไม่มีครอบครัว
น้ำหนัก55
สูง168
ชอบอะไรเป็นพิเศษศึกษาพลังเวทย์
อาวุธคทา
ท่าน mystery_p =[]= ข้าพเจ้าไปดูนิยายท่านมาแล้วเน้อแต่ยังมิได้อ่าน (ฮ่าๆๆๆ) ยอะม๊ากมาก ขอแปะป้าบบบบดังๆไวสักที วันหลังจะไปอ่านนะเจ้าคะ กราบขออภัยอย่างยิ่ง TT TT
เฮ้ เพ่ปลายช่วยสอนวิธีการเขียน
ห่ายหน่อยดิ
จากน้องรัก
=[]=
คิดผิดคิดใหม่ได้นะคะน้องรัก เดิมทีตัวพี่เองก็จะมิรอดแล้ว
ฮ่าๆๆๆ = = ข้าพน้องอัฟช้ามากเจ้าค่ะ อย่างไม่มีข้อแก้ตัว T^T
แต่จะพยายามอัฟให้บ่อยเท่าที่จะทำได้เจ้าค่ะ เม้นน้อยไม่มีกำลังใจในการแต่ง (กระซิกๆๆ)
เอาเปงว่าจาพยายามเจ้าค่ะ ^0^/
ชื่อ..แดเนียล เร็ค
มีลักษณะอย่างไร ผมเเดง ตาดำ
เพศชาย
ธาตุไฟ
เผ่าอะไรมืด
ประวัติ ไม่มีพี่น้อง เเฟนไม่มี
น้ำหนัก 67
ส่วนสูง...175
ชอบอะไรเป็นพิเศษ... การทำลายล้าง
งานถนัด/อดิเรก... ฆ่าล้างตระกูล
อาวุธ... ดาบ เเละคัมภีร์เวทย์
สิ่งที่เกลียดมากๆๆๆๆๆเผ่าสว่าง
สวัสดีขอรับ แวะเข้ามาอ่านน่ะ
โฮกกก TT^TTแค่ มาอ่าน+เมนต์=คนเขียนมีกำลังใจ+ดีใจ
ขอบคุณทุกท่านค่ะ
หวัดดีค่ะ แวะมาอ่านแล้ว
เนื้อเรื่องน่าสนใจดีนะคะ พยายามต่อไปค่ะ สู้ๆ ><V!
ขอบคุณค่ะ ที่เข้ามาคอมเม้น เเล้วเเวะมาติดตามผลงานกันบ่อยๆนะคะ ขอบคุณมากค่ะ เเต่นิยายของคุณเเต่งดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ยกกำลัง 100 เลยค่ะ ^^
ตัดไม้ ระวังโลกร้อนขึ้นนะ
หายไปเลยไม่ได้ติดตามนานเลย =v="
สู้ๆจ้า
แวะมาเยี่ยมครับ จะเข้ามาอ่านบ่อยๆ ออกแนวเหมือนๆกะหนังการ์ตูนญี่ปุ่น ที่ฉายทางทีวี สนุกดีครับ
| 218 |
| 651 |
poverboy
(น้ำฟ้า)
ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 5,060 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 5 ปี
แบ่งปันความรู้ 222 ครั้ง
ได้รับดาว 130 ดวง
โหวตเพิ่มดาว
|
||||||
 |
สงวนสิทธิ์บางประการภายใต้สัญญาอนุญาต ครีเอทีฟคอมมอนส์ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย. ท่านสามารถนำเนื้อหาในส่วนบทความไปใช้ แสดง เผยแพร่ โดยต้องอ้างอิงที่มา ห้ามใช้เพื่อการค้าและห้ามดัดแปลง |
|