จบแล้วค่ะ ^^/---ทรีเอน่า ภาค ผู้หยุดสงครามแห่งความมืดมิด(ถ้ามีผิดพลาดตรงไหนก็บอกกันได้นะ**เข้ามาเม้นให้กันเยอะๆน้า**)

จบแล้วค่ะ ^^/---ข้าคือบุตรีแห่งผืนป่า คือทำนองเพลงเศร้าอันแสนหวาน คือวันเวลาและวันวาล คือผู้นิรนามในใจของเจ้า!!สงครามที่ไม่มีวันสิ้นสุด ข้าผู้นี้จะหยุดมันเอง!!

ผู้เขียน: poverboy ชมแล้ว: 447,192 ครั้ง

post ครั้งแรก: Fri 15 February 2008, 7:29 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 12 August 2010, 12:39 pm

อยู่ในส่วน:

วิชาการ >> vWrite

สารบัญ

หน้า : 1 1
หน้า : 2 2
หน้า : 3 3
หน้า : 5 4
หน้า : 6 5
หน้า : 7 6
หน้า : 8 7
หน้า : 9 8
หน้า : 11 9
หน้า : 12 10
หน้า : 13 11
หน้า : 14 12
หน้า : 16 13
หน้า : 17 รับสมัครตัวละครจ้า(แบบฟอร์ม)
หน้า : 18 14
หน้า : 19 15
หน้า : 20 16
หน้า : 21 17
หน้า : 22 18
หน้า : 23 19

-ท่านไม่ได้หูแว่วหรอกเจ้านาย-

-เสียงข้าเอง-

"ฟะ..ไฟล์แกพูดได้หรอฟระ"

-ข้าไม่ได้พูดแต่ข้าส่งกระแสจิตต่างหาก-

"เอ่อๆ..นั้นแหละ ส่งกระแสจิต"
 
-อย่ามัวพูดอยู่เลยรีบแต่งตัวเข้าเถอะนาย- จริงด้วยลืมไปซะสนิทเลย 

พอแต่งตัวเสร็จทรีเอก็รีบออกจากห้องอย่างเร่งรีบ ถึงจะเร่งยังไงก็เหอะห้องคัดเลือกมันไปทางไหนยังไม่รู้เลย แล้วจะไปถูกได้ไงฟระ(ไอ้บ้า)มีใครพอให้ถามทางได้บ้างน่ะ  อ๊ะ!!...

"เอ่อ.... ขอโทษน่ะ คะ..ครับ"ให้ตายเหอะไม่คุ้นกับการพูดครับนี้เลยจริงๆ

"ห้องที่เค้าใช้เอ่อ..."

"เลี้ยวซ้ายข้างหน้าแล้วลงบันไดแล้วก็ไม่มีแล้ว"แล้วเจ้จะพูดแล้วทำไมฟระ แล้วเราจะพูดแล้วทำไมฟระแล้ว...โอ๊ย งง พอ เดี๋ยวบ้ากันพอดี(แกบ้าอยู่แล้วไม่ต้องกลัวว่าจะบ้าไปมากกว่านี้แล้วล่ะเหอๆ)

"ขะ.. ขอบคุณคะ..ครับ"เมื่อกล่าวขอบคุณเสร็จไม่นานทรีเอน่าก็หาห้องนั้นเจอ..

ทำไมมันช่างไม่มีระเบียบเอาเสียเลยน่ะ  ผู้คนเดินขวักไขว่กันไปมา  ไม่งั้นก็จับกลุ่มคุยกันปากฉีก นี้แหละนะสังคมมนุษย์
แล้วเวลาก็ผ่านไป... ล่วงเลยไปนานแสนนานไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นนอกจาก.... มีตาแก่คนหนึ่งจดๆจ้องๆแล้วก็บอกว่าได้
ไปสายไหนสายไหนไม่มีอะไรน่าสนใจจริงๆ...  อ๊ะ!!ถึงตาฉันแล้วล่ะมาเดากันสิว่าฉันจะได้อยู่สายอะไรกันนะ ตื่นเต้นจัง
เลยยยย~><~(ไหนบอกไม่ตื่นเต้นไงฟระ(- -))

"คุณทรีคาเรส  เชิญ"แล้วทรีเอก็ก้าวไปเดินบนแท่นอะไรสักอย่างที่มีรูปร่างแปลกๆ  ทำไมมันไม่เห็นเหมือนเมื่อกี้เลยอ่ะ  
เมื่อกี้มันเป็นปีกสองอัน  แบบว่า... มันเป็นแท่นสูงๆมีบรรนไดให้ขึ้นไปแล้วก็มีปีกหนึ่งคู่อยู่ข้างๆ สวยดี แต่พอขึ้นมาแล้วไอ้ปีกสองอันที่เห็น มันกลายเป็นรูปหัวของหมาป่าไปซะอย่างงั้นอ่ะ แถมยังมีตาแก่จดๆจ่องๆอยู่ข้างหน้าอีก  บรื๊อ~น่าขนลุกชะมัดเลย

"มองตาฉันสิ  คุณทรีคาเรส"ตาแก่พูดด้วยน้ำเสียงแหบๆตามประสาคนแก่ แต่สำหรับทรีเอแล้วมันโคตรน่าขนลุกเลย ทรีเอหันไปมองตาของตาแก่ตามที่พูดแล้วจ้องกันไปจ้องกันมาสักพัก

"สายเวทย์ปราบมาร ผนึกมาร จอมเวทย์ นักดาบ นักรบ นักปราชญ์  นักบวช  อัศวิน และสายสามัญ เจ้ามีคุณสมบัติครบทุกอย่าง"ตาแก่คนนั้นเงียบไปซักพักคล้ายๆกับกำลังครุ่นคิด

"เจ้าจะเลือกอย่างไหนล่ะ"เฮ้ย!!ไหงกลายเป็นอย่างงี้ล่ะ... 

"อย่างที่ข้าบอกเจ้าจะเลือกอย่างไหน..."คุณสมบัติครบงั้นหรอ.. เหอๆงานเข้าแล้วสิทรีเอ...แล้วจะเอาอะไรดีน่ะฉันชอบอะไรที่มันท้าทายชอบทำงานเดี่ยวๆท้าทายๆ.. สายการเรียนที่เหมาะสมกับฉันคงจะเป็น..

"นักรบครับ" ทรีเอน่าตอบไปอย่างมาดมั่น สายนี้แหละถนัดที่สุดเลย เรียนไปรอดแน่นอน ~><~

"นี้คือกุญแจสำหรับห้องใหม่ที่เจ้าต้องย้ายไปอยู่"แล้วตาแก่ก็โยนกุญแจให้กุญแจก็หน้าตาแปลกๆอีกแหละ ทำไมโรงเรียนนี้มีแต่อะไรแปลกๆ ลักษณะของกุญแจมันเป็นอย่างนี้อ่ะน่ะจะอธิบายคร่าวๆก็แล้วกัน คือมันเป็น.... เป็นรูปดวงตาอ่ะน่ะ สงสัยจะเป็นสัญลักษ์เวทย์ประจำห้องล่ะมั้ง แล้วทรีเอน่าก็เดินออกมาจากห้องแบ่งสายการเรียนไปโดยที่ไม่รู้ว่ามีสายตาสองคู่จ้องมองอยู่  !! 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"แฮกๆๆ" โอ๊ยยยยย!!อยากจะบ้าตายจริงๆเลย เมื่อกี้ทำไมไม่ถามก่อนนะว่าอยู่ห้องไหนเดินมาตั้งนานสองนานก็ยังไม่เจอห้องของตัวเองซะที อ๊ากกกกกกกกก !อยากกินคนโว้ย(ใจเย็นพี่น้อง)

"อ่อ... ขอโทษครับ..."

"อะไรอีกวะ"ทรีเอน่าหันไปมอง แล้วส่งสายตาประมาณว่า อยากตายเรอะ!  ประมาณนี้

"คือ... ชะ..ชะ..ช่วยหลีกทางหน่อยคะ..คะ..ครับ"เด็กหนุ่มผู้โชคร้ายถึงกะหน้าซีด เมื่อเห็นรังสีอำมหิตแผ่ออกมารอบตัวของทรีเอน่า แต่ทรีเอน่าก็ไม่ได้ทำมิดีมิร้ายกับเด็กหนุ่มแต่อย่างใดยอมหลีกทางให้แต่โดยดี แถมยังจ้องตาเขม็งพร้อมจิกแทงเป็นของแถมก่อนจากไป

ระ..ระ..เราไปเหยียบเงาเค้ารึไงน่ะถึงได้โกรธเอาโกรธเอา เด็กหนุ่มคิดในใจ

"เดี๋ยว...หยุดตรงนั้นมาคุยกันก่อน"

"มะ..มีอะไรครับ"

"นายหาห้องตัวเองเจอแล้วหรอ"

"ครับ...เจอแล้วครับ ก็ห้องนี้แหละครับ"แล้วเด็กหนุ่มก็ยื่นมือไปชี้ประตูที่อยู่ด้านหน้าของเค้าเอง

"เข้าห้องได้"ทรีเออนุญาต เด็กหนุ่มไม่รอช้ารีบเปิดประตูด้วยการนำสัญลักษณ์ อ่อ..กุญแจ วางทาบลงไปในรูปอะไรสักอย่างที่ประตู แล้วก็เกิดแสงประหลาดขึ้น แล้วเด็กหนุ่มคนนั้นก็เดินผ่านเข้าไป ทรีเอน่าเดินเข้าไปดูที่ใกล้ประตู อืม...เข้าใจล่ะสัญลักษณ์เวทย์จริงๆด้วยสิน่ะ เอาล่ะแล้วเราก็ต้องเดินหากันต่อไป~ฮ้อ~ชีวิตฉันช่างน่ารันทดซะจริงๆกระซิกๆ

      "ในที่สุดๆ พระเจ้าก็เมตตาฉัน"หาเจอสักทีเดินหามาจนขาไม่รับความรู้สึกแล้ว ชาไปหมดเลย ห้องบ้าอะไรฟระหาเจอยากเจอเย็น แล้วทำไมประตูมันแปลกกว่าห้องอื่นอ่ะ (?)ประตูใหญ่กว่าห้องอื่นโคตรเลย แถมยังมีการแกะสลักเป็นรูปอะไรก็ไม่รู้ด้วย ที่รู้ก็คือชักจะไม่ชอบมาพากลแล้วสิ  ทันใดนั้นเอง...

“สวัสดีท่านหัวหน้าหอคนใหม่ของหอเรา”มีชายคนหนึ่งโผล่ออกมาจากประตู

“กะ... กะ...กรี๊ดดด!!ผีหลอกกกกกกกกก”ถึงฉันจะเป็นปีศาจตะ..แต่ฉันก็กลัวผีน่ะ

“ไม่ใช่ซะหน่อย ข้ายังมีเลือดมีเนื้อและที่สำสัญยังไม่ตายด้วย”

“อะ..อ้าวหรอ”เพล้ง!!แตกกระจาย เหอๆทรีเอน่าก็ทำเป็นวางมาดอีกครั้งแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความตื่นเต้นเมื่อกี้

“ท่านเสียงเหมือนผู้หญิงมากเลย ท่านเคยรู้ตัวบ้างหรือไม่”ก็ฉันเป็นผู้หญิงนี่เฟร้ยไอ้บ้า!!ไม่ให้ร้องกรี๊ดแล้วให้ร้องเจี๊ยก
เรอะ!!คนนะไม่ใช่ลิง ผู้ชายก็ร้องกรี๊ดได้จริงป่ะ

“ช่างเสียงข้าเถอะ แล้วท่านหมายความว่าไงที่ข้าได้เป็นหัวหน้าหอ”

“โชคชะตากำหนดมา ฟ้าประทานท่านมาให้เรา กุญแจดอกนี้สามารถไขได้ทุกห้องที่อาคารแห่งนี้ หมดธุระของข้าแล้ว ข้าขอเชิญท่านเข้าไป” อะไรเนี้ย งง ว้อยยย

          แล้วพวกนั้นก็เดินผ่านหน้าของฉันไปอย่างรวดเร็ว โอ้ฉันนี่มันช่างโชคดีจริงๆเข้ามาวันแรกก็ได้เป็นหัวหน้าหอ(แบบงง)เลยวุ้ย คุ้มกับการที่เดินมาจนขาแทบจะไม่รับความรู้สึกจริงๆ ฮ่าๆๆหึๆๆๆเหอๆๆ(บ้า) ฉันบ้าอยู่แล้วโฮะๆๆๆๆ((- -;;))
"เอ่อ..ก่อนไปข้าขอบอกอะไรท่านหน่อย"
"จะมีอีกสองคนที่จะได้ตำแหน่งที่ปรึกษา ซึ่งจะพักห้องเดียวกันกับท่าน และที่สำคัญท่านต้องศึกษาข้อมูลของหอเราให้ละเอียดข้อมูลทั้งหมดอยู่บนโต๊ะทำงาน ลาก่อน" เหอๆไม่หน่อยแล้ว หมดกันหมดไปแล้วความเป็นส่วนตัวของฉัน งั้นฉันก็ต้องอยู่ในร่างนี้ ร่างผู้ชายนี้ตลอดทั้งคืนทั้งวันเลยอ่ะดิ ...ไม่เอาน่ะ แต่เพื่อผลประโยชน์ของเผ่าพันธุ์ทรีเอน่าคนนี้ทำได้เสมอ(- -)//สู้ตายเลยคร้า!!