จบแล้วค่ะ ^^/---ทรีเอน่า ภาค ผู้หยุดสงครามแห่งความมืดมิด(ถ้ามีผิดพลาดตรงไหนก็บอกกันได้นะ**เข้ามาเม้นให้กันเยอะๆน้า**)

จบแล้วค่ะ ^^/---ข้าคือบุตรีแห่งผืนป่า คือทำนองเพลงเศร้าอันแสนหวาน คือวันเวลาและวันวาล คือผู้นิรนามในใจของเจ้า!!สงครามที่ไม่มีวันสิ้นสุด ข้าผู้นี้จะหยุดมันเอง!!

ผู้เขียน: poverboy ชมแล้ว: 447,417 ครั้ง

post ครั้งแรก: Fri 15 February 2008, 7:29 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 12 August 2010, 12:39 pm

อยู่ในส่วน:

วิชาการ >> vWrite

สารบัญ

หน้า : 1 1
หน้า : 2 2
หน้า : 3 3
หน้า : 5 4
หน้า : 6 5
หน้า : 7 6
หน้า : 8 7
หน้า : 9 8
หน้า : 11 9
หน้า : 12 10
หน้า : 13 11
หน้า : 14 12
หน้า : 16 13
หน้า : 17 รับสมัครตัวละครจ้า(แบบฟอร์ม)
หน้า : 18 14
หน้า : 19 15
หน้า : 20 16
หน้า : 21 17
หน้า : 22 18
หน้า : 23 19

ทางด้านทรีเอน่า มิติที่เธออยู่คือป่า...มองไปทางไหนก็ป่าๆๆๆๆๆ
ชิ!ป่านี้อีกแล้ว เกลียดซะจริง

"สวัสดี"เสียงดังกังวาลน่าเกรงขามกล่าวทักทายทรีเอน่า

"หึ"ทรีเอหัวเราะในลำคอแล้วทำสีหน้าเหยียดๆ

"ปรากฎตัวออกมาเดี๋ยวนี้!!เจ้าหมาบ้า!"ทรีเอตะโกนออกไปอย่างโกรธๆ+รำคาญนิดๆ

"ท่างยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด"ทันใดนั้นก็ได้มีแสงสว่างรวมตัวกันที่โคนต้นไม้แห่งหนึ่ง เริ่มจากขา4ข้าง จมูกยาวๆ หูน่ารักๆ ลำตัวยาวสีเทาอ่อนจนเกือบจะเห็นเป็นสีขาว เปลือกตาที่ปิดสนิดค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆเผยให้เห็นดวงตาคู่สวงสีทองอันน่าพิศวง

"ข้าเป็นสัตว์เทพ-ไม่ใช่หมา-แล้วก็ไม่บ้าด้วย"สัตว์เทพแก้ต่างให้ตัวเอง

"นั่นไม่ใช่ประเด็น"ทรีเอกล่าวออกไปอย่างปัดๆ

"แล้วอะไรที่เป็นประเด็นขอวท่าน"สัตว์เทพถามด้วยความอยากรู้เต็มแก่

"ก็...เหมือนๆกับที่ข้าเจอเจ้าครั้งแรกนะแหละ"

"ฮ่าๆๆๆท่านแน่ใจรึทรีเอน่า..ข้าจำได้ว่า..."ก่อนที่สัตว์เทพจะได้พูดอะไรทรีเอก็กล่าวขัดขึ้นเสียก่อน

"หุบปากนะ!!ครั้งนั้นก็ส่วนครั้งนั้นสิ"

"เริ่มได้แล้ว"

"อืม..."สัตว์เทพลากเสียงยาว ร่างกายของสัตว์เทพค่อยๆหายไปจนเหลือแต่ความว่างเปล่า

"เจ้าไม่คิดจะทดสอบอย่างอืนกับข้าบ้างเลยรึไง"ทรีเอน่ถามสัตว์เทพอย่าเสียงอ่อยอย่างอ่อนใจ

"ไม่"คำตอบสั้นๆทรีทำเอาทรีเอน่าแทบกรี๊ดอยู่รอมร่อ จำไว้เลยนะเจ้าหมาบ้าข้าจะใช้งานเจ้าให้หนักเลย

สัตว์เทพค่อยๆสลายไปเหลือเพียงความว่างเปล่านั้นคือสัญญานอันตราย
    
 อยู่ไหนนะ!หายไปไหนแล้ว!เชอะ!

"ฉั๊วะ!"ความเจ็บเข้ามาแทนที่ความหงุดหงิดทันควันเพราะจู่ๆก็มีแผลปรากฎอยู่ตรงต้นขาเป็นรอยข่วนที่ลึกมากพอที่จะทำให้เลือดทะลักอออกมา

"หนอยแน่แก!"ทรีเอน่าปลดปล่อยพลังบางส่วนเพื่อสมานแผล

"ฉั๊วะ!ฉั๊วะ!ฉั๊วะ!"แต่ก็ยังได้แผลเรื่อยๆอีกอยู่ดี นั้นทำให้ทรีเอเสียสมาธิ(ซึ่งมันไม่ค่อยจะมีอยู่แล้ว)ทรีเอน่าได้หลับตาและปลดปล่อยคลื่นกระแสจิตออกเป็นวงกลมสม่ำเสมอ แล้วแยกแยะว่าสิ่งไหนมีรูปร่างอย่างไร...อยู่ไหนนะเจ้าหมาน้อย...มาให้จับซะดีๆ ทรีเอน่าคิดในใจ ใกล้เข้ามาแล้ว!!อีก5ก้าว 4ก้าว 3ก้าว 2ก้าว 1...
ทรีเอน่ารีบกระโดดตะครุบสัตว์เทพแลแน่นอนว่าต้องจับได้ ทรีเอน่ารีบเลื่อนมือไปหาบริเวณที่คิดว่าน่าจะเป็นคอแล้วจับกดลงปกับพื้น แล้วรอจนแน่ใจว่าไอ้ตัวปัญหานี้ดิ้นไม่หลุดจึงหยุดปล่อยกระแสเวทย์และลืมตาขึ้นมามองผลงานของตัวเองอย่างถูกใจ

"เฮ้ย!!"ทรีเอน่าร้องออกมาอย่างตกใจเนื่องจาไอ้ตัวที่เธอจับได้ไม่ใช่สัตว์เทพแต่เป็นชายหนุ่มหล่อเฟี้ยวคนหนึ่ง แทนที่ทรีอน่าจะต้องรีบปล่อยแล้วกล่าวขอโทษแต่กลับกลายเป็นว่าเธอยิ่งบีบคอชายคนนั้นซะจนหายใจไม่ออก

"นายเป็นใคร"ทรีเอน่าถามเสียงเย็น

"ก็จะใครซะล่ะ"ชายหนุ่มย้อนแล้วกลายร่างเป็นหมาป่าตามเดิม

"นาย..."

"ท่านเก่งขึ้นมากนะทรีเอ"สัตว์เทพพูดกับทรีเอและมองเจ้านายด้วยคววามภาคภูมิใจ

"ทำไมข้าไม่เคยเห็นเจ้าในร่างนี้ล่ะ?"

"มันเป็นวิฒนาการอย่างหนึ่ง"

"พึ่งรู้ว่ามีอย่างนี้ด้วย"สัตว์เทพกลับมาอยู่ในร่างหมาป่าอีกครั้ง

"ท่านทรีเอน่าถึงเวลาแล้ว.."

"อือ จำไวให้ดีนะฉันจะใช้งานนายให้นักเลย"

"หึหึ"แล้วก็เกิดแสงสว่าขึ้นทั่วบริเวณป่าโดยมีจุดสูญกลางอยู่ที่ทรีเอน่า สัตว์เทพส่งเธอกลับมาที่มิติปัจจุบัน เนื่องจากเวลาอยู่ที่มิติอื่นจะต้องใช้เวลาในการปรับสภาพและต้องปรับพลังให้สมดุลกับมิตินั้นๆด้วย และบางทีอาจจะต้องปลดปล่อยพลังออกไปเพื่อให้พลังนั้นสมดุล ดังนั้นเมื่อออกมาจากมิตินั้นอย่างกระทันหันร่างกายปรับสภาพไม่ทันเธอจึงสลบไปทันทีที่ถูกส่งออกมา
............................................................................................................................

ตัดไปทางเซย์

"ทำไมมันมืดอย่างนี้อ่ะ"เซย์หันไปมองรอบๆแต่สิ่งที่ได้มันก็มีเพียงความมืดบรรยากาศแบบนี้ชวนให้นึกถึงสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตเซย์สิ่งนั้นคือ..เพลงกล่อมเด็กตอนกลางคืน!นั่นคือสิ่งที่เซย์กลัวที่สุดในขนะที่เซย์กำลังพยายามภาวนาว่าอย่าขอใหเกิดขึ้นเลยแต่เซย์ก็ถึงกะหน้าซีดเมื่อทำนองเพลงที่ชวนเคลิ้มหลับดังขึ้นแต่สำหรับเซย์แล้วมันชวนขนหัวลุกมากกว่า บทเพลงที่แสนจะหลอกหลอนนั่นทำให้เซย์เข่าทรุดไม่มีแรงยืนความหวาดกลัวเริ่มถ่าโถมเข้ามา

"หลับซะเถอะนะคนดี"

"ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า"

"อย่าห่วงเลยนะคนดี"

"หลับเถิดหนา..."

     เสียงบรรเลงเพลงเป็นไปอย่างอ่อนหวาน เสียงของหญิงสาวช่างนุ่มนวนและเชื่องช้าน่าฟัง ซะที่ไหน...อ้ากกกกก!ใครเปิดเพลงฟระ ปิดเดี๋ยวนี้เลยน้า นี้มันบททดสอบหรอเนี้ยทำไมมันน่ากลัวอย่างนี้.. ทางออก..ใช่ทางออกเราต้องออกไปจากที่นี้ให้เร็วที่สุด เซย์เริ่มออกวิ่งอย่างมีความหวังแต่ไม่ว่าจะวิ่งไปทางไหนก็พบเพียงความมืดเท่านั้นที่มาพร้อมกับเสียงเพลงอันน่าสยอดสยอง ไม่ไหวแล้ว...น่ากลัวเหลือเกิน...ไม่เอาแล้ว...เซย์ล้มลงอย่างหมดความหวัง

"เซย์จำไว้นะลูก เสียงเพลงไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เจ้าคิด.. เพียงแค่เจ้าเปิดใจรับมันเจ้าก็จะได้รัยรู้ถึงความอ่อนหวานของมันจำไว้นะเซย์"คำสอนนี้ข้ายังจำได้เสมอมันเป็นคำสอนของท่านแม่...ข้าไม่เคยลืม...เพียงเปิดใจรับฟัง...จู่ๆแสงสว่างวาบก็พุ่งเข้ามาที่ๆเซย์นอนอยู่สัมผัสอ่อนนุ่มแตะลงที่หน้าผากของเซย์อย่างช้าๆแล้วสติของเซย์ก็ดับไป บททดสอบของกริชแห่งสายลมปีศาจคือการยอมรับที่จะอยู่ร่วมกับสิ่งที่น่ากลัวที่สุด...ทั้งสามคนนอนสลบเหมือดอยู่บนพื้นอย่างหมดแรงที่และมือของทั้งสามคนก็มีอาวุธในตำนานกันไปคนล่ะชิ้นเหลืออาวุธในตำนานอีกเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น..ใครกันนะที่จะได้เป็นผู้ครอบครองคนต่อไป...