|
| 192 |
| 625 |
จบแล้วค่ะ ^^/---ทรีเอน่า ภาค ผู้หยุดสงครามแห่งความมืดมิด(ถ้ามีผิดพลาดตรงไหนก็บอกกันได้นะ**เข้ามาเม้นให้กันเยอะๆน้า**)
ทางด้านทรีเอน่า มิติที่เธออยู่คือป่า...มองไปทางไหนก็ป่าๆๆๆๆๆ
ชิ!ป่านี้อีกแล้ว เกลียดซะจริง
"สวัสดี"เสียงดังกังวาลน่าเกรงขามกล่าวทักทายทรีเอน่า
"หึ"ทรีเอหัวเราะในลำคอแล้วทำสีหน้าเหยียดๆ
"ปรากฎตัวออกมาเดี๋ยวนี้!!เจ้าหมาบ้า!"ทรีเอตะโกนออกไปอย่างโกรธๆ+รำคาญนิดๆ
"ท่างยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด"ทันใดนั้นก็ได้มีแสงสว่างรวมตัวกันที่โคนต้นไม้แห่งหนึ่ง เริ่มจากขา4ข้าง จมูกยาวๆ หูน่ารักๆ ลำตัวยาวสีเทาอ่อนจนเกือบจะเห็นเป็นสีขาว เปลือกตาที่ปิดสนิดค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆเผยให้เห็นดวงตาคู่สวงสีทองอันน่าพิศวง
"ข้าเป็นสัตว์เทพ-ไม่ใช่หมา-แล้วก็ไม่บ้าด้วย"สัตว์เทพแก้ต่างให้ตัวเอง
"นั่นไม่ใช่ประเด็น"ทรีเอกล่าวออกไปอย่างปัดๆ
"แล้วอะไรที่เป็นประเด็นขอวท่าน"สัตว์เทพถามด้วยความอยากรู้เต็มแก่
"ก็...เหมือนๆกับที่ข้าเจอเจ้าครั้งแรกนะแหละ"
"ฮ่าๆๆๆท่านแน่ใจรึทรีเอน่า..ข้าจำได้ว่า..."ก่อนที่สัตว์เทพจะได้พูดอะไรทรีเอก็กล่าวขัดขึ้นเสียก่อน
"หุบปากนะ!!ครั้งนั้นก็ส่วนครั้งนั้นสิ"
"เริ่มได้แล้ว"
"อืม..."สัตว์เทพลากเสียงยาว ร่างกายของสัตว์เทพค่อยๆหายไปจนเหลือแต่ความว่างเปล่า
"เจ้าไม่คิดจะทดสอบอย่างอืนกับข้าบ้างเลยรึไง"ทรีเอน่ถามสัตว์เทพอย่าเสียงอ่อยอย่างอ่อนใจ
"ไม่"คำตอบสั้นๆทรีทำเอาทรีเอน่าแทบกรี๊ดอยู่รอมร่อ จำไว้เลยนะเจ้าหมาบ้าข้าจะใช้งานเจ้าให้หนักเลย 
สัตว์เทพค่อยๆสลายไปเหลือเพียงความว่างเปล่านั้นคือสัญญานอันตราย
อยู่ไหนนะ!หายไปไหนแล้ว!เชอะ!
"ฉั๊วะ!"ความเจ็บเข้ามาแทนที่ความหงุดหงิดทันควันเพราะจู่ๆก็มีแผลปรากฎอยู่ตรงต้นขาเป็นรอยข่วนที่ลึกมากพอที่จะทำให้เลือดทะลักอออกมา
"หนอยแน่แก!"ทรีเอน่าปลดปล่อยพลังบางส่วนเพื่อสมานแผล
"ฉั๊วะ!ฉั๊วะ!ฉั๊วะ!"แต่ก็ยังได้แผลเรื่อยๆอีกอยู่ดี นั้นทำให้ทรีเอเสียสมาธิ(ซึ่งมันไม่ค่อยจะมีอยู่แล้ว)ทรีเอน่าได้หลับตาและปลดปล่อยคลื่นกระแสจิตออกเป็นวงกลมสม่ำเสมอ แล้วแยกแยะว่าสิ่งไหนมีรูปร่างอย่างไร...อยู่ไหนนะเจ้าหมาน้อย...มาให้จับซะดีๆ ทรีเอน่าคิดในใจ ใกล้เข้ามาแล้ว!!อีก5ก้าว 4ก้าว 3ก้าว 2ก้าว 1...
ทรีเอน่ารีบกระโดดตะครุบสัตว์เทพแลแน่นอนว่าต้องจับได้ ทรีเอน่ารีบเลื่อนมือไปหาบริเวณที่คิดว่าน่าจะเป็นคอแล้วจับกดลงปกับพื้น แล้วรอจนแน่ใจว่าไอ้ตัวปัญหานี้ดิ้นไม่หลุดจึงหยุดปล่อยกระแสเวทย์และลืมตาขึ้นมามองผลงานของตัวเองอย่างถูกใจ
"เฮ้ย!!"ทรีเอน่าร้องออกมาอย่างตกใจเนื่องจาไอ้ตัวที่เธอจับได้ไม่ใช่สัตว์เทพแต่เป็นชายหนุ่มหล่อเฟี้ยวคนหนึ่ง แทนที่ทรีอน่าจะต้องรีบปล่อยแล้วกล่าวขอโทษแต่กลับกลายเป็นว่าเธอยิ่งบีบคอชายคนนั้นซะจนหายใจไม่ออก
"นายเป็นใคร"ทรีเอน่าถามเสียงเย็น
"ก็จะใครซะล่ะ"ชายหนุ่มย้อนแล้วกลายร่างเป็นหมาป่าตามเดิม
"นาย..."
"ท่านเก่งขึ้นมากนะทรีเอ"สัตว์เทพพูดกับทรีเอและมองเจ้านายด้วยคววามภาคภูมิใจ
"ทำไมข้าไม่เคยเห็นเจ้าในร่างนี้ล่ะ?"
"มันเป็นวิฒนาการอย่างหนึ่ง"
"พึ่งรู้ว่ามีอย่างนี้ด้วย"สัตว์เทพกลับมาอยู่ในร่างหมาป่าอีกครั้ง
"ท่านทรีเอน่าถึงเวลาแล้ว.."
"อือ จำไวให้ดีนะฉันจะใช้งานนายให้นักเลย"
"หึหึ"แล้วก็เกิดแสงสว่าขึ้นทั่วบริเวณป่าโดยมีจุดสูญกลางอยู่ที่ทรีเอน่า สัตว์เทพส่งเธอกลับมาที่มิติปัจจุบัน เนื่องจากเวลาอยู่ที่มิติอื่นจะต้องใช้เวลาในการปรับสภาพและต้องปรับพลังให้สมดุลกับมิตินั้นๆด้วย และบางทีอาจจะต้องปลดปล่อยพลังออกไปเพื่อให้พลังนั้นสมดุล ดังนั้นเมื่อออกมาจากมิตินั้นอย่างกระทันหันร่างกายปรับสภาพไม่ทันเธอจึงสลบไปทันทีที่ถูกส่งออกมา
............................................................................................................................
ตัดไปทางเซย์
"ทำไมมันมืดอย่างนี้อ่ะ"เซย์หันไปมองรอบๆแต่สิ่งที่ได้มันก็มีเพียงความมืดบรรยากาศแบบนี้ชวนให้นึกถึงสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตเซย์สิ่งนั้นคือ..เพลงกล่อมเด็กตอนกลางคืน!นั่นคือสิ่งที่เซย์กลัวที่สุดในขนะที่เซย์กำลังพยายามภาวนาว่าอย่าขอใหเกิดขึ้นเลยแต่เซย์ก็ถึงกะหน้าซีดเมื่อทำนองเพลงที่ชวนเคลิ้มหลับดังขึ้นแต่สำหรับเซย์แล้วมันชวนขนหัวลุกมากกว่า บทเพลงที่แสนจะหลอกหลอนนั่นทำให้เซย์เข่าทรุดไม่มีแรงยืนความหวาดกลัวเริ่มถ่าโถมเข้ามา
"หลับซะเถอะนะคนดี"
"ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า"
"อย่าห่วงเลยนะคนดี"
"หลับเถิดหนา..."
เสียงบรรเลงเพลงเป็นไปอย่างอ่อนหวาน เสียงของหญิงสาวช่างนุ่มนวนและเชื่องช้าน่าฟัง ซะที่ไหน...อ้ากกกกก!ใครเปิดเพลงฟระ ปิดเดี๋ยวนี้เลยน้า นี้มันบททดสอบหรอเนี้ยทำไมมันน่ากลัวอย่างนี้.. ทางออก..ใช่ทางออกเราต้องออกไปจากที่นี้ให้เร็วที่สุด เซย์เริ่มออกวิ่งอย่างมีความหวังแต่ไม่ว่าจะวิ่งไปทางไหนก็พบเพียงความมืดเท่านั้นที่มาพร้อมกับเสียงเพลงอันน่าสยอดสยอง ไม่ไหวแล้ว...น่ากลัวเหลือเกิน...ไม่เอาแล้ว...เซย์ล้มลงอย่างหมดความหวัง
"เซย์จำไว้นะลูก เสียงเพลงไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เจ้าคิด.. เพียงแค่เจ้าเปิดใจรับมันเจ้าก็จะได้รัยรู้ถึงความอ่อนหวานของมันจำไว้นะเซย์"คำสอนนี้ข้ายังจำได้เสมอมันเป็นคำสอนของท่านแม่...ข้าไม่เคยลืม...เพียงเปิดใจรับฟัง...จู่ๆแสงสว่างวาบก็พุ่งเข้ามาที่ๆเซย์นอนอยู่สัมผัสอ่อนนุ่มแตะลงที่หน้าผากของเซย์อย่างช้าๆแล้วสติของเซย์ก็ดับไป บททดสอบของกริชแห่งสายลมปีศาจคือการยอมรับที่จะอยู่ร่วมกับสิ่งที่น่ากลัวที่สุด...ทั้งสามคนนอนสลบเหมือดอยู่บนพื้นอย่างหมดแรงที่และมือของทั้งสามคนก็มีอาวุธในตำนานกันไปคนล่ะชิ้นเหลืออาวุธในตำนานอีกเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น..ใครกันนะที่จะได้เป็นผู้ครอบครองคนต่อไป...
ท่านzenfiarขอรับกระผมหาคำว่า บุตรี กับ อารมย์ ไม่เจออ่ะน้าช่วยระบุหน่อยได้รึเปล่าขอรับว่าตอนไหน
สุดท้ายนี้ก็ขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นกำลังใจให้ขอบคุณค่ะ
บุตรี ก็คำโปรยนั่นไง
ส่วนอารมณ์ก็ขออ่านก่อนนะ เหอเหอ
เอ่อ..คือ
นิระนาม=นิรนาม รึเปล่า?
[ลองไปดูนะที่คำโปรย]
ตะขิดตะขวงใจ -*-
ไหนๆมาอัพแล้วต้องให้กำลังใจกันสักหน่อย
หุๆ มันแต่โดนพี่กาบจิกหัวใช้ให้ไปแต่งฟิค
สู้ๆนะเค๊อะ =v=~
[นับวันยิ่งเหมือนกระเทยเข้าไปทุกที 
]
แหะๆ
บทสิบสามก็ยังมีวิหกหลงเหลือเน้อ
ไปแก้ด้วยนะ
บทที่ 1(เพิ่มอีก)
เงินแสนสวยปริวสยาย
ผิวขาวปากนิดมูกหน่อย (อันนี้ไม่ทราบว่าเป็นการจงใจของผู้เขียนหรือเปล่า)
คิดแล้วเสียอารมย์ชะมัด
"ทรีเอน่านี้อย่างแรกเจ้าจะต้องเข้าไปสมัครเข้าเรียนก่อนนะ ถ้าอยากรู้อะไรมากกว่านั้นท่านคงต้องไปศึกษาเอาเอง"คนที่พูดอยู่นี้ชื่อเอลาส เป็นคนที่ฉันรู้จักเมื่อไม่นานมานี้
(ทำไมตอนเรียกเอลาสเรียกทรีเอน่าว่าเจ้า แต่ตอนหลังเรียกว่าท่าน)
ใบหน้านวนเนียนปะทะกับแสงแดดอ่อน
งืมๆ หาเจอแล้วรึ จะรีบไปแก้ขอรับขอบคุณที่มาตรวจให้มาตรวจบ่อยๆนะขอรับ
บทที่ 3
ผ่านการทกสอบแล้ว
หูแว้วไปเองล่ะมั้งเนี้ย
เวรและกำจริงๆเลย
บท 4
แล้วก็เกินแสงประหลาดขึ้น
บรรได
หอเราให้ละเอียดขอมูลทั้งหมดอยู่บนโต๊ะ
ติจนเกินไปป่าวเนี่ย
อย่าโกรธนะ
อิอิ ได้คอมเมนท์เป็นเลขที่ชอบด้วย
111
งืมๆขอบใจมากจ้า^^แก้หมดแล้วน้า
มาติดตามอ่านต่อ แล้วช่วยแก้คำผิดให้ครับ ^^ หน้า 3-3
มัน...คงไม่ตายหลอก (หรอก) จริงป่ะ
พวกเราทั้ง3เงียบสนิด (สนิท)
ส่วนนูนเค้า (โค้ง) เว้า
เพื่อความปล่อด (ปลอด) ภัย
เลียว (เลี้ยว) เข้ามาทางนี้
หยุดร้องซะที่ (ที)
เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลออกมาทังที่มันจะหยดลงสู่พื้นดินแต่เลือดหยดนั้นกลับหยุดนิ่งอยู่ที่ปลายนิ้ว
*******************
ในที่สุดเลืดหยดนั้นก็เริ่มขยายตัวขึ้นเรื่อยๆเลือดเริ่มทะลักออกมาเหมือนเขื่นแตก
*******************
อาจาย์เฟียร์ยังสงบนิ่งแต่พวกนักเรียนเริ่มกรีดร้องอย่างสยอดสยอง
*******************
หรือว่าตอนเรียกออกมาก็ตองใช้เสียงเพลงเหมือนกัน
*******************
พวกที่ยังไม่ได้เรียกาวุธออกมา
*******************
เหลือเพียงเค้าคนเดียวตางหาก
*******************
มานบาเรียสีฟ้า
*******************
เอาหละเริ่มเรียนกันได้แล้ว
คำนี้เราไม่ค่อยแน่ใจน่ะนะว่าใช้
ล่ะ หรือ หละ แต่เมื่อก่อนเราเล่นควบ2คำรวมกับ'หล่ะ'
พระเจ้า
ส่วนใหญ่จะพิมพ์ตกๆหล่นๆน่ะนะ
เรื่องแค่นี้ไม่ต้องกังวลหรอก
แค่พิมพ์ตกหล่นยังดีกว่าใช้ภาษาแบบผิดๆนะ
สู้ๆจ้า ^^
ท่านไม่ได้หูแว้ว (แว่ว) หรอก
ลืมไปซะสนิด (สนิท) เลย
แท่นสูงๆมีบรรน (บัน) ได
จดๆ จ่องๆ (จดๆ จ้องๆ)
หน้า (น่า) ขนลุกชะมัดเลย
โครต (โคตร) น่าขนลุกเลย
จ่อง (จ้อง) กันไปจ่อง (จ้อง) กันมาสักพัก
คล้ายๆกัน (กับ) กำลังครุ่นคิด
อะไรที (ที่) มันท้าทาย
ห้องใหม่ที (ที่) เจ้าต้องย้ายไปอยู่
อธิบายคร้าวๆ (คร่าวๆ) ก็แล้วกัน
สายตาสองคู่จอง (จ้อง) มองอยู่
ทำไมไม่ถามก่อนน่ะ (นะ) ว่าอยู่ห้องไหน
เดินมาตั้งนานสองนา (นาน) ก็ยังไม่เจอ
ทำมิดีมิร้ายกัน (กับ) เด็กหนุ่ม
แถมยังจ่อง (จ้อง) ตาเขม่ง (เขม็ง)
ก็ฉันเป็นผู้หญิงนี้ (นี่) เฟร้ย
ขอสมัครตัวละครด้วยนะค้าบ
เป็นตัวประกอบก็ด้าย
ชื่อ.. คาซา (แปลว่า สายลม)
มีลักษณะอย่างไร....(บรรยายมาให้ละเอียด)..
นัยน์ตาสีน้ำตาล มีเสน่ห์ คิ้วเข้ม ผมดำ ริมฝีปากบาง
รูปร่างผอม แต่ไม่ผอมจนเกินไป ไม่สูงมาก
ฉลาด ไหวพริบดี แต่ค่อนข้างเงียบขรึม และดูน่ากลัวในสายตาคนอื่น
แต่จริงๆ แล้ว เป็นคนมีน้ำใจ และมักคอยช่วยเหลือคนอื่นอยู่เงียบๆ
รักอิสระ ไม่ค่อยยึดติดกับกฎเกณฑ์
แต่ไม่ได้ทำอะไรตามอำเภอใจ และรับผิดชอบในหน้าที่
ไม่ชอบทำตัวหรูหรา แต่ก็ไม่ได้เกลียดการเข้าสังคม
ไม่ถือตัว เข้ากับคนได้ทุกเพศ ทุกวัย ทุกชนชั้น
เพศ...(มีเพศอะไรก็ใส่มา..)... กำ เพศชายสิฟระ
ธาตุ...(เช่นดิน น้ำ ลม ไฟ) หุๆ ชื่อลมก็ต้องธาตุลม แน่นอน แต่ขอถนัดสองธาตุนะเป็น ลม กับ น้ำ
ลม - อ่อนไหว อ่อนโยน แต่ไม่อ่อนแอ
น้ำ - เปลี่ยนแปร ชุ่มชื่น และให้ชีวิต
เผ่าอะไร...(มีให้เลือกสองอย่างคือ สว่าง กับ มืด) ความมืด... แน่นอน
ประวัติ...(เช่นมีพี่น้องกี่คน มีแฟนรึยัง มี***รึยังอะไรประมาณนี้)...
^O^ โอ้
คาซา อายุประมาณ... มีพี่น้องสองคน คาซาเป็นลูกคนเล็ก มีพี่สาวหนึ่งคน ที่สำคัญยังเป็นโสด
เพราะนิสัยน่ารักแต่ไม่น่าคบ (เอ๊ะยังไง)
น้ำหนัก...(เอาหุ่นดีๆหน่อยนะครับพี่น้อง)...(กะจะเอาสัก100ตัน)
(เหอๆ น้ำหนักทรีเอน่าบวก 10 ละกัน)
ส่วนสูง...สัก 170 พอนะ
ชอบอะไรเป็นพิเศษ... มังกร (มังกรบิน)
งานถนัด/อดิเรก... ชอบอ่านหนังสือ ค้นคว้าตำราเวทมนตร์โบราณ ชอบคิดชอบทดลอง
อาวุธ... มีดสั้นแห่งลม กับจี้ห้อยคอธาตุน้ำ ผ้าคลุมไหล่ ปลอกแขน ปลอกคอ
สิ่งที่เกลียดมากๆๆๆๆๆ......... แมลงสาบ (555)
ข้อมูลพอไหมจ้ะ ถ้าไม่พอ เข้ามาคอมเมนต์ได้น้า
ช่องคอมเม้นปีนขึ้นมาตรงนี้อีกแล้วแฮะ = =
เกือบหาไม่เจอ
อัพต่อน๊า สู้ๆจ้า ^^
บทที่ 12 พึ่งเขียนผิดอ่ะ
มันเป็นเพิ่งไม่ใช่เหรอ
เพิ่งเห็นว่า
พึ่งพาอาศัย
แตกต่างกันทางความหมายนะ ^^
แล้วก็เห็นหน้าสุดท้ายแล้ว
เขียนชื่อผู้เขียนหน่อยก็ดีนะ ^^
อิอิ ล้อเล่น ๆ
โอ้ว~แม่เจ้าอยากร้องไห้ที่คอมเมนต์โผล่ขึ้นมาแล้วToTขอบคุณทุกท่านที่เป็นกำลังใจให้งืมๆสงกรานต์นี้ไปเล่นไหนคร้าบบบ?
คำผิดจ้า !! เศษใบไม่ที่ร่วงหล่นปลิวกระจายว่อนเพราะคนทั้งสี่
ทำไมถึงปล่อนให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกัน"คาเรสเอ่ยเสียงเครียด
สายตาคมเรียวมองการต่อสู้ข้างหน้าโดยมีอิสระภาพเป็นเดิมพัน
คาเรสประเมิณยังดีที่เจ้า
คาเรสกระโดถอยไป
แล้วคาเรสก็ทรุกลงตรงหน้าประตู
ฝากบอกมันด้วยว่าฉันไปร่ายงานความเรียบร้อย
นี่อย่าลืมอัพน้ามาเม้นท์ให้อ่ะ
to poverboy
from princessprathong
| 192 |
| 625 |
poverboy
(น้ำฟ้า)
ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 5,043 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 5 ปี
แบ่งปันความรู้ 222 ครั้ง
ได้รับดาว 130 ดวง
โหวตเพิ่มดาว
|
||||||
 |
สงวนสิทธิ์บางประการภายใต้สัญญาอนุญาต ครีเอทีฟคอมมอนส์ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย. ท่านสามารถนำเนื้อหาในส่วนบทความไปใช้ แสดง เผยแพร่ โดยต้องอ้างอิงที่มา ห้ามใช้เพื่อการค้าและห้ามดัดแปลง |
|