ปฏิบัติการล่ารัก Project#1: Gone with the win [d]: ผู้หญิงที่หลงรักสายลม.. เธอจะมีใจหรือเปล่า เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า ที่เราเป็นอยู่นั้นคืออะไร เธอจะมีใจหรือเปล่า มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ แต่ไม่อยากถาม กลัวว่าเธอเปลี่ยนไป ตอนที่ 9 ผู้เขียน: PieR2 ชมแล้ว: 15,737 ครั้ง post ครั้งแรก: Tue 18 March 2008, 6:51 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sat 5 July 2008, 12:42 am อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

Project#1: Gone with the win [d]: ผู้หญิงที่หลงรักสายลม >> ตอนที่ 9/1

แม้ดอกกุหลาบสีแดงสดดูชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำเลี้ยงจะกลายสภาพเป็นดอกไม้แห้งกรอบสีน้ำตาลแก่ และกลิ่นหอมเย้ายวนละเลือนหายไปกับกาลเวลา หากความตั้งใจของชายหนุ่มนามรัชนนท์ยังไม่มีวันเปลี่ยนแปลงและยิ่งทวีเพิ่มขึ้นทุกวันตามลำดับ วาดหวังให้สิ่งที่ตนทำลงไปนั้นจะสัมฤทธิ์ผล สามารถฝ่าด่านสิบแปดจิ้งจอกสาว เอ้ย.. แม่เพื่อนสาว (พูดง่ายๆ คืออยากได้กองเชียร์นั่นเอง) และเข้าถึงตัวปานวาด พิสูจน์ให้เห็นถึงความจริงจังและจริงใจจนหญิงสาวยอมเปิดทางให้เขาเข้าไปนั่งจับจองพื้นที่ในหัวใจของเธอเสียที

เอาวะ ใครจะด่าว่าหน้าด้านก็ช่าง เพราะตื้อเท่านั้นที่จะครองโลก!!

ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเป็นการเรียกขวัญ ก่อนขยับขาก้าวยาวๆ ไปยังชะนีฝูงใหญ่ซึ่งกำลังจับกลุ่มสุมหัวทำอะไรบางอย่างอยู่ตรงบริเวณลานม้าหินใต้อาคารเรียน

“สาวๆ ทำไรกันอยู่” รัชนนท์ร้องถามพลางชะโงกชะเง้อคอมองเข้าไปตรงใจกลางวง

เสียงห้าวลอยผ่านมวลอากาศมาทางด้านหลังเรียกให้สาวๆ หันพรืดไปมองด้วยความยินดี เหยื่อมาแล้ว..

“พวกเรากำลังทำป้ายชื่อที่ใช้ในกิจกรรมรับน้องอยู่น่ะ” กีรญาผู้รับบทบาทหัวหน้างานตอบ วันเวลาผ่านไปรวดเร็วนักไม่ทันไรพวกเขาก็เลื่อนขั้นกลายเป็นนักศึกษาชั้นปีสองแล้วและกำลังจะมีน้องนักเรียนมัธยมปลายที่เพิ่งสำเร็จการศึกษาหมาดๆ มาครอบครองตำแหน่งเฟรชแมนแทน

“เขียนทั้งชื่อน้องเฟรชชี่ ชื่อพี่ปีสามปีสี่ และชื่อพวกเรากันเอง.. มันเยอะจนแทบอยากจะอ้วกออกมาเป็นกระดาษกับปากกา” เพื่อนสาวคนหนึ่งบ่นอุบก่อนจะทำท่าแลบลิ้นแหวะออกมาประกอบคำพูด

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มจางทั้งรู้สึกสงสารและเห็นใจ “ก็สาวๆ กลุ่มนี้ลายมือสวยนินา ใครเห็นใครก็ชอบ เล็คเชอร์ที่ว่าจดเละๆ ยังน่าอ่านเลย”

“ต๊าย.. ปากหวานนะยะ”

“ไม่ได้แกล้งยอน้า.. เราพูดจริงๆ แต่เอ.. มีอะไรให้เราช่วยไหม” ชายหนุ่มแสดงความจำนงให้ความช่วยเหลือ

“เจ๋ง!!” แพรวาเงยหน้าขวับ นัยน์ตากลมพราวระยับทั้งฉีกยิ้มกว้างเห็นฟันขาวเกือบหมดปาก "กำลังต้องการเบ๊อยู่พอดี นนท์จ๋า.. นนท์ไปซื้อหนมให้กินหน่อย โอ๊ย....”

เมื่อถูกแม่งานหยิกเนื้อเข้าให้ คนอยากกินขนมทำหน้าคว่ำแล้วรีบก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อโดยไม่ปริปากโวยวายเพราะเห็นเจ้าของเล็บคมเมื่อครู่เงื้อมือเป็นเชิงขู่ว่าจะแจกขนมตุ๊บตั๊บให้อีกหากว่าเธองอแงไม่เลิก

“แต่เราลายมือไม่สวยนะ” มือเรียวยาวยกขึ้นเกาศีรษะแก้เก้อ ความอยากช่วยแต่ดั้นไม่มีความสามารถซะงั้น

“ไม่เป็นไร” กีรญาลูบคางขณะทำท่าครุ่นคิด อุตส่าห์มีแรงงานมาเสริมก็ต้องหาทางใช้ให้เป็นประโยชน์ให้จงได้ นัยน์ตากลมเบิ่งโตเมื่อนึกออก นิ้วเรียวเล็กชี้ไปทางนั้นทีทางนี้หน่อยประกอบคำพูด “งั้น..นนท์ช่วยเอาป้ายชื่อที่เขียนเรียบร้อยใส่ซองพลาสติกแล้วเอาเชือกสีๆ มาร้อย.. จะให้ยาวเท่าไหร่ลองกะๆ ดู เอาให้คล้องคอแล้วป้ายชื่อมาอยู่ตรงอกแล้วกัน”

“โอเค.. งานนี้สบายมาก เอามาโลด” มือเรียวยาวตวัดเข้าหาตัวสองสามทีเหมือนเรียก ก่อนจะหันซ้ายแลขวาหาทำเลที่นั่งทำงาน

“เอ้.. อยากนั่งตรงไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าจ๊ะ”

“เออะ.. เอ่อ.. เรานั่งตรงไหนก็ได้” ถึงปากจะว่านั่งตรงไหนก็ได้ แต่นัยน์ตาคมกลับแสดงความต้องการออกมาอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มตวัดมองตรงบริเวณ ‘พิเศษ’ วูบหนึ่งและบังเอิญที่คนตรงบริเวณพิเศษนั้นเงยหน้าขึ้นมาสบตาพอดี หญิงสาวรีบหลบตาลงต่ำแล้วลุกลี้ลุกลนก้มหน้าแดงเลือดฝาดตลอดเนินแก้มเนียนจรดใบหูสนใจงานต่อ

“อะแฮ่มๆๆ” เสียงใครคนหนึ่งกระแอมไอขัดจังหวะ ก่อนดัดเสียงเหมือนพูดผ่านวิทยุสื่อสารรุ่นดึกดำบรรพ์ “ได้ข่าวว่านั่งกันอยู่หลายคน ครืดดดดด.. ได้ข่าวว่านั่งกันอยู่หลายคน ครืดดดดดด”

เพื่อนสาวรอบวงพาหัวเราะชอบใจ แม้เพื่อนชายคนนี้จะไม่ประกาศออกมาโต้งๆ ว่าเขาติดใจใครบางคนในกลุ่มนี้ แต่คดีกุหลาบสีแดงเพียงดอกเดียวก็ทำให้ทุกคนเดาสถานการณ์ออก หญิงสาวที่นั่งอยู่แถวนั้นรีบขยับตัวเป็นการใหญ่เกิดพื้นที่ว่างพอให้ผู้ชายตัวสูงเข้ามานั่งได้

“อ๊า..ตรงนี้ว่าง มานั่งเร้ว” หญิงสาวร่างท้วมกวักมือเรียกไวๆ พลางชี้ให้ดูที่ว่างเกิดใหม่

รัชนนท์รีบรี่มาทรุดตัวลงนั่งด้วยความรวดเร็วเหมือนกลัวคนจะแย่ง มุมปากบางยกยิ้มโปรยให้บรรดาแม่สื่อแม่ชัก “ขอบใจนะ”


นัยน์ตาระยิบระยับนับสิบคู่ตอบชายหนุ่มกลับไปว่าไม่เป็นไรและลอบสังเกตการณ์สองหนุ่มสาวที่นั่งอยู่ใกล้ชิดกันด้วยความสนใจ หากทั้งสองต่างทำหน้าที่ของตนไปเงียบๆ ประหนึ่งนั่งอยู่คนเดียว ณ ที่ตรงนั้น สาเหตุส่วนหนึ่งมาจากตัวปานวาด ตั้งแต่รู้ว่าเพื่อนชายคนนี้สนใจในตัวเธอ หญิงสาวเริ่มเกิดอาการไม่สะดวกใจที่จะสนทนากับเขา ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งราวหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร หน้าตาไม่ถึงกับหล่อบาดใจแต่ก็จัดว่าเป็นคนดูดี เขามักจะมาพร้อมกับลักยิ้มเก๋เผยเขี้ยวคมขาวสะอาดและมาดยียวนกวนอารมณ์นั้นปั่นป่วนหัวใจสาวๆ หลายคนไม่น้อย

แต่มันไม่เคยเข้ามาปั่นป่วนหัวใจปานวาดเลยซี่!!

รู้จักกันมาหนึ่งปี หญิงสาวนับคำที่คุยกับรัชนนท์ได้ เมื่อเจอก็ส่งยิ้มทักทายให้ตามประสาเพื่อนคนหนึ่งในคณะและชายหนุ่มก็ไม่เคยแสดงอาการใดๆ ที่สื่อถึงความรักชอบมาก่อนจนกระทั่งวันปล่อยผีรัก เอ๊ย!! วันวาเลนไทน์ ดอกกุหลายสีแดงเพียงดอกเดียวทำให้ความรักความลับแตกฮือดังไฟลามทุ่งแถมเพื่อนสาวในกลุ่มยังช่วยกระพือให้ไฟลุกโหมต่อเนื่องโดยการเอาประเด็นนี้มาแซวเล่นทุกวัน ช่างต่างกับตัวเธอที่แอบซ่อนความรู้สึกที่มีต่อชายหนุ่มอีกคนไว้สุดก้นบึ้งของหัวใจ

รัศมีจับจ้องรอบทิศทำให้คนถูกมองรู้สึกได้ มือเล็กเกิดอาการเกร็งขึ้นมาดื้อๆ ไม่สามารถบังคับปลายปากกาเมจิกด้ามโตให้เป็นดั่งใจ อักษรที่ได้จึงออกมาโย้ไปเย้มาดูแปลกๆ หากอีกคนที่ลอบเหลือบมองเธออยู่เช่นกันกลับเอ่ยปากชม

“ลายมือน่ารักจัง”

ปานวาดเงยหน้ามอง ตากลมกระพริบปริบๆ เหมือนไม่แน่ใจว่าคำพูดนั้นกล่าวกับใคร

“ป่านลายมือน่ารักนะ” ชายหนุ่มย้ำอีกครั้งพร้อมบุ้ยปากชี้ไปทางป้ายชื่อตรงหน้าหญิงสาว

“ขะ ขอบใจนะ” ตอบเสียงอึกอัก หน้าใสก้มงุดมองพื้นเหมือนตรงนั้นมีอะไรน่าสนใจ “แต่..แต่.. เราว่ามันดูเบี้ยวๆ ชอบกล”

“ถึงจะเบี้ยว ก็ยังมีความน่ารักอยู่ในนั้นนะ.. อะไรที่ดูสมบูรณ์แบบเกินไป.. น่าเบื่อออก”

นัยน์ตากลมช้อนขึ้นสบสายตาคมนิ่งสงบ สิ่งที่ชายหนุ่มพูดถึง.. คือตัวอักษรอย่างเดียวใช่ไหม

“แต่คนเราก็ใฝ่ฝันถึงความสมบูรณ์แบบไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ครับ.. คนเราเฝ้าฝันและพยายามไขว่คว้าหา ‘ความสมบูรณ์แบบ’ แต่เราขอถามนิดนึงนะว่าความสมบูรณ์แบบที่สุดอยู่ตรงไหน ป่านพอให้คำตอบเราได้ไหม”

คนถูกถามกลืนน้ำลายอึก.. จากประเด็นเล็กจิ๋วอย่างเรื่องลายมือโย้เย้ของเธอ ทำไมถึงเอามาเชื่อมต่อจนกลายเป็นความจริงจังอย่างเรื่องความสมบูรณ์แบบได้ล่ะ

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มจาง มองหญิงสาวซึ่งนั่งนิ่งเงียบด้วยแววอาทร “เราก็ตอบไม่ได้ และคงไม่มีใครตอบได้หรอกว่าที่สุดของความสมบูรณ์แบบอยู่ตรงไหนเพราะเมื่อเราเดินไปถึงจุดที่เราคิดว่าสมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว มันกลับมีจุดสมบูรณ์แบบยิ่งกว่าปรากฎอยู่ข้างหน้า พอเราก็ก้าวต่อจนถึงจุดนั้น มันก็มีจุดใหม่เกิดขึ้นมาอีก เป็นแบบนี้เรื่อยๆ ไม่มีวันจบสิ้น เราก็ได้แค่วิ่งตาม.. แต่ไม่มีวันวิ่งทัน”

“...”

“หากว่าเราหยุด.. แล้วเปลี่ยนจากการมองหาความสมบูรณ์แบบมาเป็นความพอดี..”

ชายหนุ่มก้มหน้านิ่งอยู่ชั่วอึดใจ ก้อนเนื้อที่เรียกว่าสมองพยายามกลั่นกรองและผสมผสานความคิดและความรู้สึกในใจให้ออกมาเป็นข้อความสั้นๆ แต่ได้ใจความราวกับเหลือพลังชีวิตไว้พูดได้แค่นั้น

“อาจไม่ดีที่สุด แต่เป็นคนที่ดีพอสำหรับหัวใจ ก็น่าจะโอเคใช่ไหม..”

“นนท์..” ริมฝีปากอิ่มขยับพูดเสียงแผ่วบางต่างกับหัวใจดวงน้อยเต้นตุบ-ตุบ เชื่องช้าหากหนักแน่นและชัดเจนทุกท่วงจังหวะ.. ความรู้สึกตรงข้ามกับอีกคนที่ส่งอิทธิพลจนใจสะเทือนราวกับรัวกลองศึก

จากลายมือมาเป็นความสมบูรณ์แบบจบท้ายด้วยคนที่ดีพอ.. รัชนนท์ต้องการสื่ออะไร

ไม่รู้ว่าสองสายตาประสานกันนานเพียงไร.. ชั่วเสี้ยวเวลาหรือนานนับนาที แต่ทำให้สองหนุ่มสาวตกอยู่ในห้วงแห่งภวังค์หลงลืมไปว่านั่งอยู่ท่ามกลางเพื่อนฝูงหลายสิบชีวิต

“วิน!!”

คำๆ เดียวมีอิทธิฤทธิ์กระชากปานวาดหลุดออกจากอาการเหม่อลอยในทันที หญิงสาวหันขวับไปมองตามเสียงทัก นัยน์ตากลมเลิกหลั่กกวาดหาเจ้าของชื่อเมื่อครู่

“เพื่อนๆ ทำอะไรกันอยู่”

คำถามจากรัฐวินทร์ไม่ต่างกับรัชนนท์และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อไปตามลำดับนั้นก็เช่นเดียวกัน กีรญาจัดการสั่งให้เขาทำงานง่ายๆ เหมือนอย่างอาสาสมัครชายคนแรก แต่ตำแหน่งที่เขานั่งทำงานคือจุดที่เขายืนอยู่และทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธกับพื้นอย่างง่ายๆ ไม่มีคนเรียกให้ไปนั่งตรงไหนเป็นพิเศษ นั่นเพราะเขาไม่แสดงเจตจำนงออกมาหรือว่า.. ไม่มีใครรู้ใจปานวาด??

นัยน์ตากลมลอบเหลือบมองคนนั่งอยู่ไกลๆ คนละมุมโยชและกราดมองเหล่าเพื่อนเจ้าจุ้นคล้ายตัดพ้อต่อว่า ทีแบบนี้..ทำไมไม่ส่งรัฐวินทร์มานั่งตรงนี้บ้างล่ะ!! ตัวเธอจะออกปากเรียกเขามานั่งตรงนี้ก็ใช่ที่ จะลุกไปหาตรงนั้นเลยก็กระไรอยู่

เฮ้อ.. ในเมื่อเลือกจะปิดเป็นความลับ ฉันต้องต่อสู้เพื่อความรักเพียงลำพังสินะ!!




“Present นี้ผมให้เวลาพวกคุณเตรียมตัววีคเดียว ไม่ต้องทำเปเปอร์ส่ง ผมขอแค่เพาเวอร์พอยท์ เอาเฉพาะเนื้อๆ ไม่เอาน้ำ” อาจารย์หนุ่มหน้าใหม่ไฟแรงเพิ่งอิมพอร์ทมาจากเมืองฝรั่งกำลังมอบหมายชิ้นงานให้นักศึกษาเพื่อนำมาเป็นคะแนนเก็บก่อนสอบกลางภาค

คนวัยละอ่อนพากันนั่งเงียบกริบราวป่าช้า.. เพราะหัวข้อต่างๆ ที่อาจารย์กำหนดให้นั้นมันเป็นเนื้อหาของเทอมสองแล้วให้นำมารายงานในเทอมนี้เพื่ออะไร?? และดูเหมือนคนสั่งจะอ่านใจวัยรุ่นเกือบร้อยชีวิตออก ใบหน้าขาวจัดคลี่ยิ้มกระจ่างพลางขยับแว่นสายตากรอบสีเงินให้เข้าที่

“ผมแค่อยากเทสทักษะในการเรียนรู้ด้วยตัวเองของพวกคุณน่ะ.. ผมอยากรู้ว่าเมื่อคุณต้องไปศึกษาเรื่องที่ไม่เคยรู้มาก่อน คุณจะสามารถทำเข้าใจและนำมาถ่ายทอดให้คนอื่นฟังได้ไหม”

หนุ่มสาวส่งเสียงครางฮืออื้ออึงไปทั่วห้องกับบททดสอบสุดประหลาด... คะแนนเก็บยังแหวกแนวขนาดนี้แล้วข้อสอบกลางภาคล่ะจะสร้างความตะลึงพรึงเพริดแค่ไหน

“อย่าทำหน้าอย่างนั้น.. ไม่มีอะไรยากเกินพวกคุณจะทำได้”

คำพูดปลุกปลอบเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้บรรดานักศึกษาเบิกบานขึ้น หากใบหน้าสวยๆ หล่อๆ นั้นยังเหยเกกันถ้วนทั่ว

“อ้ะ.. วันนี้ผมอารมณ์ดี ผมให้พวกคุณจับคู่ช่วยกันทำก็ได้ แต่!!” คำลงท้ายนั้นเบรคทุกริมฝีปากที่เตรียมจะส่งเสียงเฮอ้าค้างกันเป็นแถวๆ “เนื้อคู่ของพวกคุณ.. ผมจะเป็นคนจัดให้ ไม่ต้องหื้ออือใดๆ ทั้งสิ้น บ่นมากๆ เดี๋ยวผมก็ให้โซโลเดียวหรอก ใครเป็นหัวหน้าชั้นปี”

นักศึกษาชายคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ด้านหลังห้องชูแขนเหยียดตรงเพื่อแสดงตน..

“คุณไปรับรายชื่อตอนเที่ยงครึ่ง.. ใครมีข้อสงสัยจะถามไหม..”

นัยน์ตาคมกริบกวาดไปกลับสองรอบและเสียงเงียบคือคำตอบที่ได้รับ อาจารย์หนุ่มหัวนอกระบายลมหายใจแรงอย่างขัดใจ.. หึ ระบบการศึกษาไทย!!

“โอเค.. ไม่ถาม ผมจะถือว่าพวกคุณเข้าใจถ่องแท้ งั้น..เจอกันวีคหน้า เลิกคลาสได้”

ไม่ทันขาดคำ นักศึกษายกมือพนมประสานเสียงกล่าวคำขอบคุณโดยพร้อมเพรียงแล้วแตกฮือออกไปจากห้องเล็คเชอร์ด้วยความรวดเร็วราวกับอพยพหนีภัยพิบัติทางธรรมชาติก็ไม่ปาน

---

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน