ตอนที่ 2

ผิดแผน

กรธิดาและวริสาเดินลงมาจากหอพักด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันออกไปหนึ่งสาวดีใจที่ตัวเองได้ทำการปฏิวัติพี่ชายจอมบ่งการ บ้าอำนาจ เจ้าแผนการของเธอก็ต้องสำเร็จไปได้ด้วยดี เพราะได้รับการช่วยเหลือจากรุ่นพี่สาวที่เดินเคียงข้างกับเธอในตอนนี้คิดแล้วคงไม่มีอะไรจะน่าดีใจไปกว่านี้อีกแล้ว

แต่อีกหนึ่งสาวกลับคิดกลับกัน หากพี่ชายของยัยรุ่นน้องตัวดีรู้ว่าน้องสาวของเขามาอยู่กับเธอ และที่สำคัญเธอยังเป็นคนที่ให้การช่วยเหลือในการหลบหนีออกจากบ้านแบบนี้ด้วยแล้ว มีหวังคงทะเลาะกันไม่มีวันจบ

“พี่ผึ้งค่ะ...จะกินอะไรกันดีล่ะ...”

รวิสาหันมาถามรุ่นพี่สาวอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหยุดเดินแล้วก้มลงมามองอาหารหน้าตาแปลกๆ ที่เธอไม่เคยเห็น...ไอ้นี้มันอะไรกันหว่า หน้าตาแปลก ๆ ก่อนจะหันไปมองร้านข้าวมันไก่ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับที่เธอยืนอยู่ ก่อนจะเอ่ยถามรุ่นพี่สาวเพื่อขอความคิดเห็น...

“พี่ผึ้งค่ะ...ริสาว่าเราไปกินข้าวมันไก่กันดีไหม...อยู่ตรงด้านโน่นนะค่ะ”

 พร้อมกับชี้ไปยังเป้าหมายให้รุ่นพี่สาวดู...

“แล้วแต่ริสาล่ะกัน...พี่ยังไงก็ได้”

กรธิดาบอกรุ่นน้องสาวไป

“แล้วร้านนั้นข้าวมันไก่อร่อยหรือเปล่าคะ...พี่ผึ้ง”

“ไม่รู้สิ!? พี่ไม่เคยเข้าไปกินเลย”

 บอกรุ่นน้องสาวไปตามความจริง

“งั้นเราต้องไปลองค่ะ...พี่ผึ้ง ไปกันเถอะ”

 พร้อมกับจับมือรุ่นพี่สาวฉุดให้เดินตามเธอไปอย่างรวดเร็ว

“เดินช้าๆก็ได้ริสา...เดี๋ยวก็ล้มกันพอดี”

บอกรุ่นน้องสาวด้วยความเป็นห่วง

รวิสาหันมามองรุ่นพี่สาวพร้อมกับถอนหายใจออกมา เธอก็ลืมไปว่ารุ่นพี่สาวผู้นี้ค่อนข้างเดินช้า ก่อนจะเอ่ยตอบว่า...

“ริสาว่าพี่ผึ้ง...”

 เงียบอึดใจ ก่อนเอ่ยออกมาว่า”น่าจะปรับปรุงการแต่งตัวบ้างนะคะ...แต่งตัวไม่เหมาะกับอายุเลย” บ่นพึมพำออกไปแต่ก็ไม่ได้สนใจว่ารุ่นพี่สาวทำสีหน้าแบบไหน

“พี่ก็แต่งตัวแบบนี้มาตั้งนานแล้วล่ะ...”

 บอกรุ่นน้องสาวอย่างงอนๆ ก่อนจะดึงมืออีกฝ่ายให้เดินตามมา

สองสาวเดินจูงมือกันเข้าร้านข้าวโดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลย ว่าตอนนี้มีสายตาของใครคนหนึ่งนั่งมองอยู่ในรถด้วยความแปลกใจ ก่อนจะยกมือถือกดหาเพื่อนรักทันทีด้วยความสงสัย

มัวทำอะไรอยู่ว่ะไอ้กฤษ...

“ทำไมแกไม่รับสายฉันว่ะไอ้กฤษ...”

 บ่นใส่เพื่อนรักทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย

“แล้วนี่แกมีอะไรถึงโทรฯมาหาฉันแต่เช้าว่ะไอ้พล...วันนี้แกไม่มาทำงานหรือไง”

 เอ่ยถามเพื่อนรักออกไปด้วยความแปลกใจ

“ฉันมีเรื่องจะถามแกว่ะ...”

“เรื่องอะไร...ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญแกโดนเตะแน่...”

“ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก...แค่ฉันเห็นยัยริสา...น้องสาวแกนะเดินอยู่กับ...”

 ยังไม่ทันทีอัครพลจะพูดจบ กฤษดาก็ชิงถามออกมาด้วยความสงสัย

“เดินอยู่กับใคร...บอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลย...”

“อะไรของแกไอ้กฤษ”

ถามออกไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“แกบอกฉันมาดีกว่าว่ายัยริสาเดินอยู่กับใคร”

ถามเพื่อนรักออกไปด้วยน้ำเสียงแข็ง

“บอกก็ได้ว่ะ...ยัยริสาเดินอยู่กับรุ่นพี่ที่มหาลัยนะ...ชื่ออะไรแล้วฉันจำไม่ได้”

 บอกเพื่อนรักออกออกไปพร้อมกับนึกชื่อของหญิงสาวที่เขาเคยเจอบ่อยๆหากน้องสาวของเพื่อนรักหนีออกจากบ้าน...

“ผู้หญิง...ผู้ชาย”

ถามเพื่อนรักด้วยอารมณ์โกรธ

“ผู้หญิงว่ะ...”

“สงสัยยัยเฉิ่ม...แน่ๆ”

กฤษดาพึมพำออกไปทางโทรศัพท์ให้อีกฝ่ายได้ยินด้วย

“อะไรของแกยัยเฉิ่ม”

อัครพลถามเพื่อนรักออกไปด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนรักออกมาอีกครั้งว่า...

“แล้วไหนแกบอกฉันว่าวันนี้ยัยริสาจะไปช่วยงานที่บริษัทไง...บางทีฉันอาจดูผิดก็ได้...น้องสาวแกอยู่ที่บริษัทหรือเปล่า”

ถามออกไปเพื่อให้ตัวเองคลายความสงสัย

“เปล่า! วันนี้คุณแม่บอกว่ายัยริสาไม่ค่อยสบายนิดหน่อย พรุ่งนี้ค่อยให้มาช่วยที่บริษัท”

กฤษดาบอกเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงยังคงหงุดหงิด สงสัยเขาต้องโทรฯไปถามมารดาให้รู้เรื่องว่าแม่น้องสาวตัวดีไม่สบายจริงหรือเปล่า

“กฤษ...ฉันต้องวางสายแล้ว แค่นี้ก่อนนะ แล้วเจอกันที่บริษัท”

 อัครพลก็ตัดสายจากเพื่อนรักทันทีก่อนจะหักหัวรถเลี้ยวเข้าไปจอดในปั๊มน้ำมัน

๑๑๑๑๑๑๑

กรธิดานั่งมองหน้ารุ่นน้องสาวด้วยความสงสัย แต่ไม่กล้าถามอะไรออกมา และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวว่าโดนจ้องดูจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตากับรุ่นพี่สาวก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

“พี่ผึ้งจ้องหน้าริสาทำไมค่ะ...มีอะไรหรือเปล่า”

“พี่ไม่รู้จะบอกริสาดีหรือเปล่า”

“ทำไมค่ะ...มีอะไรที่มันร้ายแรงมากหรือไง”

“มี!”

“อะไรล่ะค่ะ...อย่าทำให้ริสาสงสัยสิ...มีอะไรบอกมาเลย”

บอกรุ่นพี่สาวด้วยความสงสัยและอยากรู้...

“ถ้าตาพี่ไม่ได้ฝาดไป...พี่เห็นคุณอัครพลเดินมาโน่นแล้ว...”

  กรธิดายกมือแล้วชี้ไปทางที่เธอเห็นชายหนุ่มที่ตนเอ่ยถึงกำลังเดินมายังโต๊ะที่เธอกับรุ่นน้องสาวนั่งอยู่ รวิสาหันไปมองตามมือที่รุ่นพี่สาวชี้ให้ดูก่อนจะตกใจระคนแปลกใจที่เจอเพื่อนรักของพี่ชายที่นี่

ตาแก่มาทำอะไรที่นี่

อัครพลเห็นสองสาวนั่งอยู่ในร้านขายอาหารที่ดูแปลกตาไปสำหรับเขา ส่วนใหญ่แล้วเขาไม่เคยได้ย่างกรายเข้ามายังร้านอาหารริมทางแบบนี้เลยด้วยซ้ำ และที่สำคัญนึกแปลกใจและสงสัยเหลือเกินว่าน้องสาวของเพื่อนรักเขาติดดินได้ขนาดนี้เชียวหรือ ก่อนจะละสายตาจากน้องสาวของเพื่อนรักแล้วหันไปมองหญิงสาวอีกคน

ผู้หญิงคนนี้ก็แปลกทั้งที่เพื่อนรักเขาก็ไม่ชอบให้มาใกล้ชิดสนิทกับน้องสาวมัน แต่ดูเหมือนว่ายิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ แต่ดูไปจะไปโทษหญิงสาวก็คงไม่ได้ เพราะต้นเหตุตัวสำคัญน่าจะอยู่ที่สาวน้อยข้างๆ หล่อนมากกว่า

“สวัสดีครับคุณกรธิดา...”

อัครพลเอ่ยถามหญิงสาวออกมาก่อนจะนั่งลงตรงข้ามสองสาว

“เอ่อ...สวัสดีค่ะ...คุณอัครพล ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่”

กรธิดาตอบชายหนุ่มออกไปก่อนจะหันมาสนใจอาหารตรงหน้า

“แล้วเรามาอยู่นี่ได้ยังไงกัน...ริสา”

หันไปถามน้องสาวของเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงทุ้มสูง

“มากินข้าวไม่เห็นหรือไง...”

ตอบชายหนุ่มออกไปด้วยน้ำเสียงแข็ง บ่งบอกถึงความเอาแต่ใจตนเอง

“พี่พูดดีๆกับเรานะ...ริสา”

พยายามควบคุมอารมณ์มากที่สุดเมื่อต้องมานั่งคุยกับสาวน้อยคนนี้

“ริสาก็พูดดีๆแล้งไง...คุณมีอะไรก็ว่ามา”

วางช้อนแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเพื่อนรักของพี่ชายด้วยความหงุดหงิด

“อย่ามาใช้สายตาแบบนี้มองพี่เป็นอันขาดนะริสา...เป็นเด็กเป็นเล็ก”

อัครพลพูดออกมาด้วยความหงุดหงิดและต้องระงับอารมณ์อย่างเต็มที่ ทำไมเขาต้องมานั่งทะเลาะกับเด็กที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมด้วย คิดแล้วเหนื่อยหน่ายใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ริสา...พี่ว่าเราพูดดีๆกับคุณอัครพลเขาดีกว่าไหม...”

กรธิดานั่งมองทั้งสองคุยกันแล้วขำ ทะเลาะกันเหมือนเด็กๆเลย ในความคิดของเธอ

“แล้วทำไมริสาต้องไปพูดดีกับตาแก่นี่ด้วยล่ะค่ะ...พี่ผึ้ง”

“ตาแก่เหรอ!...พูดแบบนี้หมายความว่าไงริสา”

อัครพลฉุนขึ้นมาทันทีที่เขาได้ยินน้องสาวของเพื่อนรักใช้เรียกเขา

“...”

“ริสา!” เรียกหญิงสาวอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ใครๆก็รู้ว่าโกรธ

“แล้วทำไมต้องขึ้นเสียงด้วย!”

 รวิสาโวยขึ้นมาด้วยความเอาแต่ใจตัวเอง เนื่องจากไม่ค่อยมีใครขึ้นเสียงกับหล่อนแบบนี้

“เอ่อ...ผึ้งว่าคุณอัครพลพูดกับริสาเขาดีๆดีกว่าค่ะ...”

“เด็กแบบนี้ พูดดีๆไม่ได้หรอกครับ...”

 เอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ริสาก็ไม่อยากคุยกับตาแก่ที่คุยไม่รู้เรื่องหรอก...”

“ริสา/ริสา” ทั้งกรธิดาและอัครพลตะโกนออกมาพร้อมกันอย่างตกใจ

“พี่ผึ้งค่ะ...ริสาขอตัวดีกว่าค่ะ...อยู่ตรงนี้แล้วอารมณ์มันเสีย”

 บอกรุ่นพี่สาวออกไปด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเลื่อนเก้าอี้แล้วเดินกระแทกสั้นออกไปจากร้าน

อัครพลมองดูการกระทำของน้องสาวเพื่อนด้วยความโกรธ เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนนิสัยเสีย และไม่มีมารยาทเท่าน้องสาวเพื่อนรักเลย ก่อนหันมามองหญิงสาวอีกคนที่ทำหน้าลำบากใจ

“ผึ้งต้องขอโทษคุณอัครพลด้วยนะค่ะ ริสาเขายังเด็กน่ะค่ะ”

 กรธิดาเอ่ยบอกชายหนุ่มออกไปด้วยความลำบากใจ ก่อนจะหันไปจ่ายเงินค่าอาหารแล้วเดินออกไปจากร้านอีกคน

“เดี๋ยวครับ ”

 อัครพลเรียกชื่ออีกฝ่ายทันที

“มีอะไรหรือค่ะคุณอัครพล”

ถามด้วยความสงสัย

“ทำไมริสาถึงมาอยู่กับคุณล่ะครับ...วันนี้เขาต้องไปช่วยงานไอ้กฤษที่บริษัทไม่ใช่เหรอ”

 อัครพลถามกรธิดาออกไปอย่างสงสัย

กรธิดาได้ยินชื่อของคนที่เธอเกลียดชังก็เงียบทันที แล้วแบบนี้ชายหนุ่มตรงหน้าเธอโทรฯไปบอกอีกฝ่ายหรือยัง ก่อนจะถามชายหนุ่มด้วยความสงสัย

“คุณอัครพลบอกนายกฤษดาไปหรือยังค่ะว่าริสาอยู่กับผึ้งนะ”

“ที่จริงคุณผึ้งเรียกผมว่าพลก็ได้ครับ”

บอกพร้อมกับยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้า

“ผมโทรฯหาเจ้ากฤษมันแล้วว่าผมเจอน้องสาวมันที่นี่”

“โทรฯบอกแล้วหรือค่ะ...”

ถามอย่างตกใจ

“ทำไมครับ!มีอะไรกันหรือครับ”

อัครพลสบตามองหญิงสาวด้วยความแปลกใจ และยิ่งสงสัยเพิ่มมากยิ่งขึ้น ทุกครั้งที่เขาเอ่ยถึงชื่อเพื่อนรัก หญิงสาวก็จะมีอาการเงียบไปโดยฉับพลัน แถมสายตายังมีแววโรจน์ด้วยความชิงชังในตัวเพื่อนรัก สองคนนี้เจอกันมาก่อนหรือไงกัน

“เปล่าค่ะ!ไม่มีอะไรแล้ว ผึ้งขอตัวนะค่ะ”

บอกไปก่อนจะเดินออกไปจากชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว

อัครพลมองดูการกระทำของหญิงสาวอย่างขำๆ เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเพื่อนเขาถึงไม่ชอบหญิงสาว ถ้าจับมาแต่งตัวเสียใหม่ คงน่ารักไม่ใช่เล่น ก่อนจะหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาน้องสาวของเพื่อน แล้วเขาก็เห็น ก่อนจะเดินไปยังที่เป้าหมายทันที

๑๑๑๑๑๑๑

“ฮัลโหล! พี่ผึ้งหรือค่ะ..นายนั่นกลับไปหรือยังค่ะ”

ถามถึงเพื่อนรักของพี่ชายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนที่อีกฝ่ายจะตอบกลับมา แต่ดูเหมือนว่ารวิสาถึงกับอึ้งเงียบไปเลย

“พี่กฤษรู้แล้วหรือค่ะ...ว่าริสาไม่ได้อยู่บ้าน”

ถามรุ่นพี่สาวอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ และพาลโกรธไปถึงตาแก่นั่นอีกด้วย

เพราะนายคนเดียว ถ้าพี่กฤษจับฉันได้เมื่อไรนายตายแน่ นายอัครพล

พึมพำออกมาด้วยความหงุดหงิด โดยไม่รู้ว่าคนที่ตนบ่นถึงได้มายืนช้อนทับร่างหล่อนอยู่ด้านหลังแล้ว

“คุยโทรศัพท์อยู่กับใครอยู่” ก้มลงมากระซิบถามอีกฝ่ายออกไป

ตาแก่มาอยู่นี่ได้ยังไงกัน

รวิสาถึงกับช๊อกไปเลยเมื่อรู้ว่าเสียงที่เอ่ยออกมาเมื่อกี้เป็นใคร ก่อนจะหันไปทางต้นเสียง แล้วร่างบางก็ชนเข้ากับแผงอกของอีกฝ่ายทันที รวิสาถึงกับหน้าแดงขึ้นมาทันควัน

อัครพลถึงกับอึ้งไม่คิดว่าจะได้ใกล้ชิดน้องสาวของเพื่อนขนาดนี้ ก้มลงมองน้องสาวของเพื่อนรักที่ตอนนี้เขายืนกอดร่างบางเอาไว้ด้วยความรู้สึกที่หลากหลายและแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยใกล้...

“ปล่อยได้แล้วตาแก่...กอดอยู่ได้ ไม่อายเขาหรือไง”

รวิสาเอ่ยบอกชายหนุ่มเสียงเขียว

“พูดใหม่สิ...”

“บอกให้ปล่อยไง...กอดอยู่ได้มันอึดอัด”

 โวยวายทันทีเมื่ออีกฝ่ายไม่ทำตามที่หล่อนบอก

อัครพลกลับกอดหญิงสาวกระซับขึ้นอีกจนอีกฝ่ายถึงกลับเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาด้วยสายตาที่เขาเองก็ดูรู้ว่าสาวน้อยในอ้อมกอดโกรธมากขนาดไหน

เมื่อมองพิจารณาอีกที สาวน้อยในอ้อมกอดเขาก็สวยน่ารัก จมูกน้อยๆรั้นขึ้นมาบ่งบอกถึงความเอาแต่ใจตัวเอง แล้วยังริมฝีปากบางเรียวน่าจูบนั่นอีก...

เมื่อรวิสาเห็นว่าชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยแถมยังกอดเธอแน่น แล้วยังสายตาที่จ้องมองเธออีก ไอ้สายตาที่เธออ่านไม่ออก อีกแบบนี้มันต้อง

“ตุ๊บ!”

“โอ๊ย !”

อัครพลถึงกลับร้องออกมาด้วยความเจ็บมือสาวน้อยในอ้อมกอดกระแทกสั้นรองเท้าใส่เบา

“ทำบ้าอะไรของเรา...ริสา”

“ก็บอกให้ปล่อย มาโทษกันได้ไง”

“ขอโทษพี่เดี๋ยวนี้นะ...ริสา”

“ไม่!!” อัครพลก้มหน้าลงมาสบตาหญิงสาวด้วยความโกรธ

 แบบนี้มันต้องสั่งสอน จะได้รู้สำนึกเสียบ้าง

 เอื้อมมือไปจับข้อมือของหญิงสาวด้วยความเร็วก่อนจะฉุดกระชากลากถูหญิงสาวขึ้นรถ

“ปล่อยนะ จะพาฉันไปไหน...ฉันไม่ไป...ปล่อย ”

โวยวายออกมาด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความโกรธ ใช่! เธอเกลียดผู้ชายคนนี้ เกลียดมากที่สุดเท่าที่เคยเกลียด ก่อนจะแกะมืออีกฝ่ายให้หลุด แต่ดูเหมือนอัครพลจะรู้เขาจึงบีบข้อมือบางแรงๆ

“โอ๊ย! เจ็บ....ปล่อยแขนฉันเดี๋ยวนี้นะไม่งั้น...”

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 70)

หน้าถัดไป (หน้า 72) >>>