ตอนที่ 4

ประกาศสงคราม

กฤษดาไล่ตามกรธิดามาจนเหนื่อย เขาไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงต้องมาทำเรื่องบ้าๆแบบนี้อยู่เสมอ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาจะดีใจมากกว่านี้ ไม่ใช่มาวิ่งตามผู้หญิงที่เขาเกลียดขี้หน้า ทำอย่างไรหญิงสาวถึงจะออกไปจากชีวิตเขาและน้องสาวเขาเสียที เห็นทีเขาต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นเขาคงบ้าตายแน่ๆ คิดถึงตัวต้นเหตุแล้วทำให้อารมณ์โกรธลุกฮือขึ้นมาอีก ก่อนจะตัดสินใจ เคาะประตูห้องของผู้หญิงที่เขาเกลียดชัง

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”

เสียงดังมาจากด้านนอกยิ่งทำให้กรธิดาหงุดหงิดหัวเสีย เสียงเคาะดังขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะตัดสินใจที่จะพูดกับอีกฝ่ายให้รู้เรื่อง เอาไงก็เอาว่ะ รวบรวมกำลังใจก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตู พอเปิดประตูออกไปก็ต้องตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายที่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่ใครๆเห็นแล้วก็ต้องขยาด ก่อนจะตัดสินใจถามอีกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำออกไปเบาๆ

“คุณจะเอายังไงกับฉันกันแน่...คุณกฤษดา”

“เอาไงเหรอ!”

 ถามเสียงสูงออกไปด้วยความโกรธ “นั่นสิฉันจะเอายังไงกับเธอดี...กรธิดา”

ย้อนถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความโกรธและเกลียดชังหญิงสาวตรงหน้าเหลือเกิน

“ฉัน...”

 กรธิดาจ้องมองกฤษดาด้วยความเครียด และไม่รู้จะอธิบายยังไงให้ชายหนุ่มเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยบอกชายหนุ่มอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเข้ม...

“ฉันจะลองโทรฯหาริสาให้ก็แล้วกัน...แต่ไม่รู้ว่าริสาจะรับหรือเปล่า”

“แล้วทำไมยัยริสาจะไม่รับสายเธอ...”

ถามออกไปอย่างสงสัย

“คุณรอฉันอยู่ตรงนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะลองโทรฯหาริสาให้...”

พร้อมกับปิดประตู แต่ยังไม่ทันที่จะได้ปิดเมื่อกฤษดายืนมือเข้ามาพร้อมกับแทรกตัวเข้ามายังในห้องของหญิงสาวด้วยความเร็ว

“คุณจะเข้ามาทำไมไม่ทราบ...ฉันบอกให้คุณรออยู่ข้างนอกไง”

“คุณนี่นอกจากไม่สวยแล้ว ยังไม่มีน้ำใจอีกด้วย”

 ชายหนุ่มต่อว่าหญิงสาวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดก่อนจะเดินไปนั่งยังโชฟาที่ตั้งอยู่ริมหน้าต่าง พร้อมกับสำรวจห้องของหญิงสาวไปด้วยในตัว กฤษดาไม่ได้สนใจอาการกระฟัดกระเหวี่ยงของเจ้าของห้องเลย

“รีบโทรฯหายัยริสาเสียที ฉันไม่อยากอยู่ห้องเธอนักหรอก”

 บอกไปเหมือนจะรู้ความคิดของอีกฝ่าย ว่าไม่ต้องการให้เขาอยู่ในห้องนี้

กรธิดายังกลับเขาไปยังห้องนอน เพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรฯหายัยรุ่นน้องตัวดี ที่คอยแต่สร้างปัญหาให้เธออยู่เสมอ เลยไม่ได้สนใจว่าชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างนอกทำอะไรอยู่

ทำไมยัยริสาถึงปิดมือถือ คุณพลจะทำอะไรยัยริสาหรือเปล่า

กฤษดาลุกขึ้นจากโชฟา...เดินสำรวจห้องของผู้หญิงที่เขาแสนเกลียดชังอย่างไม่เกรงใจเจ้าของห้อง ก่อนสายตาของเขาจะหันไปพบกรอบรูปที่ตั้งอยู่บนชั้นวางหนังสือ ก่อนจะจ้องมองหญิงสาวในรูปด้วยความแปลกใจ เพราะมันคลับคล้ายคลับคลายว่าเขาเคยเห็นที่ไหน สำหรับความคิดของเขาตอนนี้

ผู้หญิงในรูปดูน่ารัก บอบบาง ใบหน้าดูอ่อนเยาว์ ใบหน้ายาวเรียว ดวงตาก็สวย ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน แล้วมาอยู่ในห้องยัยเฉิ่มนี่ได้ยังไงกัน

เพราะมัวแต่จ้องมองรูปอยู่จึงไม่ได้เห็นว่าตอนนี้เจ้าของห้องยืนมองเขาด้วยสายตาที่วาวโรจน์แค่ไหน...

“คุณทำอะไร...”

 ถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง กฤษดาสะดุ้งตกใจกับเสียงที่เอ่ยถามเขา ก่อนจะหันมามองยังต้นเสียงที่ถามเขา แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อเขานึกได้แล้วว่าผู้หญิงในรูปนี้เป็นใครไม่ได้นอกจาก..ยัย...ยัยเฉิ่ม ที่ยืนมองเขาด้วยสายตากินเลือดกินเนื้อ

“ฉันถามว่าคุณทำอะไร....คุณกฤษดา”

ถามย้ำอีกฝ่ายด้วยความโกรธ

“ผู้หญิงในรูป...ใช่เธอหรือเปล่า”

 กฤษดาถามอย่างสงสัย แต่เหมือนเขาคงจะรู้ว่ายังไงเขาก็คงไม่ได้ได้คำตอบจากผู้หญิงตรงหน้านี้เขาแน่นอน

อาการเงียบของหญิงสาว ทำให้กฤษดารู้ได้ในทันทีว่า ต้องเป็นหญิงสาวอย่างแน่นอน แล้วมันเกิดอะไรขึ้นทำไมหญิงสาวถึงเปลี่ยนแปลงไปได้ถึงเพียงนี้

“ว่าไง...ฉันถามว่าผู้หญิงในรูปนี้ใช่เธอหรือเปล่า...ทำไมไม่ตอบล่ะ...”

“ใช่หรือไม่ใช่มันก็ไม่ใช่เรื่องของคุณ...ฉันโทรฯหาน้องสาวคุณแล้วแต่น้องสาวคุณปิดเครื่อง ฉันว่าคุณโทรฯไปถามเพื่อนคุณดีกว่าว่า...พาริสาไปไหน”

“ไอ้พล!”

กฤษดาพึมพำออกมาด้วยความแปลกใจ เพื่อนรักของเขาอยู่กับยัยน้องสาวตัวดีงั้นเหรอ ก้มลงมามองหญิงสาวด้วยความสงสัย กฤษดาเอ่ยถามกรธิดาอีกครั้งด้วยความสงสัย

“ไอ้พลมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้...”

“ฉันจะไปรู้เหรอ...ทำไมคุณไม่โทรฯถามเพื่อนคุณเองล่ะ...เชิญออกไปจากห้องฉันได้แล้ว”

 กรธิดาไล่ชายหนุ่มออกไปด้วยน้ำเสียงรำคาญ

“อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน”

“ฉันเปล่าเล่นลิ้น...ฉันว่าคุณกลับไปเถอะ...เพราะริสาไม่ได้อยู่กับฉัน ฉันต้องการพักผ่อน”

บอกชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกให้รู้ว่าเธอเริ่มจะหมดความอดทนอีกแล้วและดูเหมือนว่ากฤษดาจะสังเกตได้ถึงน้ำเสียงและอาการของหญิงสาว ยิ่งทำให้เขาอารมณ์เสียหนักเขาไปอีก ก่อนจะเอ่ยถามหญิงสาวด้วยอารมณ์ดุจเดียวกัน

“ถ้ายัยริสาไม่กลับมา ฉันก็จะอยู่ที่นี่เพื่อรอยัยริสา เพราะฉันเชื่อว่ายังไงยัยริสาก็ต้องกลับมาที่นี่อย่างแน่นอน...เธอจะๆไปทำอะไรก็ไปทำอย่ามายุ่งกับฉัน”

กฤษดาบอกกรธิดาแล้วเดินกลับไปนั่งยังโชฟาเหมือนเดิม แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้นั่งเมื่อมือบางของกรธิดาเดินเข้ามากระชากให้เขาหันมาคุยกับเธอให้รู้เรื่อง

“คุณจะอยู่ที่นี่ไม่ได้”

 กรธิดากระชากกฤษดาด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ดูเหมือนว่ากฤษดาจะไม่ได้สะทกสะท้านกับเรี่ยวแรงของกรธิดาเลย ก่อนจะใช้มือหนาใหญ่กระชากร่างบางของกรธิดากลับมา ดูเหมือนฝ่ายที่ถูกกระชากกลับจะตกใจกับสิ่งที่หล่อนไม่ทันคิดว่า คนอย่างกฤษดาจะกล้าทำร้ายเธอ

“กรี๊ดดดดดดดดด ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้”

กรธิดาโวยวายทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองไม่มีทางสู้ชายหนุ่มตัวโตคนนี้ได้เลย หล่อนไม่เข้าเลยจริงๆว่าทำไมสาวๆถึงได้หลงปลื้มผู้ชายป่าเถื่อนอย่าง...นาย กฤษดา  พัฒนาพิชิตชัย ผู้นี้กัน กรธิดาดิ้นขลุกขลักอยู่บนตักของผู้ชายที่เธอแสนเกลียดชัง ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมปล่อยง่ายๆเมื่อเห็นหญิงสาวดิ้นร้นยิ่งทำให้เขาอยากแกล้ง

“ปล่อยฉัน...ไม่ได้ยินหรือไง”

บอกด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

“ได้ยิน...แต่ไม่ปล่อย...มีอะไรไหม”

 กฤษดาทำอย่างที่บอกจริงๆเขายิ่งกอดหญิงสาวให้แน่นเข้าไปอีก พอกอดเข้าไปจริงๆ ก็ทำให้เกิดความรู้แปลกๆกับหญิงสาวในอ้อมกอดเสียแล้ว

ซ่อนรูปน่าดูนะยัยเฉิ่ม หึหึหึ

บ่นพึมพำข้างหูของหญิงสาว เจอแบบนี้เข้ากรธิดาถึงกับตะลึง ช๊อกไปเลย เพราะไม่คิดว่าผู้ชายที่เคยพูดกรอกหูเธอเสมอมา ว่าเกลียดเธอนักหนาจะกล้าทำแบบนี้  กรธิดานั่งอึ้งอยู่อย่างนั้นโดยไม่รู้เลยว่าการที่เธอนิ่งเงียบแบบนี้ ทำให้อีกฝ่ายสามารถจ้องมองเธอในระยะใกล้แบบนี้เป็นครั้งแรก

กฤษดาจ้องมองหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยสายตาที่แปลกไปจากเดิม ยัยเฉิ่มนี้ดูดีๆก็น่ารักไม่ใช่หยอก แต่ทำไมชอบแต่งตัวเหมือนยัยป้าอายุสักสี่ห้าสิบก็ไม่รู้ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงแว่นของหญิงสาวออกมา
              “ฉันว่าเธอน่าจะใส่คอนเทกเลนน่าจะดีกว่านะ...กรธิดา”

 เอ่ยบอกหญิงสาวบนตัก

“ฉัน....”

 กรธิดาถึงกับอ่ำอึ้งพูดไม่ออกเลยที่เดียวเมื่อเจอเหตุการณ์แบบนี้

“ฉัน...อะไร”

กฤษดาถามอย่างขันๆในอาการตื่นของหญิงสาว

“ฉันบอกให้คุณปล่อยฉันเดี๋ยวนี้...ฉันไม่ชอบให้ใครเข้ามาวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของฉัน”

 บอกชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

“แล้วถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ...เธอจะทำอะไรฉันได้”

กฤษดาถามหญิงในอ้อมกอดด้วยอย่างอารมณ์ดี และเขาก็แปลกใจในอารมณ์ของตัวเองอยู่เหมือนกัน ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเขาเอง หรือว่าเขาคิดอะไรกับผู้หญิงในอ้อมกอด คงไม่หรอก เขาก็แค่อยากจะแกล้งหญิงสาวเท่านั้น คนอย่างเขาเหรอจะมาสนใจผู้หญิงเฉิ่มๆ แบบนี้

“ไม่ปล่อยแน่ใช่ไหม....”

“ใช่!”

กรธิดาบอกชายหนุ่มที่กอดเธออยู่ไม่ทันจบ ก็ดิ้นร้นขึ้นมาอีกครั้งจนทั้งเธอและอีกฝ่ายตกลงไปนอนกอดกันกลมบนพื้น และดูเหมือนว่าตอนนี้ชายหนุ่มจะกอดแน่นขึ้นไปอีก

“ดิ้นสิ...ดิ้นเลย...อย่าหยุดนะกรธิดาไม่งั้นมีเรื่องแน่...”

 ขู่อีกฝ่ายให้กลัวเล่นๆ

“ได้เลย!! ”

 แล้วกรธิดาก็ดิ้นร้นเป็นการใหญ่เพื่อให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดของชายหนุ่มที่เธอแสนเกลียดและแสนชิงชัง  ผู้ชายมันก็เหมือนกันหมดทุกคน ทุเรศ เห็นแก่ตัว กรธิดาคิดด้วยใจที่เคียดแค้นกฤษดาอย่างมากมาย ยิ่งเธอพยายามดิ้นให้หลุดพ้นมากเท่าไร ก็ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะกอดรัดเธอแน่นเรื่อย จนเธอหายใจไม่ออกเลยด้วยซ้ำ

ยิ่งได้กอดได้ใกล้ชิดแบบนี้ ทำให้กฤษดารู้ว่าผู้หญิงภายใต้ร่างเขานี้มีความอวบอั๋นตามวัยสาวเป็นอย่างมาก ถ้าดูเผินๆแล้วหล่อนดูจะผอมบอบบางเหลือเกิน แต่พอได้ใกล้ชิดแบบนี้ทำให้เขารู้ว่าความคิดเดิมๆที่เคยมีต่อหล่อนแปรเปลี่ยนไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ ก่อนจะก้มลงมามองตากลมใส่คู่นี้ ก่อนจะกระซิบถามออกมาอีกครั้ง

“ทำไมไม่ดิ้นล่ะ...กรธิดา”

  กระซิบพร้อมกับเป่าลมรดใบหน้าหญิงสาว

“ฉัน....”

เจอคู่อริปะชิดตัวถึงขนาดนี้ หญิงสาวถึงกับทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะตอบชายหนุ่มว่าอะไร หรือจะแก้แค้นกลับยังไงด้วยซ้ำ...

กษฤดากอดคู่อริสาวอย่างหลวมๆแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย พร้อมกับเอียงหน้าเข้ามาใกล้แล้วลอบมองอาการของอีกฝ่ายว่ามีอาการอย่างไร แต่อาการนิ่งเงียบแบบนี้ของหญิงสาวกลับดูแปลกในสายตาของเขา หรือหญิงสาวมีแผนอะไรที่เขาไม่รู้....

๑๑๑๑๑๑๑