ChErLeT เชอร์เลต คีป แห่ง อาณาจักรฟ้า (สวรรค์แนวใหม่ที่คุณอาจจะไม่รู้จัก) ปกใหม่มาแล้วๆๆ ตอนนี้ปกใหม่มาแล้วครับ เชอร์เลตวางแผงในงานสัปดาห์หนังสือ เจอกันที่บู๊ทสถาพรบุคส์นะครับผม ^^ ผู้เขียน: B.P.Boy ชมแล้ว: 480,355 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 14 November 2008, 1:22 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sun 14 March 2010, 12:35 pm อยู่ในส่วน: แก้ไขงานเขียน

เสียใจด้วยที่สวรรค์ในเรื่องนี้ไม่มีทวยเทพหรือนางฟ้าแสนสวยออกมาต้อนรับ สวรรค์แนวใหม่จะทำให้คุณได้เปิดตากับโลกอีกโลกหนึ่ง ซึ่งจะขจัดคำว่า สวรรค์ ออกจากอุดมคติเดิมๆไปอย่างสิ้นเชิง คุณพร้อมแล้วยังที่จะเดินทางเพื่อไปรู้จักกับ สวรรค์ ในจินตนาการของผม ซึ่งผมได้เรียกมันว่า Sky Kingdom หรืออีกนัยหนึ่งว่า อาณาจักรฟ้า คุณพร้อมแล้วหรือยังที่จะเปิดใจรับกับสิ่งแปลกใหม่ต่างๆในเรื่องนี้ อาทิ เช่น บัตรประจำตัวพิเศษ สายการบินพิศดาร รถบินทะลุฟ้า สค้อก เข็มกลัดผ่าน

กำไลประจำตัว สัตว์เทพ และอะไรอื่นๆอีกมากมายก่ายกองที่กำลังรอคุณไปทำความรู้จักอยู่…

        ถ้าเตรียมตัวพร้อมแล้ว เชอร์เลต คีป เด็กหนุ่มวัยสิบห้า ผู้ได้รับการ์ดสีทองจากบุรุษไปรษณีย์ผู้ลึกลับ กำลังยื่นมือรอพวกคุณมาเป็นอีกคนที่จะร่วมเดินทางไปในสกายคิงดอมพร้อมกับเขาและเพื่อน เพื่อร่วมเป็นหนึ่งของชาวสกายเลี่ยน…

 

 

 เพื่อช่วงชิงความทรงจำของผู้เป็นแม่กลับคืนมา…

แต่ต้องเข้าร่วมการแข่งขันเฟ้นหาตำแหน่งหัวฝ่ายอารักษ์อย่างไม่คาดคิด…

การผจญภัยไปในโลกที่มีแต่สิ่งแปลกตาและวิเศษเหนือคำบรรยายของพวกชาวฟ้า…

และถ้าเป็นไปได้ คือ การตามหาตัวตันที่แท้จริงของตัวเอง…

Cherlet  Keep of the Sky Kingdom

By B.P.BoY

 http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=464982

http://www.o2love-book.com/info/mystory.index.php?op=mystory&storyid=72&id=64


..................................................................................................................................................................................................................................................

 

----

 

To you, my reader

 

Poll: คิดว่าปกใหม่(ปกที่ใช้จริง) เป็นยังไง

เชอร์เลตจะวางแผงในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติระหว่าง 26 มีนาคม ถึง  6 เมษายน 53

ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ บูธสถาพรบุ๊คส์ โซนซี 1 M27 ครับ

 หากไม่มีโอกาสไปงาน  จะหาซื้อหนังสือได้ตามร้านทั่วไปหลังงานสัปดาห์หนังสือจบ 7 เมษายน หรือสั่งซื้อผ่านเว็บ www.satapornbooks.com ได้ตั้งแต่วันที่ 26 มีนาคมครับ

 

ผมอยากขอขอบคุณทุกคนมากนะครับ ที่ติดตามมาตลอด ขอบคุณสำหรับคำติดชมดีดีทั้งหลาย ผมรับไว้พิจารณาแก้ไขเรียบร้อยแล้ว ปกติผมมักชอบพิมพ์คำผิดเยอะมาก อุตส่าห์ตรวจแล้วตรวจอีก สงสัยจะตายลายกลายเป็นทวดละมั้งเรา มีบางครั้งที่ต้องดองไว้นานมาก เพราะไม่ค่อยมีเวลาเลยอ่ะ ก็อย่างว่าชีวิตเด็กมหาลัยนี่นา แต่หน้าเด็กอยู่นะครับ อย่าเพิ่งจินตาการเลยเถิด ><  

แม้ว่าเชอร์เลตจะไม่ได้เด่นดังอะไร แค่มันเป็นนิยายเรื่องหนึ่งที่ทำให้คนอ่านที่น่ารักของผมมีความสุข ก็ซึ้งใจมากแล้วT_T แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ฮือๆๆๆๆๆ (เช็ดน้ำมูก) 

                                                                 เอาเป็นว่าไว้แค่นี้ก่อนล่ะกันนะครับ ทิซซู่หมด รักนะทุกคน__---___


``````````````````````````````````B.P.Boy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พบกับสาระบันเทิงสนุกสุดมันได้ที่ โอทูเรเดิโอ >>> http://www.o2love-book.com/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

 

 

 

 

ในราตรีอันสลัวด้วยแสงจากพระจันทร์ครึ่งซีก เหล่าแมลงกลางคืนกรีดปีกดังรำไรเพื่อสื่อสานกัน สายลมเอื่อยเฉื่อยพัดเรื่อนผมเป็นประกายของเด็กสาวที่ซ่อนตัวหลังพุ่มไม้สูงให้ปลิวไสว ดวงตาอันยากจะระบุสีภายใต้เลนส์แว่นกลมของเธอมองขึ้นสู่ก้อนเมฆครึ้มที่เคลื่อนผ่านอย่างตั้งตารอ

“คราวนี้จะต้องเห็นพวกมันใกล้ๆ ให้ได้เลยคอยดู” เธอพูดแฝงด้วยน้ำเสียงเปรี่ยมหวัง ขณะเดียวกันก็

หันหลังกลับไปมองบ้านของเธออย่างระแวงระวัง ลมหายใจโล่งอกถูกปล่อยออกมาเมื่อไม่เห็นแสงไฟส่องออกมาจากหน้าต่าง

เธอสูดหายใจเข้าสุดปอดอีกครั้ง รับเอากลิ่นหอมกรุ่นของหญ้าบนสนามหลังบ้านเข้าไปจนชุ่มจมูก

“เอมี่”

เจ้าของชื่อสะดุ้งเฮือก เมื่อเสียงทุ้มดุๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง

“พี่เชอร์เลต!” เด็กสาวอุทานพลางหันไปมองพี่ชายด้วยความตกใจ

เชอร์เลตที่โผ่มายืนอยู่หลังน้องสาวอย่างไร้สุ่มเสียง ค้อมร่างสูงชะลูด โน้มหัวสีน้ำตาลเข้มจนเกือบจะดดำเมื่อไร้แสงต้องเข้ามาหาน้องสาว ก่อนจะลงมืออดีดหูเอมี่

“นี่แน่ะ”

“โอ้ย! นี่พี่ทำอะไรน่ะ” เด็กสาวร้องเบาๆ กลัวว่าเสียงจะดังเกินไป พลางกุมหูอย่างเจ็บปวด

“ฉันต้องถามเธอมากกว่าว่า ดึกดื่นป่านนี้ออกมาทำอะไรหลังพุ่มไม้นี่ ห้า!” เชอร์เลตดุอีกครั้ง แต่คราวนี้เพิ่มสายตาตำหนิไปด้วย

เอมี่ยิ้มแหยอย่างรู้สึกผิด แต่อาการนั้นก็แสดงอยู่ครู่เดียว ก่อนสีหน้าของเธอจะเปลี่ยนเป็นตั้งหน้าสู้

“ก็ฉันทนไม่ไหวที่ต้องคอยดูเจ้าพวกนั้นผ่านหน้าต่างห้องทุกคืน ฉันอยากมาดูพวกมันใกล้ จะได้รู้เสียทีว่าจริงๆ แล้วมันเป็นมนุษย์แบบไหน”

“เธอก็เลยออกมายืนรอพวกมันดึกดื่นแบบนี้ใช่ไหม” เชอร์เลตเอามือตบหน้าผากตัวเอง “โถ่เอ้ย เอมี่ เธอมันบ้าไปแล้วหรือไง มันอันตรายนะ…”

“งั้นพี่ก็กลับไปนอนก่อนเถอะค่ะ” เอมี่กวักมือไล่

“แต่เธอต้องไปด้วย ถ้าแม่ตื่นขึ้นมาเห็นล่ะก็โดนดุแน่”

เชอร์เลตคว้าแขนน้องสาว ก่อนจะออกแรงดึง แต่อีกฝ่ายก็ออกแรงต้าน

“กลางดึกแบบนี้แม่หลับปุ๋ยไปแล้ว และถ้าพี่ไม่บอกแม่ก็ไม่รู้หรอกน่า”

เด็กหนุ่มทำหน้าอ้อนวอน

“ขอร้องล่ะนะ กลับเข้าบ้านเหอะ อะ…” เสียงของเชอร์เลตขาดหายเข้าไปในลำคอ

“ทำไมมือพี่สั่นอย่างนั้นน่ะ” เอมี่พูดด้วยความตกใจ

“มันมาแล้ว!” เชอร์เลตพึมพำ แต่เอมี่ก็ได้ยินชัดเจน

“มนุษย์เปล่งแสงมาแล้วงั้นหรือ” เธอยิ้มด้วยความดีใจและรีบหันขวับไปมองทางเดียวกับเชอร์เลต รอยยิ้มของเธอหุบหายไปและเปลี่ยนเป็นสงสัยแทน

บนผืนฟ้ามืดครึ้ม เสียงตีปีกดังพรึบพรับมาแต่ไกล ตัวสีดำราวกับนกยักษ์บินตัดผ่านพระจันทร์เสี้ยว ที่สำคัญมันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ มาที่บ้านของเชอร์เลตกับเอมี่ กลิ่นเหม็นคาวเหมือนเลือดโชยมาแรงขึ้น

 “ชู่ว…อย่าส่งเสียงนะ” เชอร์เลตสั่ง

 พรึบ พรับ พรึบ พรับ….

ปิศาจตีปีกแรงเร็วขึ้นจนสนั่นหู พัดเอาเศษหญ้าปลิวว่อนไปทั่ว แล้วตัวของมันก็ลงเทียบพื้นอย่างช้าๆ

เชอร์เลตใจสั่นระทึก และใช้มือสั่นๆ แหวกพุ่มไม้ออกเล็กน้อยก่อนจะมองรอดร่องออกไป

ดวงตานั่นเบิกกว้างทันที เมื่อนกยักษ์ที่เขาเห็นแต่ไกล คือปิศาจร่างเหมือนมนุษย์บึกบึนดทมิฬ มันหุบปีกเก็บและตวัดนัยน์ตาสีแดงสว่างไปรอบๆ

“พระเจ้า” เชอร์เลตอุทาน

เอมี่เกือบจะกรีดร้องแต่ดีที่เชอร์เลตอุบปากเธอไว้ทัน

พวกเขายังคงไปไหนไม่ได้ ถ้าปิศาจตนนั้นยังอยู่ มันคลานลงกับพื้น และเริ่มสูดกลิ่นบนสนามหญ้าอยู่พักใหญ่ ก่อนจะหยุดอยู่กลางสนาม มันยิ้มกว้างโชว์แผงฝันแหลมเฟี้ยว และลิ้นสองแฉกน้ำลายหยด

เจ้าปิศาจกางกรงเล็บออกทั้งสองข้าง และลงมือขุดดินที่อยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ขุดลึกลงไปเรื่อยๆ ราวกับเครื่องเจาะจนตัวของมันหายลงไปในหลุมกว้าง

เอมี่เอามือทั้งสองข้างอุบปาก

“ไม่ได้มีแค่มนุษย์เปล่งแสง แต่ยังมีปิศาจมนุษย์ค้างคาวตัวใหญ่ด้วย” เธอพูดระรัวเร็ว น้ำตาคลอด้วยความหวาดกลัว

เชอร์เลตพยักหน้าเห็นด้วย เขาก็รู้สึกกลัวมัน แต่เรื่องของมนุษย์เปล่งแสงที่เห็นอยู่เกือบทุกคืนก็ทำให้ไม่ตกใจจนต้องกรีดร้องและวิ้งแจ่น

 “พี่สงสัยว่ามันมาขุดหลุมที่สนามหญ้าบ้านเราทำไม” นี่สิที่น่าค้นหามากกว่า

“หรือว่า ใต้สนามหลังบ้านเราจะมีสมบัติซ่อนอยู่” เอมี่เสนอคำตอบ แต่เชอร์เลตกลับตั้งหน้าตั้งตามองดูสถาณการณ์ต่อไป

เสียงกระพือปีกใหญ่ดังขึ้นอีกครั้ง เจ้าปิศาจตัวล่ำบินพุ่งขึ้นจากหลุมพร้อมกับแบกรูปปั้นหิน รูปปั้น

หินที่เหมือนกับตัวมันทุกกระเบียดนิ้ว มันรีบทะยานขึ้นฟ้าและหายวับไป ทิ้งหลุมใหญ่ๆ ไว้ให้เชอร์เลตต้องหนักอก

            “มันไปแล้ว” เอมี่บอกและหุบพุ่มไม้เข้าไว้เหมือนเดิม

            “ไม่น่าเชื่อ บ้านเรามีรูปปั้นถูกฝังอยู่ด้วย” เชอร์เลตพูด “แม้ว่าเราจะเคยเห็นตัวประหลาดอย่างมนุษย์เปล่งแสงมาแล้ว แต่ตัวเมื่อกี้มันขนลุกชะมัดเลย”

            “ใช่ น่าขนลุกเป็นที่สุด เหมือนพวกปิศาจกินเนื้ออะไรทำนองนั้นเลย” เธอเสริมให้ยิ่งไม่อยากคิดเลยเถิด

“เรารีบกลับเข้าบ้านกันเถอะ” เชอร์เลตชวน

น้องสาวถึงกับล้มเลิกความตั้งใจที่จะดูมนุษย์เปล่งแสงใกล้ๆ ในทันที เธอพยักหน้าและยอมเดินกลับเข้าบ้านพร้อมกับพี่ชาย

แต่ทันในนั้น เส้นแสงอบอุ่นสองเส้นก็พาดผ่านฟ้าเหนือหัวพวกเขาลงมายังสนามบ้าน ทำให้สองพี่น้องหยุดชะงักและรีบกลับเข้าไปหลบอยู่หลังพุ่มไม้ตามเดิน

เอมี่สมหวังในที่สุด มนุษย์เปล่งแสงสีขาวเจิดจรัสสองตน หุบปีกและสำรวจหลุมกว้างกลางสนาม

“บ้าชะมัด เรามาช้าไป” คนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“พวกมันทำงานกันว่องไวนัก ทหารแสงต้องแห้วจับผู้ก่อการร้ายไม่ได้อีกเช่นเคย” อีกคนพูดพลางกอดอย่างหัวเสีย

แกรก!

เท้าเจ้ากรรมของเอมี่เกิดไปเตะเข้ากับก้อนหินจนมันกระทบกัน

“อะไรน่ะ” มนุษย์เปล่งแสงสองคนหันขวับมายังพุ่มไม้ เชอร์เลตกับเอมี่รีบหุบพุ่มไม้เข้าโดยเร็ว

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เด็กชาวชั้นล่างสองคน ยังไงพวกเขาก็มองไม่เห็นเราสองคนหรอก” คนหนึ่งพูด “เรารีบเก็บกวาดและกลับไปรายงานท่านก็อดกันเถอะ”

เชอร์เลตนั่งลงพร้อมกับจับมือเอมี่ไว้แน่น เขาจะถูกฆ่าปิดปากหรือเปล่า พวกมันก็คงคิดว่า เขากับน้องมองไม่เห็นตัวพวกมันแน่ๆ

เกิดแสงสีขาววับวาบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วแสงสีขาวสองเส้นก็หายวับขึ้นไปบนฟ้า เชอร์เลตกับเอมี่ร่วมใจกันปล่อยลมหายใจโล่งออกมา

“คงสมปรารถนาแล้วล่ะสิ เอมี่” เชอร์เลตประชด

เอมี่พยักหน้าเจี่ยมๆ และลุกขึ้นยืน เชอร์เลตฉุดแขนเธอลงนั่งอีกครั้ง

“อย่าพึ่ง เรายังไม่รู้ว่ามันไปจริงๆ แล้วหรือเปล่า”

“โถ่พี่ จะกลัวอะไรเนี่ย เขาก็พูดแล้วว่าไม่ทำร้ายเรา เพราะเขาคิดว่าเรามองไม่เห็นพวกเขา” เอมี่แย้ง

“แต่พวกเราเห็น” เชอร์เลตโต้คืน

“นี่แหละที่ฉันอยากจะรู้ ฉันอยากจะรู้ว่าทำไมพวกเราถึงเห็นพวกเขา พวกเราก็เป็นมนุษย์นะ เป็นมนุษย์เหมือนกับคนอื่นๆ แต่ทำไมคนอื่นๆ ถึงมองไม่เห็นอย่างที่ตาเราเห็นล่ะ” เอมี่อธิบาย “ฉันแคลงใจเรื่องนี้มาหลายปีแล้วนะ”

เชอร์เลตวางมือลงบนไหล่ของเอมี่และบีบเบาๆ ดวงตาสีน้ำเงินสบตากับน้องสาว

“ก็เพราะเราไม่เหมือนคนอื่นๆ หมดเสียทีเดียวไงล่ะ”

เอมี่เม้มปากจนซีด ก่อนจะก้มหัวลงฟุบกับเข่าพร้อมกับพึมพำ

“ใช่ เราไม่เหมือนคนอื่น เราไม่เหมือน…”

พี่ชายลูบหลังของเธอเบาๆ และพูดปลอบโยน

“แต่เราก็อยู่กับคนอื่นๆ ได้นี่นา เอาล่ะ เรากลับเข้าบ้านกันเถอะ”

เชอร์เลตประคองตัวเอมี่ขึ้น และพากันเดินออกมาจากพุ่มไม้ แต่ทันทีที่สายตาพ้นขอบพุ่มไม้สูง ภาพเบื้องหน้าทำให้เชอร์เลตกับเอมี่ต้องร้องคราง

“พระเจ้าช่วย” เชอร์เลตอุทาน

สนามหญ้าหลังบ้านของเขากลับมาเป็นผืนหญ้าเรียบๆ อีกครั้ง ราวกับว่า เหตุการณ์เมื่อกี้ไม่ได้เกิดขึ้น…

 

 

 

 

 

---

ขอบคุณผู้สนับสนุน