ChErLeT เชอร์เลต คีป แห่ง อาณาจักรฟ้า // ภาค 4 วางแผงแล้วนะจ้ะ เข้ามาคลิกลิงค์แฟนเพจหน่อยนะครับ

เชอร์เลต คีป 4 วางแผงแล้วนะครับ รีบไปจับจองกันได้เลย ตอนจบแล้วครับ ^^

ผู้เขียน: B.P.Boy ชมแล้ว: 548,010 ครั้ง

post ครั้งแรก: Fri 14 November 2008, 1:22 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sat 27 August 2011, 11:43 pm

อยู่ในส่วน:

แก้ไขงานเขียน

 http://www.facebook.com/pages/%E0%B9%80%E0%B8%8A%E0%B8%AD%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%95-%E0%B8%84%E0%B8%B5%E0%B8%9B-%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%93%E0%B8%B2%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%9F%E0%B9%89%E0%B8%B2-BPBoy/264120296940194  <<< ฝากเข้าไปคลิก Like แฟนเพจเรื่องนี้ด้วยครับ

   เพื่อช่วงชิงความทรงจำของผู้เป็นแม่กลับคืนมา…

แต่ต้องเข้าร่วมการแข่งขันเฟ้นหาตำแหน่งหัวฝ่ายอารักษ์อย่างไม่คาดคิด…

การผจญภัยไปในโลกที่มีแต่สิ่งแปลกตาและวิเศษเหนือคำบรรยายของพวกชาวฟ้า…

และถ้าเป็นไปได้ คือ การตามหาตัวตันที่แท้จริงของตัวเอง…

Cherlet  Keep of the Sky Kingdom

By B.P.BoY

 http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=464982

http://www.o2love-book.com/info/mystory.index.php?op=mystory&storyid=72&id=64


..................................................................................................................................................................................................................................................

----

To you, my reader

Poll: คิดว่าปกใหม่(ปกที่ใช้จริง) เป็นยังไง
ราคา 220 บาทครับ
หาซื้อได้ตามร้านหนังสือแล้วจ้า

ตอนนี้เชอร์เลต คีป สามารถสั่งซื้อผ่านเว็บได้แล้วครับ  >>>
 

                        http://www.satapornbooks.com/Book/BookDetail.aspx?id=1237

B.P.Boy ขี่ม้ามาส่งข่าว=O=  News update

 
มาแจ้งข่าวหน่อยครับ
เชอร์เลต 3 ที่จะออกงานหนังสือตุลานี้เลื่อนเป็นธันวานะครับ เนื่องจากฝ่ายบอกอทำงานกันไม่ทันครับผม ยังไงก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ ^^

ในที่สุดก็คลอดออกสู่ชั้นหนังสือสักที มาแล้วครับ เชอร์เลต คีป เล่มจบ ยังไงก็ขอบคุณมากครับ ที่ติดตามผลงานเรื่องนี้เสมอมา ^^

ในราตรีอันสลัวรางด้วยแสงจากพระจันทร์ครึ่งดวง เหล่าแมลงกลางคืนกรีดปีกระรัวเพื่อสื่อสารกัน สายลมเอื่อยพัดเรือนผมเงาเป็นประกายของเด็กสาวที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้สูงให้ปลิวไสว ดวงตาที่ยากจะระบุสีเบื้องหลังแว่นตาทรงกลมของเธอมองก้อนเมฆครึ้มที่เคลื่อนผ่านอย่างตั้งตารอ

“คราวนี้จะต้องเห็นพวกมันใกล้ๆ ให้ได้เลยคอยดู” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความหวัง ขณะเดียวกันก็หันกลับไปมองบ้านของเธออย่างระแวดระวัง ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกอย่างโล่งอกเมื่อไม่เห็นแสงไฟส่องออกมาจากหน้าต่าง

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอดอีกครั้งเพื่อรับกลิ่นหอมกรุ่นของหญ้าบนสนามหลังบ้าน

“เอมี่!”

เจ้าของชื่อสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงทุ้มดุๆ ดังขึ้นจากเบื้องหลัง

“พี่เชอร์เลต!” เด็กสาวอุทานพลางหันไปมองพี่ชายด้วยความตกใจ

เชอร์เลตซึ่งปรากฏตัวอยู่เบื้องหลังน้องสาวอย่างไร้สุ้มเสียงค้อมร่างสูงชะลูดลงมาดีดหูเอมี่

“นี่แน่ะ!”

“โอ๊ย! นี่พี่ทำอะไรน่ะ” เด็กสาวร้องเบาๆ พลางกุมหู

“ฉันต้องถามเธอมากกว่าว่าดึกดื่นป่านนี้แล้วออกมาทำอะไรหลังพุ่มไม้นี่ หา!” เชอร์เลตดุอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาเพิ่มสายตาตำหนิด้วย

เอมี่ยิ้มแหยอย่างรู้สึกผิด แต่อาการนั้นก็ปรากฏอยู่ครู่เดียว  

“ก็ฉันทนคอยดูเจ้าพวกนั้นผ่านหน้าต่างห้องทุกคืนไม่ไหวแล้วน่ะสิ ฉันอยากเห็นพวกมันใกล้ๆ จะได้รู้เสียทีว่าจริงๆ แล้วมันเป็นมนุษย์แบบไหน”

“เธอก็เลยออกมายืนรอพวกมันจนดึกดื่นแบบนี้ใช่ไหม” เชอร์เลตเอ่ยพลางตบหน้าผากตัวเอง “โธ่เอ๊ย! เอมี่ เธอบ้าไปแล้วหรือ มันอันตรายนะ”

“งั้นพี่ก็กลับไปนอนก่อนเถอะค่ะ” เอมี่บอกพลางโบกมือไล่

“แต่เธอต้องไปด้วย ถ้าแม่ตื่นขึ้นมาเห็นละก็...โดนดุแน่”

เชอร์เลตคว้าแขนน้องสาวก่อนจะออกแรงดึง แต่อีกฝ่ายออกแรงต้าน

“ดึกป่านนี้แม่คงหลับปุ๋ยไปแล้วละ และถ้าพี่ไม่บอก แม่ก็ไม่รู้หรอกน่า”

เด็กหนุ่มทำหน้าอ้อนวอน

“ขอร้องละนะ กลับเข้าบ้านเหอะ อะ…” เสียงของเชอร์เลตหายลงไปในลำคอ

“ทำไมมือพี่ถึงสั่นอย่างนี้ล่ะ” เอมี่พูดด้วยความตกใจ

“มันมาแล้ว!” เชอร์เลตพึมพำ แต่เอมี่กลับได้ยินชัดเจน

“มนุษย์เปล่งแสงมาแล้วงั้นหรือ” เธอเอ่ยพลางยิ้มด้วยความดีใจ แล้วหันขวับไปมองทางเดียวกับเชอร์เลต แต่แล้วรอยยิ้มของเธอก็หายไป ปรากฏเป็นความสงสัยเข้ามาแทนที่

บนผืนฟ้ามืดครึ้ม เสียงตีปีกดังพึ่บพั่บมาแต่ไกล วัตถุสีดำคล้ายกับนกยักษ์บินตัดผ่านพระจันทร์เสี้ยว ที่สำคัญ มันกำลังมุ่งหน้ามาทางบ้านของเชอร์เลตกับเอมี่ กลิ่นคาวเลือดโชยแรงขึ้น

“ชู่ว! อย่าส่งเสียงนะ” เชอร์เลตสั่ง

พึ่บพั่บๆๆ!

เจ้าปีศาจตีปีกแรงและเร็วจนเศษหญ้าปลิวว่อนไปทั่ว ก่อนจะค่อย ๆ ชะลอความเร็วเพื่อลงยืนบนพื้น

เชอร์เลตใจสั่นระทึก เขาใช้มือที่สั่นเทาแหวกพุ่มไม้เป็นช่องเล็กๆ ก่อนจะมองลอดออกไป

ดวงตาเขาเบิกกว้างทันทีเมื่อนกยักษ์ที่เขาเห็นแต่ไกลนั้นที่แท้ก็คือปีศาจร่างเหมือนมนุษย์ที่บึกบึนดำทะมึน มันหุบปีกเก็บและตวัดนัยน์ตาสีแดงสว่างมองไปรอบๆ

“พระเจ้า!” เชอร์เลตอุทาน

เอมี่เกือบจะกรีดร้องออกมา ดีที่เชอร์เลตปิดปากเธอไว้ทัน

ทั้งสองยังคงไปไหนไม่ได้ ถ้าปีศาจตนนั้นยังอยู่ มันลงคลานกับพื้น และเริ่มสูดกลิ่นบนสนามหญ้าอยู่พักใหญ่ ก่อนจะหยุดอยู่บริเวณกลางสนาม แล้วยิ้มกว้างโชว์แผงฟันที่แหลมคม และลิ้นสองแฉกที่มีน้ำลายหยด

เจ้าปีศาจกางกรงเล็บออกทั้งสองข้าง และลงมือขุดดินตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ขุดลึกลงไปเรื่อยๆ ราวกับเครื่องเจาะ จนตัวของมันหายลงไปในหลุมกว้าง

เอมี่ยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดปาก

“ไม่ได้มีแค่มนุษย์เปล่งแสง แต่ยังมีปีศาจมนุษย์ค้างคาวตัวใหญ่ด้วย” เธอพูดรัวเร็ว น้ำตาคลอด้วยความหวาดกลัว

เชอร์เลตพยักหน้าเห็นด้วย เพราะเขาเองก็กลัว แต่ความที่เห็นอยู่เกือบทุกคืนจึงทำให้ไม่ตกใจจนต้องกรีดร้องและวิ่งแจ้น

“พี่สงสัยว่ามันมาขุดหลุมที่สนามหญ้าบ้านเราทำไม” เชอร์เลตเอ่ยพลางทำหน้าครุ่นคิด

“หรือว่าใต้สนามหญ้าหลังบ้านเราจะมีสมบัติซ่อนอยู่” เอมี่แสดงความคิดเห็น แต่เชอร์เลตกลับไม่สนใจฟัง เพราะกำลังจดจ่อกับภาพตรงหน้า

เสียงกระพือปีกดังขึ้นอีกครั้ง แล้วเจ้าปีศาจตัวล่ำก็พุ่งขึ้นจากหลุมพร้อมกับรูปปั้นหินที่เหมือนตัวมันทุกกระเบียดนิ้ว บินหายไปในท้องฟ้า ทิ้งไว้เพียงหลุมใหญ่ๆ ให้เชอร์เลตต้องหนักอกหนักใจ

                “มันไปแล้ว” เอมี่เอ่ยขึ้นเบาๆ

                “ไม่น่าเชื่อว่าสนามหญ้าหลังบ้านเราจะมีรูปปั้นถูกฝังอยู่ด้วย” เชอร์เลตพูด “แม้ว่าเราจะเคยเห็นตัวประหลาดอย่างมนุษย์เปล่งแสงมาแล้ว แต่ตัวเมื่อกี้มันน่าขนลุกชะมัดเลย”

                “ใช่ น่าขนลุกเป็นที่สุด เหมือนพวกปีศาจกินเนื้ออะไรทำนองนั้นเลย” เอมี่เสริม

“เรารีบกลับเข้าบ้านกันเถอะ” เชอร์เลตชวน

เอมี่ถึงกับล้มเลิกความตั้งใจที่จะรอดูมนุษย์เปล่งแสงใกล้ๆ ในทันที เธอพยักหน้าและยอมเดินกลับเข้าบ้านพร้อมพี่ชาย

แต่ทันใดนั้น เส้นแสงอบอุ่นสองเส้นก็พาดผ่านฟ้าเหนือหัวพวกเขาลงมายังสนามหญ้าหลังบ้าน ทำให้สองพี่น้องหยุดชะงักและรีบกลับเข้าไปหลบหลังพุ่มไม้ตามเดิม

เอมี่สมหวังในที่สุด มนุษย์เปล่งแสงสีขาวเจิดจรัสสองตนหุบปีกและยืนสำรวจหลุมกว้างกลางสนาม

“บ้าชะมัด! เรามาช้าไป” ตนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“พวกมันทำงานกันว่องไวนัก ทหารแสงต้องแห้วจับผู้ก่อการร้ายไม่ได้อีกเช่นเคย” อีกตนพูดพลางกอดอกอย่างหัวเสีย

แกรก!

เท้าเจ้ากรรมของเอมี่เตะโดนก้อนหินจนมันกระเด็นไปกระทบก้อนอื่นๆ

“อะไรน่ะ!” มนุษย์เปล่งแสงทั้งสองตนหันขวับมาทางพุ่มไม้ เชอร์เลตกับเอมี่จึงรีบก้มตัวลงหลังพุ่มไม้

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เด็กชาวชั้นล่างสองคน ยังไงพวกนั้นก็มองไม่เห็นเราสองคนหรอก” ตนหนึ่งพูดขึ้น “เรารีบเก็บกวาดแล้วกลับไปรายงานท่านก็อดดีกว่า”

เชอร์เลตนั่งลงพร้อมกับจับมือเอมี่ไว้แน่นพลางคิดว่าเขาจะถูกฆ่าปิดปากหรือเปล่านะ แต่มนุษย์เปล่งแสงทั้งสองคิดว่าเขากับน้องมองไม่เห็นพวกมันมิใช่หรือ

แล้วจู่ ๆ ก็เกิดแสงสีขาวขึ้น มันวูบวาบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หายวับไปในท้องฟ้า เชอร์เลตกับเอมี่พร้อมใจกันผ่อนลมหายใจออกอย่างโล่งอก

“คงสมปรารถนาแล้วละสิ เอมี่” เชอร์เลตประชด

เอมี่พยักหน้าเบาๆ พลางลุกขึ้นยืน แต่เชอร์เลตกลับฉุดแขนเธอให้ลงนั่งอีกครั้ง

“อย่าเพิ่ง เรายังไม่รู้ว่ามันไปจริงๆ แล้วหรือเปล่า”

“โธ่! พี่ กลัวอะไรกันเนี่ย เขาไม่ทำร้ายเราหรอก เพราะเขาคิดว่าเรามองไม่เห็นพวกเขา” เอมี่แย้ง

“แต่พวกเราเห็น” เชอร์เลตสวน

“นี่แหละที่ฉันอยากจะรู้ ฉันอยากจะรู้ว่าทำไมพวกเราถึงเห็นพวกเขา เราสองคนก็เป็นมนุษย์เหมือนกับคนอื่นๆ แต่ทำไมคนอื่นๆ ถึงมองไม่เห็นอย่างที่เราเห็นล่ะ” เอมี่อธิบาย “ฉันแคลงใจเรื่องนี้มาหลายปีแล้วนะ”

เชอร์เลตวางมือลงบนบ่าของเอมี่และบีบเบาๆ ดวงตาสีน้ำเงินมองเอมี่อย่างเข้าใจ

“ก็เพราะเราไม่เหมือนคนอื่นๆ หมดเสียทีเดียวไงล่ะ”

เอมี่เม้มปากจนซีด ก่อนจะฟุบหน้าลงกับเข่าแล้วเอ่ยเสียงพึมพำ

“ใช่ เราไม่เหมือนคนอื่น เราไม่เหมือน…”

พี่ชายลูบหลังของน้องสาวเบาๆ พลางพูดปลอบโยน

“แต่เราก็อยู่ร่วมกับคนอื่นๆ ได้นี่นา เอาละ เรากลับเข้าบ้านกันเถอะ”

เชอร์เลตประคองให้เอมี่ลุกขึ้น และพากันเดินออกจากพุ่มไม้ แต่ทันทีที่สายตาพ้นระดับความสูงของพุ่มไม้ ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้เชอร์เลตกับเอมี่ต้องอุทานออกมาพร้อมกัน

“พระเจ้าช่วย!”  

สนามหญ้าหลังบ้านของเขากลับมาเป็นผืนหญ้าเรียบๆ อีกครั้ง ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น…