ChErLeT เชอร์เลต คีป แห่ง อาณาจักรฟ้า // ภาค 4 วางแผงแล้วนะจ้ะ เข้ามาคลิกลิงค์แฟนเพจหน่อยนะครับ

เชอร์เลต คีป 4 วางแผงแล้วนะครับ รีบไปจับจองกันได้เลย ตอนจบแล้วครับ ^^

ผู้เขียน: B.P.Boy ชมแล้ว: 580,987 ครั้ง

post ครั้งแรก: Fri 14 November 2008, 1:22 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sat 31 March 2012, 3:31 pm

อยู่ในส่วน:

แก้ไขงานเขียน

ประตูห้องพิเศษเปิดออก ทางเดินยาวเหยียดหายไปแล้ว มีแต่ม่านแสงอ่อนๆ ที่คลุมอยู่ทั่วช่องประตู

“เราคงต้องเดินผ่านประตูแสงนั่น” เจนนิเฟอร์แสดงความเห็น

เชอร์เลตพยักหน้าเห็นด้วย ทั้งสองมองหน้ากันเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะก้าวเข้าไปในม่านแสงพร้อมกัน

หมอกสีขาวอุ่นๆ สัมผัสผิวของเชอร์เลต และค่อยๆ จางลงในอีกพริบตา จากนั้นก็ปรากฏซุ้มเหล็กสีขาวรูปข้าวหลามตัดขึ้นตรงหน้า แล้วพื้นพรมก็เลื่อนให้พวกเขาออกจากซุ้ม

“ตอนนี้พวกมันอยู่ไหนแล้ว” เชอร์เลตเอ่ยพลางมองผู้คนมากมายในห้องรับรองอันกว้างขวางอย่างหนักใจ แต่ละคนดูมีสง่าราศี ส่วนใหญ่จะอยู่ในชุดเสื้อกำมะหยี่สีขาวมีผ้าคลุมสีฟ้าติดเครื่องยศตรงหน้าอกด้านซ้าย มีคนในชุดสูทบ้างเล็กน้อย ชุดไปรเวตเหมือนเชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์ก็มีอยู่ประปราย ใครเห็นก็รู้ว่าห้องนี้มีไว้สำหรับผู้ดีตีนแดง

ห้องรับรองถูกออกแบบให้เหมือนกับสนามบินแอร์รารี่ แต่ดูหรูหรากว่า เพดานปูนแกะสลักถูกประดับด้วยผ้าแพรห้าสีผูกติดกับตราเหลี่ยมทองของสนามบิน ไฟสีเหลืองนวลจากโคมระย้าสาดแสงไปทั่วทุกมุมห้อง นอกจากนี้ยังมีรูปปั้นนางฟ้าที่สลักจากหินอ่อนกำลังทำท่ากระพือปีกร่ายรำอย่างอ่อนช้อย ผนังที่กรุกระจกรอบด้านทำให้สามารถมองผ่านไปถึงทะเลสาบผืนใหญ่และป่าโปร่งบริเวณรอบๆ ของสนามบิน

พนักงานสาวในชุดกระโปรงรัดรูปสีน้ำเงินสวมหูปีกนกกระพือได้เดินเสิร์ฟอาหารว่างให้แก่ผู้โดยสารที่รอเดินทางอยู่ในห้องนี้ ทุกอย่างมันช่างแปลกตา ทว่าก็งดงามจริงๆ

“คนมากมายขนาดนี้ เราจะหาพวกมันเจอได้ยังไง เจนนิเฟอร์”

เจนนิเฟอร์หันไปมองรอบกายอย่างตั้งใจ แล้วโชคก็เข้าข้าง เพราะเธอเหลือบไปเห็นพวกมันเข้าพอดี

“นั่นไง พวกมันอยู่ตรงนั้น”

เธอชี้ไปยังเจ้าสามวายร้ายที่กำลังเร่งรีบเข้าประตูตรวจสอบไป

“ตามไปเร็ว” เชอร์เลตตะโกนให้พอได้ยินกันสองคน

คราวนี้ประตูตรวจสอบไม่เด้งเชอร์เลตออกมาอีกแล้ว แต่ก็ต้องทนกับสายตาตำหนิของบรรดานักเดินทางคนอื่นๆ ก็แน่ละ เพราะพวกเขากำลังวิ่งฉิวอยู่ในห้องรับรองนี่นา

พลังพิเศษของเจนนิเฟอร์ล็อกเป้าหมายไว้ได้อีกครั้ง หวังว่าคราวนี้พวกมันคงจะหนีไม่รอด แต่เหมือนเจ้าสามวายร้ายจะรู้ตัว พวกมันแสดงบัตรให้ยามหน้าประตูทำอะไรบางอย่าง แล้วรีบวิ่งเข้าประตูแก้วบานใหญ่ซึ่งเป็นหนึ่งในสามบานที่มีป้ายใหญ่ๆ ติดไว้ว่า ‘พาหนะส่วนตัว’

เชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์กำลังจะวิ่งตามเข้าไป ทว่ายามเฝ้าประตูกลับฟันมือลงมาขวางหน้าไว้ จนเชอร์เลตเกือบจะเบรกไม่ทัน

“แสดงบัตรประจำตัวด้วยครับ”

เชอร์เลตล้วงบัตรออกมาอย่างรีบเร่ง

“นี่ครับ”

ยามหนุ่มเอาอะไรบางอย่างที่เหมือนเครื่องสแกนพกพาแตะบนบัตรของเชอร์เลต มันส่งเสียงทุ้มๆ ครั้งหนึ่ง และยามหนุ่มก็ส่ายหัวเบาๆ

“ขออภัยด้วยครับ คุณไม่ได้ฝากรถไว้ในลานจอด ผมไม่อนุญาตให้ผ่านประตูนี้ครับ”

“เราต้องตามพวกมันไปให้ทัน ก่อนที่พวกมันจะพ้นรัศมีพลังของฉัน” เจนนิเฟอร์บอก เธอทำท่าครุ่นคิดและเดินไปเดินมาอย่างสับสน “ใช่ๆ เราต้องไปทางอื่น”

ว่าแล้วเธอก็ชี้ไปที่ประตูบริการรับส่ง

“โอ้! เชอร์เลต เจนนิเฟอร์ พวกเธอจะไปไหนกัน” เสียงของเด็กหนุ่มที่พวกเขาจำได้ดีทักขึ้น

“พีท!” เชอร์เลตอุทานอย่างดีใจ

“เชอร์เลต เจนนิเฟอร์ ยินดีที่ได้พบพวกเธออีกครั้ง” เขากล่าว

“พวกเราก็ยินดีที่เจอนาย” เชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์กล่าวอย่างพร้อมเพรียงกัน

 “ตกลงพวกเธอจะไปไหนกัน”

เชอร์เลตไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เพราะเขายังไม่อยากบอกเรื่องนี้ให้คนที่เพิ่งรู้จักกันรู้

“เราน่าจะไว้ใจเขาได้นะ” เจนนิเฟอร์กระซิบ

เชอร์เลตใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ย

“เออ...คือฉันกำลังตามใครบางคนอยู่น่ะ”

พีททำหน้านิ่วคิ้วขมวด

“ตามใครบางคนหรอ”

“ช่วยเราหน่อยได้ไหม คนที่เราตามอยู่เพิ่งออกจากประตูไปเมื่อกี้นี่เอง” เจนนิเฟอร์รีบสำทับ

“ได้สิ ได้ ตามฉันมา” พีทตอบอย่างไม่ต้องคิดนาน

พีทแสดงบัตรและนำทั้งสองผ่านเข้าประตูแก้วบานที่สามซึ่งมีป้าย ‘พาหนะส่วนตัว’ ได้อย่างง่ายดาย อีกฟากหนึ่งของประตูเป็นลานกลมๆ สีขาวกว้างใหญ่สูงเทียมฟ้า เห็นก้อนเมฆลอยอยู่หนาตา รอบๆ ลานมีถนนทอดยาวแยกออกเป็นหลายเส้นผ่านขึ้นไปกลางอากาศ แต่ที่ทำให้เชอร์เลตต้องตะลึงก็คือบรรดารถยนต์เปิดประทุนหลายสีที่เรียงรายอยู่เต็มฐานลานกว้างใหญ่นั่นต่างหาก เพราะส่วนใหญ่ถูกพ่วงติดกับสัตว์ปีกตัวมหึมาที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวต่างโทนกัน ไม่ว่าจะเป็นนกยักษ์ ม้าบิน หรือสัตว์ประหลาดอะไรต่อมิอะไรที่คิดว่าบินได้อีกหลายชนิด

 พีทล้วงบัตรสีทองแบบเดียวกับของเชอร์เลตออกมาจากกระเป๋ากางเกง จะต่างกันก็ตรงที่สัญลักษณ์ของพีทไม่มีมงกุฎ เชอร์เลตรู้สึกว่าเขากำลังเข้าใกล้ความจริงเข้าไปทุกที พีทยื่นบัตรให้พนักงานเฝ้าลานคนหนึ่ง พนักงานคนนั้นรูดมันบนเครื่องคล้ายกระดองเต่าครั้งหนึ่ง แล้วซุ้มรูปสามเหลี่ยมข้าวหลามตัดที่ตั้งอยู่ข้างๆ ก็ปรากฏม่านแสง

“นายเข้าไปก่อน เชอร์เลต” พีทบอก

เชอร์เลตสูดลมหายใจเข้าลึกเรียกความกล้า ก่อนจะทำใจก้าวขาเข้าไปในซุ้ม พริบตาเดียวก้นก็กระแทกลงบนเบาะนุ่มๆ ข้างที่นั่งคนขับของรถเปิดประทุนสีเหลืองที่ถูกพ่วงติดกับนกยักษ์สีน้ำตาลเข้มสองตัว และมันก็กระพือปีกมหึมาของมันแรงๆ ราวกับดีใจที่จะได้โบยบิน

“นะ...นะ...นะ...นกยักษ์” เชอร์เลตร้องลั่น และรีบหุบปากเมื่อเจนนิเฟอร์กับพีทตามมาติดๆ

 เชอร์เลตพยายามเบนสายตาตื่นตระหนกไปด้านข้าง และสังเกตเห็นว่ารถแต่คันนี้ไม่มีพวงมาลัย เจนนิเฟอร์ถูกหย่อนลงที่เบาะท้าย เธอมีท่าทีตกใจไม่ต่างจากเชอร์เลต

“นั่นไง พวกมันอยู่นั่น” เจนนิเฟอร์บอกพลางชี้ไปที่ชายชุดดำสามคนที่กำลังเร่งขึ้นรถประจำตัวที่ไม่มีนกยักษ์พ่วงอยู่ ก่อนรถสีดำของพวกมันจะเหินขึ้นฟ้าไปอย่างรวดเร็ว

 “ออกรถได้ รีฟ ราฟ” พีทสั่งทันควัน

นกยักษ์สองตัวกระพือปีกแรงๆ อยู่สองสามครั้ง ก่อนจะออกวิ่งไปตามถนนของลานจอดรถ ผ่านรถหลากสีแล่นขึ้นไปบนถนนเส้นตรงที่ทอดขึ้นฟ้า และดีดขาทะยานขึ้นสู่เวหาอย่างรวดเร็ว เชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์ร้องเสียงหลงอย่างไม่รู้ตัว จนพีทเริ่มมองพวกเขาด้วยความสงสัย

เบื้องล่างมีรถจอดอยู่นับพันเหมือนกับโชว์รูมรถระดับชาติ แต่ถึงอย่างไรจำนวนของรถก็ยังน้อยกว่าความกว้างของลานอยู่ดี และสัตว์ลากรถก็ดูอิ่มหนำสำราญไปกับอาหารที่ผู้คุมหลายคนแจกให้

รถหลายคันพุ่งขึ้นฟ้าไปพร้อมๆ กับรถของพีท เหมือนกับดวงดาวที่ทอดเป็นสายของทางช้างเผือก

“พวกมันมุ่งหน้าไปทางเหนือ” เจนนิเฟอร์บอก “ตามไป”

“ทางเหนือ รีฟ ราฟ”

พีทออกคำสั่งสัตว์ของเขาอีกครั้ง นกยักษ์สองตัวพร้อมใจกันกระชากรถพุ่งไปทางทิศเหนือเต็มที่ จนหน้าของคนนั่งเกือบจะชนกระจก รถของพีทท่องสู่ท้องฟ้ากว้างที่เบื้องล่างเต็มไปด้วยบ้านเรือนทรงแปลกตา เชอร์เลตเห็นบ้านทรงกลมหลังหนึ่งกำลังหมุนติ้วๆ ทุกหลังคงถูกออกแบบโดยสถาปนิกที่ติดจะเพี้ยนๆ อยู่ เพราะมันเป็นรูปทรงเรขาคณิตทั้งหมด ที่นี่มีตึกระฟ้าทรงประหลาดตั้งอยู่ประปราย ราวกับกำลังอยู่ในเมืองใหญ่ของโลกอนาคต

ต้นสนเติบโตจนสูงตระหง่านเหนือบ้าน แต่ละต้นต่างก็ผลิดอกออกผลเป็นผลไม้นานาชนิด เชอร์เลตเพ่งสายตาสู้ลมที่ตีเข้าหน้าเขา รถแบบเดียวกับรถของพีทบินสวนไปมาเป็นแถวยาว พวกมันบินกันขวักไขว่ดูหวาดเสียว แต่ก็ไม่มีแนวโน้มว่าจะชนกัน ที่นี่ช่างต่างกับโลกมนุษย์โดยสิ้นเชิง

ทันใดนั้นรถลากก็เบรกฉับพลันจนเชอร์เลต เจนนิเฟอร์ และพีทแทบจะหัวคะมำ เมื่อลูกแก้วสีแดง...หนึ่งในสามสีที่เรียงตัวกันอยู่ในอากาศเปล่งแสงออกมา รถลากก็พร้อมใจกันจอดเป็นแถวยาวเหยียด เชอร์เลตเดาว่ามันคงเป็นสัญญาณไฟจราจร

และก็เป็นอย่างที่คิด เมื่อลูกแก้วสีแดงดับลง ลูกแก้วสีเขียวก็รับช่วงเปล่งแสงต่อ

“ลูกแก้วพวกนั้น!” เจนนิเฟอร์เปรยขึ้น แย่แล้ว เจนนิเฟอร์กำลังจะเปิดเผยว่าทั้งเชอร์เลตและเธอไม่ใช่คนที่นี่ “เออ...มันเรียกว่าอะไรน้า...บนโลก…”

แต่เธอก็พยายามเก็บสีหน้าให้เนียนสนิท

“โลกชั้นล่าง” พีทเสริมพลางทำตาหรี่ฉายแววสงสัย “พวกนายพูดอย่างกับไม่เคยเห็นลูกแก้วสัญญาณไฟของสกายคิงดอม มันมีออกจะเกลื่อนอาณาจักร”

แต่ความสงสัยก็หมดไปเมื่อรถแถวหน้าเคลื่อนตัว เชอร์เลตถอนใจอย่างโล่งอก ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่พีทควรจะรู้ว่าพวกเขามาจากไหน จนกว่าจะมั่นใจว่าสามารถไว้ใจพีทได้ เชอร์เลตถึงจะบอกความจริงทั้งหมด

รถเปิดประทุนสีแดงสดคันหนึ่งบินมาอยู่ข้างๆ รถของพีท มันแปลกไปจากรถคันอื่นๆ เพราะมันไม่มีสัตว์ช่วยลาก แต่ขับเคลื่อนด้วยปีกสีขาวที่งอกออกมาจากตัวรถ

“ว้าว! นั่นรถบินทะลุฟ้า รุ่น 75 นี่” พีทร้องออกมา “ฉันฝันไว้ว่าอยากจะได้สักคัน”

“คงจะแพงน่าดู” เชอร์เลตพูด

พีทพยักหน้า

“ใช่ ตอนนี้ราคาก็อยู่ที่ประมาณห้าล้านกว่าลูกแก้วทองเห็นจะได้”

เชอร์เลตแสร้งพยักหน้าราวกับว่าเข้าใจเรื่องที่พีทพูด

“รีบตามพวกมันไป เดี๋ยวไม่ทัน” เจนนิเฟอร์เร่ง

รถของพีทบินเร็วขึ้น มันแซงหน้ารถคันอื่นไปอย่างช่ำชอง

“นั่นไง รถคันนั้น” เจนนิเฟอร์ชี้ไปที่รถเปิดประทุนสีดำขลับของเเจ้าายร้าย

“รุ่น 75 อีกแล้ว ว้าว!” พีทร้องอีกครั้ง เขากำลังชื่นชมรถของเจ้าสามคนนั่น

รถสีดำของเจ้าสามตัวร้ายบินฉิวเลี้ยวเข้ามุมตึกระฟ้ารูปทรงกระบอกตึกหนึ่ง พวกเขาตามไปติดๆ แต่ทว่ารถคันเป้าหมายได้หายไปแล้ว

“มันหายไปแล้ว” เชอร์เลตพูดอย่างร้อนรน

“ไม่นะ ฉันยังจับตำแหน่งได้ว่าพวกมันอยู่ตรงหน้านี่เอง” เจนนิเฟอร์บอก

“รถคันนั้นคงจะล่องหนได้น่ะ” พีทบอก

นี่มันเกิดอะไรขึ้น พวกมันแสบกว่าที่คิดจริงๆ

ยังดีที่มีพลังของเจนนิเฟอร์ พวกเขาจึงติดตามพวกมันได้ ในที่สุดพวกเขาก็พ้นออกจากตัวเมือง บินข้ามรั้วสีทองอร่ามเข้าสู่ทุ่งหญ้าเขียวขจีที่มีรูปปั้นหินใหญ่ๆ ตั้งเรียงราย ทุ่งดอกลิลลี่สีทองพ่นประกายไฟออกมาเป็นระยะๆ และทุ่งกุหลาบเคลื่อนตัวและเปลี่ยนสีเป็นโปสเตอร์โฆษณา แมลงตัวจิ๋วบินส่งเสียงวี้ดๆ อยู่เต็มท้องทุ่งของสองฝั่งถนนสีไข่มุกประกายวิบวับที่ทอดยาวลึกเข้าไป

มีพีระมิดแก้วดำมะเมื่อมสองหลังตั้งอยู่สองข้างทาง ดูลึกลับและน่ากลัว ลึกเข้าไปบนสนามหญ้ามีรถบินหลายคันซ้อนกันหลายสิบชั้นในอาณาเขตของเส้นสีเหลือง พวกมันลอยนิ่งซ้อนกันเป็นสิบๆ ชั้นได้อย่างน่าประหลาด ดูไปก็ไม่ต่างอะไรกับสุสานรถ

ถัดจากที่จอดรถสุดประหลาด มีตึกโอ่อ่าตั้งตระหง่านอยู่ตึกหนึ่ง มันเป็นปราสาทที่ไม่ได้ถูกออกแบบให้โบราณเหมือนในภาพยนตร์ชวนสยอง ตรงกลางของตึกเป็นอาคารสไตล์ตะวันตกที่มีตึกคริสทัลสีฟ้ายื่นออกมา ด้านข้างของอาคารถูกขนาบด้วยหอคอยขาวสะอาดที่มีวัชพืชเกาะเกี่ยววนไปจนถึงยอดที่คริสทัลทรงข้าวหลามตัดหมุนติ้วๆ อยู่ กลางอาคารติดป้ายสีทองขนาดใหญ่อ่านได้ว่า Sky Kingdom Office Center อดชมความสามารถของผู้ออกแบบไม่ได้จริงๆ

ตามจนมาสุดทาง แต่รถล่องหนของเเจ้าายร้ายก็พุ่งทะลุหายวับเข้าไปในตัวปราสาท