ChErLeT เชอร์เลต คีป แห่ง อาณาจักรฟ้า // ภาค 4 วางแผงแล้วนะจ้ะ เข้ามาคลิกลิงค์แฟนเพจหน่อยนะครับ

เชอร์เลต คีป 4 วางแผงแล้วนะครับ รีบไปจับจองกันได้เลย ตอนจบแล้วครับ ^^

ผู้เขียน: B.P.Boy ชมแล้ว: 580,988 ครั้ง

post ครั้งแรก: Fri 14 November 2008, 1:22 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sat 31 March 2012, 3:31 pm

อยู่ในส่วน:

แก้ไขงานเขียน

“เป็นฝีมือเรเดียนหรือเปล่า” เชอร์เลตถามต่อพลางหย่อนก้นลงบนโซฟาขนสัตว์ตรงหน้าโต๊ะทำงานรองประมุข

ชายผมสองสีหยุดนิ่งไปสองสามวินาที ก่อนจะหยิบแว่นตาขึ้นมาสวม และลงมือเขียนงานบนแผ่นกระดาษใส

“เจ้านั่นหายไปเกือบจะเดือนแล้ว”

“พวกมันจะกลับมา” เชอร์เลตย้ำ “อีกไม่นาน พวกมันจะบุกมาทำลายสค้อก”

เมลวินเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มอย่างแปลกใจ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ

“จะบุกสค้อกเนี่ยอ่ะนะ คงยาก”

“ผมมาจากอนาคตนะ ถ้าเดาไม่ผิดช่วงนี้มีผู้คนหายตัวไปสินะ”

รองประมุขถอนหายใจเบาๆ แล้วตอบ

“ใช่ หายไปเยอะเลยแหละ”

“นั่นแหละ พวกนั้นกำลังจะสร้างกองทัพแวมไพร์ดำและจะเข้าโจมตีที่นี่ในอีกไม่ช้า” เชอร์เลตพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

คราวนี้เมลวินถึงกับยอมวางปากกา

“งั้นบอกฉันหน่อยว่าเราจะหยุดมันได้ยังไง”

เด็กหนุ่มดีใจขึ้นหน่อยที่ชายตรงหน้าให้ความสนใจ เขาจึงรีบบอกวิธีให้เมลวินฟัง

“บัตรเพชรครับ พ่อผมต้องไปเอาบัตรเพชรจากแอโรลล์ การ์ดรีดเดอร์ เพื่อดูดวิญญาณทั้งหมดของพวกมันไว้”

“ฉันไม่อยากจะเชื่อเธอจริงๆ ถ้าไม่เห็นว่าดาบแสงกับลูกข่างนี่เป็นของจริง” รองประมุขว่า ก่อนจะโยนลูกข่างทองคำคืนมาให้เชอร์เลต

“โอ๊ะ อย่าโยนแบบนี้สิครับ” เชอร์เลตบ่น ก่อนจะรีบคว้าลูกข่างอย่างหัวเสีย “อ่อ…แล้วมีอีกเรื่องหนึ่ง ก็อดโอเดียนพาเรสมาตินจะถูกวิญญาณของเรเดียนเข้าสิง”

“ไม่จริงมั้ง อย่างท่านก็อดเนี่ยนะจะโดนปิศาจเข้าสิง”

“แต่เขาใช้อิทธิฤทธิ์มหาศาลปิดทวารอารักษ์ไว้ พลังของตัวเองเลยอ่อนแอและโดนเรเดียนเข้าสิงได้ง่าย” น้ำเสียงกับสีหน้าของเชอร์เลตดูจริงจังเกินกว่าจะเป็นเรื่องที่กุขึ้นมาได้

“เอาอย่างงี้ เธอบอกว่ามาที่นี่เพราะต้องการอาวุธวิเศษใช่ไหม”

เชอร์เลตพยักหน้า                

“ใช่ครับ ธนูหมื่นศร กับ ไม้เท้าแห่งแสงของท่านฟอส”

“โอ้ ดูเธอพูดถึงอาวุธแต่ละอย่างสิ อาจารย์ฟอสคงจะเอามันให้เธอง่ายๆ หรอกนะ ส่วนธนูหมื่นศรไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเธอจะหามันได้ที่ไหน เพราะไม่เคยมีใครเคยหามันพบ” เมลวินพูดให้เชอร์เลตหนักใจ

“นั่นแหละ ที่ผมต้องย้อนเวลามา เพราะแค่สามวันที่เรเดียนเริ่มประกาศศึก เราก็รู้ว่าไม่มีทางหามันเจอได้แน่ อีกอย่างไม้เท้าแห่งแสงก็ถูกทำลายไปแล้ว”

“ฉันจะช่วยอะไรเธอได้ยังไงล่ะ เอิ่ม…เอางี้ ฉันจะหาเวลาพาฟอสมาคุยกับเธอนะ” รองประมุขเสนอ “ส่วนธนูหมื่นศร ฉันจะช่วยตามให้อย่างเต็มที่ก็แล้วกัน”

“ขอบคุณมากๆ ครับ เมลวิน” ผู้มาเยือนกล่าวด้วยรอยยิ้ม และก็มีอีกสิ่งที่เขาอาจจะทำมาก

 “คุณเมลวินครับ ผมไปหาพ่อได้ไหม”

แต่เมลวินกลับตบโต๊ะปังอย่างตกใจ จนเชอร์เลตสะดุ้งโหยง

“ไม่ได้!” เขารีบปรามลั่น “เธอเป็นคนจากอนาคต จะมาเรียกเรนอส พีค ในอดีตว่าพ่อได้ยังไงกัน”

“อ้าว ทำไมล่ะครับ” เชอร์เลตถามทันควัน

“ไม่ๆๆ เด็ดขาด เธอทำผิดกฏหมาย อีกอย่างเรื่องของกาลเวลาเธออย่าเข้ายุ่งเกินกว่านี้เลย ฉันไม่อยากให้เกิดปัญหา แล้วตอนนี้เรนอสก็มีเธอตอนอายุห้าควบอยู่ ฉันไม่อยากให้เขาคิดมาด” รองประมุขอธิบาย แม้ว่าเขาจะดูใจร้ายก็จริง แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

และเหมือนว่าเชอร์เลตก็ยังไม่ยอมแพ้

“แต่ผมแค่…”

“ไม่มีแต่ทั้งนั้นเชอร์เลต เธอต้องเคารพกฏของเวลา ไม่งั้นฉันจะไม่ช่วยอะไรเธอ” เมลวินยื่นคำขาด “ห้ามเรียก เรนอสว่าพ่อ เข้าใจไหม”

“ครับ” เชอร์เลตรับปากเสียงเศร้า

เมลวินถอนหายใจเบาๆ

“ทางที่ดี ฉันว่าเธออย่าเปิดเผยตัวว่ามาจากอนาคตดีกว่านะ”

“ครับ” เด็กหนุ่มรับปากเสียงอ่อน

“อืม…” เมลวินเริ่มพูดพลางครุ่นคิด “ฉันว่าเธอควรจะหาธนูหมื่นศรก่อน ลองไปหาข้อมูลที่หอสมุดแห่งสกายคิงดอมดูนะ เดิมทีแล้วธนูหมื่นศรเป็นอาวุธคู่กายของการ์ดิเบิร์ค แต่มันหายสาปสูญมาเป็นร้อยๆ ปีแล้ว ว่ากันว่ามันอาจถูกฝังอยู่ในสุสานสามผู้ยิ่งใหญ่”

“สุสานสามผู้ยิ่งใหญ่งั้นหรือ” เชอร์เลตทวนคำ

“ใช่ แล้วล่ะ สุสานของท่านฟานดิสซาเบต ท่านเนฟซีร่อน และท่านการ์ดิเบิร์ค” รองประมุขตอบ

“แต่ถ้ามันอยู่ในนั้นจริงๆ ผมจะขุดขึ้นมาได้ไหมละ” เชอร์เลตถาม

เมลวินทำหน้าเหวอ

“ไม่ได้ๆ” เขารีบปฏิเสธ “สุสานศักดิ์สิทธิ์แบบนั้นจะมาขุดพร่ำเพื่อไม่ได้”

“แต่เราจำเป็นต้องทำเพื่อความอยู่รอดของสกายคิงดอมนี่ครับ” เชอร์เลตท้วง

มือหนากุมขมับที่มีเส้นผมสีดำแซมขาวรวบตึงไปด้านหลัง

“ขุดมันก็ขุดได้อยู่ แต่ถ้าจะขุดจริงๆ ต้องยื่นเรื่องเข้าที่ประชุมแล้วให้ผู้นำทั้งเก้าลงความเห็นกันก่อนน่ะสิ แน่นอน หวังอะไรมากไม่ได้ ถ้าขุดหลุมศพจริงๆ แล้วไม่ได้อะไรขึ้นมามันก็แย่นะ แถวนั้นก็เป็นแหล่งท่องเที่ยวอยู่ด้วย จะปิดเพื่อทำอย่างที่เธอว่า ก็ต้องขาดรายได้ของแผ่นดินไปเยอะแน่ พวกผู้นำไม่มีทางยอมแน่”

ฟังดูแล้ว ยังไงเสียเชอร์เลตก็เหมือนไม่มีทางเลือก ทางเดียวคือเขาต้องมั่นใจก่อนว่าในหลุมศพของการ์ดิเบิร์คมีธนูหมื่นศรอยู่จริงๆ ว่าแล้วเขาจึงตัดสินใจว่า

“โอเค งั้นผมจะไปหาข้อมูลที่หอสมุดแห่งสกายคิงดอม…” เสียงของเชอร์เลตขาดหายไป และมีเสียงโครกครากดังออกมาจากท้องเขาแทน

เมลวินอมยิ้มน้อยๆ

“เฮ้อ…ฉันว่าห่วงเรื่องท้องของเธอก่อนเถอะ”

เชอร์เลตหน้าแดงเรื่อ พลางเอามือลูบท้อง ตั้งแต่มาก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยจริงๆ

“สั่งอาหารได้เลย บนโต๊ะมีภูติอาหารอยู่” เขาบอก

เชอร์เลตพยักหน้าเรียบๆ ก่อนจะเคาะโต๊ะสองสามครั้ง เป็นรองประมุขนี่ก็สะดวกสบายไม่เบา เจ้าภูตหูแหมตัวจิ๋วในชุดทักซิโดโผล่ขึ้นมาสั่งอาหาร ไม่นานขนมปัง กับ สเต๊กไก่ก็โผล่ขึ้นมา

“กินได้เลยไม่ต้องเกรงใจหรอก”

“ครับ” ก็คงงั้นอยู่แล้ว ถึงแม้เมลวินจะไม่รู้จักเขา แต่เชอร์เลตก็ไม่รู้สึกอึกอัดเลยซักนิดที่ต้องทานอาหารต่อหน้ารองประมุข อาจเป็นเพราะเขารู้สึกสนิทชิดเชื่อกับเมลวินแล้วล่ะมั้ง ไม่นานอาหารข้างหน้าก็หมดลง และจานอาหารก็หายวับไป

“ขอบคุณครับ” เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมวางช้อน ก่อนยกแก้วน้ำส้มขึ้นดื่ม

“ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้เอง” เมลวินปัดคำกล่าวพร้อมกับมุ่นอยู่กับงานตรงหน้า ส่วนปากก็พูดกับเด็กหนุ่มไปด้วย “คืนนี้เธอจะนอนที่นี่เลยก็ได้นะ”

“ครับ ผมคงไม่มีที่ไปแล้ว”

“เดี๋ยวฉันจะสั่งลูกน้องจัดการเรื่องที่นอนให้แล้วกัน คงจะเป็นห้องพักชั้นสองนั่นแหละ”

“ผมเกรงใจจัง”

“โอ้ ไม่ต้องเกรงใจหรอก เธอมาที่นี่ก็คงหวังหาที่พึ่ง จริงไหมละ”

เชอร์เลตพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“เธอจะออกไปเดินเล่นแถวนี้ก็ได้นะ”

“เป็นความคิดที่ดีครับ เดินย่อยอาหารสักหน่อย” เชอร์เลตลุกขึ้น ลูบท้องเบาๆ ก่อนจะค้อมหัวเคารพรองประมุข แล้วเดินเร็วๆ ออกจากห้องไป

เมลวิน เอลเซเลร์มองวัยรุ่นแปลกหน้าที่อ้างว่า ย้อนเวลากลับมาอย่างพินิจอีกเป็นรอบที่สิบ ก่อนจะกดปุ่มๆ หนึ่งบนโต๊ะ ไม่ถึงห้านาที ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำพร้อมกับผ้าคลุมสีน้ำเงินปลิวสไสวก็เดินรี่เข้ามา

“สวัสดีครับ เจ้านาย” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น

“ฟลุตตี้ เห็นเด็กหนุ่มที่เดินออกไปจากห้องเมื่อกี้หรือเปล่า” เมลวินถาม

“ออ ครับ เห็นครับ”

“ใช่” ผู้เป็นเจ้านายพยักหน้า พร้อมบรรจงปลายปากกาลงบนหน้ากระดาษใส “จับตาดูความเคลื่อนไหวของเขาทุกฝีก้าว”

“ได้ครับ” ฟลุตตี้รับคำสั่ง

 “รายงานฉันทุกครั้งที่เขาทำอะไร” รองประมุขกำชับ

“ครับ”

เมลวินพยักหน้าอย่างพอใจ พร้อมกับกล่าวให้กำลังใจแก่ลูกน้อง

“ดีมากฟลุตตี้”