ChErLeT เชอร์เลต คีป แห่ง อาณาจักรฟ้า // ภาค 4 วางแผงแล้วนะจ้ะ เข้ามาคลิกลิงค์แฟนเพจหน่อยนะครับ

เชอร์เลต คีป 4 วางแผงแล้วนะครับ รีบไปจับจองกันได้เลย ตอนจบแล้วครับ ^^

ผู้เขียน: B.P.Boy ชมแล้ว: 580,989 ครั้ง

post ครั้งแรก: Fri 14 November 2008, 1:22 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sat 31 March 2012, 3:31 pm

อยู่ในส่วน:

แก้ไขงานเขียน

“ตำแหน่งของพวกมันหายไปแล้ว” เจนนิเฟอร์บอก

“ตามไปได้ไหม” เชอร์เลตหันไปถามพีท

พีทยิ้มเจื่อนๆ

“นายจะให้ฉันขับรถชนสนามพลังป้องกันของสค้อกงั้นเหรอ” เขาเอ่ยแล้วนิ่งไปพักหนึ่งราวกับครุ่นคิด “เราเอารถไปจอดแล้วเดินเข้าไปในตัวอาคารดีกว่า”

พีทจอดรถซ้อนคันบนสุดประมาณชั้นห้าของแถวรถที่ซ้อนกันอยู่

“วันนี้รถเยอะจังแฮะ” เขาบ่น

“เข้าไปในสค้อกกัน” พีทเปิดประตูข้างคนขับและกระโดดออกจากรถที่ความสูงเทียบได้กับชั้นสองของตึก เชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์มองหน้ากันและอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ทว่าตัวของพีทกลับไม่ร่วงลงไปกระแทกพื้น เขาค่อยๆ ลอยลงสู่พื้นช้าๆ และนิ่มนวลราวกับพื้นที่นี้มีแรงโน้มถ่วงน้อย หลายๆ คนก็พากันกระโดดลงพื้นกันพลุกพล่าน

“เฮ้! ลงมาสิ” พีทตะโกนพลางโบกมือเรียก

เชอร์เลตหันไปสบตากับเจนนิเฟอร์อย่างหวาดหวั่น แต่เขาก็ช้าไม่ได้แล้ว เด็กหนุ่มหลับตา เปิดประตู และทิ้งร่างอยู่กลางอากาศ ใจของเชอร์เลตเต้นถี่รัว แขนของเขาแกว่งไปมาอย่างไม่เป็นท่า ในขณะที่ตัวของเขาดิ่งผ่านรถคันอื่นลงไปเรื่อยๆ ไม่นานร่างของเขาก็เริ่มเบาราวกับสำลีลอยอยู่กลางอากาศ และลอยลงพื้นอย่างนุ่มนวล แม้รู้ว่ามันจะไม่เกิดอันตราย แต่การดิ่งลงจากที่สูงหลายร้อยเมตรครั้งแรกก็ทำให้เชอร์เลตหน้าซีดตัวสั่นได้เหมือนกัน

“นายหน้าซีดนะ เป็นอะไรหรือเปล่า” พีทถามขึ้น

เชอร์เลตส่ายหน้า มันช่างขัดกับสีหน้าและแววตายิ่งนัก

เจนนิเฟอร์ตามลงมาติดๆ พร้อมกับเอามือหุบกระโปรงไว้

“โอ๊ย! รู้สึกเย็นๆ หวิวๆ ยังไงไม่รู้” เธอบอก

พีทหัวเราะ

ถนนไข่มุกคับคั่งไปด้วยผู้คนที่มุ่งหน้าสู่ประตูสามเหลี่ยมกลางตึก ส่วนใหญ่เป็นเด็กวัยรุ่นชายหญิงกับครอบครัวเดินมาเป็นกลุ่มๆ

“โอ้! วันนี้สค้อกจัดการแข่งขันนี่นา” พีทพูดเหมือนนึกอะไรออก “มิน่าล่ะ วันนี้รถถึงเยอะเป็นพิเศษ”

เหมือนเชอร์เลตจะเคยได้ยินชื่อสถานที่นี้มาก่อน ใช่แล้ว จากรายการแถลงข่าวของเมลวินบนเครื่องบินนั่นเอง

“ขอบใจที่มาส่งนะ พีท ไปกันเถอะ เจนนิเฟอร์” เชอร์เลตกล่าวพลางก้าวไปบนถนนไข่มุกพร้อมกับคนอื่นๆ มหัศจรรย์อีกแล้ว...ถนนกำลังเลื่อนเข้าสู่สค้อกได้เอง ในขณะเดียวกันก็มีถนนเลื่อนมาจากทิศตรงข้ามด้วย

เจนนิเฟอร์วิ่งตามเชอร์เลตมาอย่างรีบเร่ง โดยมีพีทวิ่งตามหลังเธอมาติดๆ

“อ้าว! พีท นายตามพวกเรามาทำไม” เชอร์เลตถามโดยไม่ลดฝีเท้าลง

“ฉันจะไปกับนายก่อน เผื่อช่วยอะไรได้บ้าง” พีทบอก

“จะดีหรือ พีท” เจนนิเฟอร์ถาม

เขายิ้มระรื่นพลางเอ่ย

“ดีสิ”

หมู่พลทหารในชุดสีขาวกระพือปีกบินผ่านหัวของเชอร์เลต ถ้าจำไม่ผิด พวกนั้นคือมนุษย์เปล่งแสงที่เชอร์เลตเห็นอยู่ทุกคืน ที่แท้พวกเขาก็เป็นคนของสกายคิงดอมนี่เอง เชอร์เลตแทบจะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลยจริงๆ เหมือนเขากำลังฝันไป

ผู้คนต่างทยอยเข้าประตูกระจกใสรูปสามเหลี่ยม พวกเขาทะลุผ่านประตูกระจกนั้นราวกับมันเป็นอากาศ แต่เชอร์เลตไม่มีเวลาที่จะมาคิดนู่นคิดนี่ คนอื่นเดินผ่านได้ เขาก็ต้องผ่านได้เช่นกัน

เชอร์เลตเดินทะลุประตูกระจกเข้ามาก่อนเพื่อน เขาโผล่เข้ามาในห้องโถงอันโอ่อ่า อันดับแรกที่ได้สัมผัสคือเสียงเซ็งแซ่ของเหล่าเด็กๆ และผู้ปกครอง

ภายในห้องประดับประดาด้วยเครื่องเรือนแปลกๆ หลายประเภท ซึ่งล้วนมีอัญมณีเป็นส่วนประกอบแทบทั้งหมด มีต้นไม้ประดับอยู่ประปราย เช่นต้นคริสต์มาสสองต้นที่โค้งลงคำนับเวลามีคนเดินผ่าน

ชายคนหนึ่งโผล่มาจากประตูกระจกแล้วชนเข้ากับหลังของเชอร์เลต

“นี่เธอ มายืนขวางประตูทำไม”

“ขะ...ขะ...ขะ...ขอโทษครับ” เชอร์เลตกล่าว

เจนนิเฟอร์กับพีทโผล่ตามมาติดๆ

“นี่มันที่ไหนกันเนี่ย” เจนนิเฟอร์อุทานออกมาแบบไม่รู้ตัว

บนเพดานมีพนักงานเสิร์ฟชายหญิงบินว่อนอยู่มากมาย พนักงานหญิงคนหนึ่งโฉบลงมาตัดหน้าพวกเขาพร้อมกับถาดเครื่องดื่มในมือ

“รับเครื่องดื่มไหมคะ” เธอถาม

“อ๋อ! ไม่ดีกว่าครับ” เชอร์เลตตอบเรียบๆ พลางกวาดตามองหาเเจ้าายร้าย

เธอหันมาถามเจนนิเฟอร์กับพีทบ้าง ทั้งสองโบกมือปฏิเสธ เธอจึงบินกลับขึ้นไปบนเพดานที่สูงและกว้างยิ่งกว่าโบสถ์หลายเท่า แถมยังสลักเป็นรูปดวงดาวและจักรราศี ยิ่งกว่านั้นยังหมุนเป็นวงกลมและเปลี่ยนเป็นรูปเหมือนอื่นๆ ได้อีกด้วย

“ยังไม่เจอเลย” เจนนิเฟอร์เปรยขึ้น

แล้วเสียงเสียงหนึ่งก็ดังกังวานขึ้น

“ขออภัยที่ให้รอนะคะ ผู้ใดที่จะเข้าร่วมการแข่งขันชิงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายอารักษ์ ขอให้พกบัตรประจำตัว แล้วเดินเข้าประตูด้านทิศเหนือได้เลยค่ะ”

แม้ว่าห้องจะกว้าง แต่ก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่กำลังจะเข้าร่วมการแข่งขัน พวกเขาเริ่มเดินเบียดกันเป็นขบวน จนเชอร์เลต เจนนิเฟอร์ และพีทถูกผลักให้เดินไปทางเดียวกับผู้คนเหล่านั้น

“อะไรกันเนี่ย!” เชอร์เลตสบถ

ไหล่ของเชอร์เลตถูกชนหลายครั้ง เขาถึงกับหัวเสียและบ่นอะไรออกมาต่างๆ นานา แต่ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครสนใจ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังประสานกับเสียงเร่งเร้าของผู้ปกครองที่ต่างแย่งกันพาลูกๆ ของตนเข้าสู่ประตูกระจกทางทิศเหนือ เพียงไม่นานห้องโถงก็โล่งขึ้นมาทันตา

“รีบวิ่งไปสิยะ” เสียงสั่งของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น

“โธ่! ป้า หนูรู้แล้วน่า” เด็กสาวผมทองถักเปียคนหนึ่งตอบด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ

“เธอต้องแข่ง ไม่งั้นไดแอนต้องตายแน่ๆ” อีกฝ่ายขู่ “เอาละ ฉันไม่มีเวลามากนัก โชคดีนะ”

ว่าแล้วผู้หญิงวัยกลางคนในชุดสีเขียวมะนาวก็เดินสะบัดก้นจากไป ทิ้งให้เด็กสาวคนนั้นยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าเพียงลำพัง เธอหันมามองเชอร์เลตกับเพื่อนอย่างเอียงอาย ก่อนจะรีบก้าวเข้าประตูกระจกไป

ตอนนี้ทั้งห้องเหลือเพียงพวกพนักงานหนุ่มสาวที่บินเก็บแก้วและอาหารว่างที่ผู้คนกินทิ้งไว้เกลื่อนกลาดม้านั่งกันให้วุ่น พนักงานสาวคนเดิมบินลงมาตัดหน้าเชอร์เลตอีกครั้ง

“พวกเธอก็รีบไปสิจ๊ะ เดี๋ยวประตูก็ปิดหรอก” เธอบอก

ตอนนี้เชอร์เลตเริ่มสับสนแล้ว เขาจะเอาอย่างไรต่อดี เขาควรจะตามคนเหล่านั้นไป หรือว่าจะหาทางอื่น

“พวกเราไม่ได้มาแข่งขันครับ” พีทบอก

“เรามาตามหาคนน่ะค่ะ” เจนนิเฟอร์บอก “ไม่ทราบว่าคุณเห็นผู้ชายสามคนที่ใส่ชุดสีดำมาแถวนี้บ้างหรือเปล่าคะ”

หญิงสาวทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะตอบอย่างไม่แน่ใจ

“ไม่เห็นนะ” เธอตอบแล้วก็หันไปถามเพื่อนๆ แต่ทุกคนต่างก็ส่ายหน้าและโบกมือ

พีททำหน้าครุ่นคิด

“อืม...เราลองไปดูชั้นอื่นกันเถอะ ลิฟต์อยู่ตรงนั้น” พีทบอกพลางชี้ไปที่มุมห้อง

เจนนิเฟอร์ทำหน้านิ่ว

“ตึกนี้มีกี่ชั้นกันล่ะเนี่ย แล้วอีกอย่าง ตอนนี้เราก็ยังไม่รู้ด้วยว่าพวกมันอยู่ที่ไหน”

“ตึกนี้มีทั้งหมดสิบชั้นจ้ะ” พนักงานสาวบอก “แต่ละชั้นจะแบ่งเป็นแผนกต่างๆ”

เจนนิเฟอร์หลับตาลงและเพ่งสมาธิ ผ่านไปเกือบสิบวินาที เธอก็ลืมตาขึ้น

“มีคนอยู่ที่ชั้นสองเต็มไปหมด และห้องอื่นๆ อีกประปราย” เธอบอก “แต่ว่ามีอยู่ชั้นหนึ่งที่พลังของฉันไม่สามารถเล็ดลอดเข้าไปได้”

“หรือว่าพวกมันจะอยู่ที่ชั้นนั้น” เชอร์เลตพูดอย่างร้อนรน

“ก็คงจะเป็นแบบนั้น” เจนนิเฟอร์ตอบ “ตอนที่พวกมันหายเข้าไปในอาคาร ฉันรู้สึกว่าพวกมันหายเข้าไปแถวชั้นบนนั่นแหละ”

“พวกเธอจะไปชั้นไหนกันน่ะ สำหรับชั้นเก้ากับชั้นสิบ...ถ้าไม่ได้รับอนุญาตก็ไม่สามารถขึ้นไปได้” พนักงานสาวปราม “เพราะที่นั่นเป็นเขตหวงห้ามของท่านรองประมุขเมลวินกับท่านประมุขก็อด”

เชอร์เลตกับเพื่อนๆ ทำหน้าผิดหวังทันที

“งั้นฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะ” ว่าแล้วเธอก็บินไปเก็บกวาดต่อ

ทั้งสามกล่าวขอบคุณเธอ

“ช่างมัน! ถึงไม่ให้เข้า ฉันก็จะเข้า” เชอร์เลตยืนยัน

แต่วินาทีนั้นเอง ร่างของพวกพนักงานเสิร์ฟก็หยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย” เชอร์เลตร้องลั่น

เขาหันไปมองรอบกายด้วยความตกใจและระแวดระวัง พนักงานทุกคนหยุดนิ่งราวกับถูกสาป มีเพียงเขา พีท และเจนนิเฟอร์ที่ยังขยับตัวได้อยู่

 “แย่แล้ว เวลากำลังหยุดนิ่ง” พีทบอกพลางหันไปมองรอบตัวอย่างตื่นกลัว “ระวังตัวด้วยนะ”

แต่ทันทีที่เชอร์เลตจะเอ่ยปากพูด เขาก็รู้สึกแน่นหน้าอก รู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แทรกซึมสู่ผิวกาย เจนนิเฟอร์กับพีทจับแขนเขาไว้แน่น ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเขากำลังจะเปลี่ยนไป ภาพข้างหน้าเริ่มเลือนราง เท้าทั้งคู่กำลังลอยขึ้นเหนือพื้นราวกับจะลอยขึ้นสู่ห้วงอวกาศ และไม่นานทุกอย่างรอบกายของเชอร์เลตก็มืดสนิท