ChErLeT เชอร์เลต คีป แห่ง อาณาจักรฟ้า // ภาค 4 วางแผงแล้วนะจ้ะ เข้ามาคลิกลิงค์แฟนเพจหน่อยนะครับ

เชอร์เลต คีป 4 วางแผงแล้วนะครับ รีบไปจับจองกันได้เลย ตอนจบแล้วครับ ^^

ผู้เขียน: B.P.Boy ชมแล้ว: 580,991 ครั้ง

post ครั้งแรก: Fri 14 November 2008, 1:22 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sat 31 March 2012, 3:31 pm

อยู่ในส่วน:

แก้ไขงานเขียน

แสงสีขาวจ้าเกินไปจนเชอร์เลตต้องหลับตาปี๋ แต่ไม่นานแสงนั้นก็อ่อนลง เชอร์เลตกะพริบตาอยู่หลายครั้ง ก่อนจะลืมตาขึ้นได้ เสียงเซ็งแซ่ของผู้คนกลับมาอึกทึกอีกรอบ ต้นเสียงก็มาจากกลุ่มคนเดิมอย่างๆ พวกเด็กวัยรุ่นกับผู้ปกครองนั่นเอง เชอร์เลตกับเพื่อนถูกส่งมาที่ห้องโถงนี้อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

“นะ...นะ...นะ...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” พีทพูดเสียงสั่น “ทำไมเราถูกส่งมาที่นี่ล่ะ เชอร์เลต เจนนิเฟอร์”

เชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์ส่ายหัวพร้อมกัน

“ฉันก็ไม่รู้” เจนนิเฟอร์ปฏิเสธ “หรือว่าจะเป็นฝีมือของพวกมัน”

“พวกมันต้องการให้ฉันมาที่นี่แน่ๆ” เชอร์เลตบอกพลางมองไปรอบๆ คนที่อยู่ที่นี่ล้วนแต่เป็นผู้เข้าร่วมแข่งขัน ไม่ผิดแน่ เขาจำหน้าเด็กสาวผมทองที่เข้าประตูไปเป็นคนสุดท้ายได้ เชอร์เลตกลับมาเครียดอีกรอบ “แล้วลูกแก้วล่ะ ป่านนี้พวกมันเอาลูกแก้วไปถึงไหนแล้ว”

“เหมือนมันต้องการให้นายเข้าร่วมการแข่งขันนะ” เจนนิเฟอร์ตอบ เธอยกแขนขึ้นกอดอกและขมวดคิ้วอย่างใคร่ครวญ “แล้วอีกอย่าง ลูกแก้วคงจะถูกส่งให้ใครสักคนที่อยู่ที่นี่ พวกมันคงจะไม่ทำอะไรลูกแก้วแน่ ที่มันส่งนายมารวมอยู่กับผู้เข้าแข่งขันนี่ก็อาจจะต้องการใช้ลูกแก้วเป็นตัวประกัน”

“หือ…แล้วค่าไถ่ล่ะ” เชอร์เลตถามเสียงสูง ในขณะที่พีททำหน้าเบ้อย่างไม่เข้าใจบทสนทนานี้

“ชัยชนะไง” เธอตอบเสียงหนักแน่น

“เพื่ออะไร” เชอร์เลตถามทันควัน “ทำไมต้องใช้ลูกแก้วเป็นตัวประกันด้วย”

“ฉันไม่รู้ว่ามันต้องการอะไรจากนาย” เจนนิเฟอร์ตอบ “แต่สิ่งที่ใช้เป็นตัวประกันก็มีค่าพอจะให้นายตามมาถึงที่นี่ไม่ใช่หรือ”

“นี่ฉันไม่มีทางเลือกใช่ไหม” เชอร์เลตตัดพ้อ

เจนนิเฟอร์พยักหน้าเบาๆ

“ใช่” เธอตอบ “ณ ตอนนี้นายไม่มีทางเลือก เชอร์เลต”

“นี่พวกเธอกำลังพูดเรื่องอะไรกันน่ะ” พีทถามขึ้นหลังจากทนฟังเรื่องที่ไม่เข้าใจไม่ไหว “มีอะไรก็ปรึกษาฉันได้นะ”

เชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์เงียบกริบจากความผิดหวัง พีทยิ่งเพิ่มแววตาสงสัยหนักกว่าเดิม

พึ่บ!

ทันใดนั้น แสงไฟในห้องก็หรี่ลงจนสลัว แสงไฟสีเหลืองอ่อนสาดสว่างขึ้นทั่วห้อง ขับเวทีสีทองเบื้องหน้าให้อร่ามเจิดจ้า เสียงเจี๊ยวจ๊าวราวกับแมลงกลางคืนก็เงียบลง และเงียบกริบในที่สุด ในขณะที่ทุกคนกำลังตกอยู่ในภวังค์ฉงน เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นก็ดังขึ้น สปอตไลต์ยิงไปยังต้นเสียง ชายหนุ่มร่างสูงกำยำเดินขึ้นเวที ผมสีน้ำตาลอ่อนของเขาถูกซอยสั้นและจัดทรงให้ตั้งไปข้างหลัง ตัดกับชุดหนังสีขาวและเครื่องประดับยศที่เสริมให้เขาดูมีราศีจับราวกับเจ้าชายหงส์ เนกไทสีเงินเส้นหนาโดดเด่นแซมด้วยขนนกสีขาวสะอาด และผ้าคลุมสีเทาที่สะบัดแรงๆ ตามจังหวะก้าวที่หนักแน่น และเขาก็หยุดยืนอยู่ตรงซ้ายสุดของเวที

ไม่นานเกินรอ เสียงรองเท้าส้นเข็มกระทบพื้นไม้ก็ดังก็อกแก็กตามมา เจ้าของจังหวะอันแช่มช้อยคือหญิงสาวผู้งดงามทั้งดวงหน้าและเรือนร่างสูงระหง เรือนผมของเธอเป็นสีเงินยาวสลวยและทอประกายเมื่อต้องแสงไฟ เธอตวัดดวงตาสีน้ำเงินล้ำลึกราวกับน้ำทะเลไปยังผู้คนด้านล่างเวทีเพียงปราดเดียว บุรุษเพศก็พร้อมใจกันร้องครางจนความหลงใหลคละคลุ้งไปทั่ว เช่นเดียวกับกลิ่นหอมของเธอ เชอร์เลตก็รู้สึกเช่นนั้น หญิงสาวคนนี้งดงามเสียจนเขาไม่อยากจะกะพริบตา ร่างอันอรชรในชุดสีฟ้ากรอมเท้าผ่าข้างนั้นหยุดยืนอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มคนแรก

ก่อนที่ผู้ชายหลายๆ คนจะเคลิ้มไปกับความงามของเจ้าหล่อนจนหยุดไม่ได้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายมาดเท่ในท่าล้วงกระเป๋าก็ดังขึ้น ร่างสูงโปร่งกับใบหน้าผุดผ่องของเขาเข้ากับผมสีเหลืองที่ถูกจัดทรงให้ตั้งตรง หน้าม้าที่สไลด์ปิดตาข้างหนึ่งดูมีเสน่ห์รับกับริมฝีปากเรียวบางที่คลี่ยิ้มเล็กน้อย คราวนี้เสียงกรี๊ดของบรรดาเด็กผู้หญิงรวมทั้งหญิงมีอายุบางคนก็ดังขึ้นบ้าง เรตติ้งของชายหนุ่มพุ่งกระฉุดราวกับปรอท เมื่อเขาโปรยสายตาหวานฉ่ำไปทั่วห้อง เขาโบกมือให้แฟนคลับ ก่อนจะหยุดยืนอยู่ริมเวทีฝั่งขวา

คนที่สี่เป็นผู้หญิงที่แต่งตัวแปลกจากคนอื่นๆ เธอมาในชุดกระโปรงสีเทาที่ประดับด้วยปุยขนสัตว์อยู่ประปราย ยิ่งกว่านั้นฮู้ดขนสัตว์ของชาวเอสกิโมก็ยังคลุมต่ำจนเลยปลายจมูก ทำให้มองใบหน้าของเธอได้ไม่เกินสามสิบเปอร์เซนต์จากทั้งหัว เชอร์เลตเดาไม่ได้เลยว่า เธอสามารถเดินไปไหนมาไหนในสภาพหมวกปิดตาอย่างนี้ได้อย่างไร ร่างบอบบางนั้นหยุดอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มผู้ฮอตฮิตของสาวๆ อย่างเก้ๆ กังๆ เชอร์เลตสังเกตเห็นผมสีขาวโพลนสองกระจุกก็โผล่ออกมาจากขอบหมวกทั้งสองข้าง เหมือนจะให้รู้ว่าผมของเธอขาวไปทั้งหัว

เสียงฝีเท้าหนักแน่นและกังวานเหมือนจะคอยย้ำเตือนสติดังขึ้น เจ้าของเสียงฝีเท้าเป็นชายใบหน้าอิ่มเอิบม เรือนผมสีดำยาวสลวยของเขาถูกแซมด้วยผมสีขาวหยักศก ชุดสีน้ำเงินเข้มโดดเด่นด้วยเครื่องประดับยศมากมาย และผ้าคลุมสีแดงก็กระเพื่อมขึ้นลงราวกับแผ่คลื่นอำนาจให้ผู้คนได้รับรู้ เขาคือ เมลวิน เอลเซเลอร์ รองประมุขแห่งสกายคิงดอม เชอร์เลตจำเขาได้จากรายการแถลงข่าวในโทรทัศน์เมื่อตอนอยู่บนเครื่องบินนั่นเอง

แล้วจู่ๆ เชอร์เลตก็รู้สึกเจ็บจี๊ดในท้องราวกับลำไส้ถูกบิดเป็นเกลียว พลังบางอย่างในตัวของเมลวินกำลังพยายามจะแทรกซึมเข้ามาในตัวของเขา แต่วินาทีนั้นเอง คลื่นพลังอีกสายหนึ่งก็แทรกขึ้นมา ทั้งรุนแรงและทรงอำนาจยิ่งกว่า อาการของเชอร์เลตก็หายไปในพริบตา

เมื่อร่างอันสูงสง่าของชายวัยราวสามสิบต้นๆ ก้าวขึ้นมาบนเวที เขาดูหล่อเหลาด้วยใบหน้าเรียวยาวได้รูป ทรงผมสั้นแสกกลางดูภูมิฐานยิ่งกว่าเมลวิน ดวงตาสีน้ำข้าวบ่งบอกความแข็งแกร่งราวกับมันสามารถสยบได้ทุกสิ่ง ตัวของเขาอร่ามด้วยชุดสีทองแพรวพราว เครื่องประดับยศมีมากกว่าเมลวินเป็นเท่าตัว และผ้าคลุมไหมทองผืนหนาก็โบกพลิ้วได้ราวกับบางเบา ชายคนนี้สูงส่งจนสายตาทุกคู่จ้องไปที่เขาเป็นจุดเดียว

ชายชุดสีทองผู้เป็นประหนึ่งเจ้าแห่งปวงเทพก้าวขึ้นโพเดียมอย่างมาดมั่น ถ้าจำไม่ผิดมันคงจะเป็นตัวเดียวกับที่เมลวินใช้ตอนให้สัมภาษณ์ออกโทรทัศน์ ผู้คนในห้องต่างค้อมกาย เว้นแต่เชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์ที่อาจจะทำช้ากว่าสักหน่อย ชายหนุ่มชุดสีทองยิ้มกว้างแล้วค้อมหัวตอบ

“สวัสดีครับทุกท่าน กระผม ก็อด โอเดียน พาเรสมาติน ในตำแหน่งประมุขแห่งสกายคิงดอม” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แล้วเสียงปรบมือก็ค่อยๆ ดังขึ้น “ผมอยากขอบคุณผู้ปกครองและเด็กๆ ทุกท่านที่สนใจเข้าร่วมแข่งขันชิงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายอารักษ์กันมากมายขนาดนี้ หลายๆ ท่านคงจะได้ทราบข่าวความวุ่นวายที่เกิดขึ้นที่โลกชั้นล่างกันแล้วนะครับ ด้วยสาเหตุนี้เอง ผมจึงจัดการแข่งขันนี้ขึ้นเพื่อหาผู้นำทหารแสงคนใหม่ และงานนี้อาจจะอันตรายมาก…”

ทุกคนในห้องต่างมองหน้ากันและส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกใจ หนึ่งในกลุ่มชายที่ยืนอยู่ในความมืดกระแอมขึ้น

 “เอาละ อย่าตกใจกันครับ ผมรับรองว่าพวกเราชาวสกายคิงดอมและชาวชั้นล่างจะปลอดภัย ตราบใดที่ผมยังดำรงตำแหน่งนี้อยู่” เขาเอ่ยพลางยิ้ม เชอร์เลตแอบเห็นเมลวินทำหน้าไม่พอใจ

“จากการที่ท่านส่งทหารแสงออกไปตรวจตราทุกคืนนั้น ท่านพอจะรู้สาเหตุของความวุ่นวาย หรือผู้บงการไหมคะ” หญิงคนหนึ่งถามขึ้น

ก็อดอมยิ้มเล็กน้อย และมองไปที่ต้นเสียงด้วยดวงตาเป็นประกาย

“ไม่ทราบว่าสำนักข่าวไหนอยู่เบื้องหลังคุณครับคุณเหยี่ยวสาว” เขาถามอย่างรู้ทัน

เธอดูสะดุ้งสุดขีดและปิดปากเงียบ

“เอาละ ถึงเวลาที่ผู้ปกครองจอมปลอมและผู้ปกครองตัวจริงกับเด็กๆ จะต้องลากันแล้ว รวมทั้ง…” ก็อดกล่าวอย่างสุภาพ ดวงตาของเขาทอประกาย และหรี่ลงพร้อมกับดีดนิ้วดังเป๊าะ ฉับพลันก็เกิดแสงสีทองสาดสว่างวาบไปทั่วห้อง บรรดาผู้ใหญ่ต่างหายวับไปกับตา

เด็กหนุ่มสาวที่เหลือต่างส่งเสียงร้องเรียกหาพวกผู้ปกครองของตัวเอง ก็อดปรบมือดังๆ หนึ่งครั้ง และทุกคนก็รีบหุบปาก

“ไม่ต้องห่วงหรอกเด็กๆ ตอนนี้ผู้ปกครองของพวกเธอถูกส่งไปยังประตูทางออกแล้ว เด็กๆ ที่อยู่ในห้องคงจะมีประมาณสามร้อยกว่าคนได้”

“สามร้อยห้าสิบสามคน” เจนนิเฟอร์เสริม

“จากนี้ไปพวกเธอทุกคนคือผู้เข้าร่วมแข่งขันการชิงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายอารักษ์แล้ว อย่างที่รู้กัน ตำแหน่งนี้ใช่ว่าจะได้มาง่ายๆ พวกเธอต้องมีความกล้า ความฉลาด และไหวพริบ เพื่อผ่านการทดสอบของจตุรเทพทั้งสี่ และของฉัน” ก็อดทำเสียงหนักแน่นฟังดูน่ากลัว

เชอร์เลตได้ยินเด็กผู้หญิงคนหนึ่งซุบซิบกับกลุ่มเพื่อนของเธอ

“ถ้าฉันยังไม่ได้ลายเซ็นของ เดวิด ทันเดอร์ ฉันจะไม่มีทางยอมแพ้แน่ๆ”

ก็คงจะไม่พ้นชายร่างสูงคนนั้น

“เรามาทำความรู้จักกับจตุรเทพกันก่อนนะเด็กๆ อย่างที่รู้กันดี หน้าที่หลักของพวกเขาก็คือ ดูแลสภาพอากาศและฤดูของโลกชั้นล่าง…”

เชอร์เลตถึงกับอึ้ง เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าคนพวกนี้จะเป็นผู้ควบคุมสภาพอากาศบนโลกมนุษย์ พวกเขาคือเทวดาอย่างนั้นหรือ เขาหลุดมาอยู่ในสวรรค์อย่างนั้นหรือ ก็คงจะอย่างนั้น เขานึกว่าสวรรค์จะมีแต่วิมาน เทวดา นางฟ้า และก้อนเมฆเสียอีก

“คนแรกทางซ้ายมือของพวกเธอ หัวหน้าฝ่ายเมฆา เรน่อน คลาวด์”

เสียงปรบมือดังขึ้น พร้อมกับแสงสีทองที่พุ่งขึ้นจากหัวของชายหนุ่มชุดขาว มันแตกออกเป็นประกายไฟราวกับพุขนาดหย่อม ก่อนจะกลายเป็นชื่อของหัวหน้าฝ่ายเมฆา และยังคงลอยอยู่เช่นนั้น ไม่ต่างอะไรกับเอาป้ายชื่อไฟกะพริบไร้เสามาปักไว้บนหัว เรน่อน คลาวด์ ก้าวขาข้างหนึ่งมาข้างหน้าแล้วค้อมหัวเล็กน้อย ในขณะที่ไฟกะพริบยังคงลอยเด่นอยู่

“ส่วนสุภาพสตรีคนถัดมา หญิงสาวผู้สง่างาม หัวหน้าฝ่ายหยาดฝน เอริส เรน”

ประกายไฟพุ่งขึ้นและแตกเป็นชื่ออยู่เหนือหัวของเธอ ร่างสูงสง่าค่อยๆ ค้อมกายลงช้าๆ เธอสวยเหลือเกิน เชอร์เลตรู้สึกตีบตันจนแทบจะพูดไม่ออก เอริส เรน กวาดเสียงปรบมือจากเด็กหนุ่มไปมากทีเดียว

“ส่วนทางด้านขวามือของพวกเธอ เดวิ…”

เสียงกรี๊ดกร๊าดของบรรดาเด็กสาวดังตัดหน้าก่อนที่ก็อดจะแนะนำชื่อจบเสียอีก เชอร์เลตไม่รู้ว่าแฟนคลับแต่ละคนของเดวิดติดเครื่องขยายเสียงไว้ในลำคอกันหรืออย่างไร เสียงจึงดังแสบแก้วหูได้ขนาดนี้ หูของเขาจะแตกอยู่แล้ว

“เอาละ พอได้แล้ว” ก็อปรามเสียงดังอันทรงอำนาจ และทุกคนก็เงียบลงอย่างว่าง่าย “ชายหนุ่มผู้ทรงเสน่ห์ เดวิด ทันเดอร์ หัวหน้าฝ่ายสายฟ้า”

เสียงปรบมือดังกระหึ่ม ดังยิ่งกว่าจตุรเทพคนอื่นๆ และอาจจะดังที่สุด โดยเฉพาะเด็กสาวคนที่พล่ามถึงเรื่องลายเซ็นของเดวิด เธอปรบมือสุดฤทธิ์สุดเดชเหมือนไม่ห่วงว่าไหล่จะหลุด เสียงกรี๊ดกลับมาอีกครั้งเมื่อรอยยิ้มโชว์ฟันเสน่ห์ขาวสะอาดของเดวิดปรากฏขึ้นบนใบหล่อเหลาของเขา

เสียงรำคาญใจเชอร์เลตกินเวลาไปอีกนานพอควรกว่าจะสงบลง

“ช่างโด่งดังอะไรปานนี้” ก็อดชม “เอาละ คนสุดท้ายที่พวกเธอต้องรู้จัก สุภาพสตรีผู้ดูแลเรื่องของหิมะ หัวหน้าฝ่ายเกล็ดน้ำแข็ง เชอร์รี่ สโนว์”

เสียงปรบมือเบาบางยิ่งกว่าดูละครเวทีที่ห่วยแตกเสียอีก เชอร์รี่ สโนว์ ค้อมกายอย่างเคอะเขินราวกับวางตัวไม่ถูกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้คนมากมาย

“สงสัยหน้าตาของเธอคงอัปลักษณ์น่าดู ถึงต้องเอาหมวกปิดหน้าปิดตาซะขนาดนั้น” เด็กสาวกลุ่มเดิมเริ่มซุบซิบนินทา เชอร์รี่ สโนว์ และหัวเราะกันคิกคัก

“และอีกคนที่ฉันจะแนะนำก็คือหมอจัสติน เธอมาไม่ได้ เพราะติดธุระอยู่ ใครเจ็บป่วยก็สามารถไปหาเธอได้ที่ชั้นสอง แต่ฉันยืนยันได้ว่าเชื้อโรคตัวเดียวก็ไม่สามารถเล็ดลอดผ่านสนามพลังของสค้อกเข้ามาได้”

“แต่รถทั้งคันสามารถผ่านเข้ามาได้” พีทประชดเบาๆ

“เมื่อใดที่พวกเธอหิว ก็สามารถหาซื้ออะไรทานได้ที่ชั้นหนึ่ง มีร้านอาหารและร้านขายของอุปโภคบริโภคมากมาย” ประมุขก็อดบอก ก่อนจะถามเสียงหนัก “อืม...คงไม่มีใครลืมเอาบัตรประจำตัวมานะ”

เจนนิเฟอร์สะดุ้งเพราะเธอไม่มีบัตรประจำตัว

“และคนสำคัญที่ต้องรู้จักคือท่านผู้นี้ รองประมุขแห่งสกายคิงดอม เมลวิน เอลเซเลอร์”

ก็อดประกาศพร้อมกับผายมือไปทางเมลวินที่ยืนทำหน้าเคร่งขรึม เขาไม่ค้อมหัวสักนิด หรือเขาอาจจะเย่อหยิ่งเกินกว่าจะทำความเคารพคนที่ศักดิ์น้อยกว่าก็ได้ เสียงปรบมือจึงดังเปาะแปะพอๆ กับ เชอร์รี่ สโนว์

“ในการแข่งขันนี้เราได้รับเกียรติจาก ท่านเมลวิน เอลเซเลอร์ มาเป็นผู้ดูแลสอดส่องผู้เข้าแข่งขัน พร้อมกับลูกน้องทั้งสามคนของเขา เอาละ มีใครมีอะไรสงสัยไหม”

เชอร์เลตเพ่งสายตาไปที่ข้างเวที ในแสงสลัวนั้นเขาเห็นชายชุดดำสามคนยืนอยู่ เจนนิเฟอร์รีบผงกหัวเพื่อยืนยันว่าใช่ ถ้าเจ้าสามคนนั้นเป็นลูกน้องของเมลวินจริงๆ ตัวการใหญ่ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ต้องเป็น เมลวิน เอลเซเลอร์ อย่างแน่นอน

“งั้นก็แสดงว่าคนที่ล่อฉันมาที่นี่ก็คือเขาสินะ” เชอร์เลตหันไปถามเจนนิเฟอร์

“ก็คงจะเป็นอย่างนั้น” เจนนิเฟอร์ตอบ

“เด็กๆ ทุกคน พวกเธอคงสงสัยว่า ทำไมฉันถึงเสียมารยาทส่งผู้ปกครองของพวกเธอกลับไปก่อน เหตุผลข้อแรกคือเพื่อป้องกันสื่อที่พยายามแทรกแซงเข้ามา อีกข้อก็คือ ฉันอยากจะให้พวกเธอได้ตัดสินใจอีกครั้งโดยไม่มีผู้ปกครองช่วยตัดสินใจด้วย ฉันขอย้ำนะว่า จากนี้ไปพวกเธอจะต้องผ่านด่านทดสอบที่แสนลำบาก และที่สำคัญ ตลอดการแข่งขัน ถ้าไม่ได้รับอนุญาต พวกเธอจะออกไปจากสค้อกไม่ได้ ใครที่คิดว่าทางนี้ไม่ใช่ทางของตัวเองก็ขอให้ยกมือขึ้น ฉันจะได้ส่งพวกเธอกลับบ้าน”

บรรดาเด็กๆ เริ่มหันหน้าปรึกษากัน และนี่ก็เป็นโอกาสดีที่เจนนิเฟอร์กับพีทจะถอนตัวออกจากเรื่องของเชอร์เลตได้แล้ว เขาจะปล่อยให้เพื่อนทั้งสองคนมาเสี่ยงกับเขาไม่ได้ เชอร์เลตจึงเอ่ยขึ้นทันที

“พีท เจนนิเฟอร์ ฉันว่าตอนนี้เป็นโอกาสของพวกเธอแล้วนะ รีบยกมือสิ”

เจนนิเฟอร์ทำหน้านิ่ว แล้วกระซิบตอบเบาๆ

“ฉันยังไม่ได้ช่วยนายชิงลูกแก้วกลับมาเลยนะ”

พีททำหน้างง

“พูดเรื่องลูกแก้วกันอีกแล้ว”

“ไม่รู้จะบอกยังไง พีท ฉันว่าตอนนี้นายรีบยกมือเถอะ ตอนนี้เป็นโอกาสทองของนายแล้ว เพราะเรากำลังจะเข้าร่วมการแข่งขันที่อันตรายมากนะ” เชอร์เลตสั่งเสียงแข็ง “ไว้ฉันจะเล่าให้นายฟังทีหลัง ถ้าเกิดฉันมีโอกาสได้เจอนายอีกครั้ง”

ถึงแม้ว่าโอกาสนั้นมันอาจจะมีอยู่น้อยนิดก็ตาม

พีททำหน้าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ยักคิ้วและเอ่ยยืนกรานอย่างหนักแน่น

“ไม่ ช่วงนี้ฉันเองก็ว่างๆ อยู่ บางทีการแข่งขันนี้อาจจะโหด มัน ฮาดีก็ได้”

พีทยิ้มกว้างราวกับไม่เกรงกลัวอะไร

เชอร์เลตเกาหัวและส่ายหน้าอย่างหนักใจ

“ฟังนะ เจนนิเฟอร์ พีท เรื่องที่พวกเรากำลังจะเจอจากนี้มันอันตรายมาก มันเป็นเรื่องของฉัน ฉันไม่อยากเอาพวกเธอเข้ามาเกี่ยวข้องอีกแล้ว” เชอร์เลตพูดรัวเร็วและเบา เพราะกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน

เจนนิเฟอร์อ้าปากค้าง และพยายามทำปากพะงาบๆ เค้นคำพูดออกมา

“ไม่เอาหรอก ฉันจะอยู่แข่งขันกับนาย ไหนๆ ก็ถูกส่งมาที่นี่พร้อมกันแล้ว และอีกอย่าง ฉันก็อยากอยู่ที่นี่เพื่อสืบเรื่องของสามแม่ลูกตัวแสบนั่นต่อด้วย”

เด็กๆ ทยอยยกมือขึ้นทีละคนสองคน

เชอร์เลตย้ำถามอีกครั้ง

“พวกเธอแน่ใจนะว่าจะอยู่ต่อ”

พีทกับเจนนิเฟอร์มองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตาเชอร์เลต แล้วพยักหน้าตอบพร้อมๆ กัน

เชอร์เลตถอนใจอย่างหนักอก เสี่ยงเป็นเสี่ยงกัน ถ้าเขาชิงความทรงจำของแม่กลับมาได้ เขาและเพื่อนๆ ก็จะรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด และตอนนี้เขาก็มั่นใจเกือบเก้าสิบ...ไม่สิ...ร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วว่า ความทรงจำของแม่ต้องอยู่ในมือของเมลวิน นึกไปนึกมาก็เจ็บใจจนอยากจะฉีกเนื้อพวกมันออกเป็นชิ้นๆ นัก

“เชอร์เลต” เจนนิเฟอร์กระซิบ “ใจเย็นๆ ผมของนายกำลังจะเปลี่ยนสีแล้ว”

เชอร์เลตพยายามทำใจให้เย็นที่สุด ดีนะที่อยู่ในแสงสลัวเลยไม่มีใครสังเกตเห็นนอกจากคนที่อยู่ใกล้จริงๆ อย่างเจนนิเฟอร์ ส่วนพีทก็หันไปมองทางอื่นพอดี

“เอาละ มีใครที่คิดจะถอนตัวนอกจากนี้อีกไหม” ประมุขก็อดถามอย่างอ่อนโยน

เด็กๆ เกินครึ่งยกมือขึ้นเพื่อเป็นการโบกธงขาว มีบางคนที่ยกขึ้นยกลงอย่างลังเลอยู่ ก็อดกวาดตามองเด็กๆ อยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีใครเปลี่ยนใจแล้ว

“สิ่งที่เราไม่ชอบ ฝืนทำไปก็ไร้ประโยชน์” ก็อดกล่าว เขาปรบมืออีกหนึ่งครั้งราวกับเป็นสัญญาณว่าถึงเวลาปล่อยเด็กๆ แล้ว เขายิ้มกว้างให้ทุกคน ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา “ลาก่อน”

ประมุขดีดนิ้วดังเป๊าะ คนจำนวนมากก็หายวับไปจากห้องทันที

“เหลือหนึ่งร้อยเป๊ะ” เจนนิเฟอร์บอก

“เด็กถอนตัวตั้งสองร้อยกว่าคน เกินคาดจริงๆ” ก็อดกล่าว “งั้นเรามาเริ่มงานฉลองกันเถอะ”

ท่านประมุขปรบมือสองครั้ง ไฟจึงค่อยๆ สว่างขึ้น

ครืนๆๆ !

ทันใดนั้นพื้นก็สั่นสะเทือน พื้นรูปข้าวหลามตัดสี่จุดยกตัวขึ้น ผนังด้านบนของห้องเลื่อนเปิดออก เหล่าพนักงานเสิร์ฟติดปีกบินกรูออกมาจากช่องผนัง หลายคนช่วยกันขึงผ้าสีแดงปูลงบนพื้นที่ยกตัวขึ้น แล้วพนักงานสาวสี่คนก็จัดแจงวางแจกันดอกไม้ไว้บนนั้น

เสียงโห่ร้องของบรรดาเด็กๆ ดังกึกก้องขึ้นเพราะความตื่นตาตื่นใจในความอลังการ แต่ไม่ใช่เชอร์เลตแน่นอน เขายังคงจับตาดูความเคลื่อนไหวของเจ้าสามวายร้ายที่ยืนอยู่ข้างเวที ท่ามกลางความวุ่นวายของงานเลี้ยง พวกมันเดินเข้าไปในประตูข้างเวที โดยมีเมลวินเดินตามไปติดๆ เชอร์เลตจึงก้าวตาม

“เจนนิเฟอร์ ล็อกเป้าหมายให้ด้วย” เชอร์เลตบอก

“ไม่มีปัญหา” เธอตอบทั้งที่ตายังมองดูเหล่าเทวดาบินว่อนอยู่บนเพดานราวกับนกพิราบในโบสถ์

ไม่นานพนักงานอีกชุดก็บินกรูออกมาพร้อมกับอาหารเต็มถาด ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบสวยงาม

“ขอให้ทุกคนอิ่มหนำสำราญกับบุฟเฟ่ต์สุดวิเศษ และรื่นเริงไปกับวงดนตรีชื่อดังของสกายคิงดอม ซึ่งทุกคนๆ รู้จักดีในนามของ D-angel”

โคมไฟระย้าแปรเปลี่ยนเป็นดิสโก้บอลลูกใหญ่ ไฟหลอดอื่นๆ ก็เปลี่ยนแสงเป็นสีต่างๆ เสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวกวงดนตรีชื่อแปลกหูดังลั่นขึ้น เชอร์เลตรู้สึกเวียนหัวเหลือเกิน

เวทีวงกลมผุดขึ้นมาตรงกลางห้อง เผยโฉมศิลปินทั้งหกที่ชาวสกายคิงดอมคลั่งไคล้ เชอร์เลตสังเกตนักร้องนำของวง เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงในชุดหนังสีดำสนิท ผมสีเหลืองออกทองตั้งขึ้นเป็นเอกลักษณ์ ส่วนผมด้านหน้าไว้ยาวลงมาปิดตาข้างหนึ่ง ที่แท้ก็คือ เดวิด ทันเดอร์ นั่นเอง มิน่าล่ะ เขาถึงฮอตฮิตขนาดนั้น

เสียงเบสและกลองดังกระหึ่มชวนให้เด็กๆ กระโดดโลดเต้นจนลืมสนใจอาหารบนโต๊ะไปเลย เชอร์เลตไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขาจับแขนเจนนิเฟอร์เพื่อสะกิดให้เธอเริ่มงาน

“เราไปกันได้แล้ว”

เจนนิเฟอร์พยักหน้า

“พวกนายจะไปไหน” พีทถาม ขณะที่ตายังจ้องที่เวที แถมยังโยกตัวตามจังหวะเพลงเสียด้วย

“ไปทำธุระของฉันให้เสร็จ” เชอร์เลตตอบ “ไว้ฉันจะเล่าให้นายฟังทีหลัง”

“กลับมาเร็วๆ ละ” พีทบอกเรียบๆ

 ทั้งสองเดินเลียบไปตามขอบผนังห้อง ในขณะที่ทุกคนมัวรื่นเริงจนไม่มีใครสังเกตเห็นพวกเขา เชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์ก็รีบวิ่งเข้าประตูไป ก่อนจะพบกับทางเดินสุดลูกหูลูกตาและประตูมากมาย

“ตอนนี้พวกมันอยู่ที่ไหนแล้ว” เชอร์เลตถาม

“อุ๊ย! ฉันไม่ได้ล็อกเมลวินไว้” เธอตอบอย่างละอาย “ฉันคิดว่านายให้ฉันล็อกเฉพาะสมุนของเมลวินเสียอีก”

“อืม...ก็ไม่ต่างกันหรอก”

เจนนิเฟอร์หลับตาลงอีกครั้ง

“อยู่แถวนี้แหละ ตามฉันมา”

ว่าแล้วเธอก็วิ่งนำเชอร์เลตไปตามทางเดินอันเปล่าเปลี่ยว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบานหนึ่ง

“ที่นี่แหละ เชอร์เลต” เจนนิเฟอร์กระซิบ

ทั้งสองพยักหน้าให้กัน ก่อนจะแนบหูกับประตูบาน แล้วเสียงสนทนาก็ค่อยๆ ดังผ่านประตูออกมา

“ขอบคุณสำหรับค่าตอบแทนครับนายท่าน” เสียงชายคนหนึ่งพูดขึ้น

“แล้วท่านจะเอายังไงต่อไป” เสียงชายอีกคนถาม

แล้วก็เว้นช่วงด้วยความเงียบไปพักหนึ่ง

“หา! อะไรนะครับ ท่านจะทำแบบนั้นเลยหรือ แล้วเด็กคนอื่นจะไม่ว่าอะไรหรือครับ” เสียงชายคนที่สามพูดขึ้น

แล้วก็เว้นช่วงเงียบอีกเช่นเคย

นี่มันอะไรกัน มันฟังดูเหมือนเจ้าสามคนนั้นพูดอยู่กับใครบางคนที่ไม่เปล่งเสียง เมลวินกำลังพูดโดยไม่ให้คนนอกได้ยินเสียง นอกจากสมุนทั้งสามของมัน

“ทำไงดี เราไม่ได้ยินเสียงของเมลวินเลย ทำไมเขาต้องปิดบังเสียงของตัวเองด้วยล่ะ” เจนนิเฟอร์กระซิบถาม

“เอายังไงดีล่ะ ใช้แผนเดิมได้ไหม” เชอร์เลตถาม

“ไม่ได้หรอก ยานอนหลับมีไม่พอ และอีกอย่าง เมลวินอาจจะเก่งจนเราสู้ไม่ไหวก็ได้” เจนนิเฟอร์กระซิบตอบ ในขณะที่เชอร์เลตถอนใจอย่างเจ็บใจ “ตอนนี้มันถือไพ่เหนือกว่าเรา แอบฟังมันไปก่อนดีกว่า บางทีเราอาจจะเรียบเรียงเรื่องที่มันพูดได้ และรู้ว่าลูกแก้วความทรงจำถูกซ่อนอยู่ที่ไหน”

แล้วทั้งสองก็สอดแนมต่อ

“แล้วเรื่องความทรงจำของแอนเนียล่ะ ท่านจะเอาไปซ่อนไว้ที่ไหน”

เชอร์เลตสะดุ้งเมื่อได้ยินชื่อแม่ของตัวเอง เอาละ ใกล้เข้ามาแล้ว

“อะไรนะครับ! ห้องนอนของท่าน…”

“แย่แล้ว! มีคนกำลังเดินมาทางนี้” เจนนิเฟอร์กระซิบด้วยความตกใจ

เสียงฮัมเพลงของเด็กสาวดังมาแต่ไกล