ยามเช้าตรู่ของวันเสาร์ก่อนที่สงครามจะเริ่มขึ้นในอีกหนึ่งวันข้างหน้า เชอร์เลต คีปกลับไปโลกชั้นล่างอีกครั้ง น่าโล่งใจ คนในบ้านของเขายังคงปลอดภัยดี นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้สัมผัสอากาศของบ้านตัวเอง เพราะตั้งแต่อยู่ในอดีตมาเป็นเดือนกับอยู่ในค่ายอพยพอีกอาทิตย์ก็นับเวลาได้เดือนกว่าแล้วที่เขาไม่ได้กลับมาที่นี่ แม่ เอมี่ และแคธลีนจะยังอยู่ดีหรือเปล่า นั่นคือคำถามที่ต้องการเห็นคำตอบด้วยตา

เด็กหนุ่มกระโดดสูงขึ้นไปที่ขอบหน้าต่างชั้นสอง ใช้อิทธิฤทธิ์สะเดาะกลอนหน้าต่าง ดึงบานหน้าต่างขึ้นแล้วสอดตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ร่างแยกของเขากำลังนอนกรนโครกครากอยู่ในสภาพที่เห็นทีไรก็สังเวชตัวเองนัก

เชอร์เลตเดินเข้าไปแตะแขนตัวปลอมอย่างไม่ทันให้เขารู้ตัว เพียงครู่หนึ่งมันก็เข้ามารวมร่างกับเขาดังเดิม ก่อนยาแยกร่างเม็ดสีเหลืองจะดีดตัวออกมาจากปาก เด็กหนุ่มเอามันเช็ดกางเกงก่อนจะหย่อนลงในกระเป๋าเสื้อคลุม ห้องนอนเขาเริ่มจะรกหลังจากแม่เก็บกวาดให้ทุกวันอาทิตย์ ซึ่งก็เป็นปกติเหมือนกับตอนที่เชอร์เลตตัวจริงอยู่ เด็กหนุ่มวาดมือไปรอบห้องๆ ชั่วพริบตาห้องทั้งห้องก็เริ่มจัดการกับสภาพของตัวเอง หัวหน้าฝ่ายอารักษ์ไม่มีเวลารอดูสภาพการเปลี่ยนแปลงภายในห้อง เขามองเหรียญที่ชนะการประกวดแท่นบินครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบไสประตูห้องออกไปและค่อยๆ ก้าวลงบันได

 แม่ยังคงนั่งดูข่าวอยู่ที่โต๊ะอาหาร วันนี้แม่คงไม่รับงาน

“อรุณสวัสดิ์ครับแม่” เชอร์เลตทัก

แอนเนีย คีปหันขึ้นไปมองยังต้นเสียงก่อนจะส่งยิ้มให้

“ตื่นแล้วเหรอ”

“ครับแม่”

“หิวหรือยังลูก แม่กำลังต้มซุปข้าวโพดให้ลูกอยู่ รอสักเดี๋ยวนะ กินขนมปังไปก่อน” ว่าแล้วเธอก็ผลักตะกร้าใส่ขนมปังที่ปิ้งแล้วไปยังเก้าอี้ตัวประจำของลูกชาย

“อ้อ ผมยังไม่หิวหรอก”

เด็กหนุ่มยิ้มแป้นแล้วรีบวิ่งรัวเท้าลงบันไดมาข้างล่าง นั่นจึงทำให้แม่ของเขาแผดเสียงสูงด้วยความตกใจ

“ว้าย!! เชอร์เลต อย่าวิ่งลงบันไดแบบนั้นสิลูกเดี๋ยวก็ตกลงมาแข้งขาหักหรอก”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ฮ่าๆๆ” เชอร์เลตกระโดดตึงข้ามบันไดสองขั้นลงพื้นอย่างนิ่มนวลไร้เสียง

“โอ๊ย ให้ตายเถอะลูกนี่ แม่บอกกี่ครั้งแล้ว” ผู้เป็นแม่ยังคงตกอกใจจนแทบจะนั่งไม่ติดเก้าอี้ ส่วนลูกชายตัวดีกลับเอาแต่หัวเราะร่าพร้อมกับเดินเข้ามากอดแม่อย่างออดอ้อน

“แม่ครับ”

“อะไรลูกตัวดี”

เชอร์เลตกระชับกอดแน่นเข้าไปอีก

“ผมรักแม่นะ”

แอนเนียสะดุ้งแล้วหัวเราะเบาๆ

“จ้า แม่ก็รักลูก เอ๊ะ วันนี้มาแปลกแฮะ จู่ๆ ตื่นเช้ามาก็มาบอกรัก”

“โธ่แม่ ผมรักแม่จริงๆ นะ” เชอร์เลตยังคงอ้อนต่อ เสียงครั้งนี้ฟังดูแหบพล่าไปตามกัน น้ำตาของเขาเริ่มไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“นี่ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า” แอนเนียค่อยๆ ผละตัวของลูกชายออก

ใบหน้าของเชอร์เลตกลับมาแสดงความร่าเริงได้อย่างรวดเร็ว ดีหน่อยที่อิทธิฤทธิ์ซ่อนสีหน้านั้นช่วยได้ดี แต่ข้างในนั้นน้ำตากลับไหลพรั่งพรู หลังจากนี้ไปเขาจะได้กลับมาเจอแม่อีกไหม เขายังให้คำตอบกับคำถามนี้ไม่ได้ นอกจากเวลา

“เหมือนเด็กๆ เลยลูกเนี่ย อายุสิบหกแล้วนะ” แม่ว่าอย่างเอ็นดูพลางสำรวจตัวของลูกชายตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า นอกจากความสูงที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อยตามวัยแล้ว ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แต่เมื่อดวงตาหลุบต่ำลงกลับมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ต่อมนางมารทำงานอีกครั้ง

“นี่ลูก” ว่าแล้วเธอก็หยิกต้นแขนลูกชายทีหนึ่ง

“โอ๊ย แม่ผมเจ็บนะ มาหยิกผมทำไม” เชอร์เลตลูบต้นแขน

“ดูลูกทำสิ” เธอชี้ไปยังส่วนที่ต่ำสุดของร่างกาย “ทำไมไม่ถอดรองเท้า เดี๋ยวนี้เอาไปใส่ถึงห้องนอนแล้วเหรอ”

ซวยแล้ว! เชอร์เลตอุทานในใจ เขาลืมถอดรองเท้าเสียได้

“ผมลืมน่ะฮะ” เขาแก้ตัวแล้วยิ้มเจื่อนๆ

“ให้ตายเถอะ ไปถอดออกเดี๋ยวนี้”

“ครับๆ” เชอร์เลตรีบวิ่งไปที่ประตูบ้านและจัดการถอดรองเท้าออกอย่างรีบเร่ง

“โตแล้วนะ ยังทำตัวเป็นเด็กๆ อยู่อีก เฮ้อ…” แม่ยังคงเอ็ดตามหลังมา

“เอาน่าแม่ ผมลืมน่ะ พอดีรีบๆ”

แอนเนียกดรีโมทเปลี่ยนช่องไปเป็นช่องบันเทิงที่ดาราสาวคนดังกำลังออกมาให้สัมภาษณ์เรื่องข่าวกุ๊กกิ๊ก

“วันนี้ลูกจะออกไปข้างนอกเหรอ”

“เอ่อ ใช่ครับ พอดีจะออกไปทำงานบ้านเพื่อน”

“การบ้านเยอะล่ะสิ”

“เยอะมากเลยครับ” เชอร์เลตตอบเสียงเศร้า พลางเดินเข้ามาหาแม่อีกครั้ง “แต่ผมว่ายังไม่ไปดีกว่า”

“ทำไมล่ะ ให้เพื่อนรอนานไม่ดีนะลูก”

“ไม่หรอกครับ ไม่เป็นไร นานๆ ครั้งผมจะได้อยู่กับแม่นะ” เชอร์เลตให้เหตุผล แอนเนียก็ยอมใจอ่อนกับคำอ้อนและหอมฟอดใหญ่ของลูกชาย

“เอ้าๆ ตามใจ”

“สองคนนั้นยังไม่ตื่นอีกเหรอครับ”

เชอร์เลตนั่งลงบนเก้าอี้อีกฝั่ง

“ยังเลย เด็กๆ ก็แบบนี้แหละ หลับนานหลายชั่วโมง”

ถ้าแม่รู้ว่าที่จริงแล้วพวกยายน้องตัวจริงยังอยู่ที่จีน แม่คงพูดไม่ออก คิดแล้วก็อดห่วงเอมี่กับแคธลีนไม่ได้ พวกเธอฝึกวิชาอยู่กับซ่งจงคงจะเหนื่อยน่าดู ไม่รู้ว่าจะมหาโหดเหมือนที่ฟอสฝึกให้เขาไหมนะ เชอร์เลตไม่อยากคาดเดาไปมากกว่านี้ เพราะเขาจะอดเห็นใจน้องไม่ได้

แต่เดี๋ยวคงได้เจอกัน หลังจากที่เขาเดินทางไปที่สกายคิงดอมประเทศจีน

“เอ่อ แล้วแม่ทำไมไม่พักผ่อนล่ะครับ” เชอร์เลตถามขึ้น “รีบตื่นมาทำไม อุตส่าห์ได้พักทั้งที”

“พอแล้ว ดูทีวีนี่แหละพักผ่อนของแม่ล่ะ แค่นี้ก็เต็มอิ่มแล้ว” ผู้เป็นแม่ยิ้มหวานให้

“ครับ” เชอร์เลตยิ้มตอบพลางหยิบขนมปังขึ้นมากินอย่างช้าๆ ความรู้สึกของการจากลาทำให้เราเริ่มกัดและเคี้ยวขนมปังช้าลง กลิ่นหอมกรุ่นของมันไม่ได้ยั่วยวนเขาเหมือนวันวาน

“ลูกเป็นไรหรือเปล่า ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ขนมปังไม่อร่อยหรอ”

“อะ หร่อย ครับ แม่” เชอร์เลตตอบเสียงสั่นเครือ น้ำตากำลังจะไหลอีกแล้ว ยิ่งเขากินเขาก็ยิ่งโหยหิวเวลาแห่งความสุข ใจหนึ่งสั่งไม่ให้กลับไปสกายคิงดอมอีก ไม่อยากกลับไปซึมซับเอาเรื่องวุ่นวายมาแบกรับให้หนักใจ

ใจหนึ่งบอกว่า หากคิดแบบนั้นเขาคงเป็นคนเห็นแก่ตัวที่สุด เพราะเขาต้องปกป้องคนที่เขารัก มีหน้าที่ปกป้องอาณาจักร และปกป้องความสุขของประชาชน…

“เป็นอะไรบอกแม่นะ” แอนเนียเริ่มเป็นห่วง เธอเอื้อมมือไปแตะหน้าผากลูกชาย “ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา”

“ไม่เป็นไรครับ ผมสบายดี” เชอร์เลตพยายามยิ้มกว้างให้แม่เห็น จนเธอหายคลางแคลงใจ

“โอเคๆ” แม่นั่งลงบนเก้าอี้ดังเดิม พร้อมแซวกลับมา “คงไม่ใช่ว่าอกหักหรอกนะ”

เชอร์เลตแทบจะสำลักขนมปัง เขารีบคว้าแก้วนมข้างๆ ขึ้นดื่มรวดเดียวและกลืนก้อนอาหารที่ติดอยู่ลงคอ

“โธ่ แม่ ไม่มีหรอก”

“ไม่หรอก ลูกโตแล้วจะมีแฟนสักคนแม่ก็ไม่ได้จะว่าอะไรนี่นา” เธอยิ้มให้ “สักวันคนเราก็ต้องมีครอบครัวอยู่แล้ว”

“ถ้ามีแฟนเป็นแบบแม่ก็คงจะดีมาก”

“โอ้ย ลูกอย่าเอาไปเปรียบเทียบเลย แค่ลูกรักเขา ลูกก็ไม่ต้องแคร์หรอกว่าเขาจะเป็นยังไง”

เชอร์เลตยิ้มกริ่มและพยักหน้าน้อยๆ อะไรกัน แวบหนึ่งเขาเห็นใบหน้าใครบางคนอยู่ในหัว

“พ่อคงรักแม่มากสินะ”

คำพูดนี้ทำให้แอนเนียถึงกับชะงักนิ่ง เธอวางแก้วกาแฟลงก่อนที่จะได้จิบเสียอีก

“ใช่ พ่อรักแม่มาก”

เสียงเศร้าๆ ของแม่เหมือนจะตบกระบาลเตือนตัวเชอร์เลตว่า เขาไม่น่าถามเลย

“แม่ครับ ผมขอโทษ ผม…”

“ไม่เป็นไรลูก” แอนเนียน้ำตาซึม “วันนี้แม่เป็นอะไรเนี่ย ใจคอไม่ดีเลย ทำไมรู้สึกอ่อนแอแบบนี้นะ”

เชอร์เลตลุกพรวด แล้วเดินเข้าไปกอดแม่จากด้านหลัง เขาวางคางลงกับซอกคอขาวนวลของแม่

“พรุ่งนี้แล้วสิ วันครบรอบที่พ่อจากไป”

แอนเนียน้ำตาไหลออกมาอย่างอัดอั้นไม่อยู่

“ใช่ มิน่าแม่ถึงอ่อนแอแบบนี้”

“แม่ไม่ได้อ่อนแอหรอกครับ” เชอร์เลตปลอบใจ น้ำตาเขาหยดลงบนต้นคอของแม่ “ที่แม่เป็นแบบนี้ก็เพราะว่าแม่รักพ่อนะ”

แอนเนียหยิบทิซซู่ข้างตัวขึ้นมาเช็ดน้ำตา สูดหายใจลึกและทำใบหน้าเข้มแข็ง

“ขอบใจมากลูก ลูกพูดถูกแม่ไม่ใช่คนอ่อนแอสักหน่อย”

ผู้เป็นแม่พยายามฝืนยิ้ม เชอร์เลตใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาตัวเอง และเขาก็ได้กลิ่นเหม็นไหม้ลอยคลุ้งมาเตะจมูก

“กลิ่นอะไร”

แอนเนียถามพลางสะดุ้ง กว่าจะคิดออกก็ชะงักไปราวสี่วินาที

“ตายแล้ว!! ซุปข้าวโพดสูตรพิเศษ”

เธอรีบลุกพรวดและวิ่งหายเข้าไปในครัว ก่อนจะตามมาด้วยเสียงบ่นต่างๆ นานากับตัวเอง

“โธ่เอ้ย ไหม้หมดแล้ว”

เชอร์เลตรีบวิ่งตามไป ก่อนจะพบว่าซุปหม้อใหญ่นั้นไหม้เกรียมติดหม้อไปหมดแล้ว เชอร์เลตใช้มือปิดจมูก ก่อนจะรีบโบกมือไล่ควันออกไปทางหน้าต่างห้องครัว

“โอ้ แย่จังเลย” แอนเนียบ่นอุบ

“ไม่เป็นไรน่าแม่” เชอร์เลตอดจะขำเสียไม่ได้ “เดี๋ยวค่อยทำใหม่นะ”

“โอ้ย ตายกว่าจะเสร็จก็นานอยู่นะ”

“เดี๋ยวผมจะไปแล้วล่ะ กินขนมปังเมื่อกี้ก็อิ่มแปล้แล้ว ขืนกินอีกต้องอ้วกออกมาแน่” เชอร์เลตว่า

“โอเคๆ” ว่าแล้วแม่ก็วางหม้อลงกับอ่างล้างจาน และเปิดก็อกน้ำอย่างรวดเร็ว น้ำปะทะกับหม้อร้อนจนควันลอยฟุ้ง พร้อมเสียงฉ่าอันไม่น่าพิสมัย

“เราออกจากครัวกันก่อนเถอะ” แม่ชวนพร้อมปิดก็อกน้ำ “ลูกจะไปก็รีบไป เดี๋ยวเพื่อนจะรอนาน”

เชอร์เลตชะงักก่อนจะตอบเสียงเศร้า

“ครับ”

“เป็นอะไรไปลูก แม่ว่าลูกไม่สบายหรือเปล่า ดูทำหน้าเข้าสิ” แม่ซักอีกครั้ง

“สบายดีครับแม่” เขาะพยายามฝืนยิ้ม

“รีบทำให้เสร็จแล้วรีบกลับมานะลูก เย็นนี้เราต้องช่วยกันเตรียมของไปเยี่ยมพ่อ”

เชอร์เลตเป็นฝ่ายเงียบกริบ ขณะที่เดินออกมาจากครัวกับแม่ เขาไม่รู้ว่าจะให้คำตอบกับแม่อย่างไร รู้ทั้งรู้ว่า พรุ่งนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว แต่ตัวปลอมก็ยังคงทำหน้าที่แทนเขาได้อย่างไม่บกพร่อง

“ครับ” เด็กหนุ่มรับปากผ่านๆ

“โอเคจ้ะ โชคดีนะ อย่าลืมเอากระเป๋าตังค์ไปล่ะ”

“เรียบร้อยแล้วครับ” เชอร์เลตชูของให้ดู “ไปแล้วนะครับแม่”

“ตั้งใจทำงานนะลูก”

“ครับผม” เด็กหนุ่มหมุนตัวไปยังประตูไม้บานเก่า

นี่เขากำลังจะก้าวออกไปจากบ้านของตัวเองแล้วหรือ อนาคตและชะตากรรมกำลังอ้าแขนรอรับเขาอยู่ แต่เมื่อไหร่ที่เท้าของเขาก้าวพ้นประตูบานนี้ไป เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้กลับมาที่นี่อีกแล้ว เพราะนับจากนี้ไปเขาจะต้องเผชิญหน้ากับเกมที่ต้องเดิมพันด้วยชีวิตต่อชีวิต

“ดะ…ดะ…เดี๋ยวลูก”

“อะไรครับแม่” เชอร์เลตรีบหันขวับกลับไป

ใบหน้าเศร้าหมองของแม่คืนมาอีกครั้ง ดวงตาเธอฉายแววอ่อนล้าและกังวลจนความมั่นใจนั้นแทบจะไม่มีเหลือให้เห็น ความโศกเศร้าเอ่อล้นออกมาทั้งใบหน้า

แม่กำลังเป็นห่วงเขา! ราวกับเธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของเด็กหนุ่ม แต่เธอก็ตัดสินใจพูดแค่

“อย่ากลับดึกนะลูก”

เชอร์เลตยิ้มรับ หันกลับไปบิดลูกบิดและดันประตูออกไปอย่างรวดเร็ว เขาจะไม่หันหลังกลับไปมองแม่อีกแล้ว แต่เขาจะกลับมามองแม่อย่างเต็มตาหลังจากที่สงครามสงบลง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาต้องกลับมาให้ได้

เขาออกมาข้างนอก เหล่าทหารแสงฝีมือดีต่างก็ตรวจตราอยู่รอบบ้าน พวกเขาทำความเคารพเชอร์เลต เด็กหนุ่มเพียงยิ้มตอบ การป้องกันของฟอสนั้นดูดีเยี่ยม แต่ถ้าเรเดียนเอาจริง ทหารแสงฝีมือดีก็เป็นแค่แมลงกลุ่มหนึ่งเท่านั้น ตรงนี้แหละที่เขาเป็นห่วง

เชอร์เลตเดินออกมาจากรั้วบ้าน พลางโยนยาแยกร่างเข้าปากอีกครั้ง…

ดูแลแม่ดีดีนะ เจ้าตัวปลอม…

เชอร์เลตนั่งอยู่ในเกวียนมังกรที่กำลังมุ่งหน้าไปสู่หอกาลเวลาของสกายคิงดอมจีน หลังจากที่ไปเยี่ยมแม่แล้ว อีกไม่นานเขาจะได้เจอกับเหล่าน้องสาวตัวแสบ คิดถึงพวกเธอชะมัด ไม่รู้ว่าป่านนี้ทั้งสองคนจะเป็นอย่างไรกันบ้าง พวกเธอจะเป็นผู้ใหญ่ขึ้นหรือเปล่า เชอร์เลตชักอยากรู้ขึ้นมาจนอยากให้เกวียนบินเร็วกว่านี้

สกายคิงดอมจีนยังคงเต็มไปด้วยก้อนเมฆขาวโพลนนับพันที่ถูกเชื่อมต่อกันด้วยโซ่ตรวน ซึ่งเมฆแต่ละก้อนมีสิ่งก่อสร้างตั้งอยู่ เมื่อมองจากมุมสูงแล้ว มันจะดูคล้ายกับเกาะกลางทะเลหลายๆ เกาะที่ถูกตรึงกันไว้ด้วยเชือก

เกวียนมังกรวิ่งไปตามพื้นหินและจอดสนิทเมื่อถึงเป้าหมาย เชอร์เลตเปิดผ้าบนหน้ากระโจมออก ก่อนจะกระโดดลงมาเบื้องล่าง มังกรตัวยาวสีมรกตเกล็ดแวววาวหันมามองเขาอย่างลูกสุนัขแสนเชื่อง แต่เชอร์เลตก็ยังไม่กล้าเข้าไปผูกมิตรกับมันอยู่ดี จึงได้แค่ส่งยิ้มแหยๆ กลับไป

กลิ่นหอมของกลีบดอกไม้ที่โปรยปลิวลงมาจากต้นไม้ใหญ่ยังคงชื่นใจ รวมถึงสายลมอ่อนๆ นี้เชอร์เลตก็ยังไม่เคยลืม หอคอยจีนสูงสามชั้นตั้งตะหง่านอยู่เบื้องหน้า ลานหินกว้างยังมีมนต์ขลังและรู้สึกเย็นสบายเมื่อเอาผิวกายสัมผัส ภาพเรื่องราวอลวนที่เคยเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อนหรือนานเป็นเดือนในโลกอดีตนั้นยังคงอยู่ในความทรงจำ ตอนนั้นเขาโดนเห่าฟ้าไล่งับ วิ่งหนีตับแลบ พอมาคิดอีกทีกลับกลายเป็นเรื่องน่าขบขัน

เขามองหอคอยแบบจีนอย่างดีใจ เอมี่กับแคธลีนอยู่ในนั้น

เชอร์เลตเดินผ่านบรรยากาศสดชื่นไปยังประตู ก่อนจะเคาะข้อนิ้วข้อที่สองลงบนแผ่นไม้สามที ไม่นานประตูไม้ก็ถูกดึงเปิดจากข้างในโดยอัตโนมัติ บ่งบอกให้รู้ว่าคนข้างในได้ให้อนุญาตแล้ว สาวหมวยในชุดกี่เพ้าสีขาวสะอาดยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มหวาน

เสี่ยวเชี๊ยะ นั่นเอง

“สวัสดีครับ คุณเชียวเซีย” เขาพยายามออกเสียงให้ชัด แต่ภาษาจีนคงอยากเกินไป

หลานสาวท่านซ่งจงแอบหัวเราะเบาๆ ก่อนจะผายมือเชิญเข้าไปข้างใน ถ้าหลินมาด้วยก็คงจะดี  เสี่ยวเซี๊ยะนำทางเชอร์เลตเดินตัดห้องรับแขกไปทางด้านหลังของชั้นที่หนึ่ง ก่อนจะทะลุผ่านประตูมากมายจนมาหยุดอยู่ตรงประตูหลังหอคอย

ภาพสนามหญ้ากว้างใหญ่ตรงหน้าที่มองเห็นดอกไม้หลากหลายสีซึ่งพากันเบ่งบานอวดโฉมตนเอง และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเหล่าดอกไม้ที่กำลังระบำเริงร่าอยู่กับที่ เหมือนจะสะกดเชอร์เลตให้หยุดนิ่ง ต้นไม้ใหญ่อายุนับพันปีหมุนเป็นเกลียวเลี้ยวขึ้นปกคลุมหนึ่งในสามส่วนของพื้นที่ เมื่อทอดสายตามองขึ้นไปก็มองเห็นคนคู่หนึ่งกำลังนั่งทำอะไรบางอย่างอยู่

เสี่ยวเซี๊ยะชี้ไปที่สองคนนั้น เชอร์เลตรีบสาวเท้าเดินไปยังจุดนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเห็นชัดว่า สองคนนั่นคือซ่งจงกับเอมี่ ทั้งคู่กำลังเล่นหมากล้อมและส่งเสียงเฮฮากันอย่างสนุกสนาน เสียงเดินเหยียบหญ้าของเขาทำให้คนข้างบนหันขวับมายังเชอร์เลตอย่างพร้อมเพรียงกัน เด็กสาวแว่นถึงกับทำตัวหมากหลุดมือ

“พี่” เธอตะโกนสุดเสียง ก่อนจะกระโดดลงมาจากที่สูง

เชอร์เลตอ้าปากค้างก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปรับ ไม่ทันแน่! ตุบเดียว ตัวของเอมี่ก็วางตัวลงสู่พื้นอย่างสง่างาม ปลายเท้าของเธอสัมผัสพื้นอย่างนุ่มนวลราวกับสำลี

“นี่เธอ” เชอร์เลตอุทาน

ไม่ทันได้พูดอะไรต่อเด็กสาวก็วิ่งเข้าไปสวมกอดพี่ชาย

“นี่พี่หายไปไหนมา ฉันเป็นห่วงจะแย่อยู่แล้วรู้ไหม”

“พี่ไปทำภารกิจ”

เขารัดน้องสาวแน่ๆ ครั้งหนึ่ง ก่อนจะผลักตัวเธอออกและพินิจพิจารณาสารรูปน้องสาวตัวเอง

“ว้าว ดูเธอสิ เปลี่ยนไปเยอะเลย”

ชุดกี่เพ้ากระโปรงยาวพร้อมกางเกงยีนส์สีดำรัดรูปและม้วนผมเปียข้างหลังขึ้น ทำให้เธอดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาอย่างผิดหูผิดตา

“ก็นิดหน่อย คนเราก็ต้องมีเปลี่ยนแปลงกันบ้าง” หญิงสาวถ่อมตัวแต่สีหน้าและแววตากลับบ่งบอกชัดเจนว่าหญิงสาวยินดีน้อมรับคำชมของพี่ชายมากขนาดไหน

“แล้วอยู่ที่นี่เป็นไงบ้าง” เชอร์เลตถามด้วยความเป็นห่วง

“ก็สบายดีค่ะ คุณตาซ่งจงท่านใจดีมาก”

“เธอไม่บาดเจ็บตรงไหนนะ” เชอร์เลตพยายามยกแขนน้องสาวขึ้นมาสำรวจ “มีบาดแผลตรงไหนไหมเนี่ย”

“ไม่หรอกค่ะ” เอมี่หัวเราะ “นี่เพิ่งสามวันเองนะ”

“ฉันไม่ฝึกน้องสาวของเธอหนักหรอกน่า” เสียงซ่งจงดังขึ้นมาจากด้านหลังเอมี่ “เป็นยังไงบ้าง ภารกิจสำเร็จแล้วล่ะสิ”

เชอร์เลตพยักหน้าตอบ

“ครับ สำเร็จแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแต่ทำสงครามกับพวกมัน”

“ขอให้เธอโชคดีแล้วกัน”

เชอร์เลตหันซ้ายแลขวาเพื่อค้นหาใครบางคน

“แล้วแคธี่ล่ะ หายไปไหน”

“อ้อ แคธี่เอาเลด้าไปเดินเล่นน่ะ”

“อ๋อ…” ขานรับไม่ทันขาดคำ เด็กหนุ่มก็ชะงักกกับคำตอบนั้นเสียก่อน “ธะเธอว่าอะไรนะ เลด้า เลด้าไหน”

“ก็ตุ๊กตาหมีไง” เอมี่ตอบให้หายสงสัย

“เธอจะบอกว่าตุ๊กตาของเอมี่มีชีวิตงั้นเหรอ”

เด็กสาวแว่นพยักหน้าตอบ ก่อนจะหันไปมองยังสนามอันไกลลิบ เพียงไม่นานก็ปรากฏร่างของเด็กสาวคนหนึ่งกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ โดยมีตุ๊กตาหมีรูปร่างคุ้นตาวิ่งตามหลังมาด้วย เชอร์เลตยืนตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นจนแคธลีนวิ่งเข้ามาใกล้และกระโจนเข้ากอด เขาจึงหลุดออกจากห้วงความคิด

“พี่ หายไปไหนมา”

แคธลีนถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพร้อมกับกระชับอ้อมแขนรัดเชอร์เลตแน่น หากเชอร์เลตกลับเอาแต่จ้องไปที่ตุ๊กตาด้วยความสงสัย สายตาหวานส่งตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง นี่เขาคงไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหมที่เห็นตุ๊กตาหมีฉีกยิ้มมาให้

“พี่ไปทำภารกิจมา”

“อย่าไปไหนอีกนะ” น้องสาวคนเล็กออกคำสั่ง

เชอร์เลตหันมามองแคธลีนอย่างเอ็นดู เขาคลายอ้อมกอดของน้องสาวออก และจ้องลึกเข้าไปในดวงตาไร้เดียงสาคู่นั้น

“พี่สัญญา”

แคธลีนยิ้มรับ เธอก็อยู่ในชุดกี่เพ้าแบบชายกระโปรงสั้นแค่เข่า ร้องเท้าบูธคู่เล็กทำให้เธอดูเหมือนนักสู้สาววัยกระเตาะ ดูน่ารักไปอีกแบบ

“นี่เลด้าค่ะ” น้องสาวคนเล็กอุ้มเจ้าของชื่อขึ้นมา ตุ๊กตาหมียิ้มและโบกมือป้อยๆ

“เอ่อ หวัดดีเลด้า”

“เห็นไหม มันจำพี่ได้” เด็กหญิงอมยิ้ม

“แล้วมันเป็นแบบนี้ได้ยังไง” เชอร์เลตอดสังสัยไม่ได้ ระดับเอมี่กับแคธลีนคงเสกมันไม่ได้แน่ เป้าหมายจึงกลายเป็นซ่งจง “คุณเป็นคนทำหรอ”

ผู้เฒ่าไม่ตอบ เขาแค่ส่ายหน้าเบาๆ และเดินเข้ามาหาเด็กหนุ่ม ก่อนกระซิบที่ข้างหู เชอร์เลตเบิกตากว้างพลางพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“เสี่ยวเซี๊ยะ พาน้องๆ ไปทานของว่างก่อนไป” ซ่งจงสั่ง

หญิงสาวพยักหน้าและส่งยิ้มให้เอมี่กับแคธลีน แต่ดูเหมือนทั้งสองคนจะยังอยากอยู่กับพี่ชายต่อ เชอร์เลตจึงต้องบอกเหตุผล

“พี่มีเรื่องคุยกับคุณตาซ่งจง พวกเธอเข้าไปทานของว่างก่อน เดี๋ยวพี่จะตามไป”

เอมี่นั้นมีความเป็นผู้ใหญ่มากพอที่จะเข้าใจสถานการณ์ เธอจึงโอบไหล่น้องสาวแล้วดันหลังอีกฝ่ายให้เดินตามเสี่ยวเซี๊ยะกลับเข้าไปในหอคอย เชอร์เลตมองส่งทั้งสามคนจนกระทั่งประตูหลังปิดลง แล้วจึงหันกลับมาพูดถึงเรื่องที่ซ่งจงกระซิบบอกเมื่อสักครู่

“เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ครับ”

“ตุ๊กตานั่น ฉันไม่ได้เป็นคนทำให้มันมีชีวิต”

“แล้วใครทำล่ะครับ”

“ไม่รู้สิ แคธลีนบอกแค่ว่า เธอตื่นขึ้นมาก็พบว่า มันมีชีวิตแล้ว”

“อันตราย!” เชอร์เลตกำลังจะกลับเข้าไปในหอคอย แต่ก็ถูกซ่งจงจับไหล่ไว้

“นี่เธอจะทำอะไร”

“ผมจะไปจัดการกับตุ๊กตานั่น”

“เดี๋ยวก่อน แคธี่ไม่ยอมให้เธอทำหรอก” ซ่งจงว่า

“มันอาจจะเป็นอันตรายนะครับ” เชอร์เลตหันไปขึ้นเสียงใส่อีกฝ่ายอย่างลืมตัว ก่อนจะสำนึกได้ว่ากำลังทำเกินกว่าเหตุ “ผมขอโทษครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก ตุ๊กตานั่นก็ดูไม่เป็นอันตราย ฉันพยายามให้ตาทิพย์ดูแล้ว มันก็ไม่มีเวทมนตร์มืดนี่”

“ผมกลัววันหนึ่งมันจะทำร้ายแคธี่” เชอร์เลตแย้ง

“ไม่ต้องห่วงหรอก” ซ่งจงตบบ่าเชอร์เลตหนักๆ “ฉันจะดูแลแคธี่เอง ถ้าตุ๊กตานั่นทำอะไรมีพิรุธ ฉันจะจัดการมันทันที”

เชอร์เลตถอนหายใจหนักๆ แม้ตุ๊กตานั่นจะดูไม่มีพิษสง แต่ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้สิ่งแปลกปลอมก็ถือว่าเป็นสิ่งอันตรายทั้งหมด เขาจะชะล่าใจไม่ได้เด็ดขาด หากเขาจะทำอย่างไรได้ ขืนเข้าไปจัดการเจ้าเลด้าในตอนนี้ แคธลีนมีหวังอาละวาดจนหอคอยกาลเวลาพังเรียบแน่ ในขณะที่ตัวเขาเองก็คงไม่มีเวลามาคอยสังเกตมันได้ทุกวัน ดังนั้นเรื่องนี้คงต้องปล่อยให้ซ่งจงเป็นคนดูแลแทน

“จิตใจคนสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด เชอร์เลต” ซ่งจงว่า “โดยเฉพาะคนที่เธอรัก คงไม่อยากเห็นน้องสาวเธอเสียใจหรอกจริงไหม”

เด็กหนุ่มพยักหน้ารับอย่างจำใจ เพราะมันก็คงต้องเป็นแบบนั้น อย่างน้อยตอนนี้มีซ่งจงดูแลอยู่เขาก็ยังพออุ่นใจได้บ้าง แต่ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะพาแม่มาอยู่กับน้องสาวด้วย ติดอยู่ที่ว่า แม่คงปรับตัวไม่ได้

“ผมก็ว่างั้น สามวันมานี้พวกเธอเป็นยังไงบ้างครับ”

“ก็อย่างที่เห็น” ซ่งจงยิ้มจางๆ สีหน้าดูอารมณ์ดีขึ้นจากครั้งก่อนมาก “สามวันมานี้เอมี่ก็สามารถใช้อิทธิฤทธิ์จนสามารถกระโดดสูงได้แล้ว ส่วนแคธี่ก็บังคับเสียงตัวเองให้เป็นจุดเดียวได้แล้ว”

“ผมคิดผิดหรือเปล่าที่ตอบตกลงข้อเสนอของคุณ” เชอร์เลตเริ่มครุ่นคิด

“ไม่หรอก” ซ่งจงหัวเราะ “ยังไง น้องสาวของเธอก็ต้องเดินเข้าสู่โลกของเราไม่วันใดก็วันหนึ่ง เธอจะใจแคบไม่ให้พวกเขามีสิทธิที่พวกเขาควรได้รับเหรอ”

“ผมแค่กลัวท่านซ่งจง ยิ่งในสถานการณ์แบบนี้ด้วย”

“ฉันมั่นใจว่าน้องสาวของเธอจะปลอดภัย” ผู้ควบคุมกาลเวลาให้คำสัญญา “สองคนนั่นมีพรสวรรค์ที่ฉันอยากถ่ายทอดวิชาให้ พรสวรรค์ของพวกเธอจะเป็นประโยชน์ต่อโลกของเรา และฉันคงนอนตายตาไม่หลับ หากไม่ได้ทั้งสองมาเป็นลูกศิษย์”

เชอร์เลตกระตุกยิ้มน้อยๆ พลางคิดในใจว่า ให้มันจริงเถอะ

“จากนี้ไปผมไม่รู้จะได้กลับมาที่นี่อีกหรือเปล่า พวกเธออยู่ที่นี่ก็คงปลอดภัยกว่าอยู่ที่บ้านหรือที่ไหนๆ จนกว่าสงครามจะจบลง ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ผมฝากดูแลพวกเธอด้วยนะครับ” เด็กหนุ่มค้อมหัวขอร้อง

มือหนักสัมผัสตัวไหล่ของเชอร์เลตเบาๆ

“ฉันจะดูแลเอง สองคนนั่นก็เหมือนลูกเหมือนหลานของฉันนั่นแหละ”

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น แล้วมองหน้าของซ่งจงพร้อมรอยยิ้มกว้าง

“ขอบคุณมากครับ”

“เอาล่ะ เราเข้าไปข้างในกันเถอะ เดี๋ยวน้องสาวเธอจะกินขนมหมดเสียก่อน” ผู้เฒ่าซ่งจงชวน เชอร์เลตหัวเราะตอบอย่างขำขัน