ChErLeT เชอร์เลต คีป แห่ง อาณาจักรฟ้า // ภาค 4 วางแผงแล้วนะจ้ะ เข้ามาคลิกลิงค์แฟนเพจหน่อยนะครับ

เชอร์เลต คีป 4 วางแผงแล้วนะครับ รีบไปจับจองกันได้เลย ตอนจบแล้วครับ ^^

ผู้เขียน: B.P.Boy ชมแล้ว: 580,993 ครั้ง

post ครั้งแรก: Fri 14 November 2008, 1:22 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sat 31 March 2012, 3:31 pm

อยู่ในส่วน:

แก้ไขงานเขียน

“นี่แน่ะ! เจ้าพวกเกะกะเอ๊ย” ลอยด์ตวาดพลางเอารถเข้ากระแทกกับรถของเด็กหนุ่มสองคนที่พยายามจะแซงเขา ไม่นานเด็กหนุ่มทั้งสองก็ถูกเตะปลิวไปติดผนังถ้ำโดยปริยาย

“ว้าย!” เจนนิเฟอร์ร้องลั่น “อย่ามายุ่งกับฉันนะ”

คราวนี้เป็นคราวของเจนนิเฟอร์ สองพี่น้องตระกูลบูลรวมหัวกันขี่รถขนาบข้างเจนนิเฟอร์ พวกนั้นพยายามผลักให้เธอร่วงจากรถ

“จะ...เจ…” เชอร์เลตชะงักปากที่กำลังจะเอ่ยชื่อเธอให้ลิลลี่กับแนนซี่รู้ เปลี่ยนเป็นพุ่งรถหมายจะเข้าช่วย แต่แล้ว…

“จะไปไหนล่ะ เชอร์เลต คีป”

“โอ๊ย! บ้าเอ๊ย!” เชอร์เลตสบถ “ไอ้เรคอส”

มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งกระแทกด้านข้างรถของเชอร์เลตอย่างจัง จนมันโคลงเคลงเกือบคุมไม่อยู่ เรคอสหัวเราะสะใจกับวีรกรรมแสบๆ ของตัวเองก่อนจะขี่รถผ่านเชอร์เลตไปพร้อมกับเสียงฮัมเพลง

เชอร์เลตกำลังจะเข้าไปช่วยเจนนิเฟอร์ แต่ทันใดนั้น ฝ่ายที่โดนกลั่นแกล้งด้วยการถูกมือล่องหนดึงผมกลับเป็นเป็นลิลลี่กับแนนซี่เสียอย่างนั้น

 “กรี๊ด! ใครมาดึงผมฉัน…” ลิลลี่ตะโกนดังลั่น

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” แนนซี่สั่งเสียงแข็งทั้งๆ ที่มองไม่เห็นคนทำ

เจนนิเฟอร์ได้ที จึงบังคับมอเตอร์ไซค์ของเธอให้กระแทกรถของสองพี่น้องจอมแสบจนสองสาวต้องละมือจากการจับหัวมาจับแฮนด์รถไว้ เชอร์เลตถอนใจอย่างโล่งอกเมื่อเจนนิเฟอร์ปลอดภัย

ไดอาน่าเผยร่างออกมาด้วยสีหน้าหวาดกลัว

“นี่ฉันทำอะไรไปเนี่ย” เธอพึมพำ

“ขอบคุณนะ ไดอาน่า ไม่ได้เธอฉันคงแย่” เจนนิเฟอร์กล่าวพร้อมรอยยิ้ม

เชอร์เลตทนไม่ไหวแล้ว เขาบิดแฮนด์จนสุดมือจนรถพุ่งผ่านเจนนิเฟอร์กับไดอาน่าเข้าไปประชิดเรคอส

“เก่งนี่ ยังตามมาได้อีก” อีกฝ่ายประชดพลางหัวเราะร่วน

เชอร์เลตทำท่าไม่สนใจ เรคอสปล่อยมือข้างหนึ่งจากแฮนด์รถแล้ววางทาบข้างตัวถัง รอยยิ้มอันน่ากลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่มทันที

“นี่นายจะทำอะไรน่ะ” เชอร์เลตถามเสียงสั่น

ไม่มีคำตอบจากปากของเรคอส โลหะจากตัวถังมอเตอร์ไซค์งอกออกมาแล้วเปลี่ยนเป็นแท่งเหล็กแหลมพุ่งแทงมอเตอร์ไซค์สี่คันข้างหน้าจนกระเด็นติดผนัง

เชอร์เลตอึ้งกับสิ่งที่เรคอสทำ

“เรคอส นายขี้โกงนี่ นายใช้พลังพิเศษ” เชอร์เลตอดว่าไม่ได้

แต่เรคอสกลับหัวเราะเหมือนไม่รู้สึกรู้สา

“ต่อไปก็ตาแกแล้ว เชอร์เลต” แถมเป้าหมายรายต่อไปก็คือเชอร์เลต

เหล็กแหลมเลี้ยวพุ่งมาหามอเตอร์ไซค์ของเชอร์เลต เขาหักรถหลบ เคราะห์ร้ายที่หัวมอเตอร์ไซค์เฉี่ยวเข้ากับขอบผนังถ้ำจนหินแตกกระจาย

ตูม!

 เรคอสทำหน้าเจ็บใจ พลางชักเหล็กกลับมาและเรียกเหล็กเพิ่มอีกหลายแท่ง ก่อนจะกระหน่ำแทงรถของเชอร์เลตอีกครั้ง แต่เชอร์เลตก็หลบได้อย่างหวุดหวิดเหมือนเดิม

“ดูซิว่าแกจะหลบได้สักกี่น้ำ” เรคอสท้าอย่างอารมณ์เสีย

“หุบปากไปเลยเจ้าคนขี้โกง” เชอร์เลตตะโกนกลับ แม้ว่าตอนนี้เขาจะหลบได้เรื่อยๆ แต่อีกสักพักก็คงจะหลบไม่ได้แล้ว เพราะทางภายในถ้ำเริ่มแคบลงจนแทบจะต้องขี่เรียงหนึ่ง

“ปากดีนักนะ เดี๋ยวก็รู้” เรคอสเอ่ยพลางยิ้มเยาะ

แท่งเหล็กกลับมาโจมตีเชอร์เลตอีกครั้ง เขาจึงบังคับมอเตอร์ไซค์เข้าข้างทางโดยไม่ทันดูว่าข้างหน้าเป็นทางโค้งหักศอก เรคอสขี่มอเตอร์ไซค์เลี้ยวไปได้อย่างง่ายดาย

“กรี๊ด! เชอร์เลตระวังข้างหน้า!”

เจนนิเฟอร์ตะโกนเตือน แต่ก็สายไปแล้ว แผนการของเรคอสประสบความสำเร็จ

“ว้าก!”

ตูม!

มอเตอร์ไซค์ของเชอร์เลตพุ่งเข้าชนกับขอบถ้ำ เด็กหนุ่มหักแฮนด์หลบสุดชีวิต ไฟหน้ารถแตกละเอียด และข้างตัวถังถูกหินเจาะจนเป็นรูมีควันโขมง โชคดีที่รถยังใช้การได้อยู่

เรคอสเกือบทำให้เชอร์เลตหัวใจวาย เชอร์เลตถอนใจอย่างโล่งอก แต่จู่ๆ เขาก็เกิดมีน้ำโห จึงเร่งเครื่องสุดแรงโดยไม่สนสภาพของรถคู่ใจ ตอนนี้เขาขอแค่ชนะเจ้าเรคอสก็พอ

พ้นจากอุโมงค์มรณะก็เห็นทะเสสาบสีครามผืนกว้างที่ผู้เข้าแข่งขันประมาณสิบกว่าคนกำลังประลองความเร็วกันอย่างสูสีจนผิวน้ำกระเซ็นเป็นสาย โดยเฉพาะ พีท ลอยด์ และเรคอส ที่กำลังขับห่ำหั่นกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

หน้าผาใหญ่รออยู่ไม่ไกลแล้ว ตัวเลขตรงหน้าปัดของเชอร์เลตลดลงเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่เลข ห้า

เรคอสกำลังกำจัดคู่แข่งอีกคน ร่างของผู้โชคร้ายหายวับไปก่อนจะทันได้สัมผัสผิวน้ำเสียอีก หน้าปัดรถของเชอร์เลตจึงเปลี่ยนเป็นเลขสี่ เหลือเพียงสี่คนที่ต้องห่ำหั่นกัน เชอร์เลต พีท ลอยด์ และเรคอส

พีทกับลอยด์กระแทกกันไปมาเพื่อช่วงชิงที่หนึ่ง

“ไม่ยอมแพ้หรอกโว้ย” พีทพูดเสียงดังข่มคู่ต่อสู้

“ชิ! ฉันก็ไม่มีทางแพ้แกหรอก” ลอยด์ตวาดบ้าง

เรคอสจึงเอามือทาบข้างตัวถังรถอีกครั้ง

“แย่แล้ว! เรคอส…” เชอร์เลตอุทานเมื่อรู้ว่าเรคอสกำลังจะอะไร แล้วก็ตัดสินใจพุ่งมอเตอร์ไซค์ที่ปล่อยควันโขมงเข้าชนมอเตอร์ไซค์ของเรคอสทันที

“เหวอ!” เรคอสร้องลั่น แล้วปล่อยมือจากตัวถังรถกลับมาจับที่แฮนด์

 พีทเผลอหันหลังมาดูจนอันดับลดลงเป็นสอง

“เชอร์เลต นายเป็นไงบ้าง” เขาตะโกนถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่ต้องห่วง นายรีบไปต่อเถอะ” เชอร์เลตตอบ

เรคอสหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ แท่งเหล็กแหลมถูกเปลี่ยนให้เป็นใบมีดและฟันฉับเข้าที่ปีกนกข้างหนึ่งของมอเตอร์ไซค์บินของเชอร์เลต  ทันใดนั้นทั้งเชอร์เลตทั้งรถก็หมุนติ้วๆ ร่วงลงจากฟ้าเพราะไม่สามารถทรงตัวอยู่ได้ด้วยปีกเพียงข้างเดียว

“เชอร์เลต!” พีทเรียกเสียงดัง ในขณะที่ลอยด์ทิ้งห่างไปเรื่อยๆ เพื่อเตรียมรับชัยชนะ

“นายไปเร็ว” เชอร์เลตตะโกนสั่ง

พีทหันไปมองลอยด์ที่หันมายิ้มเยาะให้ เหมือนเขากำลังสบสนว่าจะทำอย่างไรดี เชอร์เลตกอดมอเตอร์ไซค์บินไว้แน่น และเตือนสติพีทด้วยเสียงแข็งกร้าว

“นายจะต้องไม่ทำให้พวกเราขายหน้านะ พีท”

พีทพยักหน้าเร็วๆ ก่อนจะพุ่งรถตามหลังลอยด์ไป แต่ก็ไม่วายหันมาให้กำลังใจเพื่อน

“แล้วเจอกัน เชอร์เลต นายต้องได้ที่สองนะ”

ยากนักที่จะประคองรถบินที่ใกล้จะหมดสภาพให้อยู่นิ่งได้ แต่ถ้าเขาหลุดจากรถเมื่อไร เขาจะถูกส่งกลับทันที และนั่นก็คือ...แพ้ และลูกแก้วความทรงจำของแม่ก็อาจจะถูกทำลาย

เรคอสพุ่งเหล็กแหลมมาที่รถของเชอร์เลตอีกครั้ง มันทะลุตัวถังของมอเตอร์ไซค์บินตจนเป็นรูโหว่

“เยส ตรงเผง” เรคอสร้องอย่างดีใจราวกับเป็นนักแม่นปืนที่ทำคะแนนได้

“ไอ้บ้าเรคอสเอ๊ย!” เชอร์เลตตะโกนด่า

เรคอสยิ้มหวาน แต่ดวงตาคู่นั้นฉายแววสะใจ เขาขี่รถผ่านรถเชอร์เลตที่กำลังร่วงสู่ทะเสสาบพร้อมกับคำอวยพรที่แสนจะแทงใจดำ

“ขอให้ชนะนะ”

มอเตอร์ไซค์หลายคันพากันบินผ่านเชอร์เลตไป ตัวเลขลำดับก็กำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

‘อีกนิดเดียวแท้ๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้...ฉันกำลังจะแพ้เหรอ…แพ้เพราะความโกงของเรคอสงั้นหรือ…ไม่มีทาง ไม่มีทาง…’

ถึงเชอร์เลตจะคิดเช่นนั้น ถึงความโกรธจะพลุ่งพล่านขึ้นมาขนาดไหน แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากเกาะมอเตอร์ไซค์ที่กำลังจะร่วงลงน้ำไว้แน่น

ตูม!

มอเตอร์ไซค์จมน้ำอย่างรวดเร็ว ตัวของเชอร์เลตแข็งทันที เพราะน้ำในทะเลสาบเย็นเฉียบเข้ากระดูก แต่เชอร์เลตก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือจากรถ ถ้าเขาต้องรับรู้ว่าแม่ของเขาจะสูญเสียความทรงจำไปตลอดกาลแล้วละก็ ขอตายเสียดีกว่า

แต่อีกความรู้สึกหนึ่งที่รุนแรงพอกันก็คือ เขาไม่อยากแพ้เรคอส

‘ไม่มีทาง...ไม่มีวันยอมแพ้หรอก…’

“ไม่มีทาง…” เชอร์เลตพยายามกรีดร้องทั้งๆ ที่อยู่ในน้ำ

เขารู้สึกโกรธจนอยากจะต่อยเรคอสสักร้อยหมัด เพียงแค่คิดความร้อนก็ทบทวีไปทั่วร่าง จนน้ำเย็นเจี๊ยบรอบๆ กายนั้นเหือดหาย และฟองอากาศเดือดปุด ทันใดนั้นปีกสีแดงเพลิงก็โผล่พรวดออกมาจากช่องปีกของมอเตอร์ไซค์ เชอร์เลตฝืนแรงดันน้ำขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ และบิดแฮนด์สุดมือ

 ปีกสีแดงเพลิงกระพือรุนแรงจนแยกทะเลสาบออกเป็นสองฝั่ง มอเตอร์ไซค์ของเชอร์เลตกลับทะยานขึ้นฟ้าอีกครั้ง และคราวนี้ความเร็วของมันยิ่งกว่าพายุ

เชอร์เลตจ้องจุดหมายเบื้องหน้าอย่างมุ่งมัน มอเตอร์ไซค์เคลื่อนไปเร็วเกินกว่าจะเห็นสิ่งรอบข้าง เร็วจนแซงหน้ารถผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ อย่างไม่รู้ตัว

เชอร์เลตขี่รถเข้าหาเรคอสที่กำลังอ้าปากหวอ เปลวไฟอันร้อนระอุทำให้เรคอสตกใจจนถอยไปข้างๆ

                มอเตอร์ไซค์พุ่งแทรกกลางระหว่างพีทกับลอยด์ด้วยความเร็วเกินพิกัด รถพุ่งฉิวจนเบรกไม่อยู่ เชอร์เลตจึงได้แต่พยายามบังคับมอเตอร์ไซค์ไม่ให้หลุดจากซุ้มโค้งบนหน้าผาเท่านั้น

                “ว้าก!”

                เชอร์เลตร้องลั่นเมื่อมอเตอร์ไซค์พาเขาทะลุผ่านซุ้ม ตัวของเชอร์เลตกระเด็นออกจากมอเตอร์ไซค์ และตกลงบนเบาะนุ่มๆ ตอนนี้เขาร้อนเหลือเกิน ร้อนเหมือนกำลังถูกแผดเผา ตัวของเขากำลังลุกเป็นไฟ สายตาที่พร่ามัวมองเห็นเศษกระดาษสะท้อนแสงชิ้นเล็กชิ้นน้อยซึ่งโปรยปรายอยู่อย่างเลือนราง เขาสัมผัสได้เพียงกลิ่นยางไหม้ของเบาะกันกระแทก และภาพเลือนรางของคนห้าคนที่วิ่งเข้ามา

                “ตัวเด็กคนนี้กำลังลุกเป็นไฟ เอริส ดับไฟเร็ว” เสียงก็อดดังขึ้น

                เชอร์เลตรู้สึกอ่อนเพลียจนขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว เขาปล่อยให้เปลือกตาอันหนักอึ้งปิดลง

ก่อนจะสัมผัสถึงน้ำอันเย็นฉ่ำเป็นสิ่งสุดท้าย