ChErLeT เชอร์เลต คีป แห่ง อาณาจักรฟ้า // ภาค 4 วางแผงแล้วนะจ้ะ เข้ามาคลิกลิงค์แฟนเพจหน่อยนะครับ

เชอร์เลต คีป 4 วางแผงแล้วนะครับ รีบไปจับจองกันได้เลย ตอนจบแล้วครับ ^^

ผู้เขียน: B.P.Boy ชมแล้ว: 580,994 ครั้ง

post ครั้งแรก: Fri 14 November 2008, 1:22 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sat 31 March 2012, 3:31 pm

อยู่ในส่วน:

แก้ไขงานเขียน

“ปิดเทอมหน้าร้อนแล้วสินะ”

 เชอร์เลต คีป เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีพูดกับตัวเอง ก่อนจะบิดขี้เกียจและดีดตัวขึ้นจากเตียงเล็กๆ ปิดเทอมหน้าร้อนดีตรงที่เขาไม่ต้องตื่นไปโรงเรียนแต่เช้า แต่มีข้อเสียตรงที่เขาต้องอยู่บ้านดูแลน้อง ซึ่งมันเป็นเรื่องที่น่าเบื่อที่สุด

เด็กหนุ่มร่างสูงชะลูดเดินเข้าห้องน้ำ และส่องกระจกเพื่อสำรวจใบหน้าขาวผ่องว่ามีสิวขึ้นกี่เม็ดตามประสาวัยรุ่น เขามองดวงตาสีน้ำเงินเข้มในกระจก แต่ก็ต้องรีบหลบสายตาเมื่อนึกถึงดวงตาของพ่อขึ้นมา ดวงตาของพ่อกับเขาช่างเหมือนกันเหลือเกิน ถ้าโรคร้ายไม่พรากเอาชีวิตของท่านไปเสียก่อน ครอบครัวของเขาคงจะอบอุ่นกว่านี้

เชอร์เลตอาบน้ำและล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนจะหันมาจัดผมสีน้ำตาลเข้มที่ซอยสั้นให้ดูดี แล้วก็ต้องกังวลเมื่อนึกถึงผมประหลาดที่เปลี่ยนสีได้ของตัวเอง มันจะเปลี่ยนเป็นสีแดงทุกครั้งที่เขาโกรธ ไม่รู้ทำไมผมของเขาจึงได้ผ่าเหล่าเช่นนี้ แต่แล้วเชอร์เลตก็รีบสลัดมันออกจากสมอง เพราะคิดไปก็รังแต่จะทำให้หงุดหงิดเท่านั้น

เขาสวมเสื้อยืดสีขาวมีฮู้ดกับกางเกงยีนตัวโปรด เปิดประตูห้องนอนเก่าๆ และเดินทอดน่องลงบันไดไม้ เมื่อขอบบันไดพ้นสายตา โต๊ะอาหารที่น้องสาวสองคนกำลังนั่งจัดการมื้อเช้าอยู่ก็ปรากฏให้เห็น และแม่ก็ไม่ได้อยู่ร่วมวงด้วยอีกตามเคย

“รู้ไหม แคธี เมื่อคืนพี่เจอเหตุการณ์อะไรที่สนามหญ้าหลังบ้าน” เอมี่ คีป เปรยขึ้น

“เห็นแล้วละค่ะ หนูก็ดูอยู่จากหน้าต่างห้อง” เด็กหญิงตัวเล็กๆ ตอบ

เอมี่สำลักขนมปังปิ้งทันที

“แค่กๆๆ! นี่หมายความว่าตอนนั้นเธอยังไม่หลับงั้นหรือ”

 “สะดุ้งตื่นตั้งแต่ตอนที่พี่แอบออกจากห้องไปแล้วละ” แคทเธอรีนตอบด้วยสีหน้าสยอง “เจ้ามนุษย์ค้างคาวยักษ์นั่นเป็นตัวอะไรกันแน่น่ะ”

“นั่นน่ะสิ พี่ไม่เคยเห็นมันมาก่อนเลย” เอมี่เสริมด้วยความสงสัยยิ่งขึ้น “คืนนี้พี่จะไปแอบดูอีก เธอว่าดีไหม”

“แล้วพี่ไม่กลัวถูกมันจับกินหรือ” น้องสาวคนสุดท้องปล่อยมือจากตุ๊กตาหมีบนตักแล้วทำท่ากางกรงเล็บเหมือนเจ้าตัวเมื่อคืน

เอมี่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“กลัวสิ คิดแล้วยังขนลุกอยู่เลย บรื๋อ!” เธอรีบสลัดความคิดออกจากสมองและหันกลับมาดูโทรทัศน์จอเล็กๆ ตรงหน้าซึ่งกำลังนำเสนอข่าวภาคเช้าอยู่

“…เกิดเรื่องประหลาดขึ้นกับสถานที่สำคัญๆ หลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็นแม่น้ำไพล์ที่อยู่ๆ ก็แห้งขอด ถ้ำไรท์ที่ถูกระเบิดและอยู่ในสภาพถูกรื้อค้น…”

เชอร์เลตถึงกับสะดุ้งและรีบวิ่งลงมาจากบันได

“ทางศูนย์อนุรักษ์สัตว์ป่ารายงานว่ามีสัตว์ใหญ่มากมายตัวแข็งตายด้วยละ” เอมี่รีบบอก

“หรือว่ามันจะเกี่ยวข้องกับเจ้าตัวเมื่อคืนนี้” เขาเปิดประเด็นพร้อมกับกระโดดข้ามบันไดขั้นสุดท้ายลงสู่พื้นเสียงดังสนั่น

น้องสาวทั้งสองคนหันขวับมาทางต้นเสียง

“เดี๋ยวพื้นบ้านก็พังกันพอดี” แคทเธอรีนติง

แต่เชอร์เลตไม่สนใจคำพูดของน้องสาว เพราะสนใจประเด็นข่าวมากกว่า

“ฉันก็รู้สึกว่านี่น่าจะเป็นฝีมือของเจ้านั่นนะ” เอมี่ตอบพลางขยับกรอบแว่นและหยิบหนังสือ ‘ปฏิกิริยาของสาร’ ขึ้นมาอ่านต่อ

เชอร์เลตส่ายหน้า หนังสือเล่มนั้นเป็นของเขา แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ยังอ่านไม่รู้เรื่อง

“ถึงขนาดกระทำการในหลายสถานที่พร้อมกันในคืนเดียวได้ พวกมันต้องมีหลายตัวและแยกกันทำงานแน่ๆ และที่สำคัญ…” เด็กสาวอัจฉริยะเอ่ย ก่อนจะปิดหนังสือแล้วลุกพรวดขึ้นยืน “พวกมันต้องกำลังตามหาสิ่งที่เจ้าปีศาจตัวล่ำขุดจากสนามหญ้าหลังบ้านของเราไปแน่ๆ”

เชอร์เลตอ้าปากค้าง ดวงตาของเขาสั่นระริก

“รูปปั้น?”

“ถูกต้อง รูปปั้นหิน ซึ่งคงจะมีหลายตัว และถูกซ่อนไว้หลายแห่งตามทฤษฎีการกระจายความเสี่ยง” เอมี่ตอบพลางปัดเศษขนมปังปิ้งออกจากชายเสื้อยืดรัดรูปของเธอ

เชอร์เลตหยิบขนมปังปิ้งเข้าปาก

“พวกมันจะเอารูปปั้นไปทำไมกัน” เขาถามเสียงอู้อี้

เอมี่ส่ายหน้า

“เรื่องนี้ฉันไม่รู้ แต่ถ้าอยากรู้ ก็มีทางเดียว คือเราต้องสะกดรอยตามมันไป”

เชอร์เลตหัวเราะพลางถาม

“เธอกำลังหมายความว่าเราต้องบินตามมันไปงั้นหรือ”  

น้องสาวคนกลางพยักหน้าแทนคำตอบ

ก๊อกๆๆ!

เสียงเคาะประตูดังขัดบทสนทนาของสองพี่น้อง เชอร์เลตลุกไปหมุนลูกบิดประตูอย่างเสียอารมณ์

เขาแง้มประตูออกเล็กน้อย ในขณะที่โซ่กลอนประตูยังคล้องอยู่กับสลัก นอกประตูมีชายร่างท้วมในชุดบุรุษไปรษณีย์สีดำลายเหลืองยืนยิ้มแป้นรอเขาอยู่ น่าแปลกที่ไม่ใช่บุรุษไปรษณีย์คนเดิมที่เคยส่งจดหมายให้บ้านเขาเหมือนครั้งก่อนๆ

“อรุณสวัสดิ์ครับ มิสเตอร์คีป” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพและนุ่มนวล “มีพัสดุส่งถึงคุณครับ”

“ไม่ทราบว่าส่งมาจากไหนครับ” เชอร์เลตถามพลางเอาโซ่กลอนประตูออก และเปิดประตูให้กว้างขึ้น

เขายื่นกล่องพัสดุสีดำขนาดพอๆ กับเค้กหนึ่งปอนด์ให้เชอร์เลต

“เออ...อันนี้กระผมก็ไม่ทราบครับ เพราะผู้ส่งไม่ได้จ่าหน้าซองไว้เสียด้วย” เขาตอบเรียบๆ

เชอร์เลตยกกล่องขึ้นดูผ่านๆ  

“มันเป็นของคุณ” บุรุษไปรษณีย์บอกด้วยเสียงหนักแน่น

“ผมต้องเซ็นชื่อรับของไหม” เชอร์เลตถาม

“โอ้! ไม่ต้องหรอกครับ” บุรุษไปรษณีย์ยิ้มกว้างกว่าเดิม ทำให้เห็นฟันสีเหลืองสกปรกที่เหยินออกมาของเขา “ไม่จำเป็นครับ”

“เออ ไม่ทราบว่า ลุงเจ๊คไปไหนหรือครับ เออคุณ…”

“ชาร์ลี เอสครับ” ชายร่างท้วมรีบแนะนำตัว

 “ครับ คุณชาร์ลีวันนี้ทำไมคุณถึงมาแทนได้ล่ะครับ” เชอร์เลตถามอย่างสงสัย

“อ๋อ วันนี้เจ๊คกี้ลางานไปธุระน่ะครับ วันนี้ผมเลยมาทำงานหนึ่งวัน” อีกฝ่ายตอบ

“ออครับ”

ชาร์ลี เอสค้อมหัวเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวลา และหมุนตัวเดินต้วมเตี้ยมไปยังรถเก๋งของบริษัทแอร์โรว์ เบิร์ด

เชอร์เลตหันมาสนใจกล่องพัสดุในมือ ดูจากน้ำหนักแล้ว มันเบาเหมือนกล่องเปล่า แต่พอลองเขย่าดู กลับได้ยินเสียงแก๊กๆ เหมือนมีอะไรเบาๆ กระทบกันอยู่ภายใน เขารีบเดินกลับมาที่โต๊ะอาหาร

“ของพี่เหรอ” เอมี่ถามขึ้น

“ใช่” เชอร์เลตตอบพลางพยักหน้า พร้อมกับหมุนกล่องรอบทิศเพื่อหาชื่อที่อยู่ของผู้ส่งอีกครั้ง “แต่ไม่รู้ว่าใครส่งมา”

“อาจจะเป็นระเบิดก็ได้นะ” แคทเธอรีนปรายตามามองแวบหนึ่งแล้วหัวเราะคิกคัก ก่อนจะหันกลับไปดูการ์ตูนหลังข่าวต่อ

“แต่ยังไงก็ยังปลอดภัยกว่าเสียงกรี๊ดของเธอแหละ” เอมี่หยอกน้องสาว จนอีกฝ่ายต้องหันกลับมาถลึงตาใส่พี่สาว

แล้วเชอร์เลตก็สังเกตเห็นการ์ดสีเหลืองเล็กๆ ที่โผล่ออกมาจากช่องฝากล่อง เขาจึงดึงมันออกมาดู บนการ์ดมีตัวอักษรพิมพ์ไว้ว่า

ของขวัญแก่ผู้ที่สมควรจะได้รับ เชอร์เลต คีป ยินดีต้อนรับสู่สกายคิงดอม

‘ของขวัญงั้นหรือ’ เขาทวนคำถามในใจ อีกตั้งหลายเดือนกว่าจะถึงวันเกิดของเขา และช่วงนี้ก็ไม่มีเทศกาลอะไรที่จำเป็นต้องให้ของขวัญกันนี่นา

“เดี๋ยวฉันตรวจสอบให้นะว่าข้างในมีอะไร” เอมี่อาสา

นอกจากความปราดเปรื่องเกินวัยของเธอแล้ว สิ่งที่แยกเอมี่ออกจากมนุษย์ธรรมดาก็คือดวงตาสีเทาหม่นเบื้องหลังเลนส์แว่นข้างหนึ่งของเธอ มันอาจจะดูเหมือนโรคต้อกระจก แต่ไม่ใช่ เพราะมันมีอะไรมากกว่านั้น

เชอร์เลตพยักหน้าอนุญาต ถึงอย่างไรเขาก็ต้องขอให้เอมี่ช่วยอยู่ดี

เอมี่เพ่งสายตามองกล่องในมือเชอร์เลตอย่างแน่วแน่ แคทเธอรีนเองก็เบนความสนใจจากการ์ตูนเรื่องโปรดมาที่กล่องพัสดุ

“เอาละนะ” เด็กสาวใช้มือจับกล่องไว้

 นัยน์ตาสีเทาหม่นของเอมี่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นของเหลวสีขาวขุ่น มันไหลวนอยู่ในดวงตาราวกับสายหมอกที่บรรจุอยู่ในลูกแก้ว

เอมี่สะดุ้งเฮือกและก้าวถอยหลังสองสามก้าวอย่างตกใจ ก่อนจะบังคับให้ดวงตาวิเศษกลับมาเป็นปกติในชั่วพริบตา

“เป็นยังไงบ้าง เอมี่” เชอร์เลตถาม “เธอเห็นอะไรข้างในใช่ไหม”

เอมี่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดพลางส่ายหน้าไปมา

“ฉันมองทะลุเนื้อกล่องเข้าไปไม่ได้ค่ะพี่ เหมือนมันมีพลังบางอย่างมากั้นดวงตาฉันไว้” เธอตอบเสียงสั่น

“แปลกแฮะ” เชอร์เลตประหลาดใจจนอยากจะแกะกล่องใบนี้ออกดู ทว่าเขาไม่กล้าเสี่ยง “แต่ไม่มีอะไรที่เธอมองทะลุไม่ได้นี่”

“นั่นสิ สงสัยตาของพี่เอมี่อาจจะเน่าแล้วก็ได้นะ” แคทเธอรีนได้ทีจึงหยอกคืนพลางหัวเราะคิกคัก เอมี่หันกลับไปจ้องน้องสาวด้วยแววตาไม่สบอารมณ์ แคทเธอรีนยิ้มอย่างสะใจก่อนจะหันกลับไปดูการ์ตูนต่อ

“พี่ควรจะแกะกล่องดูไหม” เชอร์เลตถามความเห็น

“ฉันว่าทางที่ดีรอแม่กลับมาก่อนดีกว่านะ” เอมี่บอก “คนส่งคงไม่ต้องการให้ใครเห็นว่าของในกล่องเป็นอะไร แต่ถ้าเป็นของที่อันตรายจริงๆ ก็ไม่น่าจะผ่านเครื่องสแกนของทางไปรษณีย์มาได้นะ”

“มันก็ถูก แต่บุรุษไปรษณีย์คนนั้นอาจจะเป็นตัวปลอมก็ได้” เชอร์เลตตอบ

เอมี่พยักหน้าช้าๆ

“เป็นไปได้ที่สุดแล้ว”

แต่ไม่ทันที่เชอร์เลตจะเอ่ยคำพูดใดๆ แรงสั่นมหาศาลของกล่องพัสดุก็จู่โจมมือทั้งสองข้างของเขา เด็กหนุ่มตกใจจนทิ้งมันลงบนโต๊ะอาหาร และถอยหลังออกห่างโดยอัตโนมัติ

“อะไรน่ะ!” แคทเธอรีนอุทาน “กล่องมันดิ้นได้”

โครม!

มันกระแทกกับโต๊ะอาหารจนจานชามกระเด็นตกแตกกระจัดกระจาย สามพี่น้องพากันถอยกรูดไปชิดผนังห้อง

“ระเบิดจริงๆ ด้วย” แคทเธอรีนร้องลั่น “ไม่นะ พวกเราจะต้องตายที่นี่เหรอ”

“ตั้งสติไว้ให้ดี ตอนนี้เราต้องรีบออกจากบ้านก่อน” เชอร์เลตเอ่ยพลางพยายามตั้งสติ มือที่ยังคงสั่นเทาทั้งสองข้างคว้าข้อมือของเอมี่กับแคทเธอรีนแล้วรีบตรงไปที่ประตู แต่ประตูกลับเปิดไม่ออกทั้งที่ไม่ได้ล็อกกุญแจ

“ประตูเปิดไม่ออก!”

เชอร์เลตหมุนลูกบิดอย่างลนลาน สลับกับการพุ่งตัวกระแทกบานประตูอยู่หลายครั้ง แต่ประตูก็เหมือนจะถูกเสกให้แกร่งปานเหล็กกล้า

“ไม่ไหวแล้ว ประตูมันไม่ขยับแม้แต่น้อย” เชอร์เลตพูดพลางหอบ

“มันกำลังจะระเบิดแล้ว” เอมี่ตะโกนลั่นพร้อมกับเอาตัวกระแทกประตู

“พี่จะช่วยด้วย” เชอร์เลตตะโกนพลางพุ่งตัวเข้าหาประตู

“ไม่ทันแล้วละ” แคทเธอรีนร้องลั่นจนแสบแก้วหู

กล่องพัสดุขยายใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า ซึ่งนั่นหมายความว่าตอนนี้มันขยายจนถึงที่สุดแล้ว!

“หมอบเร็ว!” เชอร์เลตหันมาตะโกนสั่งพร้อมกับโน้มคอของน้องสาวทั้งสองให้หมอบลงกับพื้น เขาไม่ลืมที่จะปิดปากของแคทเธอรีนด้วย เพราะบางทีเสียงกรี๊ดของเธออาจจะรุนแรงกว่าอนุภาคของระเบิดลูกนี้ก็เป็นได้

ซูม!

แสงสีแดงพุ่งขึ้นจากกล่องและแตกเป็นประกายไฟจนสว่างไปทั่วห้อง แต่ก็ไม่ทำให้รู้สึกร้อน หรือทำให้ของที่มันตกใส่ลุกไหม้แต่อย่างใด ครู่หนึ่งสถานการณ์ก็ดูเหมือนจะสงบลง เชอร์เลตคลายมือที่เปื้อนน้ำลายออกจากปากของแคทเธอรีน และเช็ดกับเสื้อของตัวเอง

“นะ...นี่เรายังไม่ตายเหรอ” แคทเธอรีนถามตะกุกตะกัก

“ยัง แคธี” เชอร์เลตตอบเสียงสั่นไม่แพ้กัน “กล่องใบนั้นไม่ใช่ระเบิด ไม่งั้นป่านนี้เราคงเละตุ้มเป๊ะไปแล้ว”

เชอร์เลตตะกายขึ้นจากพื้น และสั่งเสียงเข้ม

“พวกเธอหมอบลงก่อน”