ChErLeT เชอร์เลต คีป แห่ง อาณาจักรฟ้า // ภาค 4 วางแผงแล้วนะจ้ะ เข้ามาคลิกลิงค์แฟนเพจหน่อยนะครับ

เชอร์เลต คีป 4 วางแผงแล้วนะครับ รีบไปจับจองกันได้เลย ตอนจบแล้วครับ ^^

ผู้เขียน: B.P.Boy ชมแล้ว: 580,995 ครั้ง

post ครั้งแรก: Fri 14 November 2008, 1:22 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sat 31 March 2012, 3:31 pm

อยู่ในส่วน:

แก้ไขงานเขียน

ชายชราวางมือลงบนหัวไม้เท้าและก้มหน้ามองพื้นราวกับกำลังครุ่นคิดอยุ่พักหนึ่ง และเขาก็พูดขึ้นมาด้วยเสียงอันแผ่วเบาดูไร้ความมั่นใจ

“มันอยู่ในที่ที่ชาวสกายเลี่ยนและคนธรรมดาไม่สามารถล่วงล้ำเข้าไปได้ ดินแดนร้อยบุปผาน่ะ”

“สถาณที่ที่แมร์รี่จากมา บ้านเกิดของเธอน่ะหรือครับ” เชอร์เลตถาม

ชายแปลกหน้าผยักหน้าเบาๆ เชอร์เลตเข่าอ่อนจนแทบจะนั่งลงไปกองกับพื้น ดีที่เอมี่กับแคธลีนวิ่งมาประคองไว้ทัน การจะฟื้นชีวิตให้แมร์รี่แทบจะไม่มีหวังด้วยช้ำ มันเลือนรางมากเกินไป เชอร์เลตยกเมล็ดแก้วแมร์รี่ขึ้นมาดูด้วยความโศกเศร้า แต่ในทางกลับกันจิตใจเขาหึกเฮิมขึ้นมาทันควัน เขาจะไม่มีทางยอมแพ้แน่นอน

“เอาไว้ฉันจะพยายามหาทางช่วยเธอเอง เราควรจะไปกันได้แล้วนะ เชอร์เลต” ชายชราเอ่ยขึ้น

เชอร์เลตเงยหน้าขึ้นอย่างแปลกใจ

“ตกลงคุณเป็นใครกันแน่”

ชายชรายิ้มและกระทุ้งไม้เท้าลงพื้นครั้งหนึ่ง นุ่นสีขาวสะอาดเกลื่อนพื้นขยับลอยขึ้น ก่อนจะไหลกลับเข้าไปอยู่ในตุ๊กตาลิงทั้งสามตัวตามเดิม และรอยขาดของสามตัวนั้นก็กลับเป็นปกติและมีชีวิตอีกครั้ง น้องสาวทั้งสองรุดเข้ามาจับแขนของเชอร์เลตตัวสั่นระริกด้วยความกลัว

“คุณจะทำอะไรอีก”

ชายคนนั้นยิ้มอีกครั้ง เจ้าลิงสามตัวกระโดดหย็องเหย็งกลับคืนชีพ ชายชรากระทุ้งไม้เท้าอีกครั้ง พวกมันก็ชักกระตุกราวกับผีเข้าและแสงสีเทาเส้นยาวสามเส้นก็ออกมาจากปากของพวกมันทันทีพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวยราวกับสัตว์ป่าดุดัน เป็นเสียงที่ฟังดูแล้วหน้ากลัวชวนขนความลุก เชอร์เลตอ้าปากค้าง เขาจำได้ดีว่าเจ้าวิญญาณพวกนี้คือ วิญญาณของแวมไพร์ดำ

“ลาก่อน” ชายชรากล่าวเรียบๆและยกไม้เท้าขึ้น แสงสีขาวสว่างวาบออกมาจากหัวไม้เท้า อบอุ่นราวกับแสงอาทิตย์ ชั่วพริบตาวิญญาณสามตัวก็มลายหายไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ค่อยๆจางหายจนทิ้งไว้เพียงเสียงหอบถี่ๆของเชอร์เลตและน้องสาว

“แวมไพร์ดำ” เชอร์เลตพึมพำเสียงสั่น “พวกมันจะกลับมาอีกแล้ว”

“นั่นก็เป็นการเตือนว่า ตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายอารักษ์อย่างเธอต้องทำการฝึกโดยเร็ว” ชายชราบอก และทำท่าสะดุ้ง “โอ้ ขอโทษที ฉันลืมแนะนำตัวไป ฉันชื่อ ออริเนียน ฟอส เรียกสั้นว่า ฟอสก็ได้”

ทันใดนั้น ลูกเหล็กสื่อสารก็ลอยทะลุเข้ามาจากเพดานและยิงสำแสงเส้นเล็กเข้าไปในกำไลประจำตัวของเชอร์เลต เขารีบเปิดข้อความดู และรู้ว่ามันมาจากเมลวินนั่นเอง

ถึง เชอร์เลต คีป

เรื่องข่าวที่เกิดขึ้นในโลกเบื้องล่าง คงจะทำให้เธอเอ๊ะใจไม่ใช่น้อย และคงคิดจะมาที่สกายคิงดอมในไม่ช้า ป่านนี้ท่านฟอสคงจะไปรับเธอที่บ้านแล้ว เธอจงเชื่อฟังท่านและเดินทางมาที่นี่กับท่าน

ปล.งานใหญ่ยังรอเธออยู่

                                                                                                    เมลวิน อัลเซเบอร์

                                                                                                    ประมุขแห่งสกายคิงดอม

เชอร์เลตเงยหน้าขึ้นและมองดูชายชราที่เรียกนามตัวเองว่าฟอสอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ

“ขอโทษนะครับที่ผมมุทะลุไปหน่อย”

ฟอสแสดงรอยยิ้มซ่อนเล่ห์

“โอ้ ไม่เป็นไร ฉันแน่ใจว่าหลังจากนี้ เธอจะไม่เป็นแบบนี้”

เชอร์เลตทำหน้านิ่วอย่างสงสัยจนเขาต้องโพล่งถามออกโดยไม่รู้ตัว

“อะไรนะครับ”

“เปล่า” ฟอสหมุนตัวและเดินไปยังประตู ก่อนจะชี้หัวไม้เท้าไปยังหน้าต่าง เศษกระจกกลับเข้าไปเชื่อมกันเป็นหน้าต่างอีกครั้ง “ไปกันเถอะ”

“แล้วน้องสาวของผมล่ะครับ” เชอร์เลตถาม

ฟอสหันกลับมาด้วยแววตาเรียบเฉย

“พวกเธอคงอยากจะไปด้วย”

“แต่” เชอร์เลตค้าน แต่ฟอสชิงพูดก่อน

“ลืมเนื้อหาในข้อความของเมลวินไปแล้วหรือ”

เชอร์เลตเงียบ เขาเริ่มหมั่นไส้ตาแก่นี่ขึ้นมาแล้ว แต่ข้อความของเมลวินกลับบังคับให้เขาต้องเชื่อฟัง ฟอส เอมี่กับแคธลีนดูจะถูกใจกับการอนุญาตจากคนอื่นเสียมากกว่าพี่ชายเสียอีก ถึงกระนั้นเขาก็ยังไปไม่ได้ ถ้าแม่ของพวกเขากลับมาล่ะก็ เธอจะต้องพลิกแผ่นดินตามหาพวกเขาแน่

“แล้วแม่ของผมล่ะครับ” เชอร์เลตถามอีกครั้ง

“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะมาส่งเธอให้ทันก่อนที่แม่ของเธอจะกลับมาถึงบ้าน และแม่ของเธอจะได้รับการคุ้มครองจากทหารแสงยอดฝีมือที่มองไม่เห็นยี่สิบนายด้วย” เขาพูดและถอนหายใจดังแผ่ว “แค่นี้พวกเราจะไปกันได้ละยังล่ะ”