ChErLeT เชอร์เลต คีป แห่ง อาณาจักรฟ้า // ภาค 4 วางแผงแล้วนะจ้ะ เข้ามาคลิกลิงค์แฟนเพจหน่อยนะครับ

เชอร์เลต คีป 4 วางแผงแล้วนะครับ รีบไปจับจองกันได้เลย ตอนจบแล้วครับ ^^

ผู้เขียน: B.P.Boy ชมแล้ว: 580,996 ครั้ง

post ครั้งแรก: Fri 14 November 2008, 1:22 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sat 31 March 2012, 3:31 pm

อยู่ในส่วน:

แก้ไขงานเขียน

เขาค่อยๆ ก้าวเข้าหากล่องที่บัดนี้เปิดอ้าอยู่ โดยทิ้งระยะห่างพอสมควร ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นเพื่อดูของเจ้าปัญหาในกล่อง มันไม่ใช่ระเบิด เป็นเพียงบัตรสีทองที่เหมือนกับบัตรเครดิตใบหนึ่งเท่านั้น

แต่อย่างไรก็ตาม อะไรบางอย่างกำลังดึงดูดให้เชอร์เลตเดินเข้าไปหามันอย่างไม่รู้ตัว มือของเขายกขึ้นเตรียมจะสัมผัสมัน

“อย่าแตะต้องมันนะพี่” เอมี่เตือนสติเขาทันที “บางทีอาจจะมีอันตรายซ่อนอยู่”

เชอร์เลตสะบัดใบหน้าเบาๆ เพื่อเรียกสติ เขาพยายามจะชักมือกลับ แต่ความรู้สึกที่เรียกว่า เจ้าข้าวเจ้าของกลับมีอำนาจเหนือความรู้สึกอื่นใด

“แต่พี่คิดว่ามันไม่มีอันตรายอะไรนะ” เขาหยิบมันขึ้นมาชูพลางเอ่ย

บัตรสีทองในมือของเขาดูสวยงามมาก ด้านหนึ่งเป็นตราคริสทัลรูปข้าวหลามตัดประดับด้วยมงกุฎที่มีปีกนก ส่วนอีกด้านเป็นตัวอักษรนูนประหลาด แต่ช่างมหัศจรรย์ที่เขาอ่านมันออก ตัวอักษรนั้นเขียนไว้ว่า ‘บัตรประจำตัวพิเศษ’ และยังยืนยันความเป็นเจ้าของของเด็กหนุ่มไว้ด้วยชื่อที่สลักถัดลงมา

เชอร์เลตรู้สึกว่าตัวเองตกอยู่ในภวังค์แห่งความฉงน จนไม่ทันสังเกตว่าเอมี่กับแคทเธอรีนมายืนอยู่ข้างๆ เขาแล้ว

“บัตรนี้มีชื่อพี่อยู่ด้วย” แคทเธอรีนเปรยพลางลูบตุ๊กตาหมีเบาๆ เหมือนจะปลอบขวัญมัน

“พวกเธอก็อ่านตัวอักษรในบัตรออกเหรอ” เชอร์เลตถามอย่างสงสัย

“ใช่ พวกเราอ่านออก” เอมี่ตอบ และพยายามจ้องเพื่อวิเคราะห์ตัวหนังสือบนบัตรด้วย เธอขยับกรอบแว่นแล้วตอบด้วยเสียงตื่นเต้น “เอ! มันเป็นตัวอักษรของอียิปต์โบราณ เอ๊ะ! หรือว่าเป็นตัวอักษรของจีนสมัยประวัติศาสตร์ ไม่น่าจะใช่นะ มันแปลกมากเลยพี่ ฉันไม่เคยเห็นตัวอักษรแบบนี้มาก่อนเลย แต่เรากลับอ่านมันออก”

“มันแปลกตั้งแต่แรกแล้ว” เชอร์เลตพูดเสริมด้วยสีหน้าจริงจัง “บุรุษไปรษณีย์คนนั้นต้องการอะไรกันแน่”

กริ๊ง!

โทรศัพท์ดังขึ้นเกือบจะในทันทีที่เชอร์เลตพูดจบ เอมี่วิ่งข้ามเศษจานแตกไปยังโต๊ะวางโทรศัพท์ และใช้มือที่สั่นเทายกหูโทรศัพท์ขึ้นพูดอย่างระมัดระวัง แล้วมือของเธอก็เริ่มสั่นแรงขึ้นราวกับอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ ปากของเธอสั่นระริกจนกรามกระทบกันดังกึกๆ ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำตา  แล้วก็ปล่อยให้โทรศัพท์หลุดจากมืออย่างไร้เรี่ยวแรง

“โอ้! ไม่นะ เอมี่ เอมี่ เป็นอะไรไป” เชอร์เลตวิ่งเข้าไปประคองน้องสาวไว้

เอมี่ส่ายหน้าไปมาและกรีดร้องเสียงหลงราวกับเสียสติ

“มะ...มะ...แม่!”

“แม่เป็นอะไรคะ พี่เอมี่” แคทเธอรีนรีบถามต่อ

เชอร์เลตรู้สึกใจคอไม่ดีเลย ลำไส้ของเขาเริ่มขมวดเป็นเกลียวราวกับจะบิดให้ขาดจากกัน เขาพยายามสูดอากาศเข้าให้ทั่วท้อง แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้อาการดีขึ้น ลมหายใจของเขายิ่งถี่ขึ้น ทว่าเขาก็พยายามเค้นเรื่องจากน้องสาวที่กำลังปล่อยโฮเหมือนคนไร้สติ

“เอาละ ตั้งสติให้ดีนะ เอมี่ แล้วบอกพี่มาว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ แม่ของเราเป็นอะไร” เขาเอ่ยพลางเขย่าตัวเอมี่เบาๆ

เด็กสาวพยายามเค้นคำพูดออกจากลำคออันตีบตัน

“แม่นะ...นะ...แม่นอนไม่ได้สติอยู่ที่โรงพยาบาล!”

“อะไรนะ!” เชอร์เลตกับแคทเธอรีนอุทานออกมาพร้อมกัน

ราวกับมีมีดน้ำแข็งนับพันเล่มแทงเข้าที่เรือนร่างของเชอร์เลต เขารู้สึกปวดร้าวและเหน็บหนาว แคทเธอรีนก็ดูเหมือนจะสะเทือนใจไม่น้อย หน้าของเธอซีดเผือดและกำลังร้องไห้ตามพี่สาว

เขาต้องรีบไปดูอาการของแม่ สมองสั่งให้เชอร์เลตไปหาแม่ที่โรงพยาบาลดีกว่าจะมานั่งร้องไห้

“พี่จะไปหาแม่ใช่ไหม” แคทเธอรีนถาม

“ระ...ระ...เราจะไปด้วย” เอมี่อ้อนวอน

“จะดีเหรอ” เชอร์เลตแย้ง “พี่ไม่รู้ว่าข้างนอกจะมีอะไรรอจัดการพวกเราอยู่หรือเปล่า ถ้าเอาพวกเธอไปด้วยพี่เกรงว่า…”

ก๊อกๆๆ!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง เชอร์เลตเดินไปแง้มประตูอย่างระแวดระวัง เขาถอนใจเฮือกใหญ่ที่คนเคาะไม่ใช่ปีศาจหรือบุรุษไปรษณีย์คนนั้น

“ป้าเนว” เชอร์เลตอุทานพลางเปิดประตูให้ แต่แล้วก็รีบผลักประตูปิดเหลือช่องไว้เล็กน้อย

“ป้าเนวตัวจริงหรือเปล่าครับ”

หญิงวัยกลางคนร่างผอมบางอ้าปากค้างด้วยความตกใจ แต่ครู่เดียวเธอก็สะบัดมวยผมแล้วคลี่ยิ้ม

“ใช่ป้าเนวจริงๆ ด้วย” ท่าประจำตัวของเนวเซลี่ผ่านการตรวจสอบของเชอร์เลต เขาจึงเปิดประตูให้

เนวเซลี่เดินเข้ามาในบ้าน แล้วก็ต้องกรีดร้องเสียงสูงเมื่อเห็นสภาพห้อง

“เกิดอะไรขึ้นกับบ้านของพวกเธอ” แล้วเธอก็เหลือบไปเห็นสองพี่น้องที่ยืนร้องไห้อยู่ “โอ้! เป็นอะไรไปจ๊ะเด็กๆ”

“คือเรื่องมันยาวน่ะครับ” เชอร์เลตตอบ “ตอนนี้แม่ของผมอยู่ที่โรงพยาบาล ผมต้องรีบไปหาท่าน”

เนวเซลี่ยกมือแห้งเหี่ยวขึ้นปิดปากอย่างตกใจ

“โอ้! ตายแล้ว! แอนเนียเป็นอะไรถึงต้องเข้าโรงพยาบาล”

“แม่ของผมหมดสติน่ะครับ” เชอร์เลตตอบพลางมองเอมี่กับแคทเธอรีน “แต่ผมไม่สะดวกจะเอาน้องสาวสองคนไปด้วยน่ะครับ”

“ไม่เอานะ พวกเราจะไปด้วย” เอมี่ตัดบท

“เอาอย่างนี้ พวกหนูอยู่กับป้าก่อน พอเชอร์เลตไปถึงโรงพยาบาลแล้วค่อยให้เขาติดต่อมาดีไหม” เนวเซลี่เสนอความคิดแล้วเดินเข้าไปโอบเอมี่กับแคทเธอรีนเข้าหาตัว

“แล้วพี่จะรีบติดต่อมาหานะ เอมี่ดูแลแคธีด้วย” เชอร์เลตเอ่ยพลางเดินไปหมุนลูกบิดประตู แต่ก็อดหันมามองน้องสาวไม่ได้

“ไม่ต้องห่วงน่า ป้าจะดูแลเอมี่กับแคธีเอง อย่าลืมสิว่า ฉายาสมัยก่อนของป้าคืออะไร นักสู้หญิงมือเหล็กเชียวนะ” เธอประกาศก้อง ก่อนจะเดินไปลูบหัวเชอร์เลตพลางมองด้วยแววตาอ่อนโยน “ฝากบอกแอนเนียด้วยว่าป้ารอสังสรรค์กับเธออยู่นะ”

เชอร์เลตยิ้มแห้งๆ พลางพยักหน้า พร้อมกับหย่อนบัตรสีทองกับกระเป๋าเงินลงในกระเป๋าเสื้อ

“พี่รีบติดต่อมานะ” แคทเธอรีนบอกเสียงสั่น

เด็กหนุ่มพยักหน้าเร็วๆ แล้วรีบเปิดประตูเพื่อไปหาแม่ที่โรงพยาบาลในทันที