ChErLeT เชอร์เลต คีป แห่ง อาณาจักรฟ้า // ภาค 4 วางแผงแล้วนะจ้ะ เข้ามาคลิกลิงค์แฟนเพจหน่อยนะครับ

เชอร์เลต คีป 4 วางแผงแล้วนะครับ รีบไปจับจองกันได้เลย ตอนจบแล้วครับ ^^

ผู้เขียน: B.P.Boy ชมแล้ว: 580,998 ครั้ง

post ครั้งแรก: Fri 14 November 2008, 1:22 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sat 31 March 2012, 3:31 pm

อยู่ในส่วน:

แก้ไขงานเขียน

เชอร์เลตวิ่งผ่านประตูห้องผู้ป่วยบนชั้นสิบของโรงพยาบาลแฮลตี้ฮอสอย่างรีบเร่ง หัวใจของเขาเต้นแรง ในขณะที่สมองก็ภาวนาอย่าให้แม่เป็นอะไรไป ยิ่งพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์บอกว่าหมอยังระบุอาการไม่ได้ ยิ่งทำให้เชอร์เลตเป็นห่วงแม่จนใจแทบขาด

 ห้องหนึ่งศูนย์ศูนย์สองปรากฏให้เห็นตรงหน้า เชอร์เลตเบรกไม่ทันจึงถลาเลยประตูห้องไป เขาจึงรีบกลับลำมาหยุดยืนที่หน้าห้องอีกครั้ง ลมทั้งหมดในตัวทยอยขึ้นมาจุกอยู่ที่อกและลำคอจนเขารู้สึกถึงความตีบตัน แต่ที่สุดเขาก็รวบรวมความกล้าเคาะประตูห้องอย่างแรง

บานประตูถูกเปิดโดยดึงเข้าด้านใน คนเปิดเป็นเด็กหญิงอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเชอร์เลต เธอมองหน้าเขาและส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้ เชอร์เลตจึงรีบหันไปมองหมายเลขห้องเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้เข้าห้องผิด ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเด็กสาวแล้วถามด้วยเสียงอันหนักแน่น

“นี่ห้องของแม่ฉัน เออ...แอนเนีย คีป หรือเปล่า”

“อ๋อ! ใช่แล้ว เข้ามาสิ” เธอเชื้อเชิญพลางหลีกทางให้เชอร์เลต

เชอร์เลตรีบเดินผ่านเธอไปโดยไม่กล่าวคำทักทาย อาการของแม่สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด แอนเนีย คีป นอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยอย่างน่าสงสาร เชอร์เลตก้มลงกุมมือของแม่ขึ้นมาแนบแก้มพลางเรียกเบาๆ

“แม่ แม่ครับ”

ใบหน้าของเชอร์เลตเริ่มซีดเผือด เมื่อไม่มีเสียงใดเล็ดลอดจากปากที่ปิดสนิทของผู้เป็นแม่

“ท่านหลับอยู่น่ะ” เด็กสาวคนนั้นบอก

เชอร์เลตหันขวับมาทางต้นเสียงด้วยความแปลกใจ

“แล้วเธอเป็นใครกัน”

อีกฝ่ายยิ้มแห้งๆ ก่อนจะแนะนำตัวด้วยเสียงอ่อนหวาน

“ฉันชื่อ เจนนิเฟอร์ บูล”

คราวนี้เองที่เชอร์เลตได้มองอีกฝ่ายอย่างเต็มตา และเห็นว่าเด็กสาวตรงข้างหน้ามอมแมมมากเพียงใด ชุดกระโปรงสีฟ้าดูเก่าจนใกล้เคียงผ้าขี้ริ้ว ซึ่งเธอก็พยายามปกปิดมันแล้วด้วยเสื้อสูทสีดำตัวโคร่ง เรือนผมสีฟ้าเงาวาวคงจะเป็นสิ่งเดียวที่ดูดีที่สุดในตัวของเธอ แม้ว่ามันจะยุ่งเหยิงอยู่บ้างก็ตาม ไม่สิ ถ้ามองดีๆ แล้วเธอยังมีดวงตาสีฟ้าสดใสอีกคู่หนึ่งด้วย

“เจนนิเฟอร์ เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” เชอร์เลตถาม

เด็กสาวเดินเข้ามาหาเขาช้าๆ และตอบด้วยสีหน้าหวาดกลัว

“ฉันไปเจอแม่นายหมดสติอยู่ เลยพาท่านมาส่งที่โรงพยาบาลนี้”

“ขอบคุณมากนะ เจนนิเฟอร์” เชอร์เลตกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เดี๋ยวฉันจะดูแลแม่ของฉันต่อเอง ขอโทษด้วยที่รบกวน”

เจนนิเฟอร์ก้มหน้ามองพื้นอย่างเศร้าสร้อย

“ไม่เป็นไร แต่ฉันยังไปไม่ได้หรอก”

“ทำไมเหรอ” เชอร์เลตถาม “มีอะไรหรือเปล่า”

เจนนิเฟอร์ก้มหน้างุด ประสานมือกันแน่น ท่าทางของเธอเหมือนอยากจะบอกอะไรบางอย่าง แต่ก็เหมือนกลัวที่จะพูด

“เรื่องของแม่ฉันใช่ไหม” เชอร์เลตถามอย่างรู้ทัน เธอคนนี้ต้องกุมความลับอะไรบางอย่างไว้แน่ๆ เชอร์เลตรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างไรพิกล

“นายต้องเชื่อฉันนะ” เธอย้ำ

เชอร์เลตพยักหน้าและตั้งหน้าตั้งตารอฟัง

“ที่จริงแล้วที่แม่นายหมดสติน่ะมันมีสาเหตุ”

‘นั่นไง ว่าแล้ว เด็กสาวคนนี้รู้อะไรจริงๆ ด้วย’ เชอร์เลตคิด

เจนนิเฟอร์สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วปล่อยออกมาเบาๆ จากนั้นจึงเริ่มต้นเล่าด้วยเสียงสั่นๆ

“ตอนเกิดเหตุ ฉันเห็นแม่ของนายเดินเข้าไปในซอยหน้าบ้านฉัน ท่านหอบเอกสารพะรุงพะรัง ฉันกะจะไปช่วยท่านถือสักหน่อย แต่ก่อนที่ฉันจะเลี้ยวเข้าซอยเล็กๆ นั่น จู่ๆ ก็มีชายชุดดำสามคนท่าทางไม่น่าไว้ใจเข้ามาล้อมท่านไว้ คนหนึ่งเสกเชือกเส้นใหญ่ออกมามัดตัวแม่ของนายไว้ เหมือนพวกมันพยายามจะค้นอะไรบางอย่างจากตัวท่าน แต่ดูเหมือนพวกมันจะผิดหวังจนต้องทำอะไรบางอย่างกับแม่ของนาย”

แววตาของเจนนิเฟอร์เต้นระริกด้วยความหวาดกลัว ท่าทางของเธอเหมือนไม่ได้แสแสร้งหรือโกหกเลย เชอร์เลตไม่เข้าใจว่าทำไมคำพูดของเจนนิเฟอร์จึงทำให้หัวใจของเขาสั่นอย่างรุนแรง

“พวกมันทำอะไรแม่ฉัน” เชอร์เลตถามเสียงเขียว ผมส่วนหนึ่งของเขากำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิง ดีที่เจนนิเฟอร์หันหน้าไปทางหน้าต่าง เชอร์เลตจึงรีบเอาฮู้ดขึ้นมาสวม

“ฉันเห็นพวกมันใช้ลูกแก้วจ่อหัวของแม่นาย จากนั้นก็เกิดวงแหวนขึ้นรอบๆ หัวของท่าน แล้ว...ท่าน...ท่านก็หมดสติไป โอ๊ย! ฉันไม่อยากคิดถึงภาพตอนนั้นเลย”

เจนนิเฟอร์ตัวสั่นระริกราวกับตกอยู่ในภวังค์อันเลวร้าย

“อะไรนะ!” เชอร์เลตร้อง เขาหูฝาดไปหรือเปล่า “เธอหมายความว่าแม่ของฉันโดนพวกมันใช้ลูกแก้วทำร้ายเหรอ”

อีกฝ่ายพยักหน้าช้าๆ

เชอร์เลตหันไปมองแม่ที่กำลังหลับสนิทด้วยความใคร่ครวญ ก่อนจะหันกลับมาถามเด็กสาวอย่างไม่อยากจะเชื่อคำพูดของเธอ

“ดูไปเธอก็ไม่น่าจะโกหกนี่นา แต่เรื่องแบบนี้เธอจะให้ฉันเชื่อได้ยังไงกัน” เชอร์เลตค้าน

เจนนิเฟอร์ส่ายหน้าพลางถอนใจแรงๆ

“ว่าแล้วเชียวว่านายต้องไม่เชื่อ ฉันเองก็จนปัญญาแล้วละ”

“ใครน่ะ!”

เสียงหนึ่งดังขัดขึ้น มันเป็นเสียงของ แอนเนีย คีป ที่กำลังฝืนตัวลุกขึ้นนั่งนั่นเอง

“แม่!” เชอร์เลตอุทานและยิ้มอย่างยินดี แต่ทันทีที่เขากำลังจะโน้มตัวลงกอดแม่ เชอร์เลตกลับต้องชะงักเมือ่ได้ยินคำทักทายของแม่

“เธอเป็นใคร”

คำพูดนี้ทำให้เชอร์เลตอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ละความพยายาม เขาปลอบตัวเองด้วยความคิดปัญญาอ่อนว่า บางทีแม่อาจจะเบลออยู่

“แม่ นี่ผมเอง เชอร์เลต ลูกของแม่ไงครับ” เขายิ้มกว้างอย่างเปี่ยมด้วยความหวัง

แอนเนียมองเชอร์เลตด้วยแววตาพิจารณา เชอร์เลตพยายามจะกุมมือของแม่ แต่ท่านกลับสลัดมือหนีอย่างไร้เยื่อใย

“เธอเป็นใคร ฉันไม่รู้จักเธอ เธอคงทักคนผิดแล้วละ”

เชอร์เลตตัวแข็งทื่อราวกับยืนอยู่กลางพายุหิมะ เกิดอะไรขึ้นกับแม่ของเขา ทำไมท่านจึงจำเขาไม่ได้ เชอร์เลตมือสั่นจนทำอะไรไม่ถูก

“แม่ อย่าล้อเล่นน่า” เขาพยายามพูดอีกที “ผม เชอร์เลต คีป ลูกชายของแม่ไง”

คิ้วของแอนเนียขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม เธอยกมือขึ้นกุมขมับและครุ่นคิดอย่างหนัก

“โอ๊ย! ไม่...ไม่...นี่ฉันเป็นใครกันแน่”

“แม่...แม่...นี่ผมเอง แม่จำผมได้ไหม” เชอร์เลตเริ่มพูดเสียงดัง ขณะนี้ใจของเขาเจ็บปวดจนสั่งน้ำตาให้รินไหลออกมา “แม่จำผมไม่ได้จริงๆ เหรอ”

แอนเนียส่ายหน้าอย่างสบสน

“ไม่ ฉันจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น จำไม่ได้จริงๆ”

เธอเริ่มคลั่งและร้องไห้เหมือนคนเสียสติ

“ไม่นะ แม่...แม่...แม่เป็นอะไรไป”

เชอร์เลตโผเข้ากอดแม่ของเขาทั้งน้ำตา แอนเนียชะงักและสงบลง เธอยกมืออันสั่นเทาขึ้นสัมผัสหัวของเชอร์เลต แต่แล้วกลับวางลงบนไหล่ของเขาแทน ก่อนจะเอ่ยคำพูดแทงใจเขา

“เธอคงจำคนผิดแล้วละ เราไม่รู้จักกันหรอก”

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับแม่กันแน่” เชอร์เลตตะโกนอย่างเครียดจัด

เป็นวินาทีเดียวกับที่หมอและพยาบาลสาวอีกสองคนเดินเข้ามาในห้อง พยาบาลคนหนึ่งเชิญเชอร์เลตให้ออกห่างจากเตียงและรูดม่านปิด

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมแม่จำผมไม่ได้”

หมอหันมาตอบเสียงนิ่ง

“คุณแอนเนียน่าจะเสียความทรงจำเพราะอาการช็อกน่ะครับ”

“แล้วแม่ผมจะหายไหมครับ”

“หายได้ครับ แต่คงต้องใช้เวลาอีกสักพัก”

พูดจบก็ฉีดยาให้แอนเนีย เชอร์เลตหันหน้าหนี เพราะรู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองกำลังจะแตกสลาย ยาออกฤทธิ์อย่างรวดเร็ว ไม่นานผู้ป่วยก็หลับปุ๋ย พยาบาลจึงห่มผ้าให้ก่อนจะเดินตามหมอออกจากห้องไป

เชอร์เลตรู้สึกแย่และเสียใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เชอร์เลตนั่งลงข้างๆ แม่อีกครั้ง เขายกมือของแม่ขึ้นมาแนบแก้ม ดวงตาของเชอร์เลตเต็มไปด้วยความอาทรระคนสงสาร ยิ่งเห็นแม่เจ็บ เขายิ่งเจ็บกว่า…

“นายไม่เป็นไรนะ”

เสียงใสๆ ของเจนนิเฟอร์ถามขึ้น เชอร์เลตหันขวับไปมองอย่างตกใจ เขากลืนน้ำลายและถามด้วยเสียงแตกพร่า

“เธอยังอยู่อีกเหรอ เจนนิเฟอร์”

เจนนิเฟอร์กอดอกและทอดตามองออกไปนอกหน้าต่าง

“ฉันไม่มีที่ไปแล้ว” เธอตอบเสียงอ่อย “ฉันไม่อยากกลับไปบ้านที่เป็นนรกหลังนั้นอีกแล้ว”

เชอร์เลตทำหน้างงแต่ไม่วายถามต่อ

“พูดอย่างกับว่าเธอหนีออกจากบ้านมาอย่างนั้นแหละ”

เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วผ่อนลมหายใจออกเบาๆ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและเศร้าหมอง

“ใช่ ฉันหนีออกจากบ้านมา”

“ทำไมหรือ”

เจนนิเฟอร์ยิ่งทำหน้าเศร้าเข้าไปใหญ่

“ขอโทษที ฉันไม่ถามแล้ว” เชอร์เลตเอ่ยอย่างรู้สึกผิด

 “เพราะฉันทนให้แม่เลี้ยงกับลูกสาวโขกสับต่อไปไม่ไหวแล้ว” เจนนิเฟอร์โพล่งออกมาในที่สุด “ฉันไม่อยากอยู่ที่บ้านหลังนั้นอีกแล้ว”

“แล้วบ้านเธออยู่ที่ไหน”

เจนนิเฟอร์นิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจบอก

“คฤหาสน์สีฟ้าของตระกูลบูล”

ดวงตาของเชอร์เลตเบิกกว้างอย่างตกใจ

“ตระ...ตระ...ตระกูลบูล เธอบอกว่าตระกูลบูล?” เชอร์เลตพูดตะกุกตะกัก “อย่าบอกนะว่าแม่เลี้ยงกับลูกสาวที่เธอพูดถึงคือคุณนายบูลกับลูกๆ”

เจนนิเฟอร์พยักหน้าช้าๆ

“ไม่น่าเชื่อ” เชอร์เลตพึมพำอย่างตกตะลึง ตามที่เคยได้ยินมา ตระกูลบูลถือว่าเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในแถบนี้ ย้อนไปเมื่อสิบปีก่อน เกิดโศกนาฏกรรมขึ้นที่คฤหาสน์สีฟ้า ภรรยาของเจ้าของคฤหาสน์ถูกคนร้ายสังหาร โดยที่ฆาตกรยังคงลอยนวล ตำรวจจึงสรุปว่าเป็นคดีฆ่าชิงทรัพย์ และคดีก็หมดอายุความในอีกหลายปีต่อมา แต่คุณลุงข้างบ้านที่เคยเป็นคนสวนของคฤหาสน์หลังนั้นกลับเล่าให้เพื่อนบ้านจนถ่ายทอดมาถึงเชอร์เลตว่า มันจะเป็นคดีฆ่าชิงทรัพย์ได้อย่างไร ในเมื่อทรัพย์สินทั้งหมดในคฤหาสน์ยังอยู่ครบ หลังจากเจ้าของคฤหาสน์ตกพุ่มหม้ายและใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์อย่างโดดเดี่ยวเป็นเวลาเกือบปี เขาก็แต่งงานใหม่กับหม้ายสาวลูกติด และหนึ่งปีหลังจากนั้นคุณชายผู้เคราะห์ร้ายก็จบชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตั้งแต่นั้นมาสามแม่ลูกก็กลายเป็นหนูตกถังข้าวสาร เพราะได้ครอบครองคฤหาสน์สีฟ้าไปโดยปริยาย แต่เชอร์เลตไม่เคยรู้เรื่องเด็กสาวที่ชื่อเจนนิเฟอร์คนนี้เลย หรือว่าเธอจะกุเรื่องนี้ขึ้นมาหลอกเขา แต่เธอจะทำเช่นนั้นทำไม

“เออ…” เจนนิเฟอร์เปรยขึ้น “ฉันว่าบางทีแม่ของนาย…” แล้วก็เงียบ

เธอกำลังลังเลว่าจะพูดหรือไม่พูดเรื่องนี้ต่อดี แต่เมื่อเชอร์เลตพยักหน้าอนุญาต เธอจึงเปิดปากพูดต่อ

“บางทีแม่ของนายอาจจะจำนายไม่ได้อีกเลยก็ได้” เจนนิเฟอร์พูดรัวเร็ว แต่เชอร์เลตก็เก็บความได้ทุกคำ

“เธอว่าอะไรนะ!” เชอร์เลตทำเสียงฉุน “แม่ของฉันอาจจะจำฉันไม่ได้อีกแล้วงั้นเหรอ อย่ามาพูดซี้ซั้วนะ”

เด็กสาวกอดอกพลางจ้องเชอร์เลตด้วยความเห็นใจ

“ฉันไม่ได้พูดซี้ซั้วนะ” เธอโต้ “เมื่อกี้ที่ฉันเล่าให้นายฟังน่ะ เจ้าพวกชุดดำมันใช้ลูกแก้วดูดเอาอะไรบางอย่างออกจากหัวท่านไป หลังจากเห็นอาการของแม่นายแล้ว ฉันก็แน่ใจว่าสิ่งที่พวกมันเอาไปคือความทรงจำของแม่นาย”

“แต่หมอบอกว่าแม่จะหายดีนี่”

“นั่นมันตามหลักการแพทย์น่ะ” เจนนิเฟอร์เสริมทันควัน “นายก็ได้ยินแล้วนี่ หมอบอกว่าสักพัก แม่ของนายถึงจะหาย แล้วพักไหนล่ะ อีกกี่พักล่ะ ท่านถึงจะจำนายได้ ในเมื่อความทรงจำของท่านหายไปหมดแล้ว อาการของคุณแอนเนียที่นายเห็น นายก็น่าจะเข้าใจได้แล้วนี่”

เชอร์เลตคิดว่าตัวเองกำลังจะคล้อยตามคำพูดของเด็กสาวแปลกหน้าคนนี้ และถ้าเขาไม่เคยเห็นเจ้าพวกที่บินอยู่บนฟ้านั่นเกือบทุกคืน เขาคงจะตะเพิดเธอไปตั้งแต่ตอนที่เล่าว่ามีการเสกเชือกนั่นแล้ว แม้จะไม่แน่ใจเต็มร้อยว่าเธอพูดจริง แต่อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้

“พวกมันเอาความทรงจำของแม่ไปทำไมกัน” เชอร์เลตถามขึ้น

“มันอาจจะสำคัญต่อพวกมันมากก็ได้” เจนนิเฟอร์ตอบ

มันก็จริงอย่างที่เธอตอบ เชอร์เลตครุ่นคิดไปเรื่อยเปื่อย แต่ก็คิดอะไรไม่ออกจนต้องหลุดคำถามออกมา

“แล้วฉันจะตามความทรงจำของแม่กลับคืนมาได้ยังไงล่ะ”

“ดีจังที่เธอเชื่อฉัน” เจนนิเฟอร์เอ่ยพลางยิ้มแห้งๆ

เชอร์เลตถอนใจอย่างหนักอก

“เปล่า ฉันไม่ได้เชื่อเธอเต็มร้อยหรอกนะ” เขาแย้ง “เธอไม่คิดหรือว่าถ้าเอาไปเล่าให้คนอื่นฟัง เขาอาจจะหาว่าเธอบ้าก็ได้นะ”

เจนนิเฟอร์ทำหน้าบึ้งทันที

“เออนี่...”

เหมือนเธอนึกอะไรออก เจนนิเฟอร์ล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมตัวโคร่งแล้วหยิบเอาอะไรบางอย่างออกมา มันเป็นเข็มกลัดสีทอง รูปร่างคุ้นตา คุ้นมากจนเชอร์เลตต้องจ้องมันอยู่นานสองนาน มันคือตราคริสทัลรูปข้าวหลามตัดประดับด้วยสวมมงกุฎที่มีปีกเหมือนกับตราในบัตรของเขา ทำไมถึงเหมือนกันได้ หรือว่าคนที่ส่งบัตรสีทองมาให้เขากับขโมยสามคนนั้นจะเป็นพวกเดียวกัน อย่างนั้นก็แสดงว่าเจนนิเฟอร์ไม่ได้โกหก มีคนกำลังปองร้ายครอบครัวของเขาจริงๆ แต่ก็ไม่แน่ เจนนิเฟอร์อาจจะเป็นพวกเดียวกับเจ้าสามวายร้ายที่มาหลอกล่อให้เขาตามไปติดกับดักของพวกมันก็ได้

“ฉันเจอเข็มกลัดนี่หล่นอยู่ใกล้ๆ ตัวแม่นายหลังจากที่พวกมันไปแล้ว” เจนนิเฟอร์บอก “มันอาจจะพอเป็นเบาะแสได้บ้าง”

“นั่นสินะ แต่เธอคงคิดไม่ถึงแน่ว่ามีคนส่งไอ้นี่มาให้ฉันที่บ้าน” เชอร์เลตบอกพลางล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแล้วหยิบเอาบัตรสีทองออกมาให้เจนนิเฟอร์ดู

เด็กสาวทำตาโตอย่างประหลาดใจ

“เหลือเชื่อ! ตราสัญลักษณ์ของเข็มกลัดกับบัตรของนายเหมือนกันเด๊ะเลย” เธอชี้บัตรกับเข็มกลัดด้วยนิ้วอันสั่นเทา

เชอร์เลตพยักหน้า

“แล้วก็นี่...การ์ดที่แนบมากับกล่องพัสดุ” เชอร์เลตเอ่ยพลางยื่นให้เจนนิเฟอร์ดู “เธออ่านข้อความในนั้นดูสิ”