ChErLeT เชอร์เลต คีป แห่ง อาณาจักรฟ้า // ภาค 4 วางแผงแล้วนะจ้ะ เข้ามาคลิกลิงค์แฟนเพจหน่อยนะครับ

เชอร์เลต คีป 4 วางแผงแล้วนะครับ รีบไปจับจองกันได้เลย ตอนจบแล้วครับ ^^

ผู้เขียน: B.P.Boy ชมแล้ว: 581,003 ครั้ง

post ครั้งแรก: Fri 14 November 2008, 1:22 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sat 31 March 2012, 3:31 pm

อยู่ในส่วน:

แก้ไขงานเขียน

เจนนิเฟอร์พยักหน้าช้าๆ เพียงปราดเดียวดวงตาสีฟ้าก็เบิกกว้างอีกครั้ง

“ข้อความที่ว่า ‘ยินดีต้อนรับสู่สกายคิงดอม’ น่ะ มันที่ไหนกันเหรอ ชื่อประเทศหรือเปล่า”

เชอร์เลตส่ายหัวอย่างหนักใจ

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“แต่ฉันว่า…” เสียงของเธอเงียบหายไปพร้อมกับทำสีหน้าครุ่นคิด “เหมือนพวกมันต้องการจะล่อให้เธอเข้าไปในที่ที่มีชื่อว่าสกายคิงดอม เหมือนเขาจะรู้ว่านายจะได้ไปยังที่แห่งนี้”

“ฉันก็คิดเหมือนเธอ” เชอร์เลตเห็นด้วย เขามองดูใบหน้าขาวผ่องของแม่ด้วยดวงตาอาวรณ์ “ไม่ว่าพวกมันจะล่อหรือไม่ล่อฉันไปก็ตามที ถึงขั้นนี้แล้วฉันจะไม่ยอมให้แม่ของฉันตกอยู่ในสภาพนี้แน่นอน ขอเพียงแต่…”

เชอร์เลตหันมามองหน้าเจนนิเฟอร์ด้วยน้ำตาคลอเบ้า และพูดเสียงสั่น

“เธอจะไม่หลอกฉัน”

เจนนิเฟอร์สะดุ้ง หน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ แต่ก็สะกดอารมณ์ได้เหมือนรู้ความคิดของเชอร์เลต และเชอร์เลตเองแม้จะถามตรงไปหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าที่จะมานั่งระแวงให้เสียเวลาและความรู้สึก

“แน่นอน ฉันสัญญา ฉันจะไม่หลอกนาย นายเชื่อใจฉันได้” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พร้อมกับกำหมัดทุบอกตัวเอง

รอยยิ้มของเชอร์เลตปรากฏขึ้นเพียงครู่เดียวแล้วก็หายไป

“แต่ถ้าวันไหนเธอหลอกฉันละก็…” เชอร์เลตเอ่ยพลางจ้องหน้าเด็กสาว “ฉันจะจัดการเธอซะ”

อีกฝ่ายสะดุ้ง และรีบถอยหลังออกไปสองสามก้าว

“ตาของนายน่ากลัวชะมัดเลย” เธอบอกเสียงสั่น แต่ก็กล้าที่จะก้าวกลับมาเผชิญหน้ากับเชอร์เลตอีกครั้ง คราวนี้เธอจ้องตาเชอร์เลตอย่างจริงจัง และพูดอย่างหนักแน่น

“แม้เราสองคนจะรู้จักกันได้ไม่ถึงชั่วโมง แต่ฉันก็จริงใจกับนายนะ ฉันเข้าใจความรู้สึกของการสูญเสียดี ถ้านายจะต้องเสียแม่ไป ฉันคงรู้สึกผิดแน่ ถ้าไม่ได้ช่วยนาย”

ดวงตาของเจนนิเฟอร์ใสซื่อจนไม่ปรากฏแววโกหกเลยแม้แต่น้อย

“ขอบใจนะ เจนนิเฟอร์ แต่การเดินทางครั้งนี้มันอาจจะอันตราย…” เชอร์เลตเอ่ยไม่ทันจบก็ถูกขัดขึ้น

“ไม่ต้องเป็นห่วงและไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก ฉันไม่มีที่ไหนจะให้ไปอีกแล้ว” เจนนิเฟอร์เอ่ยพลางยิ้มแห้งๆ ดวงตาของเธอฉายแววมั่นใจ “ถ้านายให้ฉันช่วยละก็ ฉันมั่นใจว่าพลังพิเศษในตัวของฉันจะชิงความทรงจำของแม่นายกลับคืนมาได้ง่ายขึ้น”

เชอร์เลตยิ้มเจื่อนๆ

“บ้าน่า! เธอจะบอกว่าเธอเป็นแม่มด มีเวทมนตร์งั้นหรือ”

เด็กสาวหัวเราะเสียงดังราวกับกลั้นไว้ไม่อยู่ แล้วก็ต้องรีบหยุดเมื่อเชอร์เลตทำหน้าบึ้งใส่

“ขอโทษที” เธอกล่าว ก่อนจะทำหน้าจริงจังเข้าเรื่องเสียที “จะเรียกว่าฉันมีเวทมนตร์ก็ไม่ถูกหรอก และฉันก็ไม่ได้เป็นแม่มด อาจจะเรียกว่าพลังจิตหรือไม่ก็พลังพิเศษ ฉันชอบเรียกมันว่าพลังพิเศษมากกว่า เพราะมันทำให้ฉันรู้สึกมีค่าขึ้นมาบ้าง เอาละ ดูนี่นะ”

เชอร์เลตมองเธอย่างใจจดใจจ่อ เด็กสาวคนนี้จะแสดงพลังพิเศษของเธอให้เขาเห็น และหวังว่ามันคงไม่ใช่มายากลสุดเห่ยหรอกนะ

เจนนิเฟอร์หลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้น

“นอกห้องผู้ป่วยนี้มีคนอยู่สิบคน” เธอบอก

เชอร์เลตแสยะยิ้มอย่างหัวเสีย

“อะไรนะ! แค่เนี้ย”

เด็กสาวกอดอก แล้วพยักหน้าอย่างมั่นใจ

“ไม่เชื่อเธอก็ลองออกไปดูข้างนอกสิ”

เป็นพลังพิเศษที่แปลกมากจนน่าขำสำหรับเชอร์เลต เขาเปิดประตูออกไปนับจำนวนคนข้างนอกอย่างละเหี่ยใจ แต่ไม่อยากจะเชื่อเธอระบุจำนวนได้ตรงเป๊ะ

“เออ...ถูกเผง” เชอร์เลตชม แต่เขาก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี “ไม่แน่ เธออาจจะนับมาก่อนแล้วก็ได้”

“งั้นเหรอ นายคิดว่าคนที่อยู่ข้างนอกจะไม่เคลื่อนไหวอะไรกันเลยหรือ” เจนนิเฟอร์แย้ง

มันก็จริงอย่างที่เธอพูด

“งั้นเอาอย่างนี้ ฉันจะแสดงพลังพิเศษอีกอย่างให้เธอดู” คราวนี้ใบหน้าของเธอมั่นใจกว่าเมื่อครู่คงจะเห็นได้ชัดเจนกว่าเมื่อกี้นะ” เชอร์เลตบอก

“แน่นอน” หลังจากรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ เธอก็ชี้ไปที่แก้วน้ำบนโต๊ะข้างเตียงผู้ป่วย “นายดูแก้วน้ำใบนั้นนะ อย่ากะพริบตาละ”

เชอร์เลตจับจ้องแก้วน้ำใบนั้นอย่างไม่กะพริบตาตามที่เธอบอก และแล้ว…

วูบ!

แก้วน้ำใบนั้นหายวับไปในพริบตา เชอร์เลตสะดุ้งเฮือก ขนลุกซู่ และอ้าปากค้างกับ

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาขยี้ตาแรงๆ เพื่อยืนยันว่าไม่ได้ตาฝาดไป

“นะ...นะ...นะ...นั่นฝีมือเธองั้นหรือ” เขาถามเจนนิเฟอร์ด้วยเสียงตะกุกตะกัก

เจนนิเฟอร์ยิ้มอย่างพอใจ

“นี่ไง แก้วน้ำ” เธอเอ่ยพลางยกแก้วน้ำในมือให้ดู

เชอร์เลตไม่อยากจะเชื่อ เธอช่างเป็นเด็กสาวที่ไม่ธรรมดาจริงๆ

“นอกจากจะระบุจำนวนคนในรัศมีใกล้เคียงระดับหนึ่งได้แล้ว ฉันยังสามารถเคลื่อนย้ายของเล็กๆ น้อยๆ ได้อีกด้วย” เธอบอกด้วยความภูมิใจ ก่อนจะหันมาถามเชอร์เลต “นายเชื่อฉันหรือยัง”

เด็กหนุ่มพยักหน้าทันทีโดยไม่ต้องคิด

“เราจะออกเดินทางกันได้หรือยัง” เจนนิเฟอร์ถามขึ้น

เชอร์เลตก้มหน้ามองเท้าอย่างว้าวุ่นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองแม่ที่นอนอยู่ด้วยใจสั่นระรัว เอาละ เสี่ยงเป็นเสี่ยงกัน เขาจะต้องทำให้แม่กลับมาเหมือนเดิมให้ได้ เด็กหนุ่มเดินเข้าไปหาแม่ แล้วก้มลงจูบหน้าผากของท่านอย่างทะนุถนอม

“ไปกันเถอะ เจนนิเฟอร์” เขาพูด แล้วก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป เขาไม่อยากเห็นแม่ในสภาพนี้อีกต่อไปแล้ว

แล้วทั้งสองก็เดินไปตามทางเดินของโรงพยาบาล

“ฉันขอตัวแป๊บนะ” เชอร์เลตบอกก่อนจะเดินไปยังตู้โทรศัพท์สาธารณะ มือที่ยังไม่หายสั่นยกหูโทรศัพท์ขึ้น ก่อนจะหยอดเหรียญลงช่อง ปุ่มโทรศัพท์ถูกกดอย่างช้าๆ เพราะเชอร์เลตยังกังวลที่จะบอกเรื่องร้ายๆ นี้กับน้องสาว

ตี๊ด! ตี๊ด!

“ฮัลโหล เนวเซลี่รับสายค่ะ”

เชอร์เลตยิ้มอย่างโล่งอก

“ผมเองครับ เชอร์เลต”

“โอ้! เชอร์เลต เป็นยังไงบ้าง แม่ของเธอสบายดีไหม”

เชอร์เลตกำลังจะเสียน้ำตาอีกแล้ว

“ไม่ดีเท่าไหร่ครับ” เสียงของเขาเริ่มแผ่วเบา

“ตายจริง! อ้อ! เอมี่จะพูดกับเธอน่ะ นี่จ้ะ เอมี่”

หัวใจของเชอร์เลตยิ่งเต้นรัว มือของเขาสั่นจนแทบจับหูโทรศัพท์ไม่อยู่

“พี่คะ แม่เป็นยังไงบ้าง” เอมี่พูดเสียงร้อนรน

“มะ...มะ...แม่...คือ...แม่...” เขาพูดไม่ออก ลำคอมันตีบตันไปหมดแล้ว แล้วมือบอบบางของคนที่ยืนอยู่ข้างหลังก็บีบไหล่ของเขาเบาๆ

“บอกไปเถอะ” เจนนิเฟอร์พูด

เชอร์เลตสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา

“มะ...มะ...มะ...แม่ของเราเสียความทรงจำไปแล้ว”

“อะไรนะพี่!”

“แม่ของเราจำพวกเราไม่ได้แล้ว”

“ไม่จริง! ไม่จริง!” เสียงของเอมี่สั่นเครือจนฟังไม่ได้ศัพท์

โครม!

“ตายแล้ว! เอมี่! เอมี่!” เนวเซลี่ร้องลั่น

“เอมี่! เอมี่! เอมี่! เอมี่!” เชอร์เลตตะโกนใส่หูโทรศัพท์ดังลั่นโดยไม่สนใจคนรอบข้าง “เอมี่! พูดกับพี่สิ”

“นี่ป้าเนวเองนะ เอมี่เป็นลมไปแล้ว ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เอาเป็นว่าเธอรีบกลับบ้านก่อน…”

เชอร์เลตใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาก่อนจะพูดต่อ

“เออ…” เขากำลังจะรับปาก แต่ก็พยายามหักห้ามใจ เพราะถ้าเขากลับไปเห็นน้ำตาของน้องสาว เขาคงไม่เป็นอันทำอะไรแน่ๆ “ผมจะไม่กลับไปบ้านสักพักนะครับ”

“ทำไมล่ะ” เนวเซลี่ทำเสียงตกใจ

“คุณป้าครับ ผมอยากขออะไรคุณป้าสักอย่างจะได้ไหมครับ”

“เธอว่าอะไรนะ”

“คุณป้าช่วยอะไรผมสักอย่างได้ไหมครับ” เชอร์เลตพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

“เธอจะทำอะไรน่ะ เชอร์เลต กลับมาบ้านเดี๋ยวนี้นะ”

“ได้ไหมครับ” เชอร์เลตยืนกราน

“เอ้า! ว่ามา”

มือของเชอร์เลตกำหูโทรศัพท์แน่นราวกับจะหักมันเป็นสองท่อน

“ป้าช่วยพาแม่และน้องสาวของผมไปซ่อนตัวที่บ้านของป้าแอลลี่ได้ไหมครับ”

“อะไรนะ! เธอพูดเหมือนกำลังหนีอะไรสักอย่าง”

“นะครับป้า ถ้าเอมี่รู้สึกตัวแล้ว เธอจะบอกเหตุผลกับป้าเอง ขอบคุณครับ”

“เดี๋ยวๆ เชอร์เลต ฮัลโหล ฮัลโหล ได้ยินป้าไหม…”

เชอร์เลตวางหูโทรศัพท์เบาๆ ริมฝีปากของเขาเม้มแน่นเหมือนพยายามอย่างยิ่งที่จะกลั้นน้ำตาให้หยุดไหล เขาเจ็บปวดเหลือเกิน...เจ็บปวดเหมือนโดนเผาทั้งเป็น เจนนิเฟอร์กอดคอเขาไว้โดยไม่ปริปากพูดอะไร น้ำตาคลอเต็มตาด้วยว่าเข้าใจความรู้สึกของเชอร์เลตดี
                “เออนี่...แล้วเราจะไปสกายคิงดอมกันยังไง ในเมื่อเรายังไม่รู้เลยว่ามันอยู่ที่ไหน”

                เจนนิเฟอร์ส่ายหัวพลางหยิบเข็มกลัดขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง

                “วิธีที่ง่ายที่สุดก็เข้าไปค้นในอินเทอร์เน็ต” เธอบอกพลางถูเข็มกลัดเล่น

                “งั้นก็รีบไป” เชอร์เลตเร่ง

                “เฮ้ย! อะไรกันนี่” เจนนิเฟอร์อุทานออกมาอย่างตกใจ ตาของเธอมองไปข้างหน้าราวกับเห็นอะไรบางอย่าง

                “เป็นอะไร เจนนิเฟอร์” เชอร์เลตถามขณะหันมองตาม แต่เขาก็ไม่เห็นอะไรนอกจากผู้คนที่เดินกันพลุกพล่าน

                “นายไม่เห็นเหรอ มันฉายออกมาจากเข็มกลัดนี่” เธอถามเสียงสั่นระคนตื่นเต้น

                “บ้าหรือเปล่า ฉันไม่เห็นว่าเข็มกลัดมันจะฉายอะไรออกมาเลย” เชอร์เลตพึมพำ

                “นี่ไง นายไม่เห็นจริงๆ เหรอ” เธอบอกพลางชี้ที่เข็มกลัดในมืออีกข้าง

                มันก็ยังเป็นเข็มกลัดธรรมดาๆ อยู่ดี

                “นี่เธอ ฉันไม่มีอารมณ์มาเล่นตลกกับเธอหรอกนะ”

                เจนนิเฟอร์ถอนใจ และขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะนึกอะไรบางอย่างออก

                “หรือว่า...” เธอยิ้ม “นายลองจับเข็มกลัดดูสิ ลองดูสิ”

                ว่าแล้วเธอก็ขยับนิ้วให้เชอร์เลตจับด้วย เด็กหนุ่มส่ายหัวอย่างหน่ายๆ ก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้จับขอบเข็มกลัด

                แต่แล้วดวงตาของเชอร์เลตก็เบิกกว้าง ถ้ามันถลนออกมาได้ มันคงจะหลุดออกจากเบ้าทั้งคู่ เพราะเข็มกลัดสีทองฉายภาพบางอย่างออกมาเบื้องหน้าเขา เจนนิเฟอร์ไม่ได้โกหก เธอเห็นความแปลกประหลาดของเข็มกลัดจริงๆ ซึ่งนั่นก็ทำให้เชอร์เลตรู้สึกผิด

                “ขอโทษนะ เจนนิเฟอร์ ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าเข็มกลัดนี่จะฉายภาพได้จริงๆ”

                เจนนิเฟอร์ยิ้มอย่างให้อภัย

                “อาจจะเป็นเพราะฉันถูมันก็ได้ และคนที่สัมผัสมันเท่านั้นจึงจะเห็นภาพได้” เธอพูดด้วยสีหน้าตื่นๆ “นายดูภาพที่มันฉายสิ ลวดลายแบบนี้มัน…”

                “แผนที่เมืองเรา” เชอร์เลตเสริม

                “ใช่ แผนที่เมืองเรา” เจนนิเฟอร์กระซิบและมองคนรอบข้างอย่างระแวดระวัง ก่อนจะหันกลับมาสนใจแผนที่อีกครั้ง “ถ้านี่เป็นเข็มกลัดของพวกมัน และนี่เป็นแผนที่ที่เข็มกลัดฉายออกมา ฉันคิดว่าสกายคิงดอมอาจจะอยู่ในเมืองของเรานะ”       

                “แต่เมืองเราไม่มีสถานที่แบบนี้นะ” เชอร์เลตแย้ง

                “มันอาจจะเป็นสถานที่ลับ นายดูนี่สิ” เจนนิเฟอร์บอกพลางชี้ไปบนแผนที่ในอากาศตรงหน้า “มีจุดสีแดงอยู่ตรงนี้จุดหนึ่งด้วย”

                เชอร์เลตอ่านชื่อบริเวณใต้จุดสีแดงบนแผนที่เบาๆ

                “ท่าอากาศยานแอร์รารี่” เขาทำหน้าฉงน

                “เข็มกลัดอันนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อใช้เป็นแผนที่เผื่อไว้กรณีหลงทาง” เธอบอกพลางชี้ไปตรงจุดสีเขียวซึ่งอยู่ในตำแหน่งโรงพยาบาลที่เขากับเจนนิเฟอร์ยืนอยู่ “สกายคิงดอมอาจจะเป็นองค์กรลับที่ซ่อนตัวอยู่ในแอร์รารี่ก็ได้”

                “องค์กรผิดกฎหมาย! ฉันจะแจ้งตำรวจให้จัดการพวกมัน” เชอร์เลตกัดฟันพูด

                “หึ! ถ้านายได้เจอพวกมันจริงๆ นายจะรู้ว่าตำรวจธรรมดาทำอะไรพวกมันไม่ได้หรอก” เจนนิเฟอร์ตัดบทอย่างมั่นใจ “เรารีบไปสนามบินกันเถอะ”

ทั้งสองขึ้นรถประจำทางมาถึงท่าอากาศยานแอร์รารี่ในสิบนาทีต่อมา สนามบินรูปโดมแห่งนี้ใหญ่เป็นอันดับสามของประเทศ แต่เรื่องความสวยหรูถือเป็นอันดับหนึ่ง เสียงเครื่องบินที่ดังกระหึ่มตลอดเวลา บวกกับอากาศที่ร้อนอบอ้าวอาจจะทำให้หลายๆ คนเป็นลมล้มพับลงได้ เชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์จึงรีบเดินเข้าไปในตึกผู้โดยสาร ซึ่งก็เหมือนกับได้ขึ้นสวรรค์ เพราะข้างในแอร์เย็นฉ่ำทีเดียว

เจนนิเฟอร์รีบเดินเข้าร้านขายเสื้อผ้าเพื่อแปลงโฉม เธอทิ้งชุดมอมลงถังขยะอย่างไม่ไยดี ก่อนจะชื่นชมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เป็นเสื้อสีฟ้าอ่อนกับกระโปรงสั้นสีน้ำทะเล ทับด้วยเสื้อคลุมสีน้ำเงิน และถุงน่องลายขวางสีน้ำเงินขาวสะดุดตา ไม่น่าเชื่อว่าเด็กสาวที่ดูไร้ฐานะอย่างเจนนิเฟอร์จะมีปัญญาซื้อเสื้อผ้าแพงๆ ในสนามบินได้ แม้เธอจะบอกว่าเป็นทายาทของตระกูลบูล แต่ก็ดูเหมือนว่าตลอดเวลาที่เธออยู่ที่คฤหาสน์สีฟ้านั้น เธอเป็นเด็กที่ถูกทิ้งขว้าง หรือว่าเธอจะขโมยเงินแล้วหนีออกจากบ้านมา

“นี่...เชอร์เลต เชอร์เลต” เสียงใสๆ ของเด็กสาวเรียกชื่อเขา “เฮ้! เชอร์เลต” คราวนี้เธอตะคอกใส่หูเขา

“หา! ว่าอะไรนะ”

เชอร์เลตสะดุ้งจากภวังค์ความคิด อีกฝ่ายทำหน้าบึ้งระคนสงสัย

“นี่นายเป็นอะไรหรือเปล่า”

“เปล๊า!” เชอร์เลตรีบปฏิเสธ

“ชุดใหม่ของฉันเป็นไงบ้าง” เธอถามพร้อมกับหมุนรอบตัวเองหนึ่งรอบ

เชอร์เลตยิ้มแห้งๆ และตอบเรียบๆ

“ก็ดี”

เด็กสาวทำหน้าเศร้าอย่างผิดหวัง

“สนามบินใหญ่ขนาดนี้ แล้วไอ้สกายคิงดอมมันอยู่ที่ไหนกันแน่นะ” เชอร์เลตถามขึ้น เหมือนจงใจจะเปลี่ยนประเด็น

“นั่นสินะ” เจนนิเฟอร์ตอบพลางทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะล้วงเอาเข็มกลัดออกมาถูอีกครั้ง

“แต่แผนที่ในเข็มกลัดมันระบุไม่ละเอียดนะ เจนนิเฟอร์”

“ก็ไม่แน่ เชอร์เลต อะไรก็เกิดขึ้นได้” เธอเอ่ยพลางสังเกตแผนที่ที่ฉายอยู่ตรงหน้า “เชอร์เลต นายดูนี่สิ แผนที่เปลี่ยนไปแล้ว” เธอยื่นเข็มกลัดให้เชอร์เลต

เด็กหนุ่มรับมันมาอย่างตื่นเต้น คราวนี้ภาพขยายใหญ่จนเห็นตำแหน่งของสนามบินแอร์รารี่ละเอียดยิ่งขึ้น จนน่าจะเรียกว่าแผนผังมากกว่า

“แผนผังของแอร์รารี่มีจุดสีแดงเพิ่มขึ้น” เจนนิเฟอร์บอก “นายดูสิ มันมีอยู่ทั่วไปเลย แต่ละจุดนั้นทับอยู่ตรงตำแหน่งที่ระบุไว้ว่าลิฟต์ทั้งหมดเลย”

“งั้นก็แสดงว่าเราต้องใช้ลิฟต์เป็นบันไดไปสู่สกายคิงดอม” เชอร์เลตพูดอย่างตื่นเต้น เขาใกล้พวกมันเข้าไปอีกระดับหนึ่งแล้ว

“ใช่ เราต้องใช้ลิฟต์” เจนนิเฟอร์ชี้ไปที่ประตูลิฟต์ด้านหน้า “เร็ว! นั่นไงลิฟต์”

เชอร์เลตพยักหน้าและวิ่งไปกดปุ่มเรียกลิฟต์ รออยู่เพียงครู่ประตูลิฟต์ก็เปิดออก ภายในมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่กับกระเป๋ามีล้อ ทั้งสองจึงรีบเดินเข้าไป แล้วประตูลิฟต์ก็ปิด

“หนูจะไปชั้นไหนจ๊ะ เดี๋ยวฉันกดปุ่มให้”

เจนนิเฟอร์มองดูเข็มกลัดอีกครั้งแล้วรีบตอบหญิงสาว

“ชั้นสิบสองค่ะ”

“ได้จ้ะ” เธอกดปุ่มเลขสิบสองทันที

“ขอบคุณมากค่ะ” เจนนิเฟอร์กล่าว

“ฉันขอดูบ้างสิ” เชอร์เลตรับเข็มกลัดมาจากเจนนิเฟอร์ ตอนนี้แผนผังกลายเป็นวงกลมที่ภายในมีตัวอักษรประหลาดซึ่งอ่านได้ว่า...ห้องชั้นสิบสาม เห็นดังนั้นเชอร์เลตจึงรีบบอกเด็กสาว

“เธอบอกชั้นผิดหรือเปล่า เจนนิเฟอร์”

เจนนิเฟอร์ทำตาโต

หญิงสาวมองพวกเขาอย่างแปลกใจ

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เปิดออก ส่งหญิงสาวคนนั้นที่ชั้นสิบ

“ไปก่อนนะจ๊ะ” เธอกล่าว

“ค่ะ” เจนนิเฟอร์เอ่ยพลางยิ้ม

ประตูลิฟต์ปิดอีกครั้ง

“เจนนิเฟอร์ ในเข็มกลัดบอกว่าชั้นสิบสาม ทำไมเธอไม่บอกให้ผู้หญิงคนนั้นกดปุ่มชั้นสิบสามล่ะ” เชอร์เลตถามอย่างแปลกใจ

เจนนิเฟอร์ยิ้มแหยๆ

“นายดูปุ่มชั้นข้างนี่สิ นับให้ฉันดูหน่อยว่ามันมีปุ่มชั้นกี่ปุ่ม”

เชอร์เลตรีบหันไปมองปุ่มลิฟต์ แล้วก็ต้องแปลกใจ

“มีแค่สิบสองปุ่มงั้นเหรอ”

“ใช่” เจนนิเฟอร์ตอบ “ขืนฉันบอกให้ผู้หญิงคนนั้นกดชั้นสิบสาม จะได้ถูกหาว่ากวนประสาทน่ะสิ”

เชอร์เลตแอบขำ

“ขำอะไร เชอร์เลต”

“เปล่านี่” เชอร์เลตรีบหุบยิ้ม “แล้วเราจะทำยังไงกันต่อดีล่ะ ปุ่มสิบสามก็ไม่มี”

 ขณะที่ทั้งสองกำลังจะหมดหวัง เข็มกลัดในมือของเจนนิเฟอร์ก็เปล่งแสงสีทองวับวาบ ปุ่มเลขหนึ่งกับเลขสิบสองมีไฟติดขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้กด ตัวลิฟต์สั่นราวกับเกิดแผ่นดินไหว ไฟนีออนสีเหลืองเริ่มกะพริบ ครู่หนึ่งก็หรี่จนสลัว

“เจนนิเฟอร์ นี่มันเกิดอะไรขึ้น” เชอร์เลตร้องดังลั่นด้วยความตกใจ

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ลิฟต์มันไปเอง” เธอพูดเสียงสั่น

ตัวลิฟต์เคลื่อนขึ้นอย่างรวดเร็ว อาจเรียกได้ว่าเร็วกว่ารถแข่งหลายเท่า เชอร์เลตใจเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเห็นตัวเลขดิจิทัลที่ระบุชั้นเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด

“เราจะตายไหมเนี่ย”

“ฉันว่าไม่หรอก เข็มกลัดนี่กำลังพาเราไปที่ไหนสักแห่ง”

ติ๊ง!

จู่ๆ ลิฟต์ก็หยุด จนเชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์กระเด้งตัวลอยขึ้นจากพื้น

“โอ้! นายดูนั่นสิ” เจนนิเฟอร์ร้องและชี้ไปที่ตัวเลขดิจิทัล

“ชั้นสิบสาม” เชอร์เลตอุทานอย่างตกใจ “เรามาถึงชั้นสิบสามแล้ว”

เจนนิเฟอร์ยกเข็มกลัดขึ้นมาพินิจอย่างสนใจ

“เหมือนเจ้านี่มันมีสมองอย่างนั้นแหละ”

ประตูลิฟต์เปิดออก แสงสีเหลืองนวลกับแอร์เย็นฉ่ำก็พุ่งเข้ามาในลิฟต์

“พระเจ้า! นี่น่ะหรือชั้นสิบสาม” เชอร์เลตอดร้องออกมาไม่ได้

เบื้องหน้าของเขาคือห้องโถงใหญ่ที่มีผนังเต็มไปด้วยประตูลิฟต์ซึ่งเปิดปิดอยู่ตลอดเวลา ผู้คนเดินกันพลุกพล่านจนน่าเวียนหัว แต่ละคนดูแสนจะรีบเร่ง เชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์ก้าวออกมายืนบนพรมแดงที่ปักด้ายทองเป็นลายนกตัวใหญ่ ที่มหัศจรรย์คือ ลายปักนั้นขยับได้ราวกับมีชีวิต

“พรมหรือเนี่ย” เจนนิเฟอร์ถามตัวเองพลางเอาปลายเท้าจิ้มๆ ลายปักที่กำลังเคลื่อนไหว

 มันช่างให้ความรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนจอโทรทัศน์บางเฉียบขนาดมหึมาเสียจริงๆ

“หรือว่าที่นี่จะเป็นสกายคิงดอม” เชอร์เลตถามขึ้น

“ที่นี่ไม่ใช่สกายคิงดอม” เจนนิเฟอร์ตอบอย่างมั่นใจ แล้วก็ชี้ไปที่จอมอนิเตอร์ใหญ่ที่ห้อยลงมากลางห้อง “นายเห็นไหม บนนั้นมีตารางเที่ยวบินซึ่งจุดหมายปลายทางล้วนเป็นสกายคิงดอมทั้งหมด”