ChErLeT เชอร์เลต คีป แห่ง อาณาจักรฟ้า // ภาค 4 วางแผงแล้วนะจ้ะ เข้ามาคลิกลิงค์แฟนเพจหน่อยนะครับ

เชอร์เลต คีป 4 วางแผงแล้วนะครับ รีบไปจับจองกันได้เลย ตอนจบแล้วครับ ^^

ผู้เขียน: B.P.Boy ชมแล้ว: 581,006 ครั้ง

post ครั้งแรก: Fri 14 November 2008, 1:22 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sat 31 March 2012, 3:31 pm

อยู่ในส่วน:

แก้ไขงานเขียน

 นอกจากลิฟต์ที่ดูจะมากมายเหลือเกินแล้ว ร้านขายของอุปโภคบริโภคก็มีมากมายไม่แพ้กัน แต่ละร้านตั้งชื่อกันแปลกๆ อย่างเช่น ชั้นล่างปลอดภาษี อิ่มอร่อยของชั้นล่าง ชั้นล่างเครื่องสำอาง สดสวยชาวชั้นล่าง ชั้นล่างกิฟต์ช็อป แต่ละร้านจะมีคำว่าชั้นล่างเป็นส่วนประกอบแทบทั้งสิ้น ของที่ขายนั้น เชอร์เลตไม่เห็นว่ามันจะน่าสนใจอะไรมากมาย เพราะเป็นของที่หาซื้อได้ทั่วไปในร้านของชำข้างบ้าน แต่คนในนี้กลับให้ความสนใจร้านที่ขายของธรรมดาๆ กันอย่างประหลาด ทั้งยังถามไถ่และต่อรองราคากันอย่างเซ็งแซ่ราวตลาดสด

“เราเดินไปตรงโน้นกันเถอะ” เจนนิเฟอร์ชี้ไปตรงประตูกระจกสุดทางเดิน “แถวนี้หนวกหูเหลือเกิน”

เชอร์เลตพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเดินเร็วๆ ผ่านผู้คนไปยังจุดที่หมายตาไว้

ประตูกระจกเปิดออกอัตโนมัติ เชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์รีบก้าวผ่านธรณีประตูเข้าไปโดยไม่รีรอ

“เฮ้อ!” เชอร์เลตถอนใจอย่างโล่งอก “เงียบเสียที”

ดีที่กระจกกันเสียงจากผู้คนได้ดีทีเดียว

“ค่อยดูเป็นห้องรับรองผู้โดยสารขึ้นมาหน่อย” เจนนิเฟอร์บอกเมื่อได้สัมผัสบรรยากาศในห้อง

ที่นี่เต็มไปด้วยเก้าอี้นวมจำนวนหลายร้อยตัวสำหรับผู้โดยสารได้นั่งพักผ่อนขณะรอเดินทาง หลายคนที่นั่งอยู่ต่างก็สวมแว่นตาดำและเงยหน้าขึ้นสี่สิบห้าองศาเพื่อดูโทรทัศน์จอแบนเครื่องใหญที่ห้อยลงมาจากเพดาน ไม่เข้าใจว่าพวกเขากำลังดูอะไรกัน เพราะจอโทรทัศน์ก็ฉายแค่เพียงตราสัญลักษณ์นิ่งๆ

“ตราสัญลักษณ์ของสกายคิงดอม” เชอร์เลตพึมพำ

“เราใกล้พวกมันเข้าไปทุกทีแล้ว” เจนนิเฟอร์พูดเสียงสั่น “สกายคิงดอมไม่ใช่องค์กรหรืออะไรทั้งนั้น  แต่มันต้องเป็นสถานที่ที่ไหนสักแห่งแน่ๆ และคนที่อยู่ที่นี่ก็คงจะเป็นคนของสกายคิงดอม”

“ดูสิ พวกเขาเป็นนักเดินทางแท้ๆ แต่ไม่มีใครถือกระเป๋าหรืออะไรเลยสักคน” เชอร์เลตบอก พลางหันไปมองรอบๆ เขาสังเกตมาตั้งแต่แหล่งค้าขายเมื่อครู่แล้ว ไม่มีใครหิ้วของให้หนักมือเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

 “นั่นสินะ บางทีสกายคิงดอมที่ว่า อาจจะไม่ได้อยู่ในโลกของเรา มันอาจจะเป็นโลกอีกใบที่มนุษย์อย่างพวกเราเข้าไปไม่ได้ก็ได้” เชอร์เลตเสนอความเห็นที่เขาคิดว่าเป็นไปได้ที่สุดในตอนนี้

และแล้วเสียงทุ้มๆ เสียงหนึ่งก็ทำให้เจนนิเฟอร์ถึงกับสะดุ้งเฮือก

“รีบไปกันเถอะ เครื่องใกล้จะออกแล้ว” เสียงของชายคนหนึ่งดังมาจากด้านหลัง “เราต้องรีบเอาของไปให้นายท่าน ฉันไม่อยากนึกถึงรางวัลชิ้นโตเลย”

เจนนิเฟอร์รีบสะกิดให้เชอร์เลตเดินห่างออกมา

“แย่แล้ว ฉันทำเข็มกลัดผ่านหาย” ชายเสียงเล็กอีกคนพูดอย่างตกใจ

“นายนี่ซุ่มซ่ามจริงๆ เลยนะ ทิกส์” ชายเสียงแหบตำหนิ

“ช่างเถอะ ฉันมีสำรองอีกอัน อย่าโวยวายไปเลย” ชายคนแรกพูด

ว่าแล้วชายในชุดสูทสีดำก็เดินฝ่าฝูงชนไปหยุดที่มุมสุดของห้อง

“พวกมัน...พวกมันนี่แหละ ฉันจำเสียงพวกมันได้” เจนนิเฟอร์บอกเสียงสั่น

“จริงเหรอ!” เชอร์เลตเอ่ยอย่างตกใจพลางหันขวับไปมองพวกมันที่เริ่มเดินไกลออกไป เขาต้องไปเอาลูกแก้วกลับมา และซัดพวกมันสักเปรี้ยงให้สาสมกับที่มันทำกับแม่ของเขา“ฉันจะไปเอาลูกแก้วกลับมาเดี๋ยวนี้”

เชอร์เลตตั้งท่าจะวิ่งตามไป แต่เจนนิเฟอร์กลับรั้งแขนเขาไว้

“ไม่ได้นะ เชอร์เลต”

“ปล่อยฉันนะ เจนนิเฟอร์ ฉันจะไปเอาลูกแก้วกลับคืนมา” เชอร์เลตสั่งพลางสลัดมือเจนนิเฟอร์ออก แต่เด็กสาวยังคงรั้งเขาไว้

“เดี๋ยวก่อน นายฟังฉันก่อนสิ”

“อะไรกันเนี่ย เจนนิเฟอร์ ฉันบอกให้ปล่อยแขนฉันไง เธอจะมารั้งฉันไว้ทำไม เราเจอพวกมันแล้วนี่” เชอร์เลตตวาดเบาๆ

“ตั้งสติแล้วฟังนะ นายลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหน ห้องผู้โดยสารของพวกสกายคิงดอม ถ้านายไปแย่งลูกแก้วมาดื้อๆ แบบนี้ นายก็มีแต่ตายกับตาย บางทีคนในห้องนี้อาจจะมีพวกของมันแฝงอยู่ก็ได้ นายเห็นนั่นไหม” เจนนิเฟอร์ชี้ไปที่พนักงานรักษาความปลอดภัยในชุดผ้าคลุมสีน้ำเงินตัวยาวที่ยืนประจำจุดต่างๆ “ถ้าเกิดนายไปก่อเหตุทะเลาะวิวาทกับพวกมันเข้า เราอาจจะถูกจับได้ แล้วยิ่งกว่านั้นนะ ถ้าพวกมันรู้ว่าเราไม่ใช่คนของสกายคิงดอมละก็ เราไม่รอดแน่ แล้วความทรงจำของแม่นาย…”

“พอละ ฉันเข้าใจแล้ว” เชอร์เลตกัดกรามพูดอย่างเจ็บปวด เจนนิเฟอร์คลายมือจากแขนของเชอร์เลตอย่างช้าๆ ด้วยความระแวง

“นายไม่ต้องห่วงว่าจะตามพวกมันไม่ทันหรอก ฉันใช้พลังพิเศษล็อกตำแหน่งของพวกมันไว้แล้ว” เจนนิเฟอร์พูด “ไป ตอนนี้ตามพวกมันไปได้แล้ว แต่เราต้องทิ้งระยะห่างไว้หน่อย”

เจนนิเฟอร์วิ่งนำ ทั้งคู่วิ่งผ่านผู้คนมากมายจนมาถึงด้านในสุดของห้อง มีซุ้มประตูเหล็กใหญ่สี่หลังเรียงรายอยู่เบื้องหน้า มีนักเดินทางมากมายเดินเข้าออกไม่ขาดสาย

“มันเข้าไปในนี้” เจนนิเฟอร์บอกพลางเดินนำเข้าซุ้มประตูไป เชอร์เลตพยักหน้าก่อนก้าวตาม แต่…

“โอ๊ย!”

ร่างของเชอร์เลตกลับกระเด็นออกจากธรณีซุ้มประตู และล้มลงนอนหน้าหงายกับพื้น

“เชอร์เลต!” เจนนิเฟอร์ร้องพลางวิ่งผ่านซุ้มประตูออกมา

ผู้คนต่างส่งเสียงร้องครางอย่างตกใจ ในขณะที่หลายคนก็หัวเราะราวกับเห็นเป็นเรื่องขบขัน

“โอ๊ย! อูย!” เชอร์เลตร้องโอดโอย และลูบก้นตัวเองอย่างเจ็บปวด “อะไรกันเนี่ย! ทำไมประตูบ้านั่นมันผลักฉันออกมาล่ะ”

“เชอร์เลต นายไม่เป็นไรนะ” เจนนิเฟอร์รีบประคองให้เขาลุกขึ้นยืน

“ไม่เป็นไร” เชอร์เลตตอบส่งๆ

แต่ที่ไหนได้ ลำพังก้นกระทกพื้นก็เจ็บพออยู่แล้ว แต่ก้นของเขาทับอะไรบางอย่างที่เล็กและแข็งประหนึ่งเหล็กนี่สิ เชอร์เลตก้มลงหยิบมันขึ้นมา ที่แท้มันคือแหวนทองที่มีเพชรสีฟ้ารูปตัว A ประดับอยู่ นั่นเอง

“แหวนนี่นา” เชอร์เลตพึมพำแล้วหันไปถามเจนนิเฟอร์ “มันเป็นของใครกัน”

“โอ้! นั่นมันแหวนของฉันนี่นา” เสียงร้อนรนของเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังมาแต่ไกล

เขาเป็นเด็กชายร่างสูงชะลูดพอๆ กับเชอร์เลต ผมสั้นหยักศกสีทองอร่าม เด็กหนุ่มคนนั้นจ้องแหวนในมือของเชอร์เลตอย่างพินิจ

“ใช่จริงๆ ด้วย แหวนของฉัน”

เขารีบหันมาถามเชอร์เลต

“มันอยู่ที่นายได้ยังไง”

“ฉันเก็บมันได้ตอนที่ฉันหกล้มน่ะ” เชอร์เลตตอบ “ถ้ามันเป็นของนายละก็ อ่ะ…ฉันคืนให้”

เชอร์เลตยื่นแหวนให้เด็กหนุ่ม

“ขอบใจ” เด็กหนุ่มกล่าวก่อนจะรับแหวนมาจูบอย่างหวงแหน “ฉันตามหาแกแทบแย่ ถ้าเกิดหายไปละก็ แม่ด่าเละแน่”

แต่เชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์ไม่สนใจนัก

 “มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมนายถึงผ่านประตูเข้าไปไม่ได้ ฉันกับคนอื่นๆ ยังผ่านเข้าไปได้เลย” เจนนิเฟอร์กระซิบถามข้างหูของเชอร์เลต

เชอร์เลตส่ายหัว จากนั้นก็ตัดสินใจหันไปถามเด็กหนุ่มเจ้าของแหวน

“นี่ๆ ฉันจะผ่านประตูนี่ไปได้ยังไงเหรอ” เชอร์เลตชี้ไปที่ประตูเจ้ากรรม

 “พูดบ้าๆ จะข้ามธรณีประตูตรวจสอบก็ต้องมีเข็มกลัดผ่านสิ” เด็กหนุ่มผมทองขมวดคิ้วอย่างสงสัย เขาหรี่ตามองเชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์เหมือนจะจับพิรุธ “นายพูดเหมือนไม่เคยมาที่นี่…”

 “เออ…ไม่มีอะไร” เจนนิเฟอร์ปด “บังเอิญเพื่อนฉันทำเข็มกลัดหายน่ะ”

อีกฝ่ายเบ้ปากและพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“โอ้! แย่จริง”

เด็กหนุ่มล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมและหยิบเข็มกลัดสีทองเหมือนของเจนนิเฟอร์ออกมา เขามองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง ก่อนจะยัดเข็มกลัดใส่มือเชอร์เลตอย่างว่องไวพลางบอก

“นี่เป็นเข็มกลัดสำรองของฉัน ถือซะว่าเป็นการขอบคุณที่นายเป็นคนเจอแหวนของฉัน”

เชอร์เลตอยากจะขำเสียจริงๆ เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย มันก็แค่การหกล้มก้นกระแทกเท่านั้น

“ขอบใจมาก เออ…” เชอร์เลตกล่าว แต่คำพูดก็ติดขัดที่ชื่อของอีกฝ่าย

“อ้อ! ฉันชื่อ พีท เอเน็ต” เด็กหนุ่มแนะนำตัว

“ขอบใจมาก พีท” เชอร์เลตกล่าวซ้ำพลางติดเข็มกลัดตรงอกข้างซ้าย

“ไม่เป็นไร เข็มกลัดของฉันมีค่าน้อยกว่าแหวนวงนี้เสียอีก” พีทชูแหวนให้ดูและสวมมัน

“ฉัน...เชอร์เลต และนี่เพื่อนฉัน...เจนนิเฟอร์” เชอร์เลตแนะนำ

พีทพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“ยินดีที่ได้รู้จักพวกนายนะ”

เจนนิเฟอร์ยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะเตือนเชอร์เลต

“ไปเถอะ ไม่มีเวลาแล้ว เราต้องหาพวกมันให้พบก่อนเครื่องบินจะขึ้น”

“ไปก่อนนะ พีท หวังว่าคงได้เจอกันอีก” เชอร์เลตกล่าวและโบกมือลา

“โชคดีนะทั้งสองคน” พีทอวยพร

“ถ้าโชคดี เราอาจจะไม่ต้องไปถึงสกายคิงดอม” เจนนิเฟอร์บอก

คราวนี้เชอร์เลตผ่านประตูตรวจสอบได้อย่างปลอดภัย อีกฝั่งเป็นห้องกว้างที่จุคนมากมาย สุดห้องมีเคาน์เตอร์นับสิบเรียงกันเป็นหน้ากระดาน แต่ละเคาน์เตอร์มีผู้โดยสารต่อแถวเข้าคิวกันยาวเหยียด พนักงานรักษาความปลอดภัยเดินสะบัดผ้าคลุมกันให้พล่าน บางส่วนก็ยืนประจำจุดต่างๆ เพื่อดูแลความเรียบร้อย

“พวกมันผ่านเคาน์เตอร์ไปแล้ว ตำแหน่งพวกมันหายไปแล้ว รีบตามไป” เจนนิเฟอร์บอก

“ถ้าต้องต่อแถวพวกนี้ เราตามพวกมันไม่ทันแน่” เชอร์เลตเอ่ยอย่างกระวนกระวาย

“ตรงนั้นมีเคาน์เตอร์ว่างอยู่ ไปที่นั่นกัน” เจนนิเฟอร์ชี้ไปที่เคาน์เตอร์ที่ว่างอยู่

“ไม่รู้ว่าคราวนี้เคาน์เตอร์จะตรวจอะไรเราอีก” เชอร์เลตถามขึ้น

“คงจะเป็นตั๋วเครื่องบินกับพาสปอร์ตละมั้ง”

เชอร์เลตสวนกลับทันที

“ฉันไม่มีเงินซื้อตั๋วเครื่องบินหรอกนะ และฉันก็ไม่มีพาสปอร์ตอะไรนั่นด้วย”

“มาเถอะน่า ไม่ต้องห่วง ฉันเดาว่าที่นี่เขาไม่ใช้พาสปอร์ตหรอก ดูเคาน์เตอร์อื่นสิ เขาใช้แค่บัตรเครดิตกัน”

ว่าแล้วเจนนิเฟอร์ก็ลากแขนของเด็กหนุ่มไปที่เคาน์เตอร์ซึ่งถูกแยกออกจากเคาน์เตอร์อื่นด้วยผ้าแพรสีทองม้วนเป็นเกลียวประดับด้วยคริสทัสแวววับ และพรมแดงปักลายทองดูงดงามดุจผ้าของราชินี ราวกับว่าน้อยคนนักที่จะได้ผ่านเคาน์เตอร์นี้

“ขออนุญาตตรวจบัตรประจำตัวสีทองครับ” ยามบอกอย่างสุภาพทว่ายกมือขวางทางไว้

“หือ…บัตรประจำตัวสีทองงั้นหรือ” เจนนิเฟอร์พึมพำก่อนจะล้วงอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน มันคือบัตรเครดิตสีทองอร่ามนั่นเอง

“นี่ค่ะ”

แต่ยามกลับกลับยืนเท้าสะเอวพร้อมทำหน้าบึ้ง

“ไม่ใช่บัตรของชาวชั้นล่างครับ กรุณาแสดงบัตรประจำตัวสีทองด้วยครับ ถ้าไม่มีบัตรสีทองก็เชิญเคาน์เตอร์ธรรมดาด้วยครับ”

“เขาพูดอะไรของเขาน่ะ” เจนนิเฟอร์หันมาถามเชอร์เลตอย่างอายๆ กับการคาดผิดของตัวเอง

“บัตรสีทองงั้นหรือ” เชอร์เลตพึมพำ

วินาทีนั้นเองที่ภาพบัตรสีทองที่เขาเพิ่งได้รับมาผุดขึ้นในหัว เชอร์เลตรีบล้วงบัตรใบนั้นออกมาให้ยามดู

“บัตรใบนี้หรือเปล่าครับ”

ยามหนุ่มเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาถึงกับเอามือทาบหน้าอกและพึมพำกับตัวเอง

“คุณพระช่วย! คุณมีของแบบนี้ได้ยังไง” เขาถาม “ท่านชายน้อยคนนี้เป็นใครกัน”

เชอร์เลตทำหน้างุนงง

“เชิญครับ เชิญเลยครับ” ยามกล่าวต้อนรับด้วยเสียงตื่นเต้น พร้อมกับผายมือที่สั่นเทาเชิญเชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์ให้เดินสู่เคาน์เตอร์ “ขออภัยด้วยครับที่กระผมเสียมารยาท”

“โธ่เอ๊ย! ที่นี่ใช้บัตรเครดิตไม่ได้” เจนนิเฟอร์บ่น และเก็บบัตรของเธอลงกระเป๋า

นักเดินทางหลายคนที่ต่อแถวอยู่ตรงเคาน์เตอร์อื่นต่างมองพวกเขาด้วยสายตาเดียวกับที่เหล่าแฟนคลับมองดาราฮอลลีวู้ดที่กำลังเดินเข้างานประกาศผลรางวัลออสการ์

“สวัสดีค่ะ สายการบินสกายคิงดอมยินดีต้อนรับค่ะ” พนักงานสาวแสนสวยหลังเคาน์เตอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงหวานใส “กรุณายื่นบัตรประจำตัวให้ดิฉันด้วยค่ะ”

เชอร์เลตยื่นบัตรให้เธอ เธอค่อยๆ รับมันไปอย่างทะนุถนอม

“ใช้สิทธิ์สองคนนะคะ” เธอถาม

“อ๋อ! ครับ สองคน” เชอร์เลตตอบเร็วๆ

“ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะส่งทั้งสองท่านไปยังห้องรับรองบนเครื่องบินสกายคิงดอม S.K. 054 ที่กำลังจะออกเดินทางในเวลา 11.30 น. ตามเวลาของชาวชั้นล่างค่ะ”

เชอร์เลตพยักหน้าและมองดูนาฬิกาข้อมือ

“อีกยี่สิบนาที” เขาบอก

พนักงานสาวยิ้มหวานก่อนจะรูดบัตรบนเครื่องรูดบัตรสีทองคล้ายกระดองเต่าครั้งหนึ่ง ชั่วพริบตา ร่างกายของเชอร์เลตก็ร้อนผ่าวเหมือนอยู่ใกล้กองไฟ ทุกอย่างรอบกายเริ่มถูกสีขาวโพลนกลืนกิน ใบหน้าของพนักงานสาวเป็นภาพสุดท้ายที่ได้เห็น ก่อนเบื้องหน้าจะปรากฏห้องห้องหนึ่ง

ผนังสีครีมลายดอกไม้ประดับด้วยภาพเหมือนในกรอบสีทอง กับไม้ประดับแปลกตา ริมสุดห้องมีเก้าอี้อย่างดีสองตัววางติดกับหน้าต่างกระจกใสรูปข้าวหลามตัดบานใหญ่ที่แสงแดดทอผ่านเข้ามาเป็นสาย มองออกไปก็เห็นทัศนียภาพของสนามบินแอร์รารี่ได้อย่างชัดเจน โต๊ะอาหารและเครื่องดื่มราคาแพงตั้งอยู่ไม่ไกลนัก พวกมันคงกำลังรอผู้คนที่หิวกระหายเข้าไปจัดการ และก็มีโทรทัศน์จอใหญ่ที่ฉายตราสัญลักษณ์ของสายการบินสกายคิงดอมห้อยลงมาจากเพดานเช่นเดียวกับห้องรับรองใหญ่ มันเป็นห้องพักผู้โดยสารที่สุดแสนจะเลิศเลอจริงๆ

 “เธอส่งเรามาที่นี่” เชอร์เลตอุทาน “แล้วเราจะกลับออกไปยังไงล่ะเนี่ย แต่ก็ช่างเถอะ ตอนนี้ต้องหาเจ้าพวกนั้นให้เจอก่อน”

เจนนิเฟอร์หลับตาลงอีกครั้ง ก่อนจะเบิกตาโพลงอย่างตกใจ

 “พลังล็อกเป้าหมายหายไปแล้ว สงสัยจะเป็นเพราะการหายตัว” เธอบอกเสียงสั่น

“อะไรนะ!” เชอร์เลตคำราม แล้วก็เอามือตบหน้าผาก “อย่างนี้ก็แย่น่ะสิ แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ”

รอยยิ้มของเจนนิเฟอร์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

“พลังของฉันครอบคลุมห้องรับรองพิเศษไว้หมดแล้ว ฉันคิดว่าลูกค้าบัตรทองทุกคนคงถูกส่งไปห้องพิเศษไม่ผิดแน่ และห้องพิเศษที่ฉันสัมผัสถึงคนสามคนได้นั่นก็มีแค่สองห้อง” เธอตอบด้วยความั่นใจ

“แล้วหลังจากนั้นพวกเราจะรับมือกับพวกมันยังไง” เชอร์เลตถามต่อ

เจนนิเฟอร์ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมตัวใหม่ เธอกำเข็มฉีดยาเล็กๆ สามอันออกมา ภายในหลอดสามหลอดมีของเหลวบรรจุเต็ม

“นั่นอะไร เจนนิเฟอร์” เชอร์เลตถามอย่างตกใจ

“ยานอนหลับ” เจนนิเฟอร์ตอบเสียงหนักแน่นแล้วล้วงเอาขวดเก็บยาเล็กๆ ออกมาโชว์ “แอบจิ๊กมาจากหมอหลังจากที่เขาฉีดยาแม่นายเสร็จ ฉันใช้พลังพิเศษขโมยมันมาน่ะ ดีนะที่พยาบาลไม่ได้สังเกตว่าเข็มหายไป”

“รวมทั้งฉันด้วยสินะ” เชอร์เลตเสริม “เธอนี่น่ากลัวจริงๆ แล้วหลังจากนี้ล่ะ เธอจะทำยังไง”

“ไม่ต้องห่วงหรอก พวกมันเปิดประตูเมื่อไหร่ ฉันจะหาจังหวะแทงพวกมันเอง” เจนนิเฟอร์อธิบาย

“เธอไม่กลัวพวกมันแล้วเหรอ อีกอย่างหนึ่ง พวกมันก็ไม่ใช่คนธรรมดานะ” เชอร์เลตถาม

เจนนิเฟอร์ส่ายหน้าเบาๆ

“ตอนแรกก็กลัวอยู่ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว” เจนนิเฟอร์พูดอย่างมั่นใจ และกระซิบข้างหูเชอร์เลต “อย่าลืมสิ ฉันก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน”

เชอร์เลตพูดไม่ออก เขารู้สึกกลัวคำพูดเมื่อครู่ของเจนนิเฟอร์อย่างบอกไม่ถูก

“รีบไปเถอะ ถ้าเครื่องออกแล้วจะยิ่งแย่กว่านี้” เธอเร่งก่อนจะดึงแขนเชอร์เลตวิ่งออกจากประตูห้องที่เลื่อนเปิดอัตโนมัติ

ทั้งสองวิ่งไปบนพรมแดงหรูหราตามทางเดินแคบๆ เพื่อไปยังห้องเป้าหมายที่อยู่ใกล้ที่สุด

“เหลืออีกสิบห้านาทีเครื่องจะออก” เชอร์เลตรายงานหลังจากยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา

เชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์พูดไปหอบไป เพราะประตูห้องแต่ละบานนั้นห่างกันเสียจนจินตนาการถึงความโอ่อ่าและความยาวของห้องพิเศษได้ แต่ในที่สุดพวกเขาก็มาหยุดอยู่หน้าประตูห้องเป้าหมาย คือห้องที่มีคนอยู่สามคน

“ห้องนี้แหละ” เจนนิเฟอร์บอกอย่างกระหืดกระหอบพลางชี้ไปที่ประตูห้อง 206 “นายเตรียมเคาะประตูนะ” เธอล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมอีกครั้งเตรียมโจมตีศัตรู

เชอร์เลตสูดลมหายใจเข้ายาวเพื่เรียกความกล้าก่อนจะ กำหมัดเตรียมเคาะประตู แต่จู่ๆ เสียงสนทนาของผู้หญิงก็ดังขึ้น เจนนิเฟอร์ถึงกับสะดุ้งเฮือก และรีบเอาหมวกไหมพรมในกระเป๋าขึ้นมาสวม

“แม่เลี้ยงของฉันกำลังมาทางนี้ หนีก่อนเร็ว” เธอคว้าแขนเชอร์เลตที่กำลังยืนอึ้งไปหลบอยู่หลังแจกันดอกไม้ยักษ์

“ลิลลี่ ฉันว่าเธอดูอ้วนไปแล้วนะ” เด็กสาวคนหนึ่งทักเด็กสาวอีกข้างๆ

“พี่ก็ดูผอมเกินไปเหมือนกันแหละน่า พี่แนนซี่”

“พอเถอะจ้ะลูกรัก อย่าเถียงกัน” เสียงแหลมๆ ฟังดูน่ากลัวของหญิงวัยประมาณสามสิบปลายๆ ดังขัดบทสนทนาที่ส่อแวววิวาท

ที่แท้ก็สามแม่ลูกตระกูลบูลนี่เอง! เชอร์เลตจำหน้าพวกหล่อนได้

“ถึงแล้วจ้ะลูก” คุณนายบูลบอกพลางหยุดอยู่หน้าประตูเป้าหมายบานนั้น

“ไม่จริงน่า เธอกำลังจะเคาะประตูบานนั้น” เชอร์เลตอุทานแผ่วเบาด้วยความโกรธ

เจนนิเฟอร์เงียบกริบ คุณนายบูลที่เจนนิเฟอร์เรียกว่าแม่เลี้ยงเคาะประตูสามครั้ง ประตูอัตโนมัติเลื่อนเปิด ไม่ผิดจริงๆ คนที่เปิดประตูให้และยืนต้อนรับอยู่คือหนึ่งในสามชายในชุดสูทสีดำจริงๆ

“เชิญครับ” มันกล่าวพร้อมกับผายมือเชิญให้สามแม่ลูกก้าวเข้าประตูไป ปล่อยให้เชอร์เลตกับเจนนิเฟอร์ยืนเหวอทำอะไรไม่ถูก

“หล่อนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แถมยังเข้าไปในห้องของเจ้าหัวขโมยนั่นด้วย” เจนนิเฟอร์พูดเสียงสั่น

เสียงประชาสัมพันธ์ดังแทรกขึ้น

 “เครื่องบินกำลังจะออกเดินทางแล้วนะคะ ขอให้ผู้โดยสารทุกท่านกรุณารัดเข็มขัดนิรภัยด้วยค่ะ”

พื้นที่เหยียบอยู่เริ่มสั่นเล็กน้อยเพื่อเตือนว่าเครื่องบินกำลังจะออกตัวแล้ว

“ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย บ้าเอ๊ย!” เชอร์เลตสบถอย่างเจ็บปวดพร้อมกับกระหน่ำหมัดใส่ผนังตรงหน้า “โธ่เอ๊ย! ทุกอย่างจบแล้ว”

เจนนิเฟอร์รีบรั้งหมัดของเชอร์เลตไว้ น้ำตาของเธอคลอเบ้าด้วยความรู้สึกผิด

“ฉันขอโทษนะเชอร์เลต ฉันมันโง่เอง”

เชอร์เลตลดหมัดลง ตอนนี้เขารู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน แผนการที่มีโอกาสเพียงเสี้ยวนาทีต้องล้มเหลว ถ้าเขามาเร็วกว่านี้อีกสักหน่อย มันก็คงไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น

“ไม่เป็นไรหรอก เจนนิเฟอร์ เธอไม่ผิดหรอก เราก็ไม่คิดว่าเหตุการณ์แบบนี้มันจะเกิดขึ้น” เชอร์เลตปลอบเจนนิเฟอร์เสียงสั่น

“ฉันสัญญาว่าจะอยู่ข้างๆ นาย เชอร์เลต จะช่วยเหลือนายจนกว่านายจะชิงความทรงจำของแม่นายกลับมาได้” เด็กสาวกล่าวอย่างหนักแน่น ก่อนจะตกใจเมื่อเหลือบไปเห็นผมของเชอร์เลต “เชอร์เลต ผมของนาย!”

“มันก็เป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆ เวลาฉันรู้สึกโกรธ” เชอร์เลตตอบพลางสวมฮู้ด เขากำหมัดแน่น สูดลมหายใจเข้ายาวเพื่อสกัดกั้นความโกรธ และเค้นคำพูดที่ช่างขัดกับความรู้สึกของเขาตอนนี้เหลือเกินออกมา “กลับห้องรับรองกันเถอะ แล้วค่อยหาแผนการใหม่”

เด็กหนุ่มใช้แขนเสื้อปาดน้ำตา และรีบวิ่งกลับทางเดิมอย่างเจ็บแค้น

“เฮ้! เชอร์เลต นายรอฉันด้วยสิ” เจนนิเฟอร์เรียกอย่างตกใจ