ChErLeT เชอร์เลต คีป แห่ง อาณาจักรฟ้า // ภาค 4 วางแผงแล้วนะจ้ะ เข้ามาคลิกลิงค์แฟนเพจหน่อยนะครับ

เชอร์เลต คีป 4 วางแผงแล้วนะครับ รีบไปจับจองกันได้เลย ตอนจบแล้วครับ ^^

ผู้เขียน: B.P.Boy ชมแล้ว: 581,009 ครั้ง

post ครั้งแรก: Fri 14 November 2008, 1:22 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sat 31 March 2012, 3:31 pm

อยู่ในส่วน:

แก้ไขงานเขียน

บทนำ

สิบปีก่อน…

เมฆครึ้มแผ่กระจายไปทั่วฝืนฟ้าเหนือเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง ทั้งยังหอบเอาอากาศเย็นยะเหยียบเข้ามาสู่ ผู้คนที่ต่างกำลังอยู่ในนิทรา ไม่ช้าฝนก็เทกระหนั่มลงมาตามพยากรณ์อากาศเมื่อช่วงเช้า ถัดจากบ้านของเชอร์เลต คีปไปสักห้าหลัง มีคฤหาสน์หลังหนึ่งที่แสงไฟยังคงเล็ดลอดออกมาจากกระจกหน้าต่างทั้งหมด สายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงปร้างเป็นระรอก ส่องให้เห็นสีฟ้านวลของตัวคฤหาสน์หลังงาม

ภายในนั้นผู้รับใช้มากมายต่างวิ่งกันฉุกรหุกเพื่อไปรวมตัวกันในห้องๆ หนึ่ง สีหน้าของแต่ละคนฉายแววเคร่งเครียดดังกับกระทำความผิดใหญ่หลวง คนรับใช้หลายสิบคนรีบยืนเรียงแถวเป็นหน้ากระดาน ห่างจากชายหนุ่มในชุดสูทที่กำลังนั่งกุมมือน้อยสั่นระริก ส่วนอีกฝั่งของเตียงเด็กหญิงก็เป็นหมอมือฉมังที่กำลังเร่งรักษาอย่างหน้าดำคร่ำเครียดไม่แพ้คนตรงข้าม

“คุณหมอลูกผมเป็นยังไงบ้างครับ” หนุ่มชุดสูทตัดสินใจถามขึ้นอย่างกระวนกระวายอีกครั้ง ส่วนหมอวัยกลางคนทำได้เพียงหลับตาและถอนหายใจแทนคำตอบ เห็นท่าไม่ดีชายหนุ่มจึงรีบให้กำลังใจ

“ไม่จริง คุณเป็นหมอขึ้นชื่อของประเทศนะ คุณต้องรักษาลูกผมได้สิ”

“ผมขอโทษจริงๆ ครับ ทางที่ดีผมว่าเราควรส่งคุณหนูไปที่โรงพยาบาลนะครับ” หมอกล่าวเสียงอ่อน

ชายหนุ่มส่ายหัวหนักๆ แย้งทันที

“ผมเคยพาเธอไปมาทุกที่แล้ว แต่ไม่มีที่ไหนรักษาโรคของลูกสาวผมได้เลย”

“ขอโทษจริงๆ ครับ ผมพยายามช่วยเหลือสุดฝีมือแล้ว แต่ว่าโรคของลูกสาวคุณเป็นโรคที่แปลกมาก ผมก็ไม่รู้จะรักษายังไง” คุณหมอกล่าวอย่างสุภาพ

ได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มก็สวนขึ้นทันที

“ไม่ๆๆ ลูกผมต้องไม่เป็นอะไร พ่อบ้านโรเบิร์ต!”

“ครับ” เจ้าของชื่อขานรับทันควัน

เจ้าของคฤหาสน์กำผมสีน้ำตาลตัวเองแน่ราวกับใช้ความคิด ก่อนจะออกคำสั่งต่อหน้าหมออย่างไม่เกรงใจ

 “ไปหาหมอที่เก่งกว่านี้มา”

“เอ่อ คือว่า…” พ่อบ้านเริ่มชักไม่แน่ใจ “…หมอเบดเป็นหมอที่เก่งที่สุดของประเทศแล้วนะครับ”

“ก็ไปหาประเทศอื่นมาสิ อเมริกา จีน  ที่ไหนก็ได้ ไปติดต่อมา” คนเป็นเจ้านายสั่งอย่างเสียอารมณ์ “ฉันสั่งอะไรก็ไปทำสิ ทุกคนด้วยออกไปตามหาหมอที่ดีและเก่งที่สุดมาที่นี่ด่วน”

“รับทราบครับ” พ่อบ้านรับคำเสียงหนัก ก่อนจะหันไปออกคำสั่งกับคนรับใช้ด้วยนำเสียงที่ไม่แพ้เจ้านาย “ทุกคนตามฉันมา”

หมอเบดเดินตามพ่อบ้านกับคนรับใช้ออกไปโดยที่ไม่ได้รับคำกล่าวใดใดจากเจ้าของบ้านแม้แต่คำเดียว ตอนนี้ในห้องจึงเหลือเพียงพ่อกับลูกสาวตัวน้อยที่อาการไม่สู้ดีนัก ท่ามกลางความวังเวงและเศร้าสลด ก็มีร่างสีขาวโปร่งแสงลอยทะลุเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มเพียงแต่ช้อนลูกตาขึ้นมองเพียงปราดเดียวก่อนนัยน์ตาสีฟ้าจะกลับมามองลูกสาวต่อ แต่ก็ยังเรียกชื่อวิญญาณตนนั้นให้พอเป็นมารยาท

“ผู้เฒ่าเอรัส”

วิญญาณชายชราชุดขาวเคลื่อนตัวมาหยุดอยู่อีกฝั่งของเตียง ก่อนจะยกมือเหี่ยวย่นขึ้นแตะมือของเด็กน้อยเบาๆ แต่มือใหญ่ก็ทะลุผ่านผิวซีดของเด็กหญิงไปราวกับอากาศธาตุ

“ผมจะทำยังไงดี ผมไม่อยากเห็นลูกผมทรมาณแบบนี้เลย” ชายหนุ่มเริ่มทำลายความเงียบ ขณะเดียวกันน้ำตาแห่งความเจ็บปวดก็กลั้นเอาไว้ไม่อยู่

“ไม่เป็นไร นาธาน อารีน่ากำลังจะกลับมา ฉันมั่นใจว่าเธอต้องทำสำเร็จแน่” อีกฝ่ายพูดปลอบอย่างอ่อนโยน

“ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างที่ผู้เฒ่าว่า…”

“ไม่ต้องห่วงหรอกนาธาน” วิญญาณสีขาวว่า “เด็กคนนี้ต้องไม่เป็นไร”

วูบ…

วินาทีที่ความโหดร้ายราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงกลางต้นไม้ใหญ่ให้หักโค่นกำลังปกคลุมไปทั่วห้อง ร่างในชุดหนังสีขาวร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ปีกสีขาวสะอาดถูกหุบลงและกลืนเข้าไปในแผ่นหลัง ทั้งตัวของเธอเปียกโชกจนเสื้อหนังสีขาวนั้นเปียกไปด้วยรอยน้ำไหลเป็นทาง ผมสีฟ้าก็ลู่ลงติดหัว เธอกระชากหน้ากากขนนกชุ่มน้ำทิ้ง เผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าสดใสและใบหน้าหน้าซีดเผือดจากการฝ่าห่าฝน

“แอร์รี่!” นาธาน บูลอุทานขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“ลูกสาวเราเป็นไงบ้าง” หญิงสาวรีบมุ่งไปที่เตียงของเด็กหญิงอย่างรวดเร็ว “คุณไม่ต้องห่วงหรอก ฉันได้มันมาแล้ว”

เธอชูถุงผ้าให้ดู ก่อนจะล้วงสิ่งหนึ่งออกมา ประกายสีทองของสิ่งๆ นั้นส่องแสงวูบวาบเมื่อต้องแสงไฟ

“โอ้ดีมาก…รีบๆ จัดการเลย อารีน่า” ผู้เฒ่าเอรัสเร่ง

หญิงชื่อ อารีน่า พยักหน้า ก่อนจะเดินถือของเล่นที่ทำมาจากทองคำในมือไปยืนข้างๆ ตัวเด็กหญิง

“นั่นเธอจะทำอะไรน่ะ แอร์รี่” นาธานก็อดถามไม่ได้

หญิงสาวจึงหัวใบหน้ากับดวงตามุ่งมั่นมายังสามีและตอบเขา

“ที่รัก นี่เป็นวิธีเดียวที่จะช่วยลูกสาวของเราได้”

นาธานมองสิ่งที่อยู่ในมือของภรรยาอย่างไม่มั่นใจนัก เจ้ากังหันทองคำนี้จะช่วยอะไรลูกสาวของพวกเขาได้จริงหรือ แต่จากข้อสัญญาของอารีน่าในอดีตจึงทำให้ผู้เป็นสามีอดแย้งไม่ได้

“ที่คุณหายไปสองวันก็เพราะเจ้ากังหันนี่น่ะหรือ คุณอย่าบอกนะว่าคุณจะใช้เวทมนตร์กับลูก ไหนเราสัญญากันแล้วว่า คุณจะไม่เกี่ยวข้องกับเวทมนตร์พวกนั้นอีก”

หญิงสาวผมฟ้าเปียกลู่สะบัดหน้าเบาๆ จนหยดน้ำกระเซ็น แต่เธอก็ให้คำตอบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“คุณคะ เราไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ”

“เชื่อเธอเถอะ นาธาน ฉันมั่นใจว่ากังหันทองคำนี้จะช่วยเธอได้” วิญญาณชายชราเห็นด้วยกับอารีน่า “ตอนนี้เราไม่มีทางเลือกแล้วนะ”

คิ้วของนาธานขมวดเข้าหากันอย่างครุ่นคิด อารีน่าเดินเข้ามาหาสามี ก่อนจะวางมือเปียกชื้นไว้บนไหล่กว้าง พร้อมกับพูดเสียงหนักแน่น

“เพื่อชีวิตลูกของเรานะที่รัก”

คำพูดนี้ทำเอานาธานเงียบกริบ ดวงตาโศกเศร้ากลับไปมองใบหน้าน้อยๆ ของลูกสาวอีกครั้ง แล้วน้ำตาลูกผู้ชายก็ต้องกลับมาไหลพราก อารีน่าเองก็เริ่มจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่เช่นกัน ดวงตาสีฟ้าจึงเอ่อล้นล้นไปด้วยน้ำใสๆ  เธอใช้แขนเสื้อเปียกปาดมันออกพลางนึกตำหนิตัวเอง ลูกสาวต้องป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่หาย ก็เพราะความรักอันเป็นดังคำสาปของคู่รักต่างเผ่าพันธุ์ของเธอกับนาธานนั่นเอง และคนที่ได้รับคำสาปนั้นก็คือ ลูกน้อยของพวกเขาเอง ทั้งสองหาทางรักษาลูกสาวมาร้อยแปดพันเก้า แม้แต่หมอเทวดาของสกายคิงดอมที่แอบจ้างมาก็ยังต้องถอดใจกลับไป พวกเขาต้องยอมรับความจริงว่า ทุกวันนี้ทำได้เพียงแค่ยื้อชีวิตของลูกสาวไปวันๆ สองวันมานี้อาการของเธอเริ่มแย่ลง ร่างกายบอบบางนั้นดูซูบเซียวจนน่ากลัว

 ในตอนนี้ความหวังเดียวที่มีอยู่ก็หนีไม่พ้น สิ่งวิเศษที่อารีน่านำมา ภาวนาว่า มันจะกังหันทองคำจะทำให้ผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของทั้งสองกลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง

“เอาล่ะ ฝนหยุดแล้ว ดวงจันทร์ก็พ้นออกมาจากเมฆ รีบลงมือเลยอารีน่า” ผู้เฒ่าพูดขึ้น

หญิงสาวพยักหน้ารับคำ และรีบยื่นใบพัดกังหันไว้เหนือใบหน้าลูกสาว ดวงตากลมหลับลงอย่างมีสมาธิ พริบตาเดียวตัวของอารีน่าก็ส่องแสงสีขาวเรืองรอง อิทธิฤทธิ์ทำให้ใบพัดกังหันหมุนติ้วเปล่งแสงสีทองสุกสว่าง ลำแสงสีทองตัดผ่านอากาศแผดพุ่งเข้าไปในใบหน้าของผู้ป่วย บังเกิดคลื่นพลังขึ้นรอบๆ ห้องเครื่องใช้ภายในถูกยกขึ้นไปลอยอยู่รอบเพดาน พายุพัดกระจายจนหน้าต่างกระจกที่ล็อคกลอนไว้ส่งเสียงหวีดหวิว

 ซูม…คลื่นสีทองที่แผ่กระจายรุนแรงราวกับพายุ ถึงกับทำให้เท้าของนาธานกับผู้ใช้กังหันเคลื่อนถอยหลัง ชายหนุ่มจึงรีบวิ่งเข้าไปประคองตัวภรรยาไว้

“แอร์ รี นี่ มัน เกิด อา ราย ขึ้น” ชายหนุ่มตะโกนผ่านพายุ

ไม่มีคำตอบใดใดจากหญิงสาว เธอตั้งสมาธิและพยายามส่งพลังผ่านกังหันไปยังร่างของลูกสาวให้มากที่สุด เหงื่อเม็ดใหญ่ร่วงพรูจากใบหน้าของเธอเป็นสายๆ เมื่อสีทองหายวาบไป เครื่องใช้ก็หล่นกรูลงพื้น พายุคลายตัวลง ขณะที่แอร์รี่ถึงกับล้มลงในอ้อมอกสามี

“ที่รัก! คุณเป็นอะไรไป” นาธานถามอย่างตกใจ

มือบางโบกตอบน้อยๆ พร้อมกับรอยยิ้มของเธอ

“ฉันไม่เป็นหรอก แค่เหนื่อยนิดหน่อย” อารีน่าตอบเสียงอ่อน พลางหันไปห่วงผลงานของเธอที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง “คุณช่วยพยุงตัวฉันไปหาลูกที”

“ได้ๆ” สามีพยักหน้าและค่อยประคองตัวภรรยาเดินไปที่เตียง นาธานเอาผ้าเช็คหน้าออกจากกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะซับเหงื่อที่พราวอยู่เต็มใบหน้าภรรยาอย่างเห็นใจ หญิงชุดขาวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงและกุมมือเด็กน้อยขึ้นมาทาบแก้ม

“นี่ไง ลูกเราหยุดสั่นแล้ว” เธอบอกพร้อมรอยยิ้ม

“เฮ้อ…! โล่งอกไปที ในที่สุดเจนี่ก็หายเป็นปกติได้แล้ว” ผู้เฒ่าบอก

นาธานเผยยิ้มแรกของสามวันพร้อมกับเดินเข้าไปโอบภรรยา

“ลูกเราๆ หายดีแล้วจริงๆ หรือ” เขาถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

อารีน่าลูบแผ่นหลังสามีเบาๆ พร้อมกับย้ำคำพูด

“แน่นอนค่ะที่รัก ลูกเราหายดีแล้ว”

แต่ผู้เฒ่าวิญญาณก็ขัดจังหวะขึ้น

“แล้วกังหันนั่น เธอ…”

หญิงสาวถึงกับสะดุ้งสุดตัวเมื่อนึกอะไรออก เธอผละตัวสามีออก เธอรีบก้มลงเก็บกังหันทองคำที่ตกพื้นขึ้นมาอย่างร้อนรนราวกับลืมความอ่อนเพลียไปสิ้นเชิง ปากบางสั่นริกและพยายามบอกสามี

“จริงสิ ที่รักฉันต้องไปแล้ว พวกสค้อกกำลังตามมาที่นี่”

นาธานทำหน้าตกใจ คิ้วของเขาขมวดจนจะเป็นปม ขณะที่ปากก็เร่งถาม

“อะไรนะ ใครกำลังตามเธอมา”

“คุณอย่าเพิ่งถามอะไรฉันตอนนี้เลย นาธาน ฉันต้องไปแล้ว” เธอก้มลงจูบสามีทีหนึ่ง ก่อนจะเดินห่างออกมา “ไม่ต้องห่วงเดี๋ยว ฉันจะกลับมา”

“รีบไป อารีน่า” เอรัสเร่งอีกครั้ง

หญิงสาวหลับตาลงตั้งสมาธิเพื่อใช้พลังพิเศษอีกครั้ง แต่เสียงหนึ่งก็ทำให้เธอสะดุ้งเฮือก

“ไม่ต้องหนีแล้วล่ะ อารีน่า ฉันกางตาข่ายฟ้าไว้หมดแล้ว พลังพิเศษของเธอใช้ไม่ได้ผลหรอก”

หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอทีหนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของเสียงตรงหน้า ชายหนุ่มร่างสูงในชุดหนังสีขาวติดผ้าคลุมปลิวไสวกับกองทหารแสงอีกนับสิบนายกำลังยืนดักเธออยู่ที่ระเบียง

 “เจสัน!” หญิงสาวอุทาน

“ที่รัก เกิดอะไรขึ้น” นาธานถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของภรรยา

“พวกสค้อก” เธอตอบเสียงสั่น “คุณมองไม่เห็นพวกเขาหรอกค่ะ”

“อะไรกัน แอร์รี่” หัวหน้าฝ่ายอารักษ์ตวาดเข้ม “นี่เธอเปิดเผยเรื่องของเราให้ชาวชั้นล่างรู้งั้นรึ”

เธอเชิดหน้าขึ้นโต้พร้อมสวนกลับ

“ชีวิตเราก็ไม่ต่างกันนักหรอก นายก็แอบคบกับแอนเนียชาวชั้นล่างจนมีลูกด้วยกันนี่นา”

 “แต่ฉันก็ไม่เคยเปิดเผยเรื่องของชาวสกายเลี่ยนให้พวกเขารู้” เจสันตอบเสียงเขียว “และฉันก็มีความรับผิดชอบพอ หลังจากจับเพื่อนรักอย่างเธอ ไม่ใช่สิ จอมโจรจิ้งจอกราตรี ฉันก็จะลาออกจากตำแหน่งนี้”

อารีน่าหน้าถอดสีและก้มหน้ามองพื้นอย่างผิดหวัง เมื่อเห็นความผิดหวังอย่างหนักจากแววตาของเพื่อนรักอย่างเจสัน นาธานเดินเข้ามากอดภรรยาเพื่อปลอบโยน

“ฉันขอโทษนะเจสันเพื่อนรัก ที่ฉันต้องทำแบบนี้ก็เพื่อช่วยชีวิตลูกสาวของฉันไว้” จอมโจรสาวอธิบายเสียงเศร้า “นายก็เป็นพ่อคน หวังว่าคงเข้าใจนะ”

เจสัน คีปชะงักไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะพยายามระงับความรู้สึกเห็นใจไว้ และเรียกคำว่า ‘หน้าที่’ กลับมาตอบโต้อีกฝ่ายต่อ

“ฉันรู้แอร์รี่ แต่เสียใจด้วยที่ฉันต้องทำตามหน้าที่ของหัวหน้าฝ่ายอารักษ์ มอบตัวเถอะนะเพื่อนรัก”

อารีน่ายิ้มน้อยๆ และตอบกลับ

“ได้ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”

“หือ! นี่คุณพูดอะไรแอร์รี บอกผมหน่อยสิ” ดูจากสีหน้าของภรรยาแล้ว คนเป็นสามีก็อดซักไม่ได้

ใบหน้าขาวผ่องหันกลับมามองสามี ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายฉายแววเศร้า ก่อนริบฝีปากบางจะขยับตอบเบาๆ

“ที่รัก ฉันคงต้องไปแล้ว ถึงเวลาแล้วที่ฉันต้องรับผิดชอบในการกระทำของตัวเอง”

“นี่คุณจะบอกว่า คุณจะไปกับพวกนั้นงั้นเหรอ” นาธานย้ำให้มั่นใจ

หญิงสาวพยักหน้า

“คุณสัญญากับฉันนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณต้องดูแลลูกของเราให้ดี”

นาธานดึงตัวของอารีน่าเข้ามากอดแน่นพร้อมคร่ำครวญ

“ไม่เอา ไม่ ผมจะไม่ให้คุณไปไหนทั้งนั้น ที่รัก คุณต้องอยู่กับผมและลูกสิ” ดวงตาสีฟ้าแข็งกร้าวของชายหนุ่มตวัดไปยังจุดที่คาดว่าพวกฝ่ายอารักษ์ยืนอยู่ พร้อกกับจงใจพูดออกมา “ใครจะมาเอาตัวคุณไปข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ”

“มันเป็นชะตากรรมนาธาน” อารีน่าตอบเสียงแตกพล่าทั้งน้ำตา ก่อนจะพยายามดึงแขนรัดแน่นของสามีออก “ที่รัก ปล่อยฉันเถอะ ถ้าพวกฝ่ายอารักษ์ไม่ได้ตัวฉัน พวกเขาก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้นนะ”

“ไม่ ไม่ ผมจะพาคุณหนีไป” นาธานยังรั้น

อารีน่ายกมือขึ้นโอบหน้าสามีแล้วใช้นิ้วโป่งเช็ดน้ำตาของหนุ่มคนรัก พร้อมกับใช้ดวงตาสีฟ้าที่เอ่อร้นด้วยน้ำตามองใบหน้าหล่อคมอย่างใจหาย

“เราหนีไปไหนไม่ได้หรอกค่ะ อย่าลืมสิ คุณยังมีลูกของเรา มีบริษัทของคุณที่คุณต้องดูแลอยู่”

“เราขอร้องให้เขาละเว้นคุณสักครั้งไม่ได้เหรอไง”

“ไม่ได้หรอกครับ” เสียงๆ หนึ่งขัดขึ้นพร้อมกับประตูระเบียงที่เปิดออก ร่างนับสิบปรากฏขึ้นในห้องนอนใหญ่ๆ เจสันกับทหารแสงเผยตัวออกมาให้ชาวชั้นล่างอย่างนาธานได้เห็น

“พวกคุณ!” ชายหนุ่มอุทาน แต่นาธานก็ชินกับพวกสิ่งประหลาดตอนคบกับแอร์รี่มามากแล้ว เขาจึงไม่ตกใจอะไรกับสิ่งที่เห็นมากนัก และสิ่งที่ประธานบริษัทผู้สูงศักดิ์อย่างนาธาน บูลไม่น่าจะทำก็เกิดขึ้น เขายอมคุกเข่าอ้อนวอนต่อหัวหน้าฝ่ายอารักษ์ของสกายคิงดอมโดยไม่คำนึงถึงภาพพจน์ของตัวเอง

ฝ่ายเจสันก็ถึงเบิกตากว้าง ตัวเขาเองก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำเสียเมื่อไหร่ เขาเข้าใจความรู้สึกที่อยากจะปกป้องคนที่รักดี แต่เขาคงละเลยหน้าที่อันสำคัญไม่ได้เช่นกัน หน้าที่อันทรงเกรียติที่เขาดำรงมานับเกือบสิบปี จะต้องเสื่อมเสียเพราะตัวเขาไปมากกว่านี้ได้อย่างไรกัน ลำพังแค่เขาแอบแต่งงานกับชาวชั้นล่างก็ทำให้เสื่อมเสียมากพอแล้ว

วันนี้น่าจะเป็นวันดี ที่การตามล่าจิ้งจอกราตรีนับเดือนกำลังจะเสร็จสิ้นลงแล้ว

“ขอโทษด้วยนะครับคุณนาธาน แม้ว่าคุณจะทำถึงขนาดนี้มันก็ไม่มีประโยชน์หรอก อารีน่าทำผิดกฏหมายเราจึงจำเป็นต้องจับกุมตัวเธอ” หัวหน้าฝ่ายอารักษ์ยืนยัน

“เขาพูดถูก ฉันทำผิดมาเยอะเหลือเกิน” อารีน่าเสริมคำพูด แต่ใจของสามีเธอกลับยังให้น้ำหนักความรักมากกว่าเหตุผล

“ไม่”

นาธานยืนกรานคำพูดเดิม เขายืนขึ้นและกางแขนกันอารีน่าไว้ ดวงตาสีฟ้ากล้าแกร่งของประธานบริษัทจับจ้องเหล่าเหนือมนุษย์อย่างไม่เกรงกลัว

“ผมบอกแล้วไงถ้าคุณจะเอาตัวภรรยาผมไป พวกคุณก็ต้องข้ามศพผมไปก่อนแล้วกัน”

เจสันถึงกับชะงักกับความรักอันมหาศาลของคนคู่นี้ อารีน่าจึงรีบพูดตัดสถาณการณ์แย่ๆ ออกไป

 “ที่รัก คุณต้องฟังเหตุผลนะ”

หัวหน้าฝ่ายอารักษ์คงไม่มีทางเลือกแล้ว เขาคงต้องทำอะไรสักอย่าง

“ขอโทษด้วย งั้นผมคงต้องใช้กำลัง”

“หยุด!” ผู้ร้ายสาวปรามลั่น “ฉันยอมไปกับนายเจสัน”

ว่าแล้วเธอก็หันกลับไปสวมกอดนาธานทั้งน้ำตา ผ่านไปครู่หนึ่งฝ่ายนาธานเหมือนโดนกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านเข้าตัว แล้วจู่ๆ ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อราวกับหิน มีแต่ดวงตาเท่านั้นที่พอจะกลอกกลิ้งและมองภรรยาสุดที่รักคลายวงแขนออกทั้งน้ำตา

“ฝากดูแลลูกด้วยนะคะ ฉันรักคุณค่ะ” เธอฝากฝัง ก่อนจะเดินไปที่เตียงของลูกสาว ริมฝีปากบางประทับลงมันหน้าผากขาวนวลเช่นสีผิวเธอ

“ไปกันเถอะเจย์” จิ้งจอกราตรีเดินเข้าไปหาเจสัน เหล่าผู้อารักษ์เสกเชือกแสงออกมามัดแขนทั้งสองข้างของโจรสาวไว้ทันที อารีน่าหันกลับไปมองสามีที่ทำอะไรไม่ได้อย่างอาลัย ก่อนเธอจะหันมาสบตากับวิญญาณเรืองแสง

“ฝากดูแลเขาด้วยนะคะ”

เอรัสก้มหน้าอย่างระอา

“เพราะฉันหรือเปล่า แอร์รี่”

“ไม่ค่ะ ฉันขอบคุณคุณมากๆ” เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มน้อยๆ จากนั้นทหารแสงสองคนก็ดึงปลายเชือกวิเศษ แล้วพาเธอออกไปทางระเบียง ขณะเดียวกันเจสันก็เดินเข้ามาชิดตัวเพื่อนหญิง

“เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกมากแอร์รี่” เขาเกริ่น

 “เรื่องไหนล่ะ” อีกฝ่ายถามกลับ

“ตอนที่เธอเข้าไปขโมยของเล่นโบราณในหอกาลเวลา…”

“อ๋อ…เรื่องนั้นนั่นเอง”

“คืนนั้นเธอเห็นอะไรในหน้าปัดของนาฬิกาแห่งกาลเวลา บอกฉันได้ไหม”

คำถามนี้ทำให้สีหน้าของอารีน่าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะพยายามบังคับปากตัวเองให้ตอบ

“ตอนนั้น ฉันเห็นปิศาจน่ากลัวตนหนึ่งโดนทำร้าย”

“นั่นแหละ อะไรทำร้ายมัน”

“อืม” แอร์รี่ทำหน้าครุ่นคิด และในที่สุดเธอก็คิดออก “รู้สึกว่าจะเป็นนักรบสี่คน คนหนึ่งใช้ธนู  คนหนึ่งใช้ไม้เท้า และอีกคนใช้ผ้าแปรเหมือนของชั้น และอีกคนก็ใช้ดาบแสงเหมือนนาย”

เจสัน คีปทำหน้าแปลกใจ

“ว่าไงนะ เธอหมายความว่ายังไง ฉันไม่เข้าใจเลย”

“ก็หมายความว่า ฉันเห็นคนเอาของวิเศษของเราไปสู้กับปิศาจตนนั้นน่ะสิ”

“เป็นพวกเราหรือ” เจสันเริ่มถามต่อ

“ฉันไม่รู้ ฉันเห็นภาพไม่ชัด” เพื่อนสาวตอบ

“เธอไม่ได้โกหกแน่ใช่ไหม” ชายหนุ่มย้ำ

หญิงสาวผมฟ้าเบ้ปาก

“ใช่” เธอตอบก่อนจะมองเพื่อนหนุ่มอย่างสงสัย

“ว่าแต่ทำไมนายถึงสนใจเรื่องนี้ขึ้นมาได้”

เจสันทำหน้าเศร้าและตอบเสียงอ่อน

“คริสบอกให้ฉันมาถามเรื่องนี้กับเธอก่อนจะสิ้นใจน่ะสิ”

โจรสาวถอนหายใจหนักด้วยอารมณ์เดียวกัน

“สงสารเจ้านั่นเนอะ อีกไม่นานฉันคงได้ตามไปอยู่กับมัน”

“ไม่เอาน่า พูดอะไรเป็นลางไปได้” เจสันดุ อารีน่าหันกลับไปมองสามีทียื่นนิ่งน้ำตาไหลพรากอยู่อย่างอาลัย

เปรี้ยง

วินาทีนั้นเอง แสงสีเขียวหลายเส้นแผดพุ่งออกมาจากความมืดเข้าโจมตีเจสัน อารีน่า และเหล่าทหารแสงทันที พวกทหารแสงหลบการโจมตีไม่พ้นเลยโดนถูกแสงนั่นทะลุร่างเลือดกระฉูด ส่วนเจสันกับอารีน่าอาศัยความว่องไวกระโดดหลบได้

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ” เจสันร้องลั่น

“ฉันไม่รู้” อารีน่าตอบอย่างตื่นตระหนก

“แย่แล้ว ยังเหลือแสงอีกเส้นหนึ่ง มันกำลังพุ่งไปหาลูกสาวเธอ” เจสันอุทานลั่น พร้อมกับกระโจนทะลุกระจกระเบียงไปที่เตียงอย่างอย่างรวดเร็ว พุ่งตัวเข้าไปขวางพลังนั้นไว้ท่ามกลางความตกใจของนาธานที่ขยับตัวไม่ได้

ฉึก!!

ลำแสงทะลุกายเนื้อจนเลือดกระฉูด เจสันเข่าอ่อนล้มลงในทันที เลือดสีแดงย้อมเสื้อผ้าสีขาวจนแดงฉาน แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บใดใดเลย นั่นก็เพราะคนที่โดนแทงไม่ใช่เขา แต่กลับเป็นอารีน่าที่มาขวางไว้!

“อะ อะ แอร์นี่” หัวหน้าฝ่ายอารักษ์อุทานเสียงสั่น

ร่างบางในชุดขาวมีเลือดแดงพุ่งล้มตึงลง

 “ไม่นะ แอร์รี่ไม่ๆๆ” เจสันร้องเรียกอย่างตกใจพร้อมกับตะกายเข้าไปหาเธอ

อิทธิฤทธิ์ของอารีน่าคลายลง นาธานรีบวิ่งมาที่ร่างภรรยาอย่างกระวนกระวาย ก่อนจะผลักเจสันออกจากตัวเธออย่างโกรธแค้นพร้อมตวาดลั่น

“ออกไป แกออกไปจากตัวแอร์รี่เดี๋ยวนี้”

เจสันจึงได้แต่ถอยห่างพร้อมกับทำนบน้ำตาที่แตกครืน

“โถ่ ที่รัก ฮือๆๆๆ” นาธานร้องไห้คร่ำครวญหนักไปอีก

ส่วนอารีน่าที่ยังพอมีสติอยู่ก็ฝืนแรงโน้มถ่วงยกมือขึ้นกุมหน้าสามี

“แม่ค๊า…!” ขณะเดียวกันเสียงกรีดร้องของเด็กน้อยก็ดังมาจากเตียง เธอกระโดดลงจากเตียงใหญ่และมุ่งมาหาแม่ด้วยน้ำตาไหลพราก

 “เจนี่!”

“แม่ แม่อย่าเป็นอะไรนะ” เธอคร่ำควญพร้อมกับกอดร่างสั่นระริกของอารีน่า ผู้เป็นแม่เห็นดูสาวที่กลับมาแข็งแรงแล้วก็อดดีใจไมได้ น้ำตาไหลเอ่ออกจากดวงตาสวยอย่างไม่รู้ตัว ขณะที่ปากสั่นเริ่มเค้นคำพูดออกมา

“โอ้ ลลลูกรักมีดีใจที่ลูกหายดี”

“แม่ ไม่นะแม่ แม่ต้องไม่เป็นอะไรสิ เราต้องอยู่ด้วยกัน” เด็กหญิงผู้ชาญฉลาดพูดให้กำลังใจแม่

“จ่ะ” อารีน่าพยายามกลั้นความเจ็บปวดตอบ

“ข้างนอก ใครก็ได้เรียกหมอมาเร็ว” นาธานตระโกนสั่ง พร้อมกับกำมือเปื้อนเลือดของภรรยาไว้แน่น เขาก้มลงจูบที่หน้าผากเพื่อเพิ่มกำลังใจ “อดทนไว้นะ แอร์รี่”

“ข้างนอก พวกคนใช้สลบหมดเลย” เอรัสทะลุประตูเข้ามาแจ้งข่าว

“ไม่มีประโยชน์หรอก ที่รัก” อารีน่าพูดถอดใจ ก่อนจะพยายามบังคับหัวอันหนักอึ้งให้หันไปทางเจสัน “เจสัน มานี่หน่อย”

“ได้ๆๆ แอร์รี่” ว่าแล้วเขาก็รีบวิ่งเข้ามานั่งอยู่ข้างๆ เธอ

“เอาหูมาใกล้ๆ ฉัน” ว่าแล้วหญิงสาวก็กระซิบข้างหูหัวหน้าฝ่ายอารักษ์ ซึ่งอีกฝ่ายถึงกับทำตาโต

“อะไรนะ กังหันทองคำอะไร เด็กหนุ่มไหน ใครบอกเธอ ใคร?”

“ชะ ช่างมันเถอะ” แอร์รี่ยิ้มน้อย

“นี่เธอพูดอะไร ฉันงงไปหมดแล้ว” เจสันเริ่มสติแตก

อารีน่าฝืนยิ้มน้อยๆ ให้เขา ก่อนจะหันไปทางเจนีเฟอร์บ้าง

“ก้มหัวมานี่สิลูกรัก” เธอเรียก

ว่าแล้วเด็กหญิงที่กำลังน้ำตาไหลพรากก็เอียงคอลงไปฟังคำกระซิบของแม่

“ลูกรู้จักสกายคิงดอมที่แม่เล่าให้ฟังบ่อยๆ ใช่ไหม”

เด็กหญิงพยักหน้าเร็วๆ

“ลูกรู้จักเชอร์เลต คีปใช่ไหม”

เด็กหญิงพยักหน้าอีกรอบ

“นั่นแหละ ลูกต้องช่วยให้เขาได้เป็นหัวหน้าฝ่ายอารักษ์ให้ได้นะ”

“อะไรนะคะ” เด็กหญิงย้อนถาม ขณะที่เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของแม่เท่าไหร่

เปรี้ยง

ลำแสงเพชรฆาตพุ่งทะลุระประตูกระจกตรงระเบียงมาอีกครั้ง ทั้งคนหันขวับไปทางแสงนั่นเป็นจุดเดียวกัน แต่คราวนี้เจสันเรียกดาบแสงออกมาและปัดมันออกไปปะทะกับผนังห้องจนเป็นรูโหว่ได้ทนได้ทัน

 “มันต้องการจัดการฉันกับนาย เจสัน” อารีน่าพยายามพูดพลางกระอักเลือด “หนีไปซะ”

“ใคร?” เจสันถามอย่างตกใจ

“ปิศาจ” เธอตอบเสียงสั่น “ในนาฬิกา…”

“ช่างมันเถอะ อย่าพูดเลย” เจสันปัดคำพูด “ฉันจะโทรเรียกกองกำลังเสริม พร้อมหมอเทวดา”

“ไม่ต้อง นะ…นายรีบหนีไป” อารีน่าสั่ง “มันต้องการฆ่านาย”

เปรี้ยง!!

ไม่ทันขาดคำก็มีลำแสงสีเส้นหนึ่งยิงเข้ามา เจสันใช้ดาบแสงปัดออกไปได้อีกครั้ง

“ไปซะ” แอร์รี่บอกแกมไล่

“แต่ฉันทิ้งเธอไว้ไม่ได้หรอกนะ” เจสันว่า

“ตอนนี้นายยังตายไม่ได้ รีบหนีไปซะ” อารีน่าพยายามเค้นเสียงไล่

เจสันมองเพื่อนอย่างทรมาณ ใจของเขาแตกร้าวราวกับถูกล้อรถบดระเอียด หัวหน้าฝ่ายอารักษ์ฝืนใจหมุนตัวแล้วบินจากไป ทิ้งให้สามคนพ่อแม่ลูกกับวิญญาณแก่อีกหนึ่งตนโศกเศร้าอยู่เบื้องหลัง

“นาธานคะ” อารีน่ากลับมาเรียกสามี

“ครับ”

“ฝากดูแลลูกของเราด้วยนะ”

“โอ้ ไม่นะ เราต้องดูแลลูกด้วยกัน” ชายหนุ่มแย้ง “คุณอย่าพูดแบบนี้สิ”

อารีน่าฝืนยิ้มน้อยๆ ใจจริงเธอก็ไม่อยากจากไปตอนนี้หรอก แต่เธอคงรั้งชีวิตร่อแร่แบบนี้ไว้ได้อย่างไรกัน  เธอรู้ดีว่าบาดแผลของเธอสาหัสเกินกว่าจะเยียวยา ณ ตอนนี้ขอแค่ให้เธอได้มองหน้าสามีและลูกสาวเป็นครั้งสุดท้ายอย่างเป็นสุข และปล่อยให้ภาพเบื้องหน้าค่อยๆ เลือนรางไปเท่านั้น ชั่ววูบหนึ่งที่เธอเห็นหน้าเด็กหนุ่มที่หน้าตาละหม้ายเจสัน คีป ก่อนที่ดวงตาจะมืดสนิท และความรู้สึกรับรู้ทุกอย่างก็จางหายไป

“ม่ายยยยย!!” นาธานร้องลั่น

“แม่จ๋า…ฮือๆๆ”

ท่ามกลางเสียงร้องไห้ที่ระงมทั่วคฤหาสน์สีฟ้า เมฆดำก็เคลื่อนตัวเข้าปกคลุมผืนฟ้าอีกคร้ง ฟ้าคำรามราวกับรับรู้ถึงความเศร้าโศกที่แผ่ออกจากบ้านของนาธาน ชั่วอึดใจหนึ่ง น้ำตาฟ้าก็เทกระหนั่มลงมาห่าใหญ่อีกรอบ