ตอนที่ 4

+++ วีรพล สุทธิการ  นักธุรกิจหนุ่มทายาทตระกูลดัง ถูกลอบทำร้ายอาการสาหัสเป็นตายเท่ากัน +++

คุณหญิงดวงเดือน จ้องมองข้อความบนหน้าหนังสือพิมพ์ด้วยความสั่นเทา ปล่อยหนังสือพิมพ์ด้วยความหวาดกลัว ชื่อบนหน้าหนังสือพิมพ์ทำเอาท่าน ถึงกับหน้าซีด แล้วสติของท่านก็ดับวูบลง

“ช่วยด้วยยยยย! คุณหญิงเป็นลม” ป้าเพ็ญเดินเข้ามาพอดี เห็นคุณหญิงเป็นลม ล้มพับอยู่บนโชฟา “ใครก็ได้ ช่วยหายาดม มาให้หน่อย เร็ว!”

ไม่นานชื่นก็วิ่งหน้าตื่น พร้อมยาดม เข้ามา เปิดฝายาดมด้วยความตกใจ คุณหญิงของเธอเป็นอะไร ทำไมเป็นลมไม่ได้สติแบบนี้ ก้มลงหยิบหนังสือพิมพ์ที่ตกหล่น ขึ้นมาอ่านดู อย่างสนใจ

“ วีรพล สุทธิการ  นักธุรกิจหนุ่มทายาทตระกูลดัง ถูกลอบทำร้ายอาการสาหัสเป็นตายเท่ากัน” ชื่อหน้าซีดทันทีที่อ่านข่าวจบ “ป้าๆ คุณพลโดนยิง...”

“อะไรนะ!”

ป้าเพ็ญเงยใบหน้าขึ้นมามองชื่นด้วยความตกใจ ก้มลงมองคุณหญิงที่ยังเป็นลมหมดสติ ไม่ฟื้นอย่างเป็นห่วง คุณหนูของเธอถึงยิงได้อย่างไรกัน หรือว่าไม่ขวางทางธุรกิจใครหรือเปล่า

๑๑๑๑๑๑๑

“คุณหมอไม่ทราบว่าลูกชายผมเป็นอะไรมากหรือเปล่า” คุณธีรพลเอ่ยถามหมอด้วยความหนักใจ และกังวลในความปลอดภัยของลูกชายมิใช่น้อย เมื่อวานท่านยังเจอลูกชายอยู่เลย ยังนั่งคุยกันที่บ้านเลย นี่มันอะไรกัน ลูกชายท่านจะขวางทางทำธุรกิจของใครหรือเปล่า ทำไมถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้

“ไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ”

“แล้วทำไมข่าวถึงบอกว่าอาการสาหัสล่ะคะ”

คุณหญิงดวงเดือน เอ่ยถามขึ้นอย่างกังวล สงสัยใครกันนะ ที่เขียนข่าว ว่าลูกชายท่านอาการสาหัสเป็นตายเท่ากันแบบนี้แบบนี้

“ไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงขนาดนั้นหรอกครับคุณหญิง ตาพลนะ ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยแค่นั้นเอง ลูกกระสุนแค่ถอกไปแค่นั้นเอง ตาพลบอกให้ผมให้ข่าวไปแบบนี้ เพื่อความปลอดภัยนะครับ เพราะเราไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำในครั้งนี้”

หมอเศรษฐชัยอธิบายถึงสาเหตุของข่าว ให้คุณหญิงดวงเดือนฟังจนละเอียด ถึงแผนการที่วีรพลทำขึ้นเพื่อตบตาศัตรู ว่าตอนนี้เป็นตายเท่ากัน อย่างน้อยการทำแบบนี้ จะทำให้หลานชายเขามีเวลาพักผ่อนมากขึ้น  และยังสามารถสืบหาสาเหตุของการลอบยิงในครั้งนี้ด้วย

“แค่นั้นจริงๆ นะคุณชัย ไม่ใช่คุณมาโกหกเดือนนะ” คุณหญิงดวงเดือนเอ่ยถามญาติผู้น้องของสามีด้วยความกังวล

“ไม่มีอะไรปิดบังแน่นอนนะครับคุณเดือน ตอนนี้ตาพลนอนอยู่ที่ห้องพิเศษ คุณเดือนไปเยี่ยมตาพลได้เลย”

“งั้นคุณพี่อยู่คุยกับคุณชัยก่อนนะค่ะ เดือนขอไปดูลูกก่อน ถ้ายังไม่เห็นด้วยตาตัวเองก็ไม่เชื่อหรอกคะ”

คุณหญิงเดือนออกไปจากห้อง ด้วยความเป็นห่วงลูกชายขึ้นมาจับใจ นึกกังวลไปหมด เห็นทีท่านต้องคุณกับสามีเสียแล้ว จัดการให้คนมาคุ้มกันดูแลลูกชายเธอสักสองสามคนน่าจะดี

“ว่าไงชัย ตาพลเป็นยังไงบ้าง”

“ตาพลได้รับบาดเจ็บมากนะ แต่ผมไม่อยากจะบอกคุณเดือนให้เธอตกใจ แต่ไม่เป็นอะไรมากแล้วล่ะ พี่ธีอย่าเป็นกังวลให้มันมาก เดี๋ยวคุณเดือนจะสงสัย แต่ตอนนี้ผมอยากให้ตาพลนอนพักรักษาตัวอยู่ที่นี้สักอาทิตย์ ให้มันเป็นไปตามที่ผมให้ข่าว และที่สำคัญพี่ธี ควรหาคนมาคุ้มกันตาพลด้วยนะครับ”

“ฉันก็คิดอยู่เหมือนกัน เอาเป็นว่าฉันขอบใจนายมากนะชัยที่ช่วยตาพล” คุณธีรพลพูดขึ้นอย่างซึ้งใจ ยกมือขึ้นตบบ่าน้องชายเบาๆ อย่างขอบคุณ

“ตาพลก็หลานผมเหมือนกันนะพี่ธี!” เศรษฐชัยพูดก่อนจะยิ้มให้พี่ชาย

๑๑๑๑๑๑๑

            คุณธีรพลเดินเข้ามาภายในห้องพักฟื้นของลูกชายด้วยรอยยิ้มกว้าง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ภายในใจท่านกังวลกับเรื่องครั้งนี้เป็นอย่างมาก คิดทบทวนมาตลอดนับตั้งแต่ออกจากห้องของน้องชาย ลูกชายท่านไปมีเรื่องกับใคร หรือว่าจะเกี่ยวกับธุรกิจของสุทธิการกรุ๊ปหรือเปล่า

            สาวเท้ามาหยุดตรงหน้าเตียงลูกชายด้วยความเป็นห่วง ยืนมองลูกชายที่นอนหลับอยู่บนเตียงด้วยความกังวล วันนี้อาจจะไม่เป็นอะไร แต่วันหน้าจะมีโอกาสรอดแบบนี้อีกไหม เห็นทีท่านคงต้องรีบจัดการหาคนมาคุ้มกันลูกชายเสียที

            “ตาพลเป็นไงบ้างคุณเดือน”

            เสียงเข้มเอ่ยถามภรรยาด้วยความหนักใจ สภาพภรรยาของท่านดูจะหนักกว่าลูกชายหลายเท่า ยกมือขึ้นมาแตะไหล่ภรรยาอย่างให้กำลังใจ “ตาพลไม่เป็นอะไรหรอกคุณเดือน คุณก็อย่ากังวลให้มาก ที่สำคัญอย่าร้องไห้ให้ตาพลเห็น แล้วจะไม่สบายใจไปกันใหญ่”

            “ก็เดือนเป็นห่วงลูกนี่คะ ดูสิ ต้องมานอนเจ็บขนาดนี้ ใครกันทำแบบนี้ แบบนี้มันจะฆ่ากันชัดๆ ”

            คุณหญิงดวงเดือนยังคงคร่ำครวญ เสียใจกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ ท่านจะโชคดีเหมือนครั้งนี้ไหม หากเกิดเหตุการณ์แบบนี้ในอนาคตอีก

            “แล้วคุณพี่จะทำยังไงต่อไปล่ะคะ เราจะจ้างคนมาดูแลตาพลไหม หรือว่าจะหาบอดี้การ์ดสักสองสามคน มาคุ้มกันตาพล”

            “ผมให้คนจัดการให้แล้วเรื่องนี้ อีกไม่กี่วันคงได้ ตอนนี้คุณก็อยากแสดงอาการอะไรให้ลูกเป็นห่วงนะ เดี๋ยวจะพาลไม่ยอมหายไปอีก ตาพลนะไม่ชอบเห็นน้ำตาของคุณนะรู้ไหม”

            “เดือนรู้ค่ะ คุณพี่ไม่ต้องห่วงไปหรอก เดือนรู้นิสัยลูกชายเดือนดีว่ามีนิสัยยังไง”

            คุณหญิงดวงเดือนหันมาสบตาสามีอย่างงอนๆ ทำไมท่านจะไม่รู้ว่าลูกชายสุดที่รักของเธอมีนิสัยอย่างไร ลองตื่นมาเจอท่านอยู่ในสภาพร้องไห้แบบนี้ มีหวังลูกชายเธอได้ลุกขึ้นกลับบ้านทันที เพราะไม่อยากให้เธอเป็นห่วง

            “คุณจะเอาอะไรไหม เดี๋ยวผมจะให้แม่เพ็ญเขาจัดมาให้ แต่ผมว่าคุณเดือนน่าจะกลับไปนอนที่บ้านจะดีกว่า คืนนี้หนูเมย์กับตาหนึ่งจะมาเฝ้าแทน ช่วงที่ผมยังหาบอดี้การ์ดไม่ได้ แต่ไม่เกินสองวันนี้แหละ” ท่านเอ่ยถึงลุกสาวบุญธรรมกับลูกเขยที่กำลังจะนั่งเครื่องลงมาจากเชียงใหม่

            “หนูเมย์จะมาหรือค่ะ” คุณหญิงถามอย่างตื่นเต้น เมื่อสามีพูดถึงลูกสาวบุญธรรมที่แต่งงานไปกับเพื่อนรักของลูกชาย แต่งงานกันหลายปีแล้วแต่ท่านยังได้อุ้มหลานแค่คนเดียวเอง ในใจท่านจะอยากอุ้มหลานที่เกิดจากลูกชายคนเดียวของท่านเหมือนกัน แต่ดูเหมือนความหวังของท่านดูจะริบหรี่ ลูกชายปฏิเสธท่านทุกทาง พยายามหาเมียให้ ก็โดนปฏิเสธกลับมาเสมอ

            “ใช่! หนูเมย์โทรฯมาเมื่อเช้า ทันทีที่เห็นข่าวก็โทรฯมาเลย เห็นบอกว่าไม่เกินเที่ยงคงจะมาถึง”

            “เอางั้นก็ได้ค่ะ แต่เดือนขออยู่กับตาพลอีกสักพักได้ไหมค่ะ”

            “เอางั้นก็ได้ เดี๋ยวผมไปโทรศัพท์ก่อน เดี๋ยวจะเข้ามารับ”

            “ค่ะคุณพี่”

            คุณธีรพลยืนมองภรรยาอยู่แป๊บหนึ่ง ก่อนจะหันหลังสาวเท้าเดินออกมาจากห้องพักคนไข้ ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ท่านจะต้องจัดการให้ตำรวจสืบ ทำคดีนี้ให้เร็วที่สุด เพราะท่านไม่ต้องการเสียลูกชายคนเดียวไป

๑๑๑๑๑๑๑