ตอนที่ 14

เมื่อรักมันสวนทาง

หลังจากชนาธิปกับเตชินท์จัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินเสร็จเรียบร้อย พวกเขาก็รีบตามไปสมทบกับกลุ่มเพื่อนรักและสาวๆ ทันที กว่าที่พวกเขาจะได้เดินทางไปเที่ยวชมมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ พวกเขาก็ต้องใช้เวลานานเหมือนกัน เพราะเตชิตกับพลอยไพลินทะเลาะกันมาตลอดทาง

พลอยไพลินพยายามอยู่ให้ห่างกับเตชิตมากที่สุดแต่ดูเหมือนว่า ชายหนุ่มจะพยายามเข้ามาวุ่นวายกับเธอเหลือเกิน จนบางครั้งเธอก็เจอกับสายตาของสองเพื่อนรัก ทุกครั้งที่สบตากับเธอมันมีแต่คำถาม ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากจะบอก แต่เรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอกับเตชิตมันเล่าให้ใครฟังไม่ได้จริงๆ

มนัญชยากับรมิดาต่างก็หันมามองหน้ากันอย่างกัง พวกเธอรู้สึกเป็นห่วงพลอยไพลินไม่น้อย เพราะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรกับเพื่อนรักของพวกเธอ สีหน้าของเพื่อนรักดูเคร่งเครียด บางครั้งก็ดูน่าเป็นห่วง แต่บางครั้งก็ดูน่ากลัวจนพวกเธอไม่กล้าเข้าใกล้

“หวานว่าลินดูแปลกๆ ไปไหม” รมิดากระซิบถามมนัญชยา เธอรู้สึกเป็นห่วงพลอยไพลินไม่น้อย ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรกับเพื่อนรักของเธอกันแน่ จะถามก็ไม่กล้าถาม แค่เห็นหน้าที่ดูบึ้ง ขรึม เธอก็ไม่กล้าถาม

“อืมม์ ลินดูแปลกไปตั้งแต่เมื่อเช้า” มนัญชยาพยักหน้าตอบ หญิงสาวก็เป็นห่วงพลอยไพลินเหมือนกัน แต่ไม่รู้จะถามไปว่าอย่างไรดี รอให้เพื่อนรักเล่าให้ฟังเอง น่าจะดีกว่า

“เอาล่ะถึงแล้ว พวกเราน่าจะไปเดินชมกันได้แล้ว ไปกันเถอะ” กวินท์ตะโกน เมื่อเห็นว่าสาวเริ่มจับกลุ่มคุยอะไรกันก็ไม่รู้ ชายหนุ่มหันมามองหนุ่มๆ ที่เดินตามหลังเขามา ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นว่า “พวกแกว่าวันนี้ หวาน น้ำ และก็ ลินดูแปลกๆ ไปไหมวะ”

“ฉันว่าไม่มีอะไรหรอก พวกเราน่าจะรีบตามสาวๆ เข้าไปภายในมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์กันดีกว่า เห็นไหมว่าพวกสี่สาวเดินเข้าไปภายในกันแล้ว”

“งั้นพวกเราก็รีบไปเถอะ พวกเรามีเวลาเที่ยวกันอีกไม่กี่ชั่วโมงเอง เดี๋ยวก็ต้องไปสนามบินแล้ว” เตชินท์เอ่ยออกมา จากนั้นชายหนุ่มก็เดินนำหน้าบรรดาเพื่อนรักเข้าไปภายในมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์

“งั้นพวกเราก็รีบตามไอ้โรมไปกันเถอะ” ชนาธิปพูด ไม่นานร่างสูงใหญ่ก็รีบสาวเท้าเดินตามเพื่อนเข้าไปภายในอีกคน

กวินท์กับเตชิตหันมามองหน้ากัน จากนั้นพวกเขาก็รีบเดินตามสองเพื่อนรักเข้าไปภายในมหาวิหาร ทันทีที่พวกเขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านในของมหาวิหาร

พวกเขาทุกคนก็ได้พบกับความงดงามตระการตาของวิหารเซนต์ปีเตอร์ สถาปัตยกรรมล้ำค่าที่สุดแห่งหนึ่งของโลก

ซึ่งได้รับการตกแต่งอย่างหรูหรางดงามด้วยศิลปะในยุคเรเนซองส์ จากนั้นพวกเขาก็เดินทางเข้าไปชมรูปแกะสลักปิเอต้า ที่พระแม่ประคองร่างพระเยซูหลังปลดลงจากไม้กางเขน ผลงานชิ้นเอกของไมเคิล แองเจลโล วิจิตรตระการตาด้วยงานแกะสลักรูปปั้นหินอ่อน

เสาพลับพลาที่ออกแบบโดย เบอร์นินีและยอดโดมขนาดใหญ่ซึ่งปัจจุบันเป็นสิ่งล้ำค่าคู่บ้านคู่เมืองของอิตาลี โดยทางสำนักวาติกันจะไม่อนุญาตให้เข้าชมหากวันดังกล่าวมีการประกอบพิธีทางศาสนาและยังเป็นต้นแบบพระที่นั่งอนันตสมาคมของเมืองไทยเราอีกด้วย

“สวยมากเลยค่ะพี่น้ำ” อติกานต์เดินชมความงามของมหาวิหารอย่างอาการตื่นเต้น ใบหน้าสวยหวาน กวาดสายตามองไปรอบๆ มหาวิหาร เธอเห็นนักท่องเที่ยวเต็มไปหมด

“พี่บอกน้องเล็กแล้วว่ามหาวิหารนะสวยแค่ไหน เมื่อก่อนพี่อยากเรียนด้านประวิติศาสตร์นะ แบบว่าอยากศึกษาศิปละวัฒนธรรม หรือแม้แต่โบราณสถานและโบราณวัตถุที่มีอยู่ทั่วโลกเลย แต่คุณพ่อกับคุณแม่ของพี่ ท่านขอร้องเอาไว้นะ พวกท่านอยากให้พี่เรียนบริหารมากกว่า”

รมิดาอธิบายเสียงเศร้าเล็กน้อย เพราะเมื่อก่อนเธอเองก็หลงใหลความงามของสถาปัตยกรรมพวกนี้มาก เธออยากเรียนโบราณคดี อยากเรียนทุกอย่างที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ แต่เจอคำขอร้องของบุพการีทั้งสอง เธอก็เลยต้องละทิ้งความฝัน แล้วหันมาเรียนบริหารแทน

“พี่น้ำของน้องเล็กคลั่งไคล้พวกของโบราณๆ น่ะจ้ะ”

พลอยไพลินเอ่ยแทรกขึ้นมาเล็กน้อย หญิงสาวมองรอบๆ มหาวิหารอย่างสนใจ ไม่ใช่เธอรมิดาหรอกที่ชอบ เธอกับมนัญชยาก็ชอบเหมือนกัน เรื่องประวัติศาสตร์ศิลปะ หรือจะให้พูดตรงๆ พวกเธอชอบโบราณคดีเกือบจะทุกสาขาทีเดียว

“ไม่ใช่แต่พี่น่ะน้องเล็ก เพราะพี่หวาน กับพี่ลินของน้องเล็กก็ชอบเหมือนกัน” รมิดาบอกเสียงหวาน

“ว้าว พวกพี่สาวคนชอบอะไรเหมือนกันด้วยเหรอค่ะ สุดยอด สมกันแล้วที่เป็นเพื่อนรักกัน” คำตอบของพี่สาวทั้งสามทำเอา อติกานต์ถึงกับปลื้มไม่น้อย ดูเหมือนว่าพี่สาวทั้งสามของเธอจะชอบอะไรเหมือนกันเสมอ ไม่รู้ว่าสเป็คผู้ชายจะเหมือนกันอีกไม่เนี่ย

สี่หนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ห่างได้แต่หันหน้ามามองกัน ใบหน้าต่างก็อมยิ้มกับรอยยิ้มของบรรดาสาวๆ พวกเขาได้แต่เดินตามกันมาเงียบๆ เพราะไม่รู้จะเข้าไปคุยกับพวกเธอยังไง พวกเขาไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์อะไรเลย อาจเพราะพวกเขาเรียนด้านบริหารมาตั้งแต่แรกก็อาจเป็นไปได้

“งั้นต่อไปเราจะไปเที่ยวที่ไหนกันต่อค่ะพี่หวาน”

“เพื่อไม่ให้เสียเวลา เดี๋ยวพวกเราไปเที่ยวสนามกีฬาโคลอสเซียมต่อกันเลย” มนัญชยาตอบน้องสาว จากนั้นพวกเธอก็เดินออกมาจากมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์เพื่อจะเดินทางไปยังสนามกีฬาโคลอสเซียมต่อทันที

ไม่นานพวกเขาก็เดินทางมาถึงสนามกีฬาโคลอสเซียม โบราณสถานเก่าแก่ 1 ใน 7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลก และยังเคยเป็นสนามกีฬาขนาดยักษ์ที่สามารถจุคนได้กว่าห้าหมื่นคน

จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็เดินชมประตูชัยคอนแสตนติน สัญลักษณ์แห่งชัยชนะและเป็นที่มาของถนนทุกสายมุ่งสู่กรุงโรม และที่สำคัญพวกเขายังได้เยี่ยมชมร่องรอยของศูนย์กลางแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ โรมันฟอรั่ม เปรียบเสมือนใจกลางเมืองหลวงในอดีต, สนามกีฬาแมกซิมุส,จัตุรัสเวเนเซีย, ระเบียงปาลาสโซสถานที่ใช้กล่าวสุนทรพจน์ของมุสโสลินีในโอกาสต่างๆ อีกด้วย

หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินทางมาเยี่ยมชม อนุสาวรีย์พระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอ็ลที่ 2 ซึ่งได้ชื่อว่าเป็น พระบิดาของชาวอิตาลี

“เรากลับกันเถอะ เดี๋ยวจะตกเครื่อง” พลอยไพลินเอ่ยขึ้น หลังจากที่เธอก้มมองนาฬิกาบนข้อมือของตัวเอง เหลือเวลาอีกประมาณสองชั่วโมงกว่า เครื่องบินเที่ยวที่เธอจองเอาไว้ก็ใกล้ถึงเวลาเรื่องจะออกไปแล้ว หญิงสาวเงยหน้าขึ้นไปสบตามองสองเพื่อนรัก

“งั้นเราก็กลับกันเลยก็แล้วกัน” รมิดาตอบรับคำพูดของพลอยไพลิน เธอเองก็อยากกลับเมืองไทยแล้วเหมือนกัน อยู่ไปก็เที่ยวไม่สนุก หากยังมีสี่หนุ่มนี่คอยตามอยู่แบบนี้

“โอเคงั้นเราก็กลับไปโรงแรมกันเลย ไปเช็คเอาท์แล้วก็นั่งรถไปสนามบินกัน” มนัญชยาเอ่ยขึ้น หญิงสาวหันไปมองคนรักด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะหันมามองน้องสาวคนเล็กของกลุ่ม “เอาไว้คราวหน้านะน้องเล็ก พี่สัญญาว่าจะพาน้องเล็กไปที่น้ำพุเทรวี่แน่นอน” แม้เธอจะรู้ว่าอติกานต์ไปที่น้ำพุเทรวี่กับเตชินท์มาแล้ว แต่เธอก็ไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องนี้หรอก โดยเฉพาะชนาธิป

“เออ...ค่ะ” อติกานต์พยักหน้าตอบรับอย่างกังวล หญิงสาวไม่รู้ว่าที่มนัญชยาพูดถึงน้ำพุเทรวี่นั้น เป็นเพราะพี่สาวคนนี้รู้หรือเปล่าว่าเธอไปมาแล้ว ที่สำคัญเธอไปน้ำพุเทรวี่กับเตชินท์

เตชิตได้แต่ยืนหงุดหงิดอยู่ข้างๆ แฝดผู้พี่ เขายังไม่อยากกลับเมืองไทยในตอนนี้ ชายหนุ่มยังอยากจะให้พลอยไพลินได้อยู่ใกล้กับเขาอีกหน่อย เพราะไม่รู้ว่าพอกลับถึงเมืองไทย เขาจะได้เจอหญิงสาวหรือเปล่า ก่อนออกมาเที่ยว เขาก็โดนแฝดผู้พี่บ่นซะหูชาเรื่องกับเรื่องที่เขาล่วงเกินพลอยไพลินไป

‘คิดจะหนีฉันเหรอ พลอยไพลิน ไม่มีทางหรอก เธอเลิกหวังไปได้เลย เป็นเมียฉันแล้ว ไม่ว่าเธออยู่ไหน ฉันก็จะอยู่ที่ไหนเหมือนกัน และฉันสัญญากับตัวเองไว้แล้ว ฉันจะต้องเข้าไปอยู่ในบ้านของเธอให้ได้ ไม่เชื่อก็คอยดู ว่าสิ่งที่ฉันพูดเอาไว้ คนอย่างฉันจะทำได้หรือเปล่า’

“งั้นพวกเราก็กลับกันเถอะ เดี๋ยวจะตกเครื่องกัน” เตชินท์เอ่ยขึ้น หลังจากที่ชายหนุ่มยืนฟังสี่สาวยืนคุยกันมานานจนเกินไปแล้ว ใบหน้าคมหันไปสบตามองสาวคนรักด้วยรอยยิ้ม เรื่องที่เขากลับอติกานต์ไปน้ำพุเทรวี่ด้วยกัน มีเพียงแต่เขา กับกวินท์และมนัญชยาเท่านั้นที่รู้

ตอนที่เขากำลังเดินชมสนามกีฬาโคลอสเซียม กวินท์ดันเดินเข้ามาถามเขาเรื่องที่ เขาพาอติกานต์ไปน้ำพุเทรวี่เมื่อวาน ตอนแรกเขาเองก็กะจะไม่ยอมรับ แต่คิดไปคิดมา การที่กวินท์รู้เรื่องของเขากับอติกานต์ก็ไม่เห็นเป็นไร เพียงแต่ตอนนี้เขายังไม่พร้อมที่จะบอกชนาธิปก็เท่านั้น รออีกหน่อย รอให้สาวคนรักเรียนจบเสียก่อน เขาถึงจะบอกชนาธิป และให้บิดามารดาไปสู่ขออติกานต์กับคุณลุงเอกราชและคุณป้าเมธาวี

“อืมม์” ชนาธิปตอบรับสั้นๆ

“ทำไมลินถึงรีบกลับวะไอ้โรม ตามโปรแกรมที่วางเอาไว้ ยังเหลืออีกตั้งหลายแห่งไม่ใช่เหรอ”

กวินท์เดินเข้ามาถามเพื่อนรักอย่างสงสัย ชายหนุ่มเดินมองสาวๆ ที่เดินนำหน้าของเขาไปอย่างงงๆ เขาไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ ทั้งสี่สาวถึงจะต้องกลับเมืองไทย เพราะก่อนหน้านี้ คนรักไม่เห็นบอกอะไรเขาเลย ดูสีหน้าของแต่ล่ะคน เขาก็รู้สึกเป็นห่วงไม่น้อย โดยเฉพาะพลอยไพลิน วันนี้เขาเห็นหญิงสาวดูเงียบๆ ไป

เพราะปกติแล้วพลอยไพลินจะดูเป็นผู้หญิงที่ร่าเริง เชื่อมั่นใจตัวเองเอามาก แต่วันนี้หญิงสาวกลับดูซึมๆ ใบหน้าก็ดูเคร่งเครียด จนติดจะน่ากลัวไปเสียด้วยซ้ำ

“มีมีอะไรหรอกไอ้เอก ลินเขาคงเหนื่อยๆ หรือไม่งานที่โรงแรมของคุณลุงภัทรก็มีปัญหาล่ะมั้ง ลินเขาถึงได้ดูเครียด ฉันว่าแกอย่าไปสนใจเลย รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวจะเดินตามสาวๆ ไม่ทัน”

“อืมม์” กวินท์รับคำ ก่อนจะที่จะสาวเท้าเดินตามบรรดาสาวๆ ที่เดินนำหน้าไปก่อนให้ทัน

ชนาธิปหันมามองเตชินท์ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างกลัดกลุ้ม หากคุณลุงจิรภัทรกับคุณป้าสายชลรู้เรื่องของเตชิตกับพลอยไพลิน เห็นทีเรื่องนี้คงจะใหญ่โตไม่น้อย หากบานปลายก็มีแต่แย่กับแย่ เห็นทีบรรดาบิดามารดาของพวกเขาคงจะต้องคิดหนักหรือไม่ก็ทะเลาะกันอย่างไม่ต้องสงสัย

ไม่นานพวกเขาก็เดินทางกลับมาถึงโรงแรม ทุกคนรีบขึ้นไปจัดการเก็บของที่เหลือใส่กระเป๋าอย่างเร่งด่วน เพราะหากใครสักคนมัวแต่ชักช้า โอเอ้อยู่ล่ะก็ คงจะถูกทิ้งเอาไว้ที่โรมอย่างแน่นอน

พลอยไพลินลงมาจากห้องเป็นคนแรก เพราะหญิงสาวเตรียมการเก็บเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้เสร็จตั้งแต่ช่วงเช้า ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องมาวุ่นวายกับการเก็บข้าวของใส่กระเป๋า

หลังจากพลอยไพลินลงมาได้ไม่นาน มนัญชยากับอติกานต์ก็เดินตามลงมาติดๆ ต่อจากนั้นก็จะเป็นชนาธิปกับรมิดาที่เดินลงมา แต่ดูเหมือนว่าทั้งคู่ก็ยังทะเลาะกันไม่เลิก เมื่อชนาธิปยังไม่อยากกลับ แต่รมิดาจะกลับเมืองไทย เพราะหญิงสาวไม่ต้องการที่จะเที่ยวต่อกับเขา

“อย่านึกว่าจะชนะพี่นะน้ำ”

“ชนะบ้าอะไร น้ำจะกลับเมืองไทย พี่ใหญ่จะเที่ยวก็เรื่องของพี่ใหญ่ เกี่ยวอะไรกับน้ำ”

“เกี่ยวสิ ลืมไปแล้วเหรอว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน” น้ำเสียงติดจะเข้มหันมาบอกร่างระหงที่ยืนอยู่ข้างกายอย่างไม่พอใจ นี่ถ้าไม่ติดว่าเตชิตทำเรื่องไม่ดีกับพลอยไพลิน เขาจะไม่มีวันยอมกลับไปวันนี้อย่างแน่นอน แต่ก็เอาเถอะ ถือว่าครั้งนี้ผู้หญิงคนนี้ชนะเขาอีกครั้งก็แล้วกัน แต่ครั้งต่อไปเขาจะต้องชนะ

“คนเอาแต่ใจตัวเอง” น้ำเสียงหวานบ่นงึมงำขึ้นมา เท้าเล็กสาวเท้าไปตรงไปยังจุดที่เพื่อนรักนั่งรวมตัวกันอยู่ หญิงสาวเหลือบมองร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเดินตามเธอมาติดอย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์สักเท่าไหร่ ความสุขของเธอหายไปทันที ที่เธอเจอหน้าของผู้ชายคนนี้

‘ยัยเด็กบ้า’

ชนาธิปสบถอยู่ในใจอย่างแค้นเคือง เมื่อเห็นรมิดาไม่ยอมสนใจ ชายหนุ่มได้แต่เฝ้าถามตัวเองมาหลายวันแล้ว ว่าเขานิสัยไม่ดี อารมณ์ร้าย บ้าอำนาจอย่างที่หญิงสาวต่อว่าเขาหรือเปล่า เขานั่งทบทวนถามใจตัวเองมาหลายครั้ง แต่คำตอบที่เขาได้ก็คือ เขาก็นิสัยดีทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องมารยาท นิสัยใจคอ

 ถึงแม้ว่าเขาจะเจ้าชู้ไปบ้าง แต่เขาก็ยังไม่เคยยอมรับผู้หญิงคนไหนเป็นว่าที่ลูกสะใภ้คนโตของตระกูลเลิศพิพัทธ์วรราชเลยสักคน

“ขอโทษทีที่มาช้านะลิน พอดีมัวแต่ทะเลาะกับคนแก่อยู่นะ”

‘ยัยเด็กบ้านี่ว่าเขาเป็นคนแก่อีกแล้ว ให้ตายสิ ฉันดูแก่มากไปหรือยังไงกัน ตอนนี้ฉันเพิ่งจะสามสิบเอง ฉันแก่ตรงไหน แต่ก็ช่างเถอะ ถึงเธอจะว่าฉันแก่ ยังไงเธอก็เป็นเมียคนแก่ล่ะวะ’

ชายหนุ่มเดินตามคนที่หาว่าเขาแก่ไปติด ใบหน้าคมติดจะบึ้งเล็กน้อย กับคำพูดทำให้เขาเสียความมั่นใจของรมิดา

พลอยไพลินกับมนัญชยาเงยหน้าขึ้นมามอง เพื่อนรักด้วยสายตาขบขัน ยิ่งเห็นสีหน้าของชนาธิป พวกเธอก็อยากจะหัวเราะออกมาให้มันสะใจ ไม่รู้ว่ารมิดาพูดอะไรไปกระทบจิตใจของชายหนุ่มแน่นอน ไม่อย่างั้นใบหน้าคมก็คงจะไม่ดูบึ้งติดจะงอนๆ เสียด้วยซ้ำ

“ไม่เป็นหรอกน้ำ พี่เอก พี่โรม แล้วก็พี่โฬมยังไม่ลงกันมาเลย”