หน้าที่2 - นิยายแฟนตาซี บทที่ 2 พบสมณะ | วิชาการ.คอม
25
551

ยุพราชแห่งนิทรารมณ์

โปรดเตรียมตัวพบกับ ยุพราชแห่งนิทรารมณ์ ภาค 1 (ฉบับ แก้ไขใหม่ Remake) เร็วๆนี้..... ขอบคุณครับ
ผู้เขียน: hongrimnam ชมแล้ว: 473,365 ครั้ง
post ครั้งแรก: Fri 30 January 2009, 10:08 am ปรับปรุงล่าสุด: Wed 24 April 2013, 1:57 pm
อยู่ในส่วน:
สารบัญ
1-20 | 21-40 | 41-51


หน้าที่ 2 - บทที่ 2 พบสมณะ

บทที่ 2 พบสมณะ
      วันนี้มันตราเรียนหนังสือไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ ตาเพ่งมองตัวอักษรบนแท็บเล็ตแทบไม่เห็น บางวิชาแทบจะหลับรู้สึกมึนๆ พยายามนั่งทบทวนว่าตัวเองออกจากบ้านมากี่โมง ถึงโรงเรียนกี่โมง เรียนวิชาอะไรบ้าง  มันงงไปหมด จนกระทั่ง

"ออดดดดดดดดด  ออดดดดดดดดดด"   เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น มันตราเก็บแท็บเล็ต เดินกลับบ้านแบบงงๆ จิตใจเลื่อนลอย เดินไปเรื่อยๆ ยิ่งรู้สึกว่าถนนยืดยาวออกไปไม่มีที่สิ้นสุด  รู้สึกเคว้งคว้าง หัวหมุน แต่เขาก็ยังฝืนใจเพ่งตามองไปข้างหน้า รู้สึกว่าท้ายซอยมีเงาเหลืองๆ กำลังจะเดินเลี้ยวซ๊ายที่มุมกำแพงท้ายซอย เขาพยายามรวบรวมสมาธิ เพ่งตามองอีกครั้ง

"พระนี่นา มาทำอะไรที่นี่เนี่ย"  มันตรานึกในใจ

      สุดท้ายมันตราต้องรีบวิ่งตามท่านไป   ก่อนที่ท่านจะเดินลับมุมถนนท้ายซอย  เขายังนึกแปลกใจที่มีพระมาเดินอยู่เวลานี้ได้อย่างไร  "หลวงพี่..... หลวงพี่..... รอผมด้วย"  เขาร้องด้วยเสียงที่ดังมากขึ้น  มากขึ้น
      แต่ท่านก็ยังคงเดินไปเรื่อยๆ ไม่หันมามองเขาด้วยซ๊ำ และท่านก็ลับหายไปทางซ๊ายมือของถนน ที่มี ซอยทะลุไปย่านชุมชนแออัดอีกย่านหนึ่ง   เขาวิ่งตามไปเรื่อยๆ จนหมดแรง วิ่งช้าลง ช้าลง จนเหมือนเดิน เขามาถึงสุดซอยพอดีมีทางแยกซ๊ายขวา เขาจำได้ว่า ท่านเลี้ยวซ๊ายไปทางนี้แหละ และจำได้ว่า ทางนี้มีจะมีถนนเล็กๆ ตรงไปได้ และจะไปทะลุอีกทางด้านหนึ่งของย่านที่เขาอยู่  แม้เขาจะเคยมาเดินเล่นกับเพื่อนๆ แถวนี้  แต่เขาไม่เคยมาเดินคนเดียวเลยแม้สักครั้ง  แต่เขาก็ตัดสินใจเลี้ยวซ้ายแล้วเดินตรงไป
     "เอ หายไปไหนนะ แต่ถนนนี้ก็แปลกๆ ตาจังเลย เมื่อก่อนเราเคยมาเดินเล่น ทำไมวันนี้ มีป่าสองข้างทางเลยเนี่ย"
        เด็กชายไม่ทันสังเกตเลยว่า ขณะที่เขาวิ่งตามพระ องค์นั้นมาทางนี้ ไม่มีใครยืนอยู่ริมถนนเลย ใครไปไหนกันหมด ถ้าเขาสังเกต คงต้องนึกสงสัยอยู่ในใจเป็นแน่  เขาค่อยๆ เดินอย่างอ่อนแรงไปทางด้านซ๊ายมือ เดินช้าๆ อย่างกล้าๆกลัวๆ ไป ตามทาง เขามองเห็นต้นไม้บางต้น สูงเสียดฟ้า บางต้นเขาไม่เคยเห็นมาก่อน มีต้นไทร รากย้อยเป็นฝอยทอดรากอยู่กลางอากาศ มองดูเหมือนผมของคนบ้าที่เดินเก็บขยะอยู่หน้าอพาร์ทเมนท์ที่เขา อาศัยอยู่
      เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จากป่าที่ดูบางตา เริ่มหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ เด็กชายรู้สึกกลัว แต่ใจของเขาบอกเขาว่าเดินอีกนิดหนึ่งเขาคงต้องเจอกับท่าน ท่านคงนั่งรออยู่ที่โคนต้นไม้ที่ไหนสักแห่ง ข้างหน้า   แวบหนึ่งเขาหันหลังกลับไปมองทางที่เดินผ่านมา เขาเริ่มมองไม่เห็นอะไรทางด้านหลัง เหมือนกับสองข้างของถนนบีบเข้าหากันได้เอง  ท้องฟ้าก็ดูเหมือนมืดค่ำราวกับว่าเวลามันสักสองทุ่ม
      "เราเดินมาแป๊ปดียวเอง ไม่น่าเกินชั่วโมงนา  ทำไมมืดไวจัง ดวงไฟริมทางก็ไม่รู้หายไปไหนหมด.... มาไกลขนาดนี้ เราจะกลับยังไงเนี่ย ไปต่อน่าจะไปทันท่านที่เดินอยู่ข้างหน้าก็ได้นะ"
      เขารำพึงปลอบใจตัวเองเบาๆ    เด็กน้อยเอากระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่กลางหลังมากอดไว้ พร้อมกับเดินต่อไปเรื่อยๆ เขาเดินเร็วขึ้น เร็วขึ้น ท้องเขาเริ่มส่งเสียงร้อง มันเป็นเวลาของอาหารเย็นแล้ว ถ้าเขากลับถึงบ้าน แม่จะเตรียมอาหารไว้ให้เขา ในตู้กับข้าว  เวลาแม่พักเที่ยง จะมากินอาหารที่ห้องเสมอ แม่เป็นคนประหยัด รู้จักอดออม แต่แม่คงเงินเดือนน้อย ทำให้ไม่มีเก็บมากกว่า มากกว่าที่แม่ไม่มีเงินเพราะไม่รู้จักเก็บ เขาเชื่อเช่นนั้น
         มันตราเดินมาจนไม่รู้แล้วว่าเขาเดินมาไกลแค่ไหน เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้า ฟ้ามืดหมดแล้ว ไม่มีแม้แสงดาว แสงเดือน สายตาเขาเริ่มมองเห็นไม่ไกลนัก  ระยะที่มองเห็นแคบลงเรื่อยๆ เขาคิดถึงแม่ อยากกลับบ้าน แต่ส่วนลึกของเขา อยากเห็นหน้าพระองค์นั้นเหลือเกิน
"แม่ครับ.... คิดถึงแม่จัง..."

          เขากลืนน้ำลายลงอย่างเหนียวคอ ตาพร่าด้วยหยาดน้ำที่เอ่อล้นออกมาที่ขอบตา ไหลลงมาที่ข้างแก้มเป็นสาย  ทำไมเขาอยากเห็นหน้าท่านมากขนาดนี้ จะหันหลังกลับก็ลำบากแล้ว มืดก็มืดอีกต่างหาก  อะไรดลใจให้เขามาถึงตรงนี้ได้หนอ  
      เสียงดังแกรกๆ เหมือนมีเสียงอะไร เดินตามหลังเขามา เด็กชายมองไปทางด้านหลังอย่างหวาดกลัว  เขาสาวเท้าเร็วขึ้น  เสียงนั้นก็ยังตามหลังมาเรื่อยๆ หายไปบ้าง ไม่นานก็กลับมาหลอนเขาอีก  จนกระทั่งเขารู้สึกว่าเหนื่อยจนก้าวต่อไปไม่ไหวแล้ว
"แฮ่..... แฮ่...... แฮ่...... แง่งงงงงง .... "
        เสียงสุนัข คำรามเสียงดัง แล้วก็ครางเบาๆ สลับกันไปมา  ยิ่งทำให้เขาขนลุกซู่ เขาเคยได้ยินเสียงมันครางอย่างนี้ เวลามันจะกัดกัน แต่มันไม่เยือกเย็นอย่างนี้ ไม่ทำให้รู้สึกกลัวอะไรอย่างนี้ เขาพยายามมองซ๊ายมองขวาดูว่า เสียงมันอยู่ตรงไหน ก็จับไม่ได้สักที่ว่าอยู่ตรงไหน เขาตัดสินใจอีกครั้ง  ต้องออกเดิน เดินให้เร็วขึ้น เขาเดินจนเหมือนวิ่ง กระเป๋าหล่นจากมือเขา ร่วงลงสู่พื้น ทำให้เขาเดินข้ามกระเป๋าไปสองสามก้าว
        เด็กน้อยหยุดอยู่กับที่ ใจหายวาบ ค่อยๆ หันหน้ากลับไปทางกระเป๋า มันอยู่ห่างแค่เอื้อมมือหยิบ แต่เขารู้สึกว่ามันห่างออกไปราวสองวาเห็นจะได้
"ทำไมไม่ถือให้ดีๆ วะ  หล่นไปแล้ว ซวยจริงๆ เลย" เขาครางในใจ
             ขาเขาเริ่มแข็ง ชักจะก้าวเท้าไม่ออก เขาพยายามจนก้มไปเอื้อมมือหยิบกระเป๋าได้  ทันใดนั้น เงาดำวูบมาจากทุกสารทิศรอบตัว  วูบมาที่ตรงหน้าเขา รวมกันเป็นร่างเดียว ดำไปทั้งตัว เป็นสุนัขสีดำ ตัวใหญ่ราวกับเสือโคร่ง  แววตาของมันลุกโชนเหมือนมีกองไฟสุมอยู่ข้างใน  ดวงตาแดงฉานสะท้อนรูปหน้าของมันตราเบี้ยวไปเบี้ยวมา ดูน่ากลัวยิ่ง
"โอ๊ยๆๆๆๆๆ แม่ ช่วยผมด้วย............"      เขาร้องขึ้นสุดเสียง จากนั้นเขาก็วูบ หมดสติไป

       พระรูปนั้น ยืนอยู่ต่อหน้าสุนัขสีดำตัวใหญ่  มันตรานอนแน่นิ่งอยู่ตรงกลาง  มันยังส่งเสียงคำราม จ้องมองมาที่ท่านอย่างเอาเรื่อง  ท่านพริ้มตาลงช้าๆ  ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นว่า

เราไม่รู้ว่าใครใช้เจ้ามา  แต่เรารู้ว่าเจ้ามาจากที่ใด เจ้ายังไม่ใช่ใครคนนั้น...ที่จะสามารถขัดขวางเราได้  เวลาที่ทุกคนรอมานานมาถึงแล้ว  ใครก็ตาม...ที่สั่งเจ้ามา เขาก็รู้ดี  เจ้าเพียงกลับไปบอกเขาว่า รูเห็นอะไรบ้าง ก็พอแล้ว

          สุนัขตัวนั้น ย่อตัวลง คำรามแง่งๆ  ท่าทีไม่ยอมรับคำที่พระองค์นั้นบอก มันทำท่าเหมือนจะกระโจนเข้าใส่ท่าน แต่ก็ยังรู้สึกเกรงๆ อยู่บ้าง จ้องอยู่นาน จนในที่สุดมันก็ทนไม่ไหว พุ่งกระโจนเข้าใส่ท่าน

          ท่านพนมมือขึ้น เอื้อนเอ่ยบทพระคาถาออกมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน  รัสมีเรืองๆ รอบตัวท่านเปล่งประกายเจิดจ้าปกคลุมรอบตัวท่าน  เมื่อสุนัขตัวนั้นถึงตัวท่าน มันก็ส่งเสียงร้องโหยหวน ร่างกระดอนออกมาอีกทาง  เปลวไฟในดวงตาอ่อนแรงลง  มันคำรามเบาๆ  ส่งความหมายว่า

ท่านภิกษุเอ๋ย  ท่านไม่มีทางชนะในมหาสงครามครั้งนี้หรอก  ฝ่ายของเราได้จัดเตรียมสรรพกำลัง แลแผนต่างๆ ไว้พร้อมแล้ว  อีกไม่นาน มหาอาณาจักรจะเปลี่ยนแปร  เมื่อถึงวันนั้น  ท่านจะรู้ว่า สิ่งที่ท่านเลือก มันเป็นการตัดสินใจที่ผิดมหันต์

        สุนัขตัวนั้นกระโจนเข้ามาหาท่านอีกครั้ง  แต่ก่อนที่มันจะปะทะกับร่างท่าน ก็พลันหายวับไปในทันที ท่านยิ้มที่ริมฝีปากพองาม รำพึงเบาๆ

แล้วเราจะได้มาตัดสินกัน อีกครั้ง        
        เนิ่นนาน  เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนไม่รู้กาลเวลาว่า ผ่านไปนานเท่าใด มันตรา เด็กน้อยผู้มีความกล้า  ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างกล้าๆ  กลัวๆ  แสงสว่างทอแสงอบอุ่นเหมือนแสงแดดยามเช้า มาทุกทิศทั่วทาง เขามองไปข้างหน้า ในขณะที่ยังนอนอยู่  เขาค่อยๆ มองเห็นร่างนั้นชัดขึ้นเรื่อยๆ  ร่างในชุดสีเหลืองแก่สงบนิ่งอยู่ข้างหน้าเขาแล้ว  ในที่สุดท่านก็รอเขาและช่วยเขาจนได้
             พระองค์นั้น นั่งขัดสมาธิ อยู่เบื้องหน้าเขานี่เอง  ใบหน้าท่านงดงามมาก เหมือนรูปพระในหนังสือการ์ตูนธรรมะ ที่ครูช่อดาวชอบเอามาให้อ่าน แต่เขาจำไม่ได้ว่าเป็นใคร เพราะมีหลายรูปหลายองค์เหลือเกิน  เขาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับพนมมือไหว้ ถามท่านว่า
"หลวงพี่ครับ  หลวงพี่ใช่เป็นพระพุทธเจ้าหรือเปล่าครับ"
ท่านส่ายหน้าช้าๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"เราไม่ใช่ใครที่เจ้าอยากพบหรอก.. เราก็คือเรานี่แหละ  สักวันเจ้าจะรู้ว่าเราคือใคร"
"ทำไมท่านมาอยู่ที่นี่ละครับ วัดอยู่ไหน ผมไม่เคยเห็นพระองค์ไหน หรือว่าท่านมาก่อนเลยครับ"
ท่านยิ้มที่มุมปากน้อยๆ พองาม สำรวมกิริยาแม้อยู่ต่อหน้าเด็กน้อยที่ยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่
"แล้วทำไม เจ้ามาอยู่ตรงนี้ล่ะ  บ้านเจ้าอยู่ไหน เด็กน้อย"
       มันตราก้มหน้านิ่ง  เงียบไปสักครู่  เพราะเขาเองไม่ใช่หรือ  เพราะเขาเองที่อยากเห็นหน้าท่าน จนลืมนึกถึงแม่ ไม่รู้ว่าป่านนี้ แม่จะเป็นยังไงบ้าง แม่คงเสียใจมากที่เขา เถลไถลอย่างนี้ ทั้งๆ ที่แม่ก็ย้ำแล้วว่าเลิกเรียนแล้ว ให้กลับบ้านเลย
"ผมพักอยู่กับแม่สองคนครับ ผมเลิกเรียนแล้วก็เดินกลับบ้าน แต่ผมเห็นท่านเดินอยู่ท้ายซอย ผมอยากกราบท่าน ผมก็เลยวิ่งตามท่านมานี่แหละครับ..   ผม..."
         เขาก้มหน้าน้ำตาไหล พูดอะไรไม่ออกอีกต่อไป  เนิ่นนาน เขาหยุดพูดเป็นเวลาเนิ่นนาน น้ำตายังไหลลงมาไม่ขาดสาย เขาโมโหตัวเองมาก  รู้สึกผิด  ป่านนี้แม่คงเป็นห่วง แล้วก็รู้สึกกลัวด้วยไม่รู้จะกลับบ้านยังไง
"เจ้าเป็นคนมีวาสนาร่วมกับเรา สักวันหนึ่งเจ้าจะรู้ว่าเราคือใคร เจ้ามีกรรมที่เกิดจากตัวเจ้าเอง ในชาติก่อนๆ เจ้าต้องสร้างบุญ สร้างบารมีในชาตินี้ จนกว่าจะหมดกรรม หมดเวร ของเจ้า เอาเถิด เราจะช่วยเจ้ากลับบ้าน แต่เจ้าจงจำไว้ว่า วาสนาบุญบารมีของเจ้า เจ้าต้องสร้างเองนับจากวันนี้เป็นต้นไป เจ้าจงนึกถึงเรา และพยายามนึกถึงบุญบารมีที่เจ้าเคยทำไว้ในชาติก่อนๆ ให้มากๆ เมื่อเจ้าระลึกถึงได้  บุญบารมีนั้นก็จะช่วยเจ้าได้"
       เขาพนมมือนั่งฟัง   น้ำเสียงของท่านกังวานราวเสียงระฆัง สะท้อนอยู่ในหูของเขา รู้สึกว่ามันไพเราะมาก เหมือนเสียงทิพย์จากสวรรค์  น้ำตาเริ่มหยุดไหล คราบน้ำตาไม่มีอีกต่อไป เขายิ้มด้วยความสุข ยินดี และอิ่มเอิบใจเป็นที่สุด
"เอาเถิด เราจะส่งเจ้ากลับละ"
แล้วมันตราก็ค่อยๆ หลับตาลง พร้อมกับหลับไปในท่านั่งพนมมือนั้น




*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา



จำไว้ตลอด

จำนวน 66 ความเห็น, หน้า | 1 | 2 | 3 | 4 |
ความเห็น 68 23 พ.ค. 2552 (22:17)

ขอบคุณครับ
คุณ a211 ดีใจนะครับ ที่คุณชอบ
จะเพิ่มความตั้งใจให้มากขึ้นอีกเรื่อยๆ
ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้...


hongrimnam
ร่วมแบ่งปัน91 ครั้ง - ดาว 51 ดวง

ความเห็น 69 30 พ.ค. 2552 (16:07)

เสียงที่ล่องลอยมาจากสถานที่ๆ   อันไกลแสนไกล กระทบโสตแผ่วๆ ในห้วงคำนึงที่เลือนลางเหลือคณา

งงมากเลยจ๊อด จนจอดเลย

เสียงที่ล่องลอยมาจากสถานที่  อันไกลแสนไกล เสียงที่ดังแว่วมากระทบกับโสตประสาทแผ่วๆ ในห้วงคำนึงอันเลือนลาง

แนะนำให้เปลี่ยนคำใหม่อ๊ะงับผ๋ม แล้วก็...ขอบคุณที่ไปเม้นให้น้า


poverboy
ร่วมแบ่งปัน222 ครั้ง - ดาว 130 ดวง

ความเห็น 70 31 พ.ค. 2552 (00:56)

ขอบคุณคับ  poverboy
จะพิจารณาเปลี่ยนตามที่แนะนำ ในเร็ววันคับ
ขอบคุณคับผม...


hongrimnam
ร่วมแบ่งปัน91 ครั้ง - ดาว 51 ดวง

ความเห็น 71 14 ก.ค. 2552 (12:45)

ดีค่ะ

ลองมาอ่านดู

สนุกดีค่ะ ลุ้นดีด้วย

สู้ๆค่ะ
++++++

หน้าที่ 4 - บทที่ 4 แม่


beam30648
ร่วมแบ่งปัน316 ครั้ง - ดาว 70 ดวง

ความเห็น 72 15 ก.ค. 2552 (02:45)

ตามมาอ่านด้วยเช่นกันจ้า อิอิ ขอบคุณที่แวะไปอ่านนิยายเรานะ  


sasinara
ร่วมแบ่งปัน103 ครั้ง - ดาว 61 ดวง

ความเห็น 73 19 ก.ค. 2552 (09:56)

ดีใจจัง..
ขอบคุณครับ beam30648 และ sasinara..
อย่าลืมเข้ามาอ่านบทที่ 40 นะครับ.. จบบทแล้วด้วย


hongrimnam
ร่วมแบ่งปัน91 ครั้ง - ดาว 51 ดวง

ความเห็น 74 14 ก.ย. 2552 (12:01)

พึ่งเริ่มอ่านได้ซักพัก เนื้อเรื่องน่าติดตามมากค่ะ
เราชอบแนวนี้ด้วย ^^
.. ของขวัญ


gift4gift
ร่วมแบ่งปัน72 ครั้ง - ดาว 50 ดวง

ความเห็น 75 14 ก.ย. 2552 (13:18)

ขอบคุณครับ
คุณ gift4gift
จะพยายามทำให้ดีที่สุดครับ


hongrimnam
ร่วมแบ่งปัน91 ครั้ง - ดาว 51 ดวง

ความเห็น 76 27 ต.ค. 2552 (04:41)

สนุกมากครับผม


people1
ร่วมแบ่งปัน5 ครั้ง - ดาว 50 ดวง

ความเห็น 78 20 ธ.ค. 2552 (18:10)

ขอบคุณครับ คุณจำลองประชานันท์
เป็นกำลังใจอย่างดียิ่ง
จะพยายามอัพเรื่อยๆ และปรับปรุงให้ดีขึ้น

ขอบคุณครับ


hongrimnam
ร่วมแบ่งปัน91 ครั้ง - ดาว 51 ดวง

ความเห็น 79 22 ธ.ค. 2552 (02:05)

ชอลมากเลยครับ


mmtomm
ร่วมแบ่งปัน17 ครั้ง - ดาว 50 ดวง

ความเห็น 80 23 ธ.ค. 2552 (16:05)

ขอบคุณครับ
คุณ mmtomm

ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด
เพื่อทุกๆ คนที่อ่าน จะได้มีความสุขกัน


hongrimnam
ร่วมแบ่งปัน91 ครั้ง - ดาว 51 ดวง

ความเห็น 82 27 ธ.ค. 2552 (16:09)

ขอบคุณครับ รุ่งรุจ
ติดตามเรื่อยๆ นะ
เป็นกำลังใจ...


hongrimnam
ร่วมแบ่งปัน91 ครั้ง - ดาว 51 ดวง

ความเห็น 83 11 ม.ค. 2553 (20:57)
สู้ๆ ครับ
toyworld
ร่วมแบ่งปัน370 ครั้ง - ดาว 63 ดวง

ความเห็น 84 12 ม.ค. 2553 (20:48)
ขอบคุณครับ
toyworld
hongrimnam
ร่วมแบ่งปัน91 ครั้ง - ดาว 51 ดวง

ความเห็น 85 8 มี.ค. 2553 (08:31)
ขอบคุณมากครับ

จำลองประชานันท์
ร่วมแบ่งปัน45 ครั้ง - ดาว 50 ดวง

ความเห็น 86 8 มี.ค. 2553 (08:34)
ขอรักษาความรู้ไปเรื่อยๆนะครับ
จำลองประชานันท์
ร่วมแบ่งปัน45 ครั้ง - ดาว 50 ดวง

ความเห็น 87 27 มี.ค. 2553 (08:22)
ขอบคุณทุกท่านนะครับ...
ผมยุ่งอยู่กับ เตรียมตัวรับปริญญา จนกระทั่ง รับเสร็จเรียบร้อย
ยุ่งกับการวิ่งหาที่เรียนต่อโท...

จะไม่ให้ขาดช่วงอย่างนี้อีกครับ
hongrimnam
ร่วมแบ่งปัน91 ครั้ง - ดาว 51 ดวง

ความเห็น 88 6 ส.ค. 2554 (19:28) คุณ Love Lodged Overcast ช่วยแจ้งลบความเห็นนี้แล้ว ขอบคุณค่ะ
ผมกำลัีงทำการบ้าน เพื่อเตรียมตัว รีเมค นินายแฟนตาซีสำหรับเยาวชน เรื่องนี้ใหม่ กรุณาติดตามด้วยนะครับ

hongrimnam
ร่วมแบ่งปัน91 ครั้ง - ดาว 51 ดวง

ความเห็น 89 17 ก.พ. 2555 (11:54)
สนุกดีครับ อ่านแล้วชอบ
ถึงแม้บางทีจะงง ๆ อยู่หน่อย
แต่ก็พอจับประเด็นได้ครับ
torzaa69
ร่วมแบ่งปัน1 ครั้ง - ดาว 50 ดวง

กรุณา login เพื่อ comment งานเขียนนี้

???? สมัครสมาชิก ฟรี ตลอดชีพ
25
551





hongrimnam
()

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 6,814 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 5 ปี
แบ่งปันความรู้ 91 ครั้ง
ได้รับดาว 51 ดวง

โหวตเพิ่มดาว