ตอนที่  10

แผนรุกฆาต

มาริษานั่งหน้าหงิกอยู่บนรถ จ้องมองคนขับอย่างโมโห เธอโดนลากออกมาจากบริษัทฯ ตั้งแต่เที่ยง โดนบังคับให้ไปทานข้าวเป็นเพื่อนชายหนุ่ม แถมที่มันโหดร้ายไปกว่านั้น เธอโดนลากไปบ้าน แถมยังถูกบังคับให้เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอีกหลายชุด

                ใบหน้าหวานนั่งนิ่งเงียบอย่างใช้ความคิด เธอจะจัดการยังไงดีกับรัชวิน แล้วนี่ชายหนุ่มกำลังจะพาเธอไปไหน จะโทรฯ บอกชนัญธิดาก็ไม่ได้ เพราะชายหนุ่มบอกว่าเดี๋ยวไม่นานก็ได้เจอกับเพื่อนเอง เธอยังงงกับคำพูดของรัชวินอยู่เลย อยากจะถามแต่ดูชายหนุ่มสิ นั่งเงียบ ขับรถผิวปากอย่างอารมณ์ดี ไม่รู้ว่าชายหนุ่มมีแผนอะไรหรือเปล่า

“คุณโต ษาจะโทรฯ หายัยษร เอาโทรศัพท์ษาคืนมาได้ไหม”

รัชวินยังคงเงียบ ไม่สนใจ อาการหงุดหงิดของมาริษามากนัก เพราะเขารู้ดี ว่ายังไงเสียเพื่อนรักก็ต้องพาชนัญธิดาตามเขาไปพัทยาได้อยู่แล้ว

“คุณโตค่ะ!” น้ำเสียงหวานเรียกเขาเป็นครั้งที่สอง ชายหนุ่มละสายตาจากถนน หันมามองร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างอารมณ์ดี

“ว่าไงครับ ษา...”

“ษาบอกว่าจะโทรฯ หายัยษร ขอโทรศัพท์ษา คืนด้วย” เธอพูดอย่างงอนๆ ใบหน้าหวานเริ่มจะบึ้งหนักเข้าไปอีก

“ไม่ต้องหรอกครับ สักพักษาก็จะเจอคุณษร ที่พัทยาแล้ว นายต้น กำลังพาคุณษรมาเหมือนกัน”

“พวกคุณกำลังคิดจะทำอะไรกัน” มาริษาถามขึ้นอย่างเหลืออด

“ผมป่าวเสียหน่อย นายต้น ต่างหากที่คิดนะ” ปัดความผิดไปให้เพื่อนรักเสียงั้น

“คุณต้นคิดจะทำอะไร กันแน่...เฮ้อ!” เธอถอนหายไปอย่างเหนื่อย “คงไม่ได้คิดจีบยัยษรหรอกนะ”

“ษาพูดอีกก็ถูกอีกนั่นแหละ นายต้น มันคิดจะจีบคุณษร จริงๆ แล้วตอนนี้ก็เริ่มแผนแรกแล้วด้วย”

“อะไรนะ!”

เธอหันไปมองรัชวินอย่างตกใจ นี่มันอะไรกัน ทำไมมันถึงได้รวดเร็วแบบนี้ เพื่อนเธอจะรอดพ้นเพื่อนของเจ้านายเธอหรือเปล่า

“ตกใจอะไรษา เดี๋ยวเราก็รู้เองแหละว่า นายต้น พาคุณษรมาได้หรือเปล่า แต่เชื่อผมสิ ว่าสองคนนั้นเดี๋ยวก็ตามเรามา”

รัชวินตอบอย่างยิ้ม ละสายตาจากใบหน้าหวาน หันไปสนใจ ถนนแทน เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเพื่อนจะสามารถพาชนัญธิดามาได้หรือเปล่า

เขารู้ดีว่าชนัญธิดาไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนหวาน ไม่มีมารยา ชอบก็บอกว่าชอบ ไม่ชอบก็บอกว่าไม่ชอบอยากรู้เหมือนกันว่าเพื่อนรักมันจะใช้วิธีไหนจัดการสาวหัวแข็งอย่างชนัญธิดา 

                ประมาณสามทุ่ม ณ โรงแรมระดับห้าดาวริมชายหาดพัทยา

                “คุณพาฉันมาที่ทำไม”

                “ก็พามาพักผ่อนไง ผมจองห้องเอาไว้เรียบร้อยแล้ว อ้อ อีกอย่างหนึ่ง พอดี ห้องมันเต็ม ดังนั้น คุณกับผมต้องนอนห้องเดียวกัน เพราะผมจองได้แค่สองห้อง อีกห้องหนึ่งจะเป็นห้องนาวีกับสุทัศน์”

                “จะบ้าเหรอ ฉันไม่นอนห้องเดียวกับคุณหรอก”

 ชนัญธิดาโวยวายลั่น เมื่อรู้ว่าเธอต้องพักห้องเดียวกับตระการ โดนลากมาจากกรุงเทพฯ ทีหนึ่งแล้ว นี่ยังต้องมานอนห้องเดียวกับผู้ชายคนนี้อีกเหรอ อยากจะร้องไห้จริงๆ เลย ทำไมเธอถึงเจอแต่ปัญหาหนักอกแบบนี้กัน ใบหน้าสวย แต่บึ้งนั้น มองตัวต้นเหตุอย่างแค้นๆ ถ้าเป็นไปได้อยากจะฆ่าให้ตายเลยจริงๆ

                ตระการสังเกตใบหน้าสวยคมอย่างอารมณ์ดี ชวนมาดีๆ ไม่มา มันก็ต้องบังคับแบบนี้...แต่ที่น่าภูมิใจมากที่สุด ก็ตรงที่เขาบังคับให้หล่อนนอนห้องเดียวกับเขานี่แหละ ถือเป็นความสุข เล็กๆ น้อยๆ ในชีวิต

‘คืนนี้เธอไม่รอดฉันแน่ ชนัญธิดา ให้รู้ไปสิ ว่าคนอย่างนายตระการ วีรกิจ จะไม่สามารถจัดการผู้หญิงดื้อรั้น หัวแข็งแบบนี้ได้’

 รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ผุดขึ้นบนใบหน้าคมสัน อย่างมาดหมาย คืนนี้ผู้หญิงตรงหน้าเขานี่ต้องเสร็จเขาอย่างแน่นอน รอเวลาอีกไม่นาน...

                “ยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนี้ หมายความว่าไง คุณต้น”

                “ผมเปล่านะ ผมก็ยิ้มแบบนี้ทุกวันอยู่แล้ว” เขาตอบอย่างอารมณ์ดี ถึงหล่อนจะรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร หล่อนก็ไม่มีทางสู้เขาได้หรอก แบบนี้เขาก็ชนะใสๆ

                “คุณให้ลูกน้องคุณนอนห้องเดียวกับคุณสิ!”

                “ทำไมเหรอ รึคุณกลัวผมนะษร” เขาหันไปถามเธออย่างยิ้ม เขารู้ดีว่าชนัญธิดาเกลียดการท้าทายแบบนี้ที่สุด

                “ทำไมฉันจะไม่กล้า!”

                “แน่ใจเหรอ!”

                “ใช่! ฉันไม่มีทางกลัวคุณหรอก คุณจะทำอะไรฉันได้” เธอเงยใบหน้าขึ้นมองตระการอย่างหัวเสีย คนอย่างเธอนะเหรอ จะกลัวผู้ชายงี่เง่า คนนี้ ไม่มีทางเสียล่ะ

                “งั้นเราก็ขึ้นห้องกันเสียที ผมเมื่อยจะแย่แล้ว” ตระการพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี มีความสุข หันไปยักคิ้วให้ลูกน้องทั้งสองอย่างพอใจ

                นาวีและสุทัศน์เห็นอาการของเจ้านายแล้ว ก็อดแปลกใจไม่ได้ ไม่เคยเลยที่เจ้านายพวกเขาจะใช่เล่ห์เหลี่ยม ลูกไม้แบบนี้มาจัดการผู้หญิง เพิ่งจะมีก็สาวน้อย สวยคม ตากลมโต อย่างชนัญธิดานี่แหละเป็นคนแรก

                “ก็ไปสิ มายืนจ้องหน้าฉันอยู่ทำไม” 

ชนัญธิดาพูดขึ้น ก่อนจะสาวเท้าเดินไปยังลิฟต์ที่เปิดรออยู่ ไม่รู้เพื่อนเธอมาถึงหรือยัง โทรฯ ไป รัชวินก็รับสาย บอกเธอแค่ว่าอีกไม่นานก็คงมาถึง

‘โอ๊ย...นี่มันสามทุ่มกว่าแล้ว ทำไมเธอถึงยังไม่เจอเพื่อนรักอีก สองหนุ่มนี่เล่นอะไรกันแน่’

                “เมื่อไหร่ฉันถึงจะได้เจอยัยษา” เธอถามแต่เท้ายังเดินตรงไปยังลิฟต์ “หรือเพื่อนคุณเอาเพื่อนฉันไปพักที่โรงแรมอื่น”

                “คุณพูดอีกก็ถูกอีกนั่นแหละที่นี่ห้องเต็มเพื่อนผมเลยพาคุณษาไปพักอีกแห่งหนึ่ง” เขาตอบกลับอย่างอารมณ์ดี สาวเท้าเดินไปในลิฟต์ขยับตัวให้ยืนได้สะดวกก่อนลูกน้องจะกดปิดประตูลิฟต์

                “คุณต้นบอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าเพื่อนฉันไปพักที่ไหน คุณปล่อยให้สองคนนั่นอยู่ด้วยกันได้ยังไง”

                ตระการถึงกับส่ายหน้า กับอาการกังวลของชนัญธิดา ไม่อยากจะบอกให้เสียใจ ว่าเรื่องทุกอย่างเป็นแผนการของเขา แล้วมีรึที่เขาจะให้มาริษากับหล่อนมาพักที่เดียวกัน

“เอาไว้พรุ่งนี้ก็เจอเองแหละน่าผมเหนื่อยเต็มทีแล้วนะอยากพักผ่อน”

                “มันเรื่องของคุณ ไม่เกี่ยวกับฉัน”

                นาวีและสุทัศน์ ยืนฟังเจ้านายทะเลาะกับชนัญธิดาแล้วก็ต้องอมยิ้มแต่พอเห็นสายตาดุของเจ้านายส่งมารอยยิ้มกว้างก็หุบลงอย่างกะทันหัน นาวีหันไปมองสุทัศน์อย่างปลงๆ กับนิสัยเอาแต่ใจของเจ้านาย

                “นายสองคนเอาเสื้อผ้าฉันไปไว้ในห้อง แล้วก็ออกกันไปได้แล้ว” เขาสั่งเสียงห้าว จ้องมองร่างบางที่ยืนหน้าหงิกอยู่หน้าประตูห้อง 

‘มันน่าจะปล้ำเสียให้เข็ด ดูทำหน้าเข้า ฉันมันน่าเบื่อ ขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงได้ทำสีหน้ารำคาญฉันชะขนาดนั้น เดี๋ยวก่อนเถอะ จะกวนทั้งคืน ไม่ให้ได้นอนเลย’

                “จะเข้ามาไหมห้องนะ ถ้าไม่เข้า ผมจะได้ปิดประตูเสียที เหนื่อยมาก อยากอาบน้ำ”  เขาหันมาทำเสียงแข็งใส่เธอ

                “เข้า! ถามบ้าๆ หลบไปสิ ถ้าคุณไม่หลบ แล้วฉันจะเข้าไปได้ยังไง” เธอตอกกลับอย่างเจ็บใจ เขายืนขวางประตูห้องอยู่ แล้วเธอจะเข้าห้องไปได้ยังไง ตัวก็ใหญ่ ยืนแบบนี้ก็บังประตูเกือบมิด...

                ร่างสูงขยับตัวหลีกทางให้คนหน้าบึ้งที่เดินผ่านเข้ามาในห้อง ก่อนจะปิดประตูห้องอย่างสบายอารมณ์ หันไปมองร่างบางที่เดินผ่านเข้าไปอย่างพึงพอใจรูปร่างหล่อนสูงโปร่ง ขาสวย ใบหน้าก็สวยคม ขนาดดูจากด้านหลังยังสวยแบบนี้หากไม่มีเสื้อผ้าสวมอยู่บนตัว จะสวยขนาดไหน

                ‘คืนนี้เธอ เสร็จฉันแน่ ชนัญธิดา’

                ชนัญธิดาหยุดเดินหันมามองตระการอย่างหวาดระแวง สบตาคมเข้มที่กำลังมองเธออยู่ด้วยความหงุดหงิด ก็ไอ้สายตาเจ้าเล่ห์ โลมเลียแบบนี้ไง เธอถึงได้เกลียดผู้ชายคนนี้นัก

                “ทำไมมีเตียงเดียว ทำไมไม่มีเตียงคู่ แล้วแบบนี้จะนอนเข้าไปได้ยังไง" เธอถาม แต่ในใจเริ่มกลัวชายหนุ่มขึ้นมา จะให้เธอนอนเตียงเดียวกับเขาได้ยังไง

                “ไม่เห็นเป็นไรเลย เราก็นอนด้วยกันสองคนไง ไม่กี่วันเอง” ตระการยังอารมณ์ดี เขายังส่งยิ้มสวยแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์นั้นให้ชนัญธิดาอีก

                “ไม่กี่วันเองหมายความว่าไง”

                “ก็อย่างที่บอกแหละเรามาพักผ่อนกันไง”

                “คุณต้น!”

เธอตะโกนเสียงลั่นห้องอย่างโกรธ ยกมือชี้หน้าชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ชนัญธิดาเดินได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดชะงักหันมามองร่างสูงที่เดินตามมาอย่างตกใจ

คนที่เดินตามก็ไม่ทันมองว่าคนข้างหน้าจะหยุดเดิน  ร่างบางหยุดกะทันหัน จนทำให้ชนกันเข้าอย่างไม่ทันได้ตั้งใจแต่แขนทั้งสองข้างโอบกอดร่างบางเข้ามาแนบอกเหมือนแกล้ง ยิ่งร่างบางพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากการกอดรัดมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งกอดกระชับแน่นขึ้นไปอีก

                “คุณต้นปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ฉันหายใจไม่ออก”

                “อะไรกัน ยังไม่ได้ทำอะไรเลย หายใจไม่ออกแล้วเหรอ” เขาบอกอย่างเจ้าเล่ห์ แต่อ้อมแขนก็ยังกอดร่างบางเอาไว้แน่น

                “ก็คุณ...มากอดฉันทำไมล่ะ ปล่อยเสียทีสิ อึดอัด” เธอเงยหน้าขึ้นไปแหวกอย่างเหลืออด

                สบตาดวงตาคมเข้มอย่างตกใจ เมื่อใบหน้าคมก้มลงมาจ้องใบหน้าเธออย่างจริง สายตาเข้มมองลงมาตรงริมฝีปาก ก่อนจะก้มลงมาจูบปากเธอเบาๆ อย่างหยอกล้อ ริมฝีปากรุ่มร้อนของชายหนุ่มบดเคล้าลงบนริมฝีปากบางอย่างหลงใหล ปากนี้ที่คอยต่อว่า เถียงเขาอยู่เสมอ

เขาจูบอย่างดูดดื่ม ลิ้มรสความหวานจากริมฝีปากบางมือหนาโอบท้ายทอยและม้วนผมหล่อนไปมาริมฝีปากหนายังคงสำรวจปากเรียวบางอย่างอ่อนโยน

                ชนัญธิดาถึงกับอึ้งทำอะไรไม่ได้ถูก มือบางพยายามผลักไสแผงอกกว้างทีพยายามแนบชิดอกงามของเธออย่างตกใจ สายตากลมโต จ้องมองดวงตาคมเข้มอย่างหวาดกลัว มือบางทุบตีเพื่อให้ชายหนุ่มปล่อย แต่ดูเหมือนว่ายิ่งเธอพยายามดิ้นรน ชายหนุ่มกลับรุกหนักมากกว่าเดิมแล้วก็ต้องตกใจเมื่อร่างบางหล่นไปนอนอยู่บนเตียงกว้าง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ตามลงมาทาบทับร่างบางให้จมลงแนบติดกับเตียง

 เธอพยายามดิ้นรนเพิ่มขึ้น เพื่อให้ชายหนุ่มหยุดการกระทำ แต่ดูเหมือนว่า มันจะไม่มีช่องว่าง ให้เธอได้หนีเลย แค่ไม่กี่อึดใจ ร่างสูงใหญ่ก็หยุดการรุกรานร่างบางในอ้อมกอด ใบหน้าคมสันเงยขึ้นมาสบตาดวงตากลมโตที่จ้องมองเขาอย่างตื่นกลัวหวั่นไหวในการกระทำของเขา

ชายหนุ่มตัดสินใจพูดในสิ่งที่เขาอยากจะบอกกับเธอเหลือเกินความรู้สึกที่มันอัดแน่นหวั่นไหวหัวใจเต้นระรัวเวลาอยู่ใกล้ร่างบางในอ้อมกอดนี้

                “ผมรักคุณนะษร”

                ชนัญธิดา นิ่งฟังคำสารภาพรักนั้น อย่างเกลียดชัง สายตากลมโต จ้องมองใบหน้าคมสันนั้นอย่างเย็นชาเสียความรู้สึกอะไรหลาย ๆ อย่าง ความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้กลับลดหายไปเพียงเพราะการกระทำที่เห็นแก่ตัวของเขา

                “แต่ฉันเกลียดคุณ...คุณตระการ” น้ำเสียงห้าวแต่เยือกเย็นนั้น ทำเอาคนที่สารภาพรัก ถึงกับ เจ็บแปล๊บไปถึงในอกจ้องมองใบหน้าสวยคมที่อยู่ห่างแค่คืบอย่างเจ็บปวด

                “เธอเกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ”

                “ใช่! ฉันเกลียดคุณ และจะเกลียดไปจนวันตาย”เธอพูดขึ้นอย่างเจ็บปวด คนรักกันเขาทำกันแบบนี้เหรอ เหยียบย่ำ ทำร้าย กันแบบนี้ใช่ไหม

                “งั้นเธอก็เป็นเมีย คนที่เธอเกลียดก็แล้วกัน ในเมื่อเธอไม่รักฉัน ฉันก็จะไม่รักเธออีก แต่ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอ ชนัญธิดา"

ใบหน้าคมสันก้มลงมาจูบเรียวปากบางนั้นอย่างเจ็บปวด ริมฝีปากหนาบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วง รุนแรง ไม่สนใจอาการดิ้นรนของคนในอ้อมกอด มือหนา ลูบไล้ไปตามทรวงอกงามทั้งคู่และแผ่นหลังอย่างหลงใหล ก่อนจะกระชากเสื้อเชิ้ตติดมือมา ไม่สนใจอาการดิ้นรน ทุบตีลงมาบนแผ่นหลังหรือลำตัว...

                “แคว๊กกกกก!”

                “กรี๊ดดด!!!” ทั้งเสื้อและบราเซียตัวจิ๋วติดตามมือไปพร้อมกัน จากแรงกระชากของชายหนุ่ม

                มือหนาสำรวจร่างบางแต่เต็มไปด้วยความเต็งตึงดั่งวัยสาวมือหนาลูบไล้ไปตามทรวงอกงาม เลื่อนลงมาเรื่อยๆ ใบหน้าคมสันก็ก้มลงมาชุกลงตรงกลางระหว่างอกอย่างโหยหา

                “ปล่อยนะไอ้บ้า ปล่อยยยยย!”

                ชนัญธิดาเริ่ม หมดแรง ยิ่งเธอพยายามดิ้นรน หนีแค่ไหน ร่างสูงใหญ่ ก็ตามมาทาบทับร่างเธอติดๆ เช่นกัน ร่างบางสะดุ้งทุกครั้งที่ปากร้อนชื้นแตะตามร่างการเธอ อาการดิ้นรนหนี เริ่มลดลงอย่างประหลาดกลายเป็นแรงปรารถนาที่เริ่มผุดขึ้นภายในกายจนเธอไม่สามารถดับลงได้

กระโปรงตัวสวยถูกดึงกระชากอีกครั้งอย่างไม่ปราณี ด้วยอารมณ์กระหายหัวใจของตระการแทบจะหยุดเต้นกับเรือนร่างบอบบางตรงหน้าของเขาผิวขาวละเอียดไร้ที่ติ ร่างบางตรงหน้าเขานี่สวยไม่มีที่ติ และงดงามราวกับเทพธิดา

‘ฉันไม่มีทางยกเธอให้กับใครหน้าไหนหรอกนะ ชนัญธิดา ต่อให้เธอเกลียดฉัน แต่ฉันจะไม่มีวันเกลียดเธอ ฉันจะทำให้เธอรักฉันให้ได้...สัญญา...’

ความต้องการที่แล่นขึ้นมา ตีพุ่งสูงทำให้ตระการยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ก้มลงมองใบหน้าสวยคมที่แดงระเรื่อแต่อาบไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มเช่นกัน

“ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปให้ใครหรอก...ชนัญธิดา”

“คุณปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันขอร้อง…”

“มันสายไปแล้วล่ะ...ชนัญธิดา”

ตระการพูดได้แค่นั้นก็ก้มลงมาปิดเรียวปากบาง ไม่สนใจน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มนวล ใช่ว่าเขาจะไม่เจ็บ ที่ทำให้ร่างบางในอ้อมกอดร้องไห้ แต่เขาก็ไม่อยากสูญเสียหล่อนไปเหมือนกัน เขาวางแผนมาถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็ไม่วันถอยเด็ดขาดไม่นานเนื้อตัวของตระการก็ไร้ซึ่งอาภรณ์ปกปิด ความต้องการแล่นปราดทันทีที่จ้องมองร่างบาง ภายใต้เรือนร่างแข็งแกร่ง ริมฝีปากหนาก้มลงมาประทับลงบนเรียวปากบางอีกครั้งอย่างเรียกร้อง

                ร่างบางที่ดิ้นรนตื่นตะหนกกับร่างกายที่ไร้ซึ่งอาภรณ์ปกติของชายหนุ่มมือบางพยายามดันอกกว้างให้ออกห่างแต่ด้วยแรงที่มีเพียงน้อยนิดทำให้หล่อนไม่สามารถช่วยเหลืออะไรตัวเองได้เลย

                “ฉันรักเธอนะ...ษร ฉันต้องการเธอ” ตระการพูดพร้อมกับแนบริมฝีปากร้อนลงมาประกอบลงบนริมฝีปากบางที่สั่นระริกอย่างโหยหา ด้วยความรักเต็มเปี่ยม

                “อื้อ...”

                ชนัญธิดาครางออกมาอย่างสุดกลั้น กับสิ่งที่ตระการมอบให้ ร่างกายที่แข็งขืน ดิ้นรนกลับกลายเป็นโอนอ่อนผ่อนตามอย่างไม่น่าให้อภัย อาการตอบสนองดังกล่าวยิ่งทำให้อารมณ์ของคนปลุกเร้าแทบจะคลั่งด้วยความพิศวาสจากความรุนแรงกลายเป็นความอ่อนโยน เมื่อเห็นว่าร่างบางเริ่มให้ความร่วมมือ

เมื่อร่างบางเริ่มไร้เรี่ยวแรงที่ผลักไสดิ้นรนหนีเหลือเพียงความอ่อนหวานรัญจวนใจ ตระการภูมิใจกับอาการตอบสนองนั้นเขาไม่สามารถบังคับตัวได้อีกต่อไป ชายหนุ่มแทรกตัวผ่านร่างบางอย่างลึกซึ้งแล้วก็ต้องตกใจกับความคับแน่นนั้น เงยใบหน้าจ้องมองใบหน้าสวยคมที่ฉายความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่เขาเป็นผู้กระทำ

                “ฉันเจ็บ...เอามันออกไปเดี๋ยวนี้” ชนัญธิดาร้องออกมาอย่างเจ็บปวด กับการรุกราน ที่เธอไม่เคยได้รับรู้

                “ษร...”  

ตระการถึงกับพูดไม่ออกเหมือนกัน มาเจอสถานการณ์แบบนี้ แต่ก็อดภูมิใจไม่ได้ว่า เขาเป็นผู้ชายคนแรกของชนัญธิดา

“ฉันขอโทษ...ฉันจะอ่อนโยนให้มากกว่า”

เสียงเขาสั่นแหบพร่า ก้มลงจูบริมฝีปากนั้นอย่างปลอบประโลม

                “ฉันเจ็บ...”

เธอร้องประท้วงออกมาอย่างหวาดกลัวจ้องมองใบหน้าคมสันอย่างหวาดกลัว เจ็บปวดแต่แผงไปด้วยความหวาบวาบ

                ร่างกายที่เชื่อมโยงกันอยู่สร้างความเจ็บปวดทรมานชวนรัญจวนให้ทั้งเขาและเธอมิใช่น้อย สายตาคมเข้มก้มลงมามองใบหน้าสวยคมอย่างหวงแหน

‘เขารักเธอ รักในเรือนร่างบอบบางนี้ ทุกอย่างของเธอเป็นของเขา และจะเป็นของเขาตลอดชีวิต’

                “มันจะไม่เจ็บอีก...ผมสัญญา”

                “แต่...ฉันกลัว...” น้ำเสียงหวานเริ่มสั่น หวั่นไหว ไปกับอารมณ์ ที่กำลังแล่นอยู่ภายในร่างกาย

                “สัญญา...จะไม่เจ็บอีก” สายตาเข้มจ้องมองใบหน้าสวยคม ที่เจือไปด้วยไฟเสน่หานั้นอย่างเร่าร้อน

                ชนัญธิดาสบตาคมเข้มนั้นอย่างกังวลก