“ฉันมองไม่เค้าหรอก  พอฉันมองมันยิ่งเลือนราง  แต่ฉันก็อยากเห็นหน้าเค้านะ เค้าอาจเป็นชายในฝันของฉันก็ได้นะ”  พีซซินาพูดไปพรางทำหน้าตาเพ้อฝันถึงชายหนุ่มในฝัน

“แหมๆ พอเลยนะ มันก็แค่ฝันหนะ พิซซี่” พีโอนีบอกด้วยท่าที หยอกเย้าน้องสาว

“เอาหละไปเรียนได้แล้วเด็กๆ ไพร์ม พีโอนี ดูน้องด้วยนะ” นาริล บอกลูก ครอบครัวเล็กๆ อยู่กันอย่างมีความสุข ในบ้านหลังเล็กๆ พ่อแม่ลูก อยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ช่างเป็นครอบครัวที่อิจฉาเสียจริงๆ  

เย็นวันหนึ่ง....ในห้องนั่งเล่น 

“วันที่โรงเรียนเป็นยังบ้างจ๊ะ พิซซี่”

“พิซซี่” นางริลเรียกซ้ำ

“พีซซินา   แม่ถามว่าที่โรงเรียนเป็นยังบ้างลูก” นาริลถามลูกย้ำอีกครั้งแล้วหันไปมองหาพีซซินา

“ฮื้อ... อ่อ ก็ดีค่ะแม่แต่วันนี้ เป็นอะไรก็ไม่รู้ค่ะ ง่วงจังเลย ง่วงทั้งวันเลย” พีซซินาสะดุ้งตื่น ตอบอย่างงัวเงียง่วงนอน ขณะที่เธอนั่งหลับบนโซฟาในห้องนั่งเล่น

“เป็นอะไรรึเปล่าลูก ที่โรงเรียนมีปัญหาอะไรรึเปล่า บอกแม่ได้นะ”

“เปล่าค่ะแม่ทีโรงเรียนไม่มีปัญหาอะไร หนูแค่ง่วงหนะคะแม่ สงสัยจะไม่ค่อยสบายหรือไม่ก็เพลียเท่านั้นเองค่ะ” 

“งั้นก็ไปพักผ่อนเถอะนะลูก”

คืนนั้น...สวนสนุกแห่งนั้นที่พีซซินาได้เคยเข้าไป  เธอเดินลัดเลาะไปเรื่อยตามทางที่เธอเคยไป จนไปถึงประตูบานใหญ่บานเดิม 

“อีกแล้วเหรอนี่ ฉันมาที่นี่อีกแล้ว” เธอเริ่มเกินคำถามในใจมากมายถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

“ไม่เอาแล้ว ฉันไม่มีทางเข้าไปในนั้นแน่ๆ ไม่เอา” เธอพูดกับตัวเอง แล้วไม่รีรอที่จะหันหลังกลับทันใดนั้นเองที่เธอหันหลังกลับก็เกิดแผ่นดินไหวบรรยากาศรอบตัวเธอเปลี่ยนไป กลายเป็นวิหารหลังใหญ่สีขาวตกแต่งอย่างวิจิตรงดงามตระการตา มีสระน้ำขนาดใหญ่รายล้อมด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ ดอกไม้นานาพันธ์ต่างบานสะพรั่งอวดความงามแข่งกัน ท้องฟ้าอันสวยงาม เปล่งประกายขอบริม สีทอง ระเรื่อด้วยสีชมพู ของท้องฟ้าเละก้อนเมฆ ช่างเป็นภาพที่งดงามเกิดจินตนาการจริงๆ  ต้นไม้ เถาวัลย์ร้อยระย้า ประดับประดาอย่างงดงาม สวนดอกไม้นานาพันธ์ กลิ่นหอมของดอกไม้ ลอยมากกับสายลม  พีซซินาเที่ยวเดินเล่นไปอย่างสนุกสนาน  เพลิดเพลิน เธอเดินไปที่ทุ่งดอกหญ้าสุดลูกหูลูกตา ดอกหญ้าดอกเล็กทั้งสี ขาว ม่วง ฟ้า หลากสีละลานตาไปหมด ดินแดนแห่งเทพนิยายที่เธอฝันถึงมันได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอแล้ว เธอเดินไปหยุดตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง 

“เฮ้อ ที่นี่สวยจังเลย ฉันอยากอยู่ที่นี่จังเลย สวยร่มรื่น เย็นสบาย” เธอล้มตัวลงนอนชมท้องฟ้า เธอมีความสุขเท่าที่เธอเคยมีและเธอก็เหลือบไปเห็นวิหาร

“ในนั้นจะมีอะไรนะ อยากรู้จังเลย ลองเข้าไปดูดีกว่า” เธอคิดในใจยิ่งเธอเดินเข้าไปใกล้วิหารเท่าใด เธอยิ่งรู้สึกคุ้นเคย กับสถานที่แห่งนี้ เธอเดินไปเรื่อยจนถึงหน้าประตูของวิหาร

“โหย...ทำมันใจมันเต้นแรงอย่างนี้หละ” เธอเอื้อมมือออกไปค่อยไปแตะประตู ประตูค่อยเปิดออกทั้งที่เธอยังเอื้อมไปไม่ถึงปะตูเลย   เมื่อประตูเปิดออกเผยให้ความโอ่โถง โอ่อ่า อันหรูเลิศอลังการ ไม่แพ้ความงามของด้านนอกวิหาร การตกแต่งเสาภายในวิหารวิจิตรงดงาม ความเงางามของเครื่องทองที่ตกแต่งวิหารกระทบแสงสว่างงามไปวิหาร อัญมณีมากมายระรานตา เธอเดินไปเรื่อยๆดั่งต้องมนต์จากความงามของวิหาร แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอสังเกตเห็น

“ทำไมที่นี่ถึงเต็มไปด้วยภาพวาดนะ”

“โอ้ว! ไม่นะ” เธอตกใจและเริ่มรู้สึกแปลกไป

“ที่นี่มันห้องในสวนสนุกนั้นนี่นา แต่ทำไมมันถึงได้กลายเป็นอย่างนี้หละ”

“ไม่ๆ ไม่ ไม่ ฉันไม่อยากเจ็บปวดอย่างนั้นอีกแล้ว ไม่เอาแล้ว” เธอวิ่งออกไปยังประตูของวิหารอย่างรีบร้อนราวกับหนีสัตว์ร้ายที่จะมาทำร้ายเธอ แต่ยิ่งวิ่งไปเท่าใดก็ไปไม่ถึงประตู แล้วจากนั้นทุกอย่างก็สว่างจ้าไปหมด ตัวเธอเบาราวกับปุยนุ่นที่กำลังลอยอยู่ในอากาศ ในความสว่างจ้า ที่ทุกอย่างขาวไปหมดนั้น เธอเห็นอะไรบางอย่างแต่แสนจะเลือนราง

“ข้าสัญญา ข้าจะกลับมาข้าไปไม่นานหรอกนะ” หญิงสาวกล่าวอย่างอ่อนโยน และแผ่วเบา ภาพที่พีซซินาเห็นนั้นสับสนและเลือนราง สลับไปมากับภาพวิหาร อุทยาน บ้าน สับสนกันไปหมด

            “ข้าจะรอจนกว่าท่านจะกลับมา” เสียงจากชายหนุ่มในฝันของพีซซินา

จากนั้นเลือนหายไปกลายเป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังกำลังต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับบางอย่างที่มืดดำ อยู่บนท้องฟ้า บางอย่างที่ชั่วร้าย พีซซินามองดูด้วยความตื่นเต้น และหวาดกลัวอย่างสุดขีด แม้ภาพที่พีซซินามองเห็นเลือนราง และสับสน  แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงการต่อสู้ที่ช่างดุเดือด ราวกับจะเอาชีวิตของอีกฝ่ายให้จงได้ ในขณะที่ทั้งสองกำลังสู้กันนั้นท้องฟ้าก็พลันมืดดำ พายุ ฟ้าผ่า เกิดสภาพอากาศแปรปรวนไปอย่างบ้าคลั่งไม่ต่างจากทั้งสองคนนั้นเลย

            “อ้า!” หญิงสาวร้องด้วยความเจ็บปวด จากคมหอกที่อีกฝ่ายซัดเข้าใส่

            หอกสีเงินอันงามสลักลายอักขระแปลกตา ปักเข้าไปกลางหัวใจของอีกฝ่าย ไอควันสีดำก็ค่อยออกมาจากปลายหอกในร่างหญิงสาวลอยล่องไปปกคลุมร่างนั้นจนมิด

            “ฮ้าๆ เจ้าจะเป็นของข้าตลอดไป ฮ้าๆ” หมอกควันมืดดำหัวเราะอย่างมีความสุข

            ทันใดนั้นมีลำแสงสว่างวาบจากบนท้องฟ้าพุ่งไปยัง ร่างหญิงสาวภายใต้หมอกดำ ครู่นึ่งทุกอย่างเงียบสงัดลง พายุทุกอย่างสงบลงมีลำแสงเล็กสีทองค่อยส่องลอกออกมา  มากขึ้น มากขึ้น แล้วทุกอย่างก็สว่างจ้า เมื่อแสงวาบดับลงก็ไม่มีร่างของหญิงสาวคนนั้นแล้ว เหลือเพียงดวงไฟแก้วที่สุขสว่างงดงามเท่านั้น  ดวงไฟนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพุ่งลงสู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็ว

“กรร...ไม่..!”   เสียงคำรามอันน่าพรึงดังลั่นสนั่นไปหมด ด้วยความโกรธแค้นทันใดนั้นมันก็หันควับ! มาที่พีซซินา แล้วพุ่งมาหาอย่างรวดเร็ว !