วันเวลาผ่านไปรวดเร็วราวกับฝัน ฮอโลซีอัสมองออกไปยังหน้าต่าง

 “เอวีอาร์”

            “น้อมรับคำบัญชา ค่ะนายท่าน” เสียงขานรับจากด้านบนของห้อง ก่อนแมงมุมสีดำขลับตัวใหญ่เท่ากำมือของชายฉกรรจ์ ที่ส่วนก้นมีสัญลักษณ์รูปเครื่องหมายบวกสีแดง  โรยตัวลงมาจากด้านบน เมื่อถึงพื้น ร่างของแมงมุมก็ขยายใหญ่ขึ้นแล้วเปลี่ยนรูปร่างกายเป็นหญิงสาวรุ่นรูปร่างสะโอดสะอง งดงามตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมตรงยาวสีดำขลับ มีเพียงปอยด้านหน้าที่เป็นสีแดงเข้ม ใบหน้าเรียวยาว คิ้วคมเข้ม สวมคอด้วยสัญลักษณ์รูปแมงมุมดำแดงขนาดเท่าฝ่ามือ สวมแขนลายใยแมงมุมโปร่งสีดำยาวจนถึงศอก ชุดสายเดี่ยวสีดำเว้าแหว่างด้วยลายใยแมงมุมสวยงาม มีปีกผีเสื้อสีดำแดงขนาดใหญ่ติดอยู่ด้านหลัง 

            “เจ้ารู้ใช่ไหมว่าต้องทำอย่างไร” 

            “วางใจได้ นายท่าน” เอวีอาร์ขานรับคำสั่ง  “ท่าทางนายท่านไม่ดีขึ้นขึ้นเลยตั้งแต่การต่อสู้กับเจ้าอาคีรัสเมื่อคราวนั้น

            “ข้าประมาทพลังของมันเกินไป”

                “แล้วเป้าหมายของนายท่านหละ”

                “ปล่อยมันไปก่อน ให้มันตายใจ ฮึฮึ ความแค้นของจะได้สะสางแน่” พลางยกมือขึ้นมาจุดลูกไฟพาราครัซบนมือ จ้องเขม็งด้วยความโกรธแค้น

            “เปรี้ยง !” สายฟ้าฟาดลงสู่พื้นปฐพี แสงสว่างวาบไปทั่วทั้งท้องฟ้า เผยให้เห็นการต่อสู้อย่างดุเดือดระหว่างเทพนักรบหญิงผู้กล้าหาญกับมฤตยูสีดำไร้รูปร่างที่แน่นอน ดังกลุ่มหมอกควันแห่งความตายสีดำที่เคลื่อนรวดเร็ว ราวกับสิ่งมีชีวิต

            “เปรี้ยง !” สายฟ้าขนาดใหญ่ฟาดลงสู่พื้นอีกครั้ง  เจ้ามฤตยูสีดำนั้นก็รวมกันก่อเกิดรูปร่างใบหน้าอันโหดเหี้ยมดั่ง ซานตาจากขุมนรก พุ่งตรงเข้ามาหาพีซซินาอย่างรวดเร็ว!

            เป็นอีกครั้งที่พีซซินาต้องอดทนอยู่กับความความฝันอันน่าสะพรึง รุนแรง และเหมือนจริงมากขึ้นทุกครั้ง จากวัยเด็กก้าวเข้าสู่วัยสาวความฝันอันโหดร้ายก็ยังตามหลอกหลอนเธออยู่ไม่ขาด ความกังขาในเรื่องต่างๆก็มีมากขึ้นทุกที อาคีรัสชายหนุ่มที่เธอเฝ้ารอคอยที่จะพบเจอในความฝัน ก็ไม่มาพบเธออีกเลย ตั้งแต่อุบัติเหตุครั้งใหญ่คราวนั้น เธอยังคงเฝ้ารอคอยอยู่ทุกคืน แต่เมื่อเธอโตขึ้น ลางสังหรณ์รวมถึงเหตุการณ์เหนือธรรมชาติกลับค่อยๆเลือนและหายไป

            พีซซินาใช้ชีวิตวัยสาวในรั้วมหาวิทยาลัย สนุกสนานกับชีวิต เฉกเช่นวัยรุ่นคนอื่นๆ ความสุขกลับมาสู่ครอบครัวเธออีกครั้ง เธอพยายามที่จะลืมเรื่องราวอันเลวร้ายในอดีต และคิดว่าสิ่งเหนือธรรมชาติต่างๆคือสิ่งที่สร้างจินตนาการขึ้นมาเอง ความฝันที่เกิดขึ้นก็เป็นเพราะจิตใต้สำนึกของเธอที่สร้างขึ้น รวมกับความย้ำคิดย้ำทำที่เป็นเหตุให้เธอต้องฝันอย่างเดิมซ้ำๆตลอดมา แต่นั่นก็เป็นแค่เพียงความคิดปลอบใจตัวเองของพีซซินาเท่านั้น

            “อริส ฉันดีใจมากเลยนะที่เราสองคนได้มาเรียนที่นี่ด้วยกัน”  พีซซินาจับมืออริสที่วางอยู่บนโต๊ะทานอาหาร ขณะที่ทั้งคู่กำลังพักกลางวันอยู่ในโรงอาหาร

 “ขอบใจมากเลยนะ ที่เธอดูแลฉันมาตลอด ถ้าไม่มีเธอ ฉันก็คงจะแย่ เพราะไม่มีใครที่จะรักและดูแลฉันได้ดีเท่าเธออีกแล้ว” ดวงตาของพีซซินาเปล่งประกายแววตาแห่งมิตรภาพและความซึ้งใจ ที่มากเกินกว่าคำขอบคุณใดที่จะสามารถบรรยายออกมาได้ด้วยคำพูด

            “พิซซี่ เธออย่าพูดอย่างนี้สิ เราเป็นเพื่อนรักกันนะ  แทบจะตายแทนกันได้อีกอย่างฉันกับเธอก็คบกันมาตั้งแต่เด็กๆ ฉันเองก็มีแต่เธอ เธอย่าพูดอย่างนี้อีกนะ ฟังแล้วฉันใจไม่ค่อยดีเลย” อริสกุมมือพีซซินาด้วยมิตรภาพที่เปี่ยมล้นในหัวใจ

พิซซินาหวนคิดถึงเรื่องตอนที่เธอทั้งคู่ยังเด็ก