“อาคีรัส” น้ำเสียงอันสั่นเครือ เซลีนเงยหน้าขึ้นมาทั้งน้ำตา เมื่อเห็นชายอันเป็นที่รักก็โผเข้าไปกอดในทันที

“เซลีน...ท่านเป็นยังไงบ้าง ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้” อาคีรัสลูบผมที่ปกหน้าออกให้

“ข้าไม่รู้ ช่วยข้าด้วย ข้ากลัว”

“ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ตรงนี้” อาคีรัสโอบกอดเซลีนไว้อย่างแนบแน่น

ทันใดนั้นเองแววตาเซลีนก็เปลี่ยนไปไร้แววแห่งชีวิตชีวา

“ฉึก!”

“...”

“ไม่! อาคีรัส!”

เซลีนร้องสุดเสียง เมื่อมีดในมือเธอปักลึกเข้ากลางหน้าอกทะลุด้านหลัง เลือดไหลนองไปทั่วพื้น ส่วนเซลีนมือของเธอก็อาบชุมไปด้วยเลือดของชายอันเป็นที่รัก

“.................”

“ไม่!” พิซิน่าละดุ้งตื่นขึ้นร้องสุดเสียง ภายใต้โคนต้นไม้ใหญ่ในป่าข้างคณะละครสัตว์ที่เธอเข้ามา อาคีรัสที่บาดเจ็บอยู่ที่อาณาจักรแห่งแสง ก็สะดุ้งตื่นขึ้นจากความฝันอันทรมานจิตใจเช่นเดียวกัน

“ท่านฟื้นแล้วเหรอ” เดเทอร์ที่คอยดูแลอยู่ตลอดเดินเข้ามานั่งข้างเตียง

อาคีรัสได้แต่ลืมตามองดูรอบๆ อาการบาดเจ็บยังสาหัสพอสมควร จึงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

“เซลีน เซลีนอยู่ไหน นางปลอดภัยดีไหม...อะ!”

อาคีรัสรีบถามทันทีที่รู้สึกตัว ก่อนที่จะพยายามลุกขึ้นยืนแต่ไม่สำเร็จ

“อย่าเพิ่งลุก ท่านยังไม่หายดี พรีตเซนซ์พร้อมทหารเทพออกไปตามหานางแล้ว ท่านวางใจได้”

“นางกำลังอยู่ในอันตราย ข้าต้องไปช่วยนาง”

อาคีรัสพยายามลุกขึ้นอีกครั้ง จนสามารถลุกขึ้นนั่งบนเตียงได้

“อาคีรัสฟังข้า ท่านต้องเร่งรักษาตัวให้หายดีก่อน เพราะภาระอันยิ่งใหญ่กำลังรอท่านอยู่”

เดเทอร์มองจ้องเข้าไปในดวงตา เปล่งประกายความหวังอันยิ่งใหญ่ในตัวอาคีรัส

อาคีรัสยอมนอนลงตามเดิม แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขายังไม่ยอม นั่นคือความกังวลในความปลอดภัยของพิซิน่า อีกทั้งความฝันที่ชัดเจนราวกับเรื่องจริง เขาใช้เวลารักษาตัวทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น

            พรีตเซนซ์ไปที่โลกมนุษย์เพื่อตามหาพิซิน่าในป่าที่เธอวิ่งหายเข้าไป พรีตเซนซ์และทหารเทพแปลงกายเป็นคนตัดไม้ กระจายกันออกตามหา พร้อมทั้งพยายามสัมผัสให้ได้ถึงดวงจิตพิซิน่า ลัดเลาะไปตามต้นไม้ พุ่มไม้ต่างๆ จากชายป่าจนถึงป่าลึก แต่ก็ไม่พบ พรีตเซนซ์จึงแปลงกายกลับดังเดิม พร้อมทั้งกางปีกออก บินขึ้นไปค้นหาจากด้านบนอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบ และตอนนี้ก็จวนจะเที่ยงวันเหล่าเทพผู้ออกตามหาจึงตัดสินใจกลับอาณาจักรแห่งแสง

            ระหว่างที่เหล่าเทพแปลงกาย ก่อนเดินทางกลับนั้น มีเด็กชายคนหนึ่งที่มาพักแรมในป่ากับครอบครัว บังเอิญเห็นเข้าพอดี

            “แม่ฮะ! ผมเห็นคนบินได้!”

            เด็กชาย ตาโต ตกตลึงกับสิ่งที่เห็น ก่อนจะรีบวิ่งกลับมาหาพ่อและแม่ที่เต็นท์

            “คนที่ไหนจะบินได้ เอ็ทมัน ตาฝาดรึเปล่าลูก”

            “จริงๆนะ! มีปีกสีขาวอันเบ้อเริ่มติดอยู่ที่หลังด้วย แล้วก็บินขึ้นไปบนฟ้า”

            เอ็ทมันออกลีลาท่าทาการเล่าเรื่องอย่างตื่นเต้น แม่ของเอ็ทมันหัวเราะมองลูกอย่างเอ็นดู ในจิตนาการของลูกชาย

            พรีตเซนซ์บินลงหาโฟติมอสที่กำลังรอคอยอยู่ศาลากลางน้ำ ทันทีที่เห็นพรีตเซนต์กลับมา โฟติมอสรีบถามอย่างไม่รอช้า

            “พบนางไหม พรีตเซนต์”

            “ไม่เลย ทั้งที่ท่านทั้งสองก็เปิดผนึกนางไปแล้ว ข้ากลับสัมผัสแม้แต่ดวงจิตของนางยังไม่ได้เลย อีกอย่างข้าค้นหาจนทั่วทั้งป่า ก็ไม่พบแม้แต่เงา ...เฮอออ.. นางจะไปไหนได้นะ”

            “มีมนุษย์เห็นท่านรึเปล่า วางใจได้ท่านข้าแปลงเป็นคนตัดไม้ ไม่มีใครรู้ว่าเป็นพวกเราหรอกท่าน”

            “ถ้าเพรี กับเรดวิงค์อยู่ก็ดีสินะ จะได้ตามหานางได้ง่ายขึ้น ป่านนี้ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง”

            “ข้าว่า เราไปดูอาการอาคีรัสกันดีไหมท่าน”

            “อืม ไปสิ”

            เทพทั้งสองไปที่ห้อง ที่ปราสาทของเดเทอร์ แต่พบเพียงเตียงอันว่างเปล่า จึงรีบออกไปตามหา พบเดเทอร์อยู่อีกห้องที่ไม่ไกลนัก

            “เดเทอร์ ท่านเห็นอาคีรัสไหม”

            “พรีตเซนซ์ ท่านนี้ถามแปลก เขาก็อยู่ในห้องนั่นไง”

            “อาคีรัสไม่อยู่ที่นั่น” โฟติมอสกล่าว

            ทั้งสามคนมองหน้ากันไปมา เพราะรู้ดีว่าคำตอบของทั้งสาม คือคำตอบเดียวกัน

            พิซิน่าเมื่อสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย เธอก็รีบออกจากป่า แอบขโมยเสื้อผ้าที่ตากอยู่ ของชาวบ้านละแวกนั้น มาเปลี่ยน ก่อนที่จะรวบรวมเศษเงินที่มีติดตัวอยู่ ขึ้นรถประจำทางไป ซึ่งเพิ่งคลาดกับพรีตเซนต์ไป ในความคิดพิซิน่าตอนนี้มีเพียงที่เดียวที่เธอรู้สึกว่าปลอดภัย นั่นคือบ้านของเธอ ช่วงเวลาอันแสนทุกข์ทรมาร มีเพียงคนในครอบครัวเท่านั้นที่เธอต้องการคุยด้วย เพื่อคลายความทุกข์ในใจ แต่เธอก็อดคิดไม่ได้ว่าเธออาจเป็นคนนำความเดือดร้อนมาให้ครอบครัวเธอก็เป็นได้

            พิซิน่าลงจากรถเดินมาจวนจะถึงบ้าน แต่เธอก็หยุดยืนอยู่อีกฝากถนน  มองดูบ้านอันเป็นที่รักของเธอ ครอบครัวที่เป็นดั่งชีวิตและจิตใจ เธอยืนมองและลังเลอยู่อย่างนั้นตั้งแต่เย็นจนใกล้จะมืดเต็มที แต่ในที่สุดเธอก็ตัดสินไม่เข้าไปที่บ้าน เธอถอดใจเดินจากไป

            ภายในบ้าน ขณะที่นาริลกำลังเดินไปนั่งโซฟาริมหน้าในห้องนั่งเล่น เธอเหลือบไปเห็นหญิงคนหนึ่งท่าทางคล้ายลูกสาวของเธอเดินอยู่อีกฝากถนน

            “ทอช ฉันเห็นเหมือนลูกพิซซี่เดินอยู่ตรงนั้น”

นาริลชี้ให้ทอชมองแต่ก็ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้ว

“ไหน คุณตาฟาดไปรึเปล่า มหาวิทยาลัยที่ลูกเรียนกับที่นี่ไกลกันมานะคุณ ลูกจะมาอยู่แถวนี้ได้ยังไง”

“แต่ฉันเห็น - -”

“ผมว่า ถ้าลูกมา ก็ต้องมาหาเราแล้วหละคุณ”

“ก็ฉัน - -”

            “ก๊อกๆ” เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

            “เดี๋ยวผมไปเปิดเอง” ทอชเดินไปเปิดประตู

 
โปรดติดตามตอนต่อไป...