Round 1

                " จิล!! ตื่นๆๆ ได้แล้ว......จิล -O-^^ "

                " ฮะ...เฮ้ย!! O_O "   ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ....ตกใจเสียงที่เพื่อนฉันปลุกเนี่ยแหละ TOT

                " ปลุกดีๆ ไม่เป็นรึไง "

                " เป็น! แต่ฉันใช่วิธีนั้นกับเธอไปแล้ว -O- "

                " เธอเป็นคนที่มีทักษะในการหลับดีมากเลยจิล  ฉันนับถือเธอจริงๆ -_- "  ฉันโดนเพื่อนสองคนพูดประชดแดกดันใส่แม่คุณเก่งกันเหลือเกินเรื่องนี้เนี่ย  ทำไมไม่ถีบฉันตกเก้าอี้ไปเลยล่ะ เอ๊ะ! ยัยสองคนนี้เคยถีบไปแล้วนี่หว่า -*-  อ้อ  ฉันลืมแนะนำตัวไป ชื่อของฉันคือ  จิล  รชต( ระชะตะ ไม่ใช่ ระชด T^T กรุณาอย่าอ่านผิด )  วรเมธา  ในที่นี้ในโรงเรียนโบนาปาร์ตแห่งนี้มีฉันเท่านั้นแหละที่ชื่อนี้^O^ ( ฟังดูยิ่งใหญ่เนอะ )  ฉันมีพี่ชายสองคนชื่อ  แจนกับเจล  จะเรียกพี่ก็ได้นะฉันไม่หวง>O< 

                พ่อเป็นอาจารย์ที่ให้คำปรึกษาเกี่ยวกับวิชาการต่อสู้ทั้งหลายที่คนรู้จักและไม่รู้จัก เช่น เทควันโด ยูโด คาราเต้ เคนโด้  กังฟู  ไซฮ่าน ( เป็นวิชาการต่อสู้ของจีน จะใช้ความว่องไวและตัวเบาเป็นหลัก )  เทคคอน ( เป็นวิชาการต่อสู้ของเกาหลี ปันจุบันนี้หาคนที่รู้จักเทคคอนน้อยมาก ) ส่วนมากพ่อชอบไปเป็นกรรมการตัดสินการแข่งอะไรประมาณนั้น   เราสามคนพี่น้องก็ได้เชื้อความเก่งและกวนTeenมาจากพ่อเนี่ยแหละ   คนสุดท้ายก็คือแม่ฉันท่านไม่ได้อยู่กับฉันมาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ   ความทรงจำที่เกี่ยวกับแม่...ฉันมีน้อยมากแต่พวกพี่บอกกับฉันว่าแม่เป็นคนที่สวยและใจดีมาก  ฉันจึงใช้ชีวิตมาในรูปแบบของผู้ชาย  แต่ใช่ว่าฉันจะไม่มีเพื่อนผู้หญิงนะ  ฉันมีเพื่อนผู้หญิงตั้งสองคน  ชื่อนูเอลกับเบน  สองคนนี้สนิทกับฉันมาตั้งแต่เด็กเพราะบ้านเราติดกันพ่อแม่ก็ไปมาหาสู่กันเหมือนญาติพี่น้อง  นูเอลเป็นลูกคุณหนูแต่ไม่คุณหนูเมื่ออยู่กับพวกฉัน  รูปร่างหน้าตาก็  ตัวขาวๆ ปากสีชมพู แก้มป่องๆที่ออกแดงๆหน่อยๆ ตากลมๆ รวมๆก็น่ารักมากอ่ะนะ^^ นูเอลมีพี่ชายชื่อนิคเป็นเพื่อนสนิทกับพี่เจลพี่ชายฉันแต่ฉันชอบเรียกว่า ' ไอ้พี่นิค '  เบน ครอบครัวยัยนี่เป็นตระกูลดัง ดังมากด้วยในเครือญาตินี่แทบไม่รู้จัก  นามสกุลของยัยนี่คือ  อาทิตยมาตย์  ตอนที่เข้าปีหนึ่งดันไปเจอกับคนในตระกูลเดียวกันอีก  รู้สึกจะอยู่ปีสามแล้วก็จบไปแล้วตอนพวกฉันขึ้นปีสอง  ชื่อยี่ห้อนํ้ายาล้างจานหรืออะไรเนี่ยแหละ  ยัยนี่หน้าตาสวยขั้น very เลยแหละ ขนตางอนยาวแบบไม่ได้ดัดแต่งอะไรทั้งสิ้น  ตาคมสวย ปากจีบเล็กๆที่มีสีแดง  โอ้ว! ทำเอาฉันใจเต้น>O< สวยขั้นนี้ก็ทำให้คนเข้ามารุมจีบแต่มุกยัยนี่มีเยอะ   เวลาใครเข้ามาจีบก็จะทำเป็นยิ้มๆแล้วก็บอกว่า ' ไปหาเส้นผมของงูมาให้ก่อน ถ้าหาได้จะยอมคบด้วย ' คิดดูพูดแบบนั้นแล้วหมา เอ๊ย! คนที่ไหนมันจะหาเจอ 

                พวกฉันสามคนไม่ค่อยมีเพื่อนเพราะด้วยท่าทางที่หยิ่งของพวกฉันสามคนรวมกันมันก็เลยเกิดเรื่องขึ้นตอนอยู่ปีหนึ่ง  พวกฉันถูกพวกปีสองและปีสามลากไปทำร้ายหลังตึกเก่าโทรมๆเพื่อไม่ให้ใครรู้...

                ' ดี! เอาให้มันหนักเลย  ตบเข้าไปแรงๆหน่อยฉันหมันไส้พวกมันมานานแล้ว '

                ' เอางั้นเหรอ?  ได้ '

                เพี๊ยะ!!   เพี๊ยะ!!

                หน้าของนูเอลกับเบนหันไปตามแรงฝ่ามือของยัยพวกนั้น  ส่วนฉันถูกอีบ้าพวกนั้นมัดติดกับเสาเพราะกลัวว่าจะสู้ไม่ได้

                ' หึ! เนี่ยหรอสิ่งที่คนมีการศึกษาเค้าทำกัน มันไม่ต่างอะไรกับพวกข้างถนนเลย...ไม่สิบางทีคนข้างถนนอาจจะดีกว่าพวกเธออีก '  เบนยันตัวลุกขึ้นแล้วเช็ดคราบเลือดที่เกรอะกรังอยู่ตรงมุมปาก  ตามด้วยนูเอลที่ค่อยๆลุกขึ้นช้าๆ

                ' มันคงถึงเวลาแล้วใช่มั้ยจิล '  นูเอลเอ่ยปากถามฉัน 

                ' ไม่รู้สิ.... '  ฉันตอบออกไปพร้อมกับใช้มีดเอนกประสงค์ที่ซ่อนไว้ในปลอกรัดข้อมือที่ถ่วงนํ้าหนักมือของตัวเองตัดเชือกออกแล้วเดินเข้าไปหาตรงที่นูเอลและเบนยืนอยู่

                ' คงจะได้เวลาแล้วล่ะมั้ง ' 

                ' ยืนอะไรอยู่เล่า!! จัดการมันสิ ' 

                '  จริงๆฉันไม่ได้อยากทำอะไรที่มันสื่อถึงความไม่มีการศึกษาหรอกนะ ' คงไม่ต้องบอกว่าใครพูด เบนไง -_- 

                ' นังนี่!! งั้นแกก็ด่าฉันน่ะสิ!! '

                ' ปิ๊งป่อง~ ถูกต้องนะคร้าบฉลาดเหมือนกันหนิ^^ '  นั่นเป็นรอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความสะใจ

                ' กรี๊ด แกอย่าอยู่เล้ย!! '

                เพี๊ยะ ~~  เพี๊ยะ ~~

                ' เสียใจ... ฉันยังอยู่^^ '

                ตุบ!! 

                ' นี่...คือสิ่งที่เธอตบหน้าฉันเมื่อกี้นี้ -_-^ ' (นูเอล)

                ตับ!!

                ' นี่...คือสิ่งที่เธอตบหน้าเบน '

                พลั่ก!!

                ' นี่...คือ...คือ...คืออะไรก็ช่างฉันไม่สนแล้ว!! '

                พลั่ก!!  ผัวะ!!

                ' พวกนี้ไม่ได้เรื่องจริงๆ -_-^ '

                ' แล้วเธอได้เรื่องจริงๆเลยนะยืนดูเฉยๆเนี่ย... '

                ' เฮอะ!! ฉันไม่เปลืองตัวเหมือนพวกนั้นหรอกย่ะ '

                ' งั้นเปลืองตัวกับฉันหน่อยได้มั้ยล่ะ '

                พลั่ก!! 

                สิ้นเสียง ฉันก็ปล่อยหมัดแย้บ โห่ ไม่อยากเปลืองตัว แอวะ อยากจะอ้วก

                ' แก!! แกต่อยฉันเรอะ! '

                ' ก็เออสิ เห็นฉันตดใส่รึไงล่ะ '

                ' มันจะมากเกินไปแล้วนะยะ '

                ' ไม่มากเกินไปหรอก ทีพวกเธอยังเล่นรุมพวกฉันเลย ฉันไม่รู้หรอกนะว่าไปทำอะไรให้พวกเธอถึงต้องทำกันขนาดนี้  แต่ฉันขอบอกเอาไว้เลยว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเพื่อนฉันอีก ฉันเนี่ยแหละจะส่งเธอลงนรกเองกับมือถ้าไม่เชื่อก็ลองดู '

                ฉันเดินไปหาเบนกับนูเอลที่หอบ แฮกๆอยู่  แล้วพาสองคนนั้นออกไปจากที่ตรงนี้ซะ.....

                กลับเข้าสู่ปัจจุบัน.......

                " จิลไปกินข้าวกัน "  ( นูเอล )

                " ได้ แต่ไปเก็บของที่ล็อคเกอร์ก่อน "  ฉันสามคนเดินไปเก็บของที่ล็อคเกอร์ของตัวเอง

                พรวด ~~

                มีซองอะไรไม่รู้ล้นออกมาจากตู้ล็อคเกอร์ของฉันO_O

                " แหม ไม่เบาเลยนะจิล "  นูเอลพูดแซวฉัน เหอะ เดี๋ยวดูของตัวเองมั่งนะ  ของฉันน่ะแค่จิ๊บๆ เพราะส่วนมากพวกผู้หญิงจะส่งมา

                พรวด ~~

                " ฮ่าๆ ไม่ได้ดูตัวเองเลยนะนูเอล^O^ "

                " นี่มันอะไรอ่ะ! "

                " ถามได้จดหมายรักไงนูเอล นี่เธอโง่หรือเธอโง่เนี่ย -_- "  คงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร

                พรวด ~~ ( 'o' )

                พอเบนเปิดออกมั่งมันก็มีจดหมายรักออกมาเหมือนกันนะ  แต่ มันดันมี...เส้นผมหลายๆเส้นอยู่ในตู้ของยัยเบนด้วยอ่ะแถมมีติดป้ายชื่ออีก  แม่เจ้า <'( 'O' )'>

                ฟึ่บๆๆๆๆๆๆๆ

                ไม่ต้องถามว่าเสียงอะไร...เพราะฉันจะบอก...มันคือเสียงที่พวกฉันโกยไอ้พวกซองจดหมายแล้วเอาไปทิ้งถังขยะอย่างด่วนที่สุด

                " หึๆ ของใครก็ตามเก็บเองแล้วกัน "  (เบน)

                " พวกนี้ได้ไม่ตายดีแน่กล้ามากๆ "  (ฉัน)

                " หิวอ่ะ  ไปกินข้าวกัน "  (นูเอล)

                เอ่อ  ฉันกับเบนคุยเรื่องเดียวกับยัยนูเอลรึป่าวอ่ะ -_-; ชั่งเฮอะ 

                เราพากันเดินมาถึงโรงอาหารของโรงเรียนแล้วแยกออกไปซื้อของกินของตัวเอง  แต่วันนี้เบนเกิดพิศวาสอยากกินข้าวหมูแดงของโปรดฉันขึ้นมา  นูเอลเลยไปคนเดียว

                " เบนเธอว่านูเอลซื้อของแบบมีอุปสรรคหรือไม่มีอุปสรรค "  ฉันถามเบนในขณะที่กำลังต่อแถวรอสั่งข้าว 

                " ฉันว่ามีอุปสรรคมากกว่าไม่มีอุปสรรคนะจิล นูเอลเองก็หน้าตาน่าแกล้งออกจะตายไป-_- "

                " งั้นเหรอ อืม ฉันก็คิดแบบเธอเหมือนกัน...อ้าว เฮ้ย!! O_O หายไปไหนกันหมด "  พอฉันหันกลับมาทางหน้าร้านก็ไม่มีวี่แววของคนที่มาต่อแถวก่อนหน้า เหลือแค่ฉันกับยัยเบนยืนเด่นเป็นสง่าอยู่สองคน

                " ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ  ไม่ต้องต่อแถวนาน -_- "  เบนดันหลังฉันให้เดินไปสั่งข้าวป้าสายสมรเจ้าของร้าน

                " ป้าคะข้าวหมูแดงสองจานค่ะ "  เบนสั่ง

                " ป้าเอาเยอะๆนะโดยเฉพาะหมูแดงอ่ะเอาเป็นพิเศษ "

                " จะคนไหนป้าก็ให้เท่ากันหมดแหละ "  โห่  ป้างกจัง เห็นใจคนที่ซื้อกินทุกวันหน่อยก็ไม่ได้-_-  มันต้องเจอแบบนี้^O^

                " โถ่  พี่สายสมรขากับข้าวร้านพี่เนี่ยมันอร๊อยอร่อย  ถูกปากจิลคนนี้มากเลยรู้รึเปล่าคะ  จิลคนเนี้ยช๊อบชอบอาหารร้านพี่  ยังไงก็ขอหมูแดงกับไข่เยอะๆนะคะ >O< "  ฉันออกปากชมสรรพคุณป้า แหม ฉันเนี่ยปากหมา เอ๊ย! ปากหวานจริงๆ^O^

                " อย่าออกปากชมพี่ขนาดนั้นสิพี่เหริงนะ  ชมกันซึ่งหน้าแบบนี้เอาไปเลยจ้ะ >//O//< "  เยส~ ป้าสายสมรยอมให้หมูแดงกับไข่ตั้งลูกหนึ่ง โฮะๆๆ^O^ ตั้งลูกหนึ่งเชียวนะTOT  ฉันเดินมาถึงโต๊ะที่นั่งประจำ  แต่  ใครมันบังอาจมานั่งโต๊ะพวกฉันเนี่ยก่อนที่จะเดินเข้าไปถึงโต๊ะ ฉันหยุดเดินแล้วมองหน้ากับเบน

                " ใครที่ไหนมานั่งโต๊ะเราน่ะ? "   เบนพูดออกมา

                " ถ้าอยากรู้ต้องเข้าไปดู "   ฉันเดินเข้าไปตรงโต๊ะพร้อมกับเบนแล้วกระแทกจานข้าวหมูแดงลงบนโต๊ะ   ข้าวจ๋าอย่ากระเด็นออกมาตามแรงกระแทกเลยนะTOT  เข้าเรื่องต่อ  ฉันมองหน้าคนที่มันบังอาจมาแย่งโต๊ะนั่งด้วยสายตานิ่งๆ   แต่ถ้าคนอื่นเห็นเขาจะบอกว่ามันเป็นสายตาที่ดูไม่เป็นมิตรเอาซะเลย  ฉันได้แต่ยืนมองอยู่อย่างนั้นไม่พูดอะไรถ้าเจ้าตัวรู้เขาก็จะพูดคำว่า 'ขอโทษ' แล้วลุกออกไปแต่นี่อะไรนั่งเอาข้าวยัดเข้าปากเฉยไม่รู้สึกอะไรเลย

                " พวกนายแย่งโต๊ะฉัน-_- "  ( เบน )

                "..."  เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามรถติดต่อได้ในขณะนี้  ชักจะมากเกินไปแล้วนะ

                ฉันทำท่าจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อไอ้พวกนั้นแต่ก็ถูกแขนยัยเบนรั้งเอาไว้ซะก่อน  ฉันกับยัยเบนพูดกันทางสายตา  มันก็ได้ความว่า

                ' ไอ้บ้าสามตัวนี้มันแย่งที่เรานะ  เธอจะปล่อยไปเหรอ '

                ' ฉันรู้ แต่อย่าทำอะไรให้บานปลายกว่านี้เลย  โต๊ะข้างๆนี้ก็ว่างอยู่ปล่อยไอ้บ้าพวกนี้ไปเถอะ  ฉันว่าพรุ่งนี้คงไม่มานั่งแล้วแหละ '

                ' ได้ โอเค '  เบนวางจานของตัวเองบนโต๊ะข้างๆแล้วนั่งลงแต่ไม่วายส่งสายตาที่เป็นประโยคประมาณว่า...

                ' เอาก้นมามั้ยถ้าเอามาก็  Sit down please '  ฉันหันกลับมาทุบโต๊ะที่โดนแย่ง หยิบจานข้าวหมูแดงมานั่งกิน  พอนูเอลเดินมาถึงก็มีสีหน้างงๆแต่ก็ไม่พูดหรือปริปากอะไรออกมา 

                วันนี้เป็นวันที่พวกฉันนั่งกินข้าวกันเงียบที่สุด ได้ยินแต่เสียงช้อนกระทบกับจานแค่นั้นแหละ คิดแล้วก็หมันไส้ ฮึ่ย!  -_-^^

                " รชต นั่นเธอทำอะไรน่ะ-O-!! "  หะ...หาO_O!! ลืมไปสนิทเลยตอนนี้อยู่ในช่วงคาบเรียนวิทยศาสตร์แต่อาจารย์มาสอนไม่ได้ แล้วบอกให้เข้ามาจัดหนังสือในห้องสมุดแทน  แล้วนี่มันอะไร...ฉันทำอะไร ('O';) ทำไมหนังสือมันออกมาจากตู้เยอะขนาดนี้ล่ะ

                " รชต เธอทำอะไรของเธอ! "

                " เอ่อ...หนูกำลังเรียงเลขหนังสือใหม่น่ะค่ะ ตรงนี้มันเรียงผิดหมดเลย หนูอยากแบ่งเบาภาระอาจารย์น่ะค่ะ ^ ^; "

                " แหม  ชั่งเป็นเด็กที่ดีอะไรอย่างนี้นะ รชต "

                " แล้วอาจารย์รู้มั้ยคะ ว่าวันนี้อาจารย์แต่งตัวส๊วยสวย ; "

                " เธอก็ชมอาจารย์มากไป ไม่เอาแล้วไปดีกว่า อยู่กับเธออาจารย์ว่าตัวเองต้องลอยแน่เลย>_< "  ฮู้ว์ U.U รอด  ไม่ต้องสงสัยอะไรเลยถ้าพวกฉันจะเป็นที่รักยิ่งของพวกอาจารย์ -_-V  โรงเรียนนี้ก็แปลกทั้งอาจารย์ ป้าขายข้าว ภารโรงจนไปถึงยามหน้าประตู  บ้ายอกันไปหมด -_-  อาจารย์เดินไปคุยกับนูเอลต่อด้วยเบน  ท่าทางของอาจารย์ก็เหมือนกับตอนที่โดนฉันชมเมื่อกี้แหละ  พออาจารย์โดนยัยเบนชมแล้วเดินออกไปยัยสองคนนั้นก็หันกลับมาหัวเราะคิกๆ

                " เธอใช่คนที่ไม่มีมารยาทเมื่อตอนกลางวันรึเปล่า "  เสียงหนึ่งพูดขึ้นทำให้ฉันหยุดการกระทำแล้วหันไปมองเจ้าของเสียง

                " เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ? "  ฉันถามออกไปอย่างงงๆ ผู้ชายคนนี้เป็นบ้ารึเปล่า มาถึงก็ว่าฉันเป็นคนไม่มีมารยาท 

เฮอะ! จะบอกอะไรให้ฉันน่ะเป็นคนมีมารยาทนะ -_-^!!...แต่น้อย( ' ';)

                " สมองเธอคงจะประมวลผลช้าสินะ "  นายนั่นดันหนังสือที่ตัวเองเอาออกมาดูเข้าไปในตู้หนังสือ

                " ฉันถามเธอว่า  เธอใช่คนที่ไม่มีมารยาทเมื่อตอนกลางวันนี้รึเปล่า "

                " ฮะ!! ('O') "  ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่นายนี่พูด  และเริ่มมีคำถามเข้ามาในหัวฉัน  นายนี่เป็นใคร...ฉันรู้จักด้วยหรอ...นายนี่ฉันเคยเห็นหน้ารึเปล่า  ไหนรองโฟกัสภาพหน่อยซิ [ ( ' ' ) ]....[ ( 'O' ) ]  เฮ้ย! นั่นมันคนที่แย่งโต๊ะกินข้าวฉันนี่!

                " เธอพูดได้แค่ 'ฮะ' คำเดียวใช่มั้ย "  ฮึ่ย!!  นึกถึงแล้วอารมณ์ไม่ดี  ฉันรีบหยิบหนังสือที่ลื้อออกมา (โดยไม่รู้ตัว) ยัดเข้าตู้ด้วยความโมโห

                " โอ๊ย! นายไม่รู้อะไรฉันพูดได้ตั้งหลายคำแล้วก็พูดรู้เรื่องด้วย  แต่ฉันฟังนายพูดไม่รู้เรื่องอ่ะนายพูดภาษาคนหรือภาษาโคกันล่ะ "  ฉันหลอกด่าไปสะใจชะมัด^O^

                " ฉันไม่สะทกสะท้านหรอกนะ เพราะฉันถูกหลอกด่าโดยคนที่โคยิ่งกว่า "  อะ...ไอ้ ฉันเกือบจะเข้าไปตะปบหน้านายนั่นอยู่แล้วอีกนิดเดียวเท่านั้น ถ้าไม่ติดว่าที่นี่คือห้องสมุดแหล่งรวบรวมความเงียบและฉันต้องรักษาภาพพจน์เด็กดี ( ฟังดูยิ่งใหญ่ยังไงไม่รู้ ) ฉันเลยทำได้แค่....

                " ขอบคุณสำหรับคำชม "  รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความแค้นอันแรงกล้า เอาไว้เจอกันตอนที่ไม่มีอาจารย์ก่อนเถอะ ฮึ่มๆๆๆ -_-^^

                " เธอปัญญานิ่มมากกว่าสมองช้า "  ไม่ไหวแล้วเว้ย!! ฉันกระชากคอเสื้อของนายนั่นอย่างแรง

                " นายจะมากเกินไปแล้วนะ -_-^^ "  ฉันพูดด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่งและเบา  

                " นายมีสิทธิ์อะไรมาพูดกับฉันแบบนี้ไม่ทราบ.... " 

                โป๊กกกก!!~

                ฉันเอาหัวตัวเองโขกกับหัวนายนั่นอย่างแรง  และปล่อยคอเสื้อนายนั่นก่อนจะเดินออกจากตรงนั้น  เย็นไว้ๆจิล U.U  นายนั่นกุมหัวตัวเองพลางมองหน้าฉันด้วยความรักใคร่ ( ฉันคิดเอง -_-v ) และเดินมานั่งโต๊ะมุมหนึ่งในห้องสมุด

                " รชต! เธอจัดหนังสือเสร็จแล้วเหรอ "  อาจารย์โผล่มาอีกแล้ว o_O

หน้าถัดไป (หน้า 2) >>>