ศุกร์ที่ 3  ต.ค. 2544    17.00 น.

หญิงยืนรอเพื่อนสาวอยู่ที่สถานีรถไฟฟ้าสยามสแควร์  ตามที่ได้นัดกันไว้เมื่อวานนี้  เมื่อหน่อยยังไม่มาตามนัด  ระหว่างรอหญิงจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหามารดา

“แม่คะ  หญิงนะคะ เดี๋ยววันนี้จะไปให้ปากคำกับร้อยเวรอีก”

……………..

“ใช่ค่ะ สน. ปทุมวันค่ะแม่”

……………..

“ตอนนี้รอหน่อยอยู่ค่ะ เดี๋ยวจะไปด้วยกัน”

.............................

“ไม่ต้องห่วงค่ะแม่ มีหลายเรื่องอย่างนี้ ไม่รู้สัปดาห์นี้จะได้ไปหาแม่หรือเปล่าเดี๋ยวบอกแม่อีกทีค่ะ อุ๊ยมีสายเรียกซ้อน สงสัยจะเป็นหน่อย แค่นี้ก่อนนะคะ  รักแม่ค่ะ”

พอวางสายแม่เฮียงแล้ว หญิงจึงกดรับสายของหน่อยที่โทรเข้ามา

“ว่าไงจ๊ะยายจอมสายอยู่ถึงไหนแล้วเนี่ย”

..............................

“อ้าวติดธุระนิดหน่อยยังงั้นเหรอ  งั้นเดี๋ยวไปเจอกันที่สน.เลยแล้วกันนะ  เราไปหาพี่ที่ร้านมือถือคนเดียวได้”

..............................

“อือ ไม่เป็นไร งั้นเดี๋ยวเจอกันนะจ๊ะ”

พอวางหูจากหน่อย รถไฟฟ้าขบวนถัดไปก็เข้ามาจอดในสถานีพอดี  หญิงจึงก้าวขึ้นรถไฟฟ้าเพื่อไปยังร้านมือถือที่สถานีพร้อมพงษ์  เมื่อไปถึงร้าน หญิงส่งยิ้มและยกมือขึ้นสวัสดีพี่ปุ๊ผู้จัดการ ก่อนส่งแหนมเนืองชุดใหญ่ที่หิ้วมาจากโรงอาหารกลางของคณะให้เป็นของกำนัล

“พี่คะ ลองชิมแหนมเนืองเจ้าอร่อยที่คณะหญิงดู ไม่แพ้ร้านป้าเก๋ตรงซังฮี้เลยแหละ”

“โอ๊ย ไม่ต้องลำบากซื้ออะไรมาฝากพี่หรอก ยังไม่ทันได้ช่วยอะไรเลย”

“แค่พี่รู้สึกใส่ใจ และรับฟังปัญหาของหญิงเมื่อวานนี้ ไม่ปัดเรื่องให้พ้นตัว ก็รู้สึกซาบซึ้งที่พี่มีน้ำใจมากแล้วละค่ะ พี่รับไว้เถอะนะคะ เดี๋ยวหญิงจะเสียน้ำใจ”

นั่นแหละสาวหล่อนามว่าปุ๊ จึงยอมรับของฝากไป

“พี่มีข่าวดีจะบอกว่า เจ้าต๋อยลูกน้องพี่มันเช็คแล้วว่าวันนั้นมีคนมาซื้อมือถือโดยใช้บัตรอยู่รายเดียวจริงๆ  แล้วพี่ก็จำได้ว่ามีผู้หญิงหน้าตาท่าทางดีคนหนึ่ง ที่ตอนมาซื้อทำตัวมีพิรุธอยู่”

“วันนั้นเค้าเข้ามาซักเกือบเที่ยง  มาถามหามือถือ Nokia รุ่นใหม่ล่าสุด เราก็ให้ดูตกลงราคาอะไรกันเสร็จสรรพ พอบอกว่าขอบัตรประชาชนหน่อย เพราะเป็นรุ่นจดทะเบียน เค้าก็อิดออดว่าไม่ได้เอามา เพราะกลับจากนี่แล้ว เค้าก็จะไปต่างจังหวัดเลย ถ้าอย่างนั้นก็เปลี่ยนเป็นรุ่นดีที่สุดแบบเติมเงินก็ได้  ก็เป็นคนนี้แหละที่ซื้อโดยใช้บัตรเครดิตวันนั้นอยู่รายเดียว”

หญิงได้ฟังแล้วรู้สึกเกิดความหวังอย่างเต็มเปี่ยมว่าน่าจะจับคนร้ายได้

“แล้วพี่พอจะจำลักษณะเด่น ท่าทาง หน้าตาเค้าได้อยู่ไหมคะ”

“รู้สึกว่าจะเป็นผู้หญิงอายุประมาณยี่สิบต้นๆ สูงไม่เกิน 160 ไว้ผมยาว ไม่ได้ทำสีผม หน้าตาดีทีเดียว รูปหน้ารีๆ  ผิวไม่ขาว ไม่ดำนะ กลางๆแบบคนไทยนี่แหละ วันนั้นเค้าใส่กระโปรงสั้นรัดรูปสีขาว  กับเสื้อยืดเอวลอยสีลายๆ แล้วก็ไม่อ้วนไม่ผอม”

หญิงรีบเอากระดาษขึ้นมาจดตามคำบอกเล่า แล้วอ่านทวนซ้ำให้เจ้าของเรื่องฟังอีกครั้งว่าถูกต้องหรือไม่

“ขอบคุณมากเลยค่ะพี่ พี่ช่วยได้เยอะเลยค่ะ แล้วถ้าหากตำรวจจับตัวคนร้ายได้ ไม่ทราบว่าพี่จะช่วยเป็นพยานให้หญิงได้ไหมคะ”

พี่ปุ๊จับไหล่ของหญิงแล้วมองหน้าพร้อมกับพูดว่า

“เรื่องความถูกต้องน่ะพี่ชอบ ยังไงพี่ต้องไปเป็นให้อยู่แล้วล่ะไม่ต้องห่วง”

หญิงพนมมือไหว้ขอบคุณและซาบซึ้งกับน้ำใจที่ทุกวันนี้ดูจะหายากยิ่ง ในเมื่อทุกคนต้องแก่งแย่งแข่งขันกันตลอดเวลา  พี่ปุ๊รับปากจะลองตรวจสอบให้ว่าตกลงเครื่องที่ซื้อไปวันนั้นเป็นรุ่นไหน  รหัสสินค้าอะไร จะได้ตามหาหมายเลขโทรศัพท์ได้ เพราะในตอนนั้นค่ายยักษ์ใหญ่ของมือถือยังไม่ร่วมมือกันปลด IME  เพื่อให้การเลือกใช้โทรศัพท์รุ่นไหน หรือจะเลือกเครือข่ายใดก็ได้เป็นอย่างเสรี

หญิงจึงขอตัวพี่ปุ๊กลับก่อน เพื่อไปให้ปากคำกับตำรวจต่อตามที่นัดหมายเอาไว้

เมื่อมาถึงที่สน.ปทุมวันก็เห็นหญิงสาวผิวสีน้ำผึ้ง ใบหน้าคมหวานเพื่อนซี้ยืนเหม่อรออยู่แล้ว  หญิงจึงเดินเข้าไปสะกิดเพื่อให้เพื่อนรับทราบการมาของตน

“อ้าว มาถึงแล้วหรือหญิง  เราเองก็มัวแต่ยืนคิดอะไรเพลินอยู่ นี่ก็เพิ่งเสร็จธุระ แล้วมาถึงได้สักพักนี่เอง”

“งั้นเราเดินเข้าไปเลยดีกว่านะหน่อย  จะได้ไม่ต้องกลับหอกันดึก”

พอเดินเข้าไป ก็เห็นผู้กองคนเดิมนั่งทำงานรออยู่ที่โต๊ะ เพราะเลยเวลานัดมาแล้วเล็กน้อย  หญิงและผู้มาใหม่ยกมือขึ้นสวัสดีพร้อมกัน  ส่วนผู้กองหนุ่มยกมือขึ้นรับไหว้ แล้วอดที่จะถามต่อไม่ได้

“อ้าว  วันนี้แฟนเราเค้าไม่มาด้วยหรือ”

“ถ้าผู้กองจะหมายถึงคนเมื่อวานละก็ ไม่ได้มาด้วยค่ะ เราเป็นเพื่อนคณะเดียวกันเฉย ๆ  วันนี้หญิงก็เลยชวนรูมเมทมาเป็นเพื่อนค่ะ”

คนที่ถูกกล่าวถึงยิ้มรับ

ผู้กองอดุลย์สังเกตเห็นความแตกต่างของสองสาวอย่างชัดเจน แน่นอนว่าใส่ชุดนักศึกษาและตัดผมทรงเดียวกัน  แต่คนหนึ่งแต่งหน้าเป็น ถือกระเป๋าแบรนด์เนม  ใส่ส้นสูง  ส่วนอีกคนปล่อยหน้าเกลี้ยงๆ มีน้ำมีนวลตามวัย  ใส่รองเท้าผ้าใบดูสะอาดเรียบร้อย  แต่ก็ถือว่าหน้าตาดีด้วยกันทั้งคู่ จากนั้นสาวผิวเข้มกว่าจึงขอตัวไปนั่งที่เก้าอี้ทางด้านหลัง เมื่อการซักถามจะเป็นไปโดยไม่มีบุคคลที่สามแล้ว  ผู้กองจึงเริ่มการสอบปากคำ

“ผมได้อ่านบันทึกประจำวัน และก็เปรียบเทียบกับใบสรุปเหตุการณ์ของคุณแล้ว  ก็มีคำถามหลายอย่างเหมือนกัน เช่น ทำไมกระเป๋าสตางค์ของคุณยังอยู่  เงินก็ยังอยู่ในกระเป๋า แสดงว่าคนที่ขโมยบัตรก็น่าจะเป็นคนใกล้ชิด แล้วคุณพบว่าใครที่ตอนนี้ร้อนเงิน หรือดูฟุ่มเฟือยผิดปกติบ้างไหม  รวมทั้งโดยส่วนตัวคุณรู้สึกสงสัยใครเป็นพิเศษบ้างรึเปล่าครับ”

พูดจบนายตำรวจหนุ่มก็เหลือบไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ ณ เก้าอี้ด้านหลัง ที่ตอนนี้กำลังเติมลิปสติกอยู่

“บอกตามตรงนะคะว่าหญิงเองก็เดาไม่ถูกเหมือนกัน  แต่วันนี้ก่อนมาที่สน. หญิงไปหาพี่ที่ร้านมือถืออีกครั้ง  แกจำได้ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งที่ใช้บัตรเครดิตรูดแล้วดูพิรุธ  แต่สำเนาของสลิปส่วนร้านค้าพี่เค้าส่งบริษัทไปแล้วจึงต้องรอตรวจสอบลายเซ็นกับธนาคารแทน  หญิงยังจดรูปพรรณสัณฐานที่เค้าบอกมาด้วยนี่ไงคะ”

ผู้หญิงอายุประมาณยี่สิบต้นๆ  สูงไม่เกิน 160 ไว้ผมยาว ไม่ได้ทำสีผม หน้าตาดี  รูปหน้ารีๆ  ผิวไม่ขาว ไม่ดำ  กลางๆแบบคนไทย ใส่กระโปรงสั้นรัดรูปสีขาว  กับเสื้อยืดเอวลอยสีลายๆ รูปร่างไม่อ้วนไม่ผอม

ผู้กองอ่านกระดาษนั้นเสร็จแล้วทำหน้าครุ่นคิด

“มันค่อนข้างกว้างทีเดียวนะ  เพราะอย่างทรงผม หรือสีผม ก็อาจเปลี่ยนได้ง่าย  แล้วเค้าไม่มีลักษณะพิเศษอื่นๆ เช่น รอยแผลเป็น  รอยสัก หรือความผิดปกติแต่กำเนิดที่สังเกตได้ชัดเจนบ้างเลยหรือ”

“เท่าที่พี่เค้าบอกก็ไม่มีค่ะ” ความหวังของหญิงเริ่มจะลดลงตามจำนวนคำถามของผู้กอง

“ถ้างั้นคุณรู้สึกว่าลักษณะที่บรรยายมาใกล้เคียงกับใครที่รู้จักบ้างไหม”

หญิงลองนึกทบทวนดูอีกครั้ง แล้วก็ไม่พบว่าลักษณะที่บรรยายจะเจาะจงว่าเป็นใครลงไปได้

“อีกทางหนึ่งคงต้องให้ผู้จัดการร้านมือถือมาช่วยชี้ตัวผู้ต้องสงสัย เมื่อเรามีหลักฐานมากพอที่จะนำใครคนนั้นมาสอบได้” ผู้กองพูดไป พิมพ์สำนวนเพิ่มเติมไปในคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คด้านหน้า

“ทางพี่ปุ๊เองก็จะลองเช็ครหัสสินค้าให้ด้วยว่าเป็นเครื่องไหนที่คนร้ายซื้อไปอีกทางหนึ่ง แต่ต้องใช้เวลาเหมือนกันค่ะ”

“แล้วภาพในกล้องวงจรปิดล่ะคะ เราต้องไปขอนำมาตรวจสอบหรือเปล่า”

“ในส่วนตรงนั้นจะเป็นหน้าที่ของฝ่ายสืบสวนที่เค้าจะรับช่วงต่อจากร้อยเวร แต่จริงๆแล้ว  การมีพยานบุคคลชี้ตัวโดยมีหลักฐานคือสินค้าที่คนร้ายซื้อจากบุคคลคนนั้น ย่อมเป็นหลักฐานที่ดีกว่าภาพวงจรปิดอยู่แล้วครับ”

หญิงฟังแล้วค่อยรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย

“ไม่ต้องห่วง ผมนัดฝ่ายสืบสวนให้พบคุณพรุ่งนี้เช้าแล้วล่ะ และคืนนี้ผมก็จะรีบสรุปสำนวนไว้ให้เค้า แต่เดี๋ยวคงต้องออกไปคุยกับผู้จัดการร้านมือถือคนนั้นเพิ่มเติมอีกสักหน่อยก่อน  ผมเห็นความตั้งใจของคุณที่จะจับคนร้ายให้ได้แล้ว ก็อยากจะรีบช่วยคุณเต็มที่เหมือนกันครับ”

พูดจบผู้กองหนุ่มที่เคร่งขรึมก็ส่งยิ้มให้เป็นครั้งแรกตั้งแต่เคยพบกันมา  ทำให้หญิงมองเห็นลักยิ้มที่แก้ม ขัดกับบุคลิกทุกครั้งที่แสดงออก

“งั้นพรุ่งนี้คงต้องรบกวนให้มาอีกทีซักแปดโมงเช้านะครับ วันนี้ขอเท่านี้ก่อนแล้วกัน”

หญิงลุกขึ้นยืนสวัสดีอีกครั้งแล้วขอตัวพร้อมเพื่อนสาวเพื่อกลับหอ

ระหว่างเดินทาง สองเพื่อนซี้ก็คุยกันไปถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่

“หน่อยดูว่าผู้กองเป็นยังไงบ้าง”

“ก็ตัวสูง เท่ หน้าตาคมเข้ม  สรุปว่าหล่อมากไง”

“เราไม่ได้ถามถึงอย่างนั้น  เราหมายถึง ดูเค้าใส่ใจคดีเราไหม”

หน่อยค่อยถึงบางอ้อ

“ดูเค้าก็ตั้งใจถาม แล้วก็ดูจริงจังดีนะ แต่เรานั่งอยู่ไกล ไม่ได้ยินที่พูดกันหรอก”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้มีสอนใช่ไหม ส่วนต้นก็กลับไปทำธุระที่อยุธยา งั้นพรุ่งนี้เราคงต้องไปคนเดียว”

“ขอโทษนะหญิงที่ไปเป็นเพื่อนไม่ได้”

“ไม่เป็นไรเราเข้าใจ”

เหตุการณ์ต่างๆมากมายทำให้หญิงลืมนึกถึง Mr. x ไปเสียสนิท เอาไว้พรุ่งนี้แล้วกันจะลองเช็คเมล์ดู  หวังว่า Mr.X จะมีเหตุผลอธิบายดีๆ ที่ไม่มาตามที่นัดบ้างสักข้อให้รู้สึกหายโกรธ

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑