วันเสาร์ที่ 4 ต.ค. 2544    8.30 น.           

หญิงมาตามนัดที่ผู้กองบอกให้มาพบฝ่ายสืบสวน แต่นี่ก็เลยเวลานัดมาเป็นชั่วโมงแล้ว  ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะได้เข้าพบ  เมื่อเช้าหญิงมีเวลาแค่ดื่มนมเปรี้ยวหนึ่งกล่องก่อนที่จะออกมาเท่านั้น จึงทำให้ตอนนี้ ท้องของเธอเริ่มจะส่งเสียงประท้วงซะแล้ว  ก็พอดีกับที่ชายหนุ่มหน้าตาคุ้นเคย แต่ผิดแปลกตรงที่ วันนี้สละเครื่องแบบมาเป็นเสื้อเชิ้ตแขนสั้นลำลอง กับกางเกงยีนส์เท่านั้น เมื่อสายตาของผู้กองหันมาเห็นหญิงสาว ก็เห็นว่าเธอรอจะยกมือไหว้อยู่แล้ว  ชายหนุ่มรับไหว้และกล่าวทัก

“อ้าว  คุณยังไม่เข้าไปพบหมวดป้างอีกเหรอ นี่เลยเวลานัดมาสักพักแล้วนี่  เมื่อวานผมเห็นว่าผู้ใหญ่เรียกพบ ก็คงจะตามคดีสำคัญอยู่กระมัง  แล้วทานข้าวเช้ามาหรือยังล่ะเรา”

“ยังเลยค่ะ  แต่ดื่มนมกล่องมาแล้ว”

“เอาอย่างนี้ดีกว่า เดี๋ยวให้คนไปตามคุณที่โรงอาหารก็ได้ มากับผมสิ ผมจะไปนั่งรอเพื่อนที่นั่นอยู่แล้ว  ถ้าคุณไม่ทานมื้อเช้า ตอนที่สอบปากคำเครียดๆ  คุณอาจจะเป็นลมไปก็ได้นะ”

หญิงเห็นว่าเป็นความคิดที่เข้าที  จึงเดินตามไปอย่างว่าง่าย

โรงอาหารของสถานีตำรวจแห่งนี้  ใช้บริเวณใต้แฟลตตำรวจมาจัดสรรแบ่งเป็นร้านง่ายๆ มีอาหารตามสั่ง  ข้าวราดแกง ขนมหวาน แล้วก็ร้านน้ำดื่ม  หญิงได้กลิ่นหอมของหมูปิ้งจากรถเข็นด้านนอก จึงตัดสินใจซื้อมา 5 ไม้พร้อมข้าวเหนียว 5 บาท สั่งกาแฟเย็น แล้วจึงเลือกมานั่งที่โต๊ะข้างๆผู้กอง

“มานั่งคุยกันก่อนสิคุณ  คนที่ผมนัดเค้ายังไม่มาตอนนี้หรอก”

ดังนั้นหญิงจึงเปลี่ยนไปนั่งโต๊ะเดียวกันกับชายหนุ่ม

“คุณชอบทานข้าวเหนียวหมูปิ้งเหรอ  เป็นเด็กมหิดล รู้ไหมว่ามีรถเข็นข้าวเหนียวหมูทอด ไก่ทอดเจ้าอร่อยแถวศิริราช ตรงตลาดวังหลัง”

“ไม่ทราบเลยค่ะ เพราะส่วนใหญ่จะอยู่แถววิทยาเขตพญาไท แต่ตรงตีนสะพานลอยตรงข้าม รพ. รามา ก็มีเจ้าหนึ่ง ขายดีมากเลยค่ะช่วงเช้าๆแป็บเดียวก็หมด  ผู้กองอยากทานไหมคะ แต่รถเข็นตรงนี้เป็นหมูปิ้ง รสชาติพอใช้ได้เลยค่ะ  เดี๋ยวหญิงเดินไปซื้อให้”

“ไม่ต้องหรอกครับ ขอบคุณ ผมแค่ชวนคุยเท่านั้นเอง” ชายหนุ่มยิ้มตอบความมีน้ำใจของหญิง

“แต่ก่อนผู้กองอยู่สน.ใกล้ๆแถวนั้นหรือคะ ดูจะรู้จักดี”

“เปล่าหรอก แต่ผมเคยเรียนนิติศาสตร์ที่ธรรมศาสตร์  เป็นภาคพิเศษที่เค้าเปิดให้ตำรวจสอบเข้าเรียนน่ะ ผมเลยมีเพื่อนหลายคนแถวนั้น  พาข้ามโป๊ะไปฝั่งศิริราชบ่อยๆ” ผู้กองชี้แจง

เหตุนี้เองจึงตั้งคำถามแรกกับหญิงว่าเรียนหมออยู่หรือเปล่า

“แล้วทำไมผู้กองถึงมาเป็นตำรวจล่ะคะ ถ้าชอบกฎหมายก็น่าจะเป็นทนาย หรือผู้พิพากษา” หญิงชวนคุยบ้าง

“พื้นเพผมเป็นคนต่างจังหวัด  ผมอยู่อำเภอป่าพะยอม จังหวัดพัทลุงน่ะ ตอนเด็กๆเห็นตำรวจใส่เครื่องแบบคอยดูแลประชาชน แล้วอยากเป็นบ้าง ก็เลยตั้งใจว่าโตขึ้นจะเป็นตำรวจให้ได้” ชายหนุ่มพูดไปกลั้วหัวเราะไปแบบเขินๆ

“แต่พอทำงานไปสักพักก็รู้สึกว่า แม้เราจะเป็นผู้รักษากฎหมาย แต่บางครั้งเราเองกลับไม่เข้าใจกฎหมายดีพอ  ผมจึงขอไปเรียนเพิ่มเติมน่ะ”

“แล้วคุณล่ะ ทำไมถึงใช้บัตรเครดิตวงเงินสูงขนาดนั้น”ผู้กองถามคำถามที่ยังค้างคาใจ

“จริงๆ แล้วหญิงแทบไม่เคยใช้เลยค่ะ  แต่เมื่อปีที่แล้วไปดูงานที่ญี่ปุ่น 2 อาทิตย์ แล้วลูกพี่ลูกน้องเขาฝากซื้อเครื่องไฟฟ้า กล้องถ่ายรูปกับนาฬิกา  ส่วนตัวหญิงเองก็อยากได้คอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คอยู่แล้ว  แม่เลยบอกให้ซื้อที่นั่นซะเลย  แต่ก็ลำบากเหมือนกันค่ะ เพราะต้องเอามาลงโปรแกรมใหม่ให้เป็นภาษาไทย กับต้องมานั่งติดสติ๊กเกอร์ที่คีย์บอร์ดใหม่ คราวนี้พอซื้อหลายอย่างจะแลกเงินไปเยอะก็ไม่สะดวก แม่เลยทำบัตรเสริมให้ค่ะ”

ผู้กองถึงเข้าใจเหตุผล

“เห็นพูดถึงแม่ แล้วคุณพ่อก็เป็นนักธุรกิจเหรอ”

“คุณพ่อหญิงเสียไปตั้งแต่ยังจำความไม่ได้น่ะค่ะ แต่คุณแม่ก็เลี้ยงหญิงมาอย่างดี  ตอนเด็กๆก็อยู่กับอากงอาม่า ส่วนญาติๆก็อยู่แถวนั้นกันหมด  พอธุรกิจสปาเริ่มจะบูม  คุณแม่ก็เป็นเจ้าแรกๆที่มาจับธุรกิจนี้ ตอนนี้ก็มี 3 สาขาแล้วค่ะ”

“ผมเสียใจด้วยนะ ที่บังเอิญถามถึงคุณพ่อของคุณ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  เพราะมีแม่ก็เหมือนมีพ่ออยู่ด้วยแล้วค่ะ หญิงพูดได้เต็มปากว่า แม่เป็นแม่ที่ดีที่สุด เท่าที่แม่คนหนึ่งจะเป็นได้”

ผู้กองยิ้ม มองดูความเข้มแข็งแต่อ่อนโยนในแววตาหญิงสาว แล้วอดที่จะคิดถึงผู้หญิงอีกคนหนึ่งไม่ได้

แล้วคนที่ผู้กองรอคอยก็มาถึง พร้อมรอยยิ้มกวน

            “เป็นยังไงครับพี่ แอบมานั่งจีบสาวรอผมอยู่ใช่ไหม” ผู้มาใหม่ทักทาย ด้วยความขี้เล่น อารมณ์ดี

            หญิงจึงหันไปยกมือไหว้ และแนะนำตนเอง

            “สวัสดีค่ะหญิงเป็นผู้เสียหายที่มาแจ้งความกับผู้กองอดุลย์น่ะค่ะ  บังเอิญมาหาอะไรทานพร้อมกัน”

            หญิงสาวตอบเพื่อแก้ไขความเข้าใจผิด

            “สวัสดีเช่นกันครับ  ผมหมวดเต้  เป็นรุ่นน้องของพี่ดุลย์ เคยอยู่สน.นี้แต่ตอนนี้ไปอยู่ที่สืบสวนนครบาล 5  ถ้ามีอะไรให้รับใช้ก็บอกนะครับ” ผู้หมวดส่งยิ้มเจ้าชู้ให้

            “งั้นหญิงขอตัวไปรอที่ฝ่ายสืบสวนก่อนนะคะ  ไม่ทราบว่าเข้าให้ปากคำได้หรือยัง  สวัสดีค่ะ”

            ชายทั้งสองมองตามแผ่นหลังที่ค่อยๆห่างออกไป

            “ดูๆ ก็น่ารักดีนะพี่ แต่คงต้องรอให้โตอีกสักหน่อย  คดีอะไรหรือครับ”

            “บัตรเครดิตหาย ถูกโจรเอาไปรูดสองแสนกว่าบาท  ตอนแรกที่ฟังก็ไม่คิดว่าจะเจอตัวคนร้ายง่ายๆ หรอก  แต่เจ้าตัวเค้าช่วยหาข้อมูลที่เป็นประโยชน์กับคดีได้เยอะเลย ก็อยากจะช่วยเด็กดีๆแบบนี้ให้ได้น่ะนะ”

            “แค่นั้นจริงๆหรือพี่  ไม่ใช่เพราะเค้าคล้ายกับใครบางคนหรอกนะ”

ผู้กองไม่ยอมตอบคำถาม  แต่เสไปพูดเรื่องงานที่เป็นสาเหตุให้ต้องนัดเจอกันวันนี้แทน

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

“ภาพวงจรปิดของมอเตอร์คันนั้นที่พี่ให้ผมตามสืบ มันสวมทะเบียนปลอมนะพี่ คงต้องพยายามสืบจากอย่างอื่นแทน” หมวดเต้ปรารภกับตำรวจรุ่นพี่

“แล้วสายของเต้คิดว่ามันจะพัวพันกับเครือข่ายยาเสพติดที่เต้ตามพวกมันอยู่ตอนนี้ไหม”

“ผมก็ยังฟันธงไม่ได้หรอกพี่  พี่ก็รู้ว่ามันเล่นเปลี่ยนที่พักของไปเรื่อย ๆ แล้วที่เราตามกลิ่นอยู่ก็มีพวกนักศึกษาที่มารับจ็อบส่งยาด้วย  พวกปัญญาชนพวกนี้มันไม่โง่จะยอมให้เราล่อซื้อได้ง่าย ๆเลย ดันฉลาดในทางที่ผิด”

“แล้วแก็งค์ของไอ้จางล่ะ คราวที่พวกมันเล่นซ่อนยาบ้าเอาไว้ในกระดาษสาที่ชุบเทียนหอม ซ่อนกลิ่นจากสุนัขตำรวจอย่างดีเต้ยังจับได้”

“แต่ตัวไอ้จางดันไหวตัวทัน มันเลยหนีไปได้ ผมไม่อยากจะคิดว่าจะมีพวกเกลือเป็นหนอนในพวกผมหรอกนะ  แล้วหัวหน้าใหญ่ของมัน เรารู้แต่ว่าเป็นพวกจีนฮ่อแค่นั้น ยังไม่มีเบาะแสอะไรตามได้ต่อน่ะสิพี่  แต่พวกนี้มันคุมพวกตลาดล่าง  ส่วนพวกนักศึกษามันตลาดกลางขึ้นบน เลยยังเชื่อมโยงกันไม่ได้ว่ามันจะเกี่ยวข้องกันหรือเปล่าและยังไง”

“ตอนนี้ผมให้สายคอยจับตาที่ผับแห่งหนึ่งอยู่ดูมีอะไรไม่ชอบมาพากลหลายอย่าง เอาไว้มีรายละเอียดมากกว่านี้ผมจะบอกแล้วกัน”

หมวดเต้เอื้อมไปจับหัวไหล่ของตำรวจรุ่นพี่ที่ยังนั่งคิ้วขมวด

“ ผมเข้าใจว่าความสูญเสียของพี่มันยิ่งใหญ่  แต่ผมก็อยากให้พี่ปล่อยวางมันบ้าง  ถ้าพี่อยากระบายมันออกมา ก็เล่าถึงเหตุการณ์ในวันนั้นให้ผมฟังก็ได้นะ”

ผู้กองอดุลย์ยักไหล่

“เอาเป็นว่าถ้าพี่อยากระบาย  เต้จะเป็นคนแรกที่ได้ฟังมันก็แล้วกันนะ”

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑