หลังจากที่หญิงขอตัวจากการสนทนาเมื่อครู่แล้ว  ก็ยังมานั่งหน้าห้องอยู่อีกพักใหญ่ เห็นว่าไม่น่าจะนั่งรอเฉยๆ จึงหยิบกระดาษและปากกาคู่กายขึ้นมาวาดแผนผังของห้องจัดเลี้ยงในโรงแรมคืนที่สงสัยว่าอาจเป็นสถานที่เกิดเหตุเตรียมไว้อย่างละเอียด

เมื่อวาดเสร็จก็คิดไม่ออกว่า  ถ้าคนร้ายเป็นโจรมืออาชีพที่ทำทีแปลกปลอมเข้ามาในงาน ก็ไม่น่าจะหลุดรอดสายตาไปได้  และผู้ที่มาร่วมงานก็ต้องซื้อบัตร ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นอาจารย์และลูกศิษย์ที่จบไปแล้วทั้งสิ้น แต่ถ้าเป็นพนักงานของโรงแรมเอง ก็ต้องได้รับการสัมภาษณ์ มีประวัติ โดยเฉพาะโรงแรมระดับห้าดาวเรื่องความซื่อสัตย์ยิ่งเป็นสิ่งสำคัญมาก ก็ไม่น่าจะก่อเหตุ อันเป็นการทุบหม้อข้าวตัวเองอย่างนี้

หรือจะเป็นตอนนั้นที่หน้าโรงหนังลิโด  ที่เธอทำกระเป๋าร่วง แล้วผู้หญิงคนหนึ่งก้มเก็บกระเป๋าขึ้นมาให้  แต่ก็เป็นเพียงชั่วเวลานิดเดียวเท่านั้นที่เธอเผลอ  แต่ว่าโจรมืออาชีพสมัยนี้ก็ดูถูกฝีมือไม่ได้เสียด้วย  น่าเสียดาย ที่เธอมัวแต่มองพื้นเลยไม่เห็นหน้า  ที่เห็นก็คงจะมีแต่เท้าเท่านั้น  ใช่ข้อเท้า! เหมือนจะมีอะไรที่ข้อเท้า สีดำๆ กลม ๆ

แต่ว่าคืนนั้นฝนตกเสียด้วย  หรือผู้หญิงคนนั้นจะสักที่ข้อเท้า

ขณะนั้นเองประตูห้องแผนกสืบสวนก็เปิดออก  พลันเห็นชายสูงอายุท่าทางภูมิฐาน ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่าจะเคยเห็นจากข่าวในทีวีมาก่อนเปิดประตูออกมา ชายคนนั้นน่าจะเป็นข้าราชการระดับสูงในกระทรวงใดกระทรวงหนึ่ง จากข่าวบอกว่าลูกชายของท่านที่เป็นนิสิตจุฬาฯหายตัวไปหลังจากเลิกเรียน  แล้วหลังจากนั้นอีกสี่ห้าวันก็พบว่าเป็นศพอยู่แถวย่านบางบัวทองถูกทำร้ายที่ศีรษะด้วยของแข็ง คิดแล้วหัวใจคนเป็นพ่อเป็นแม่คงเกือบขาดเมื่อได้รู้ข่าวอย่างนี้

“แล้วถ้ามีอะไรคืบหน้า จะรีบแจ้งให้ท่านทราบทันที  สวัสดีครับท่าน”

หญิงได้ยินเสียงที่ลอยมาจากหน้าประตู  แล้วก็เห็นชายหนุ่มคนที่พูดเมื่อสักครู่ ยกมือขึ้นสวัสดี  สักพักเมื่อชายหนุ่มส่งคนสำคัญคนนั้น พร้อมขบวนติดตามเสร็จจึงหันมาทางหญิงพยักหน้าเรียกให้เข้าไปในห้อง

ภายในห้องสืบสวนมีโต๊ะทำงาน 4 ตัว  มีโต๊ะประชุมและกระดานไวท์บอร์ดอยู่ติดผนัง  อากาศในห้องค่อนข้างเย็นจัดจากเครื่องปรับอากาศ ทำให้หญิงรู้สึกขนลุกเล็กน้อย  หญิงนั่งลงตรงข้ามผู้ที่เข้ามาเรียกเมื่อสักครู่  เมื่อหันไปที่โต๊ะประชุม หญิงก็เห็นตำรวจอีกสองคนในห้องนั้น กำลังปรึกษาเรื่องงานกันต่อ โดยไม่ได้หันมาสนใจเธอ

“ขอโทษนะที่ให้รอนานเลย ผมหมวดป้างที่รับช่วงต่อจากร้อยเวร  ก่อนอื่นคุณช่วยเซ็นชื่อให้เหมือนกับหลังบัตรเครดิตของคุณ ให้เต็มกระดาษสองแผ่นนี้เลยนะ เดี๋ยวผมขอตัวไปล้างหน้าล้างตา แล้วชงกาแฟสักแก้ว แล้วเดี๋ยวจะกลับมานั่งคุยกับคุณ”

หญิงรับมาแล้วทำตามด้วยความมึนงง  เธอเองก็สังเกตเห็นร่องรอยของความอ่อนล้าของผู้หมวดตรงหน้าเช่นกัน  ใต้คางมีเคราเขียวเหมือนกับไม่ได้โกนมาหลายวัน  ถ้าไม่บอกว่าเป็นตำรวจหากเจอกันข้างนอกก็อาจจะนึกว่าเป็นผู้ร้ายได้เหมือนกัน

หญิงเซ็นไปเรื่อยๆจนเต็มกระดาษทั้งสองแผ่น ผู้หมวดคนเดิมจึงกลับมาพร้อมกับถ้วยกาแฟ

“ผมอ่านรายละเอียดคดีแล้วล่ะ คุณเองก็พยายามช่วยเหลือตำรวจได้เยอะเหมือนกัน  ไม่ใช่ว่าผมไม่สนใจคดีคุณนะ แต่คุณคงเห็นว่าเราเองก็อ่อนล้าพอดู ถ้าเป็นไปได้อยากจะจับคนร้ายให้ได้ทุกคดีเลย”

“ขอบคุณค่ะ  แต่ไม่ทราบว่าที่เซ็นนี่เพื่ออะไรคะ”

“ก็เพื่อเปรียบเทียบกับสลิปบัตรเครดิตที่โจรเซ็นไง  ว่าไม่ใช่ลายเซ็นของคุณ  ไม่ต้องห่วงหรอก คงต้องได้เซ็นแบบนี้อีกหลายครั้ง  ยิ่งธนาคารเองเค้าก็เป็นผู้เสียหายด้วย เค้าก็ต้องพยายามหาคนรับผิดชอบกับความเสียหายที่เกิดขึ้นจากการใช้บัตรเครดิต เพราะฉะนั้น เค้าต้องพิสูจน์ว่าคุณใช้หรือไม่ได้ใช้บัตรนั้นจริงเช่นกัน”

หญิงฟังแล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าอากาศในห้องนี้เย็นยะเยือกมากขึ้นอีก

“ในเมื่อมีคนจำหน้าคนร้ายได้แล้ว  และอาจจะเป็นคนใกล้ชิดคุณด้วย เอาล่ะ คุณสงสัยใครบ้าง”

“บอกตามตรงว่า ถ้าเป็นคนใกล้ชิดก็ไม่สงสัยใครเลยค่ะ เพราะถ้าจะขโมย ทำไมไม่ทำก่อนหน้านี้ ต้องมาเจาะจงขโมย แล้วใช้ทีเดียวเกินวงเงินในวันเดียวด้วยล่ะคะ”

“แล้วเพื่อนคุณมีใครที่ร้อนเงินต้องการจะใช้ด่วนไหมล่ะ เพราะไปร้านทอง ก็อาจจะซื้อทอง เพื่อที่จะได้ไปขายเปลี่ยนเป็นเงินสดก็ได้”

“บอกตามตรงอีกเช่นกันว่าไม่มีค่ะ  แต่ถ้าทำร่วงในแท็กซี่ เขียวเหลือง คนขับเค้าก็เป็นผู้ชาย  หรืออาจจะเป็นผู้โดยสารคนถัดมาที่เก็บได้  แต่หญิงก็ไม่ได้จำเลขทะเบียนของแท็กซี่เสียด้วย”

“ส่วนตอนกลางคืนก่อนขึ้น BTS กลับหอ ก็เดินชนกับผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ แค่แป็บเดียวเท่านั้น  หญิงไม่ได้มองหน้าค่ะ แต่เหมือนจะมีรอยสักบางอย่างที่ข้อเท้า”

ชายหนุ่มทำหน้าครุ่นคิด

“ก็อาจเป็นได้เช่นกัน”

ผู้หมวดจดบันทึกข้อสังเกตต่างๆลงในสมุด แล้วอ่านทวนสำนวนคดีอีกครั้งก่อนจะถามอีกว่า

“แล้วที่งานเลี้ยงล่ะ คนมาร่วมงาน หรือพนักงานโรงแรมจะมีโอกาสขโมยได้ไหม”

“นี่ค่ะ  เป็นแผนผังในบริเวณงาน” หญิงยื่นกระดาษที่วาดไว้ให้

“ ก็อาจเป็นได้ค่ะ แต่กระเป๋าของทุกคนก็วางสุมไว้รวมกันข้างหลังฉาก แล้วทำไมถึงเลือกจะหยิบบัตรเครดิตเพียงอย่างเดียวจากกระเป๋าของหญิงในจำนวนกระเป๋าที่มีอยู่หลายใบล่ะคะ”

 “มันก็น่าคิดนะ แต่เราก็คงไม่ทิ้งประเด็นใดในตอนนี้ ยังไงก็คงต้องลองสอบปากคำพนักงานโรงแรมดู  แล้วคุณช่วยเอาหนังสือรุ่นที่มีภาพ กับรายชื่อผู้ที่มาร่วมงานให้ด้วยนะครับ”

“คนร้ายดูจะมีรสนิยมดีที่ไปซื้อของในห้างดังตั้งร่วมสี่หมื่นบาท  แต่เดี๋ยววันจันทร์ ผมจะลองประสานกับทางธนาคารดูอีกทีว่ามาจากการซื้อสินค้าอะไร เผื่อคุณจะไปจับสังเกตเพื่อนคุณได้ ถ้ามีใครเป็นคนร้ายจริง”

ผู้หมวดตั้งข้อสังเกต

            “ส่วนร้านมือถือ เห็นผู้กองอดุลย์บอกว่า เค้าก็ให้ความร่วมมือที่จะตรวจสอบสินค้าที่ขายไปให้ แต่ขอเวลาอีกสองสามวัน ยังไงผมคิดว่าร่องรอยที่จะตามต่อ ก็คงจะมาจากโทรศัพท์นี่แหละ  หากคุณมีเบาะแสอะไรเพิ่มเติมก็โทรหาผม  หรือผู้กองอดุลย์ก็ได้ นี่เบอร์ครับ”

            หมวดป้างส่งกระดาษที่จดเบอร์โทรศัพท์ให้

            “งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกันนะครับ”

            หญิงยกมือไหว้และเดินออกมาจากห้องนั้น  กว่าจะเดินทางกลับมาถึงหอ ก็ร่วมบ่ายสี่โมงแล้ว ป่านนี้หน่อยน่าจะกลับมาที่หอแล้ว จึงแวะซื้อผลไม้ใต้หอพักขึ้นไปฝากเพื่อนซี้ด้วย เมื่อเข้าไปในห้องไม่ทันจะปิดประตู ก็ได้ยินเสียงเพื่อนสาวบ่นซะแล้ว

“โอ้ย กดแป้นโทรศัพท์หาจนมือจะหงิกแล้ว  ปิดเครื่องเหรอหญิง  แม่หญิงโทรเข้าหอไม่รู้ต่อกี่ครั้ง บอกว่าติดต่อแกไม่ได้เลย  รีบโทรกลับหาแม่ด่วน”

“ เปล่านี่แก แต่เดี๋ยวนะ” หญิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นว่า แบตเตอรี่หมด ลืมนึกไปว่ายังไม่ได้โทรหามารดาเลย  หญิงจึงใช้โทรศัพท์ในห้องโทรออกแทน แต่ก็ไม่มีผู้รับสาย

“เฮ้อ แม่ไม่รับสาย  แล้วแม่บอกอะไรฝากไว้บ้างไหม”

“ไม่ได้ฝากอะไรเป็นพิเศษหรอก  แต่เสียงก็ดูแปลกๆอยู่นะ เหมือนตกใจ ไม่รู้เพราะมีเรื่องด่วน หรือเพราะติดต่อหญิงไม่ได้  แค่บอกว่าวันนี้แม่จะอยู่ที่สาขา รังสิต ไม่งั้นก็กลับไปนอนกับแม่สักคืนสิหญิง”

“งั้นเราขอยืมโทรศัพท์หน่อยส่ง SMS หาแม่ก่อนว่าเราจะไปหา  นอกจากแบต ฯหมดแล้วเรายังลืมเติมเงินมือถือด้วยน่ะ”

หน่อยส่งมือถือเครื่องใหม่ รุ่นใหม่ ล่าสุดให้

“อ้าว  เปลี่ยนมือถือตั้งแต่เมื่อไรเหรอ”             หญิงส่งเสียงแปลกใจ

“เราเพิ่งถอยใหม่มาวันนี้เอง  ลืมบอกไปว่าเราทำเครื่องเก่าร่วงพัง จนซ่อมไม่ได้ ก็หลังจากที่วางหูจากหญิงเมื่อวานนี้แหละ”

หญิงไม่ได้สงสัยอะไรเพิ่มเติม เมื่อรับโทรศัพท์มาก็กดข้อความส่งไปยังมารดา ก่อนที่จะทำให้ท่านต้องเป็นห่วงมากไปกว่านี้

“ขอบคุณนะ นี่ผลไม้ เราซื้อมาฝากเป็นค่าเช่าโทรศัพท์แล้วกัน”

พูดจบหญิงก็ลงมือเก็บสัมภาระบางอย่างลงเป้ เตรียมไปนอนกับแม่ อย่างที่เพื่อนสาวแนะนำ

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑