เมื่อมาถึงโรงพยาบาล หญิงก็เดินตรงไปยังห้องพิเศษที่ทางอาจารย์ของหน่อย ช่วยติดต่อหาให้ เพราะการจะหาเตียงในโรงพยาบาลใหญ่และเป็นโรงเรียนแพทย์ด้วยนั้นยิ่งเป็นเรื่องยาก แต่การหาห้องพิเศษเป็นสิ่งที่ทำได้ยากกว่ามาก ดังนั้นถ้าไม่มีเส้น ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

            หญิงมองเห็นหลังชายวัยกลางคน เดินออกมาจากห้องของหน่อย  แต่ก็ไม่ได้สนใจว่าเป็นใครกันแน่  เมื่อเปิดประตูเข้าไป ก็มองเห็นเพื่อนสาวเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเศร้า ๆ

            “หน่อยเป็นไงบ้าง อาการดีขึ้นหรือยัง  เอ แล้วแม่ของหน่อยไปไหนเหรอ”

            “ก็ยังเจ็บกล้ามเนื้อ และมีแผลเป็นที่ครูดกับพื้นอีกหลายที่เหมือนกันนะที่ยังเจ็บอยู่  ส่วนแม่เราเค้าไปหาของกินน่ะ สักพักเดี๋ยวคงมา”

            “นี่หน่อย เราเอาวาฟเฟิลมาฝาก  หมอคงไม่ห้ามว่ากินไม่ได้ใช่ไหม”

            “หมอบอกว่ากินได้ทุกอย่างแหละ  แต่เรากินไม่ลงเลย มันขมในปากยังไงก็ไม่รู้”

“งั้นเดี๋ยวเราลงไปซื้อราดหน้าของโปรดที่โรงอาหารให้ไหมหน่อย”

            “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ  เดี๋ยวพรุ่งนี้เราจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว  จะกลับไปพักที่อยุธยาซักพักน่ะ เดี๋ยวให้แม่ทำให้กินจนเบื่อไปเลยก็ได้”

            หญิงหันไปเห็นดอกไม้ที่หัวเตียง เป็นดอกลิลี่ช่อใหญ่ สีขาวสวยบริสุทธิ์ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าราคาไม่ใช่ถูก ๆ แน่ ๆ

            “โห มีคนซื้อดอกไม้มาให้ด้วย ท่าทางจะรวยน่าดูนะคนมาเยี่ยม  แต่ถ้าหญิงป่วย เราขอของกินดีกว่านะหน่อย”

            พูดพลางหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอม และเห็นการ์ดที่เหน็บมาด้วย

หายเร็ว ๆนะ  ขอบคุณ และขอโทษ

ด้วยความห่วงใย

            “หมายความว่าอะไรน่ะหน่อย ทั้งขอบคุณ และก็ขอโทษอีกด้วย”

            หญิงฉงนกับข้อความที่เขียนไว้บนการ์ด

            “เรายังมีหลายอย่างที่ยังไม่ได้เล่าให้หญิงฟังน่ะ หญิงอาจจะโกรธก็ได้  แต่ขอให้เราพร้อมกว่านี้ก่อนแล้วกัน  หญิงช่วยเอาไปทิ้งทีเถอะ  เรารู้สึกจะแพ้เกสรดอกไม้  แต่อย่าให้ต้นเห็นนะ”

            หญิงพยักหน้าว่าเข้าใจ แต่ก็อดที่จะถามต่อไม่ได้

“ทำไมหน่อยถึงไม่อยากให้ต้นเห็นล่ะ”

            “เราไม่อยากให้ต้นเข้าใจผิด คิดว่ามีใครมาจีบหญิงน่ะ เดี๋ยวต้นจะเสียใจ หญิงคงไม่รู้ว่าเมื่อวันที่หญิงนัดพบ Mr. X น่ะ  ต้นยืนรอให้หญิงกลับหอ ตากฝนอยู่ข้างล่างนานเลยเชียวล่ะ”

            “หน่อย  เรากับต้นเป็นเพื่อนกันจริงๆ  เราไม่เคยคิดกับต้นเป็นอย่างอื่นเลยนะ และที่สำคัญ เราเองก็รู้ว่าหน่อยรู้สึกยังไง”

            หน่อยเอื้อมมือของตนไปจับมือของเพื่อนสาวเอาไว้

            “มันไม่เกี่ยวกับความรู้สึกในอดีตของเราแล้วนะหญิง  เพราะตอนนี้เราชินกับเส้นทางใหม่ที่เราเลือกแล้ว  เราแค่อยากให้เพื่อนรักของเรามีความสุขก็เท่านั้นเอง”

            สองเพื่อนสาวกุมมือกัน โดยได้แต่มองหน้าไม่ได้พูดอะไรต่อ จนกระทั่งมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

            แ...........อ็..................ดดดดดดด

            “อ้าวหญิง มาถึงนานแล้วเหรอลูก”

            หญิงหันมาทางเสียงทักทายนั้น และยกมือขึ้นสวัสดีแม่ของหน่อย ที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา

            “ไม่รู้ใครสินะ  เอาถุงก๋วยเตี๋ยวราดหน้า แขวนเอาไว้ที่หน้าประตูเนี่ย”

            แม่ของหน่อยพูดพลางยกถุงดังกล่าวออกจากที่จับประตู

            สองเพื่อนสาวได้แต่มองหน้ากัน  และหญิงเองคิดว่าคงไม่ต้องรอกลับพร้อมต้นแล้วกระมัง

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

            บรรยากาศวังเวงหน้าห้องนิติเวช  เล่นทำเอาผู้หมวดหนุ่มขนลุกพอสมควรได้เหมือนกัน  ตามธรรมดาแล้วการชันสูตรศพอาจทำที่โรงพยาบาลตำรวจก็ได้  แต่ในกรณีนี้ เป็นความประสงค์ของญาติที่ต้องการให้ลูกชายของตนที่เป็นนิสิตที่นี่ได้รับการตรวจจากอาจารย์หมอของมหาวิทยาลัยมากกว่า 

            “แสดงว่าเหตุผลของการเสียชีวิตน่าจะมาจากการได้รับยาเสพติดเกินขนาดอย่างนั้นหรือหมอ”

หมวดเต้ถามกลับแพทย์ประจำบ้านนิติเวช ที่ทำหน้าที่ช่วยชันสูตรศพของนิสิตรุ่นน้องด้วยท่าทีที่คุ้นเคยกับบุคคลตรงหน้า

คุณหมอสาวยกนิ้วชี้ขึ้นจรดปากก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่ากระซิบเล็กน้อย

“หมวดเต้นี่อย่าเสียงดังสิ อุตส่าห์บอกให้รู้ก่อนเพราะเห็นว่ามันอาจจะเกี่ยวข้องกับคดีของหมอนกหรอกนะเนี่ย”

ผู้หมวดหนุ่มทำท่ายกมือไหว้เหมือนขอโทษ หญิงสาวตรงหน้าจึงยิ้มได้นิดหนึ่งก่อนพูดต่อ โดยค่อยๆอ่านจากบันทึกในแฟ้ม

“นอกจากแผลเป็นที่ถูกของแข็งฟาดที่บริเวณท้ายทอยแต่ก็ไม่ถึงกับทำให้มีรอยร้าวของกระโหลก กับร่องรอยการใช้เข็มฉีดยาที่แขนทั้งสองข้าง นอกจากนั้นก็ไม่พบบาดแผลภายนอกอื่นๆ ส่วนผลทางพิษวิทยาพบสารสังเคราะห์จากมอร์ฟีนและเฟนตานิลในเลือด ที่ดูดออกมาจากศพเป็นปริมาณสูงมากๆ จนเป็นสาเหตุของการเสียชีวิต ไม่เท่านั้นนะ  เด็กคนนี้น่าจะเสพยาเป็นเวลาที่นานแล้วด้วยเพราะผลการตรวจที่ตับก็พบสารเสพติดเช่นกัน และ....”

“ขอบคุณนะหมอ”

หมวดเต้ทำท่าจะเดินผละไปทั้ง ๆที่คุณหมอตรงหน้ายังพูดไม่จบ

“อ้าว จะไปแล้วเหรอ”

“ผมแค่อยากยืนยันให้แน่ใจบางอย่างแค่นั้นเอง  เอาไว้คราวหน้าผมเลี้ยงหมอตอบแทนแล้วกันนะ”

“แหม  ติดมาตั้งหลายมื้อแล้ว  เอาเป็นว่าให้คราวนี้จับคนร้ายที่ฆ่าหมอนกให้ได้ก็แล้วกัน”

หมวดเต้เดินหันหลังไปสักพักหนึ่งแล้ว แต่ยังทำมือเป็นสัญลักษณ์ว่าโอเค แสดงการตอบว่าได้ยินที่คู่สนทนาพูดไล่หลังมาอยู่

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

            หญิงกดโทรศัพท์หาต้นเท่าไร  ก็ไม่มีผู้รับสาย ไม่รู้ว่าต้นได้ยินการสนทนาของตนหรือไม่  แต่ดูตามรูปการน่าจะได้ยินและกำลังโกรธควันออกหู หรือไม่ก็อาจกำลังเสียใจมาอยู่ก็ได้  แต่สักพักเมื่อเวลาผ่านไปก็คงจะเข้ามาพูดคุยเองเหมือนทุก ๆครั้งที่ผ่านมา

            หญิงนั่งคุยกับแม่ของหน่อยอยู่อีกสักพัก จึงขอตัวกลับก่อน  แต่เนื่องจากเลยเวลาอาหารเย็นมาพอสมควร หญิงจึงคิดที่จะแวะรับประทานอาหารเย็นที่โรงอาหารของโรงพยาบาลเสียก่อน  ขณะที่ต่อแถวรอซื้ออาหารอยู่นั้น  ก็รู้สึกเหมือนมีคนสะกิดจึงหันไปมอง พบชายหนุ่มตัวสูง ผิวขาวหน้าตาดี ยืนยิ้มกว้างอยู่ด้านหลัง

            “สวัสดีครับ สาวน้อย เราเคยเจอกันที่สน.ปทุมวันไงครับ”

            “อ๋อ  หมวดเต้ สวัสดีค่ะ บังเอิญจังค่ะ ที่เจอกันอีกที่นี่”

            “คงเป็นบุพเพฯ มังครับ  ตอนแรกมองข้างหลัง นึกว่าคนรู้จักที่ไหน พอมองใกล้ ๆ เป็นคุณนี่เอง มาทำอะไรหรือครับ”

            “หญิงมาเยี่ยมเพื่อนที่ประสบอุบัติเหตุที่นี่น่ะค่ะ แล้วผู้หมวดล่ะคะ”

            “ผมก็มาทำงานสิครับ  แต่เรื่องราชการน่ะไม่อาจบอกได้ แม้สาวคนนั้นจะน่ารักมากอยู่ก็เถอะ  งั้นเดี๋ยวไปนั่งคุยกันเรื่องคดีของคุณดีกว่า ฟังจากพี่ดุลย์ดูคุณเก่งใช้ได้เลยนะ ไม่สนใจทำงานด้านนี้บ้างหรือ”

            ผู้หมวดแซวทีเล่นทีจริง พร้อมทั้งช่วยถือถาดอาหารไปนั่งลงตรงโต๊ะบริเวณนั้น

            “ผู้หมวดก็พูดเกินไป  เพราะลำบากนี่คะ จึงต้องพยายาม และจริง ๆแล้ว ก็ยังต้องเป็นหน้าที่ของตำรวจต่ออีกอยู่ดีแหละค่ะ”

            หญิงเล่ารายละเอียดทั้งหมดของคดีให้หมวดเต้ฟัง  รวมทั้งข้อสังเกตที่หน่อยถูกผลักตกจากสถานีรถไฟฟ้าให้ชายหนุ่มรับทราบ

            “คุณก็ต้องระวังตัวเอาไว้ก่อนน่ะดีแล้ว  ส่วนหมวดป้างเค้าตามถึงไหนแล้วล่ะ”

            “ก็เห็นว่าจะไปสอบปากคำกับพนักงานโรงแรม และประสานกับทางธนาคารดูค่ะ  แต่เรื่องโทรศัพท์มือถือที่ทราบ IME แล้วนี่ หญิงยังติดต่อหมวดป้างไม่ได้ เพราะออกไปสืบคดีที่ต่างจังหวัดน่ะค่ะ”

            หมวดเต้ฟังหญิงเล่าไปมองหน้าไป ก็นึกถึงความคล้ายคลึงกันกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งตลอดเวลา มันทำให้เกิดความรู้สึกเศร้าลึก ๆในใจ

            “ผมพูดจริง ๆนะผมอยากช่วยคุณมาก  ถ้าคุณอยากให้ผมทำคดีนี้ให้ คุณลองขอร้องผู้กองอดุลย์ดู ให้ส่งเรื่องมาแผนกผม  แต่หลังคดีจบผู้กองเค้าอาจจะโดนตำหนิบ้าง   แต่เชื่อเถอะ ถ้าคุณขอร้องเค้าก็จะช่วยแน่ ๆ”

            ผู้หมวดหนุ่มทำหน้าจริงจังเป็นครั้งแรก

            หญิงส่งยิ้มจริงใจแสดงความขอบคุณให้ผู้หมวด และนึกขอบคุณในความโชคดี ในโชคร้ายของตน ที่ยังมีคนที่เอ็นดูช่วยเหลือ

@@@@@@@@@@@@@@

            เมื่อกลับถึงหอ  หญิงก็เปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คเพื่อเช็คเมล์ดู  ก็พบว่ามีเมล์ใหม่ที่ส่งมาจาก Mr. X

From  :  Mr . X  <Victory_X@xxxmail.com>

To : V <Vrawans@xxxmail.com>

Subject : เรื่องแสนเศร้า

Sent : 6/10/01      8.23  A.M.

            เรื่องเสียใจของผมมีสองอย่าง อย่างแรก  ผมเสียใจกับอุบัติเหตุที่เกิดกับเพื่อนคุณด้วย  ส่วนเรื่องที่สองคือ พ่อของผมเสียแล้วครับ  ผมคิดว่าท่านคงจะยืนยิ้ม สบายใจอยู่บนท้องฟ้า กับการปลดภาระที่หนักอึ้งบนบ่า ทั้งหลายทั้งปวง ลงเสียได้แล้ว  ท่านไม่ได้จากไปแบบทรมานหรอก  แต่คนที่ต้องอยู่ต่อ  และยอมรับความจริงที่แสนโหดร้ายนี่สิ  มันทรมานกว่ามาก

            เพื่อนที่แสนเศร้าของคุณ

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

            หญิงรู้สึกตกใจกับข่าวสารใหม่ที่ได้รับ  และคิดว่ามันช่างรวดเร็วเหลือเกิน  แต่จากตัวหนังสือที่ Mr. X ถ่ายทอดออกมา  ดูจะทำใจได้แล้ว หญิงเองก็ไม่รู้ว่าระหว่างการที่ไม่เคยมีพ่อเลย  กับการที่พ่อต้องจากไปในตอนที่เราโตแล้ว และรับรู้ทุกอย่าง  อย่างไหนกันแน่ ที่มันจะเจ็บปวดมากกว่ากัน

            หญิงตอบกลับไปว่า

 “ รู้สึกเสียใจกับพี่ด้วยเช่นกัน  แต่อย่างน้อย พี่ก็คงเก็บช่วงเวลาดี ๆเอาไว้ในใจ ให้ระลึกถึงพ่อทุกครั้ง ยามที่คิดถึงได้  ส่วนเรื่องคดีก็ได้ IME ของโทรศัพท์ของคนร้ายแล้ว  คงจะจับได้ในไม่ช้า”

            เมื่อปิดคอมพิวเตอร์เพื่อจะเตรียมนอน หญิงก็ยังคิดถึงคำพูดของรูมเมทที่บอกว่าจะเล่าเรื่องต่าง ๆให้ฟังภายหลัง  และชายวัยกลางคนคนนั้น ที่เดินออกมาจากห้องของหน่อยนั่นล่ะ จะใช่เจ้าของช่อดอกไม้ช่อสวยนั่นหรือเปล่า  แล้วยังข้อความประหลาดนั่นอีก  คงต้องรอให้หน่อยเล่าให้ฟังจากปากเองจะดีกว่า

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑