หญิงค่อย ๆลืมตา พร้อมกับความรู้สึกชาที่หน้าและจุกที่หน้าอก จากการกระแทกของถุงลมนิรภัย  หญิงลองขยับแขนและขาดูเพื่อสำรวจอาการบาดเจ็บของตนเอง แต่เมื่อขยับได้ดีก็คิดว่าคงไม่มีอะไรร้ายแรง

            “หญิงเป็นยังไงบ้างลูก  บาดเจ็บตรงไหนบ้างไหม”

            เสียงแม่เฮียงดูร้อนรน แต่ถ้าแม่ถามมาได้อย่างนี้ ก็คงไม่ต้องกังวลว่าแม่เองจะบาดเจ็บอะไรมาก

            สภาพความเสียหายของรถนั้นมีไม่มากนัก เพียงกันชนส่วนหน้าทางซ้ายกับกระจกมองข้างเท่านั้น ที่เสียหาย เพราะคุณโสมสอางค์เองก็ไม่ได้ใช้ความเร็วสูง  แต่แรงกระแทกก็ยังส่งผล ทำให้ถุงลมนิรภัยพุ่งออกมาทำงานตามหน้าที่ของมันอยู่ดี

            หลังจากหญิงเริ่มคลายความมึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าแล้ว ก็พยายามลุกออกจากที่นั่งข้างคนขับอย่างลำบากลำบน มาทางฝั่งขวา เพื่ออกจากรถฝั่งประตูด้านคนขับแทน โดยการช่วยเหลือจากมารดา

            แม่เฮียงตรวจสอบดูบาดแผลทั่วร่างกายของหญิง เมื่อไม่มีส่วนใดที่เลือดออก ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

            “แม่ขอโทษด้วยลูก  แม่เกือบทำให้ลูกสาวของแม่ต้องบาดเจ็บซะแล้ว”

            “หญิงแค่เจ็บฟกช้ำและก็มึนๆนิดหน่อย เดี๋ยวก็หายค่ะ โทษแม่ไม่ได้หรอก  ก็รถมอเตอร์ไซด์คันนั้นมันปาดหน้าเราแบบหน้าเกลียดมาก ๆ ถ้าแม่ไม่หักหลบ ก็ต้องชนกันไปแล้วล่ะค่ะ  แล้วดูสิ ขับหนีไปหน้าตาเฉยเลย แย่ที่สุด”

            “งั้นเดี๋ยวแม่โทรเรียกประกันดีกว่า  หญิงไม่ต้องห่วงแม่นะ  ลูกกลับไปนอนพักที่หอก่อนเถอะ  แม่จะได้ไม่ต้องห่วงพะวง  เดี๋ยวแม่จัดการทางนี้เสร็จ แม่ค่อยตามไปที่หอนะลูก”

            เสียงรถตำรวจจราจรมาถึงที่เกิดเหตุแล้ว  แม่จึงต้องหันไปคุยกับตำรวจแทน หญิงเห็นดังนั้นจึงผละออกมา เรียกรถแท็กซี่กลับไปที่หอก่อน

            เมื่อมาถึงที่หอ ก็อยากโทรศัพท์คุยเรื่องเหตุการณ์นี้ให้รูมเมทฟัง และจะได้ถามไถ่อาการเพื่อนซี้ด้วยว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง

“ฮัลโหล  หน่อยกลับไปพักที่บ้านแล้ว รู้สึกดีขึ้นไหม”

“ก็ดีขึ้นเยอะแล้วละ อาจจะกลับไปเรียนวันพฤหัสบดีนี้ได้ แล้วหญิงล่ะ ไม่มีเรียนเหรอ ถึงโทรหาตอนนี้น่ะ”

“พอดีรถแม่เราถูกมอเตอร์ไซด์ปาดหน้า หลังจากที่เราไปคุยกับธนาคารกันมาน่ะ  ตอนนี้แม่รอประกันอยู่ เห็นเราฟกช้ำและก็มึนหัว เลยให้เรากลับมารอที่หอก่อน”

“แล้วรถเป็นอะไรมากไหมหญิง”

“ก็กันชนด้านหน้าบุบ  กระจกมองข้างซ้ายหลุด  แล้วก็มีรอยครูดด้านข้างนิดหน่อย ไม่ได้ชนแรงมากหรอก  ไม่งั้นเราคงไม่รอดไปแล้ว”

“บ้า  ดูพูดจาเข้า สงสัยเราสองคนต้องจูงมือกันไปทำบุญแล้วมั้งเนี่ย  

พอดีเลย  ที่คณะเราเค้าจะออกค่ายไปช่วยกันสร้างกำแพงโรงเรียน ชื่อโรงเรียนห้วยพลู อยู่ที่ฉะเชิงเทรา เดี๋ยววันอาทิตย์นี้จะตั้งกล่องรับบริจาคที่แถวอนุสาวรีย์น่ะ  คนเยอะ ๆสนุกดี ได้บุญด้วย หญิงลองชวนต้นดูด้วยสิ”

            “จะลองชวนดูนะ แต่ยังไม่รับปากหรอก งั้นเดี๋ยวเราขอนอนพักก่อนนะ ชักจะเวียนหัวแล้วสิ  เจอแอร์แบ็ค เข้าไปเต็มหน้าเลย แค่นี้นะ หวัดดีจ้ะ”

            ๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

ก๊อก.........ก็อก............

เสียงเคาะประตู ปลุกให้หญิงตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย มาเปิดประตูให้

“เป็นไงบ้างจ๊ะลูก  อาการดีขึ้นหรือยัง”

“ดีขึ้นแล้วค่ะแม่  แล้วเรื่องรถเรียบร้อยไหมคะ”

“ประกันเขาก็มาดู ถามว่าเราจำรถมอเตอร์ไซด์คันนั้นได้ไหม  แม่ก็บอกว่าจำไม่ได้  แต่ดีนะที่เราเป็นประกันชั้นหนึ่ง ทางประกันก็นัดอู่ที่จะให้เราไปซ่อมแล้ว  ส่วนรถมันก็พอขับได้นะ แต่แม่ไม่กล้าขับล่ะ เลยฝากให้ประกันเค้าเอาไปเข้าอู่ให้  ก็ให้ค่าเสียเวลาเค้าไปนิดหน่อย  นี่ยังโชคดีที่แม่ไม่ได้ไปทำของหลวงอะไรเสียหายนะ มีคนบอกว่าอย่างเสาไฟฟ้าเนี่ย ต้นหนึ่งเป็นแสนเลย”

แม่เฮียงยังมีอารมณ์ขัน

“แต่สิ่งมีค่าที่สุดของแม่นี่สิ ที่แม่จะไม่ยอมแลกกับอะไรทั้งนั้น”

พูดพลางใช้มือขวาลูบหัวของหญิง แล้วจึงเลื่อนไปประคองใบหน้านวลด้วยมือทั้งสองและเธอก็มองลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นของลูกสาว

“ลูกมีดวงตาที่เหมือนกับพ่อของลูกมาก  แม่เองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาที่เหมาะจะเล่าเรื่องสำคัญให้ลูกรู้หรือเปล่า  แต่ชีวิตคนเรามันแสนสั้น  แม่ไม่อยากตายไปพร้อมกับความลับที่ลูกเองก็มีสิทธ์ที่จะรู้”

หญิงขยับตัวเข้ามาฟังแม่เฮียงใกล้ ๆ

“เรื่องอะไรหรือคะแม่”

“จริง ๆก็คือ ลูกมีพี่ชายต่างแม่อีกคนหนึ่ง  และแม่ก็เพิ่งจะไปงานศพพ่อของลูก เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมานี้เอง”

@@@@@@@@@@@@@@@@@